Ik vind het gelul van een dronken aardbei.

Ow, da's klote.

OOR 1982/14

cover: Tom Verlaine

artikels: Der Moderne Man / Bram Vermeulen / Joe Jackson / Adam Ant / Trio / Solar /
Minny Pops / Jackson Browne / Red Zebra / The Blasters / Wynton Marsalis / Tom Verlaine

ABC - The Lexicon of Love (1982)



De meeste credits gaan naar de vondsten in de productie van Trevor Horn. Maar ook de teksten en vooral de arrangementen zijn vernuftig uitgedacht. Fry en de zijnen hebben in hun streven naar perfectie niet alleen een dansbare, maar ook een spannende plaat gemaakt. Tegen de tijd dat het doek, realiseren we ons dat de zaallichten al lang aangefloept zijn. De donkere nacht wacht.

Paul Evers ****

Elvis Costello & The Attractions - Imperial Bedroom (1982)



Voor het eerst zijn alle songteksten afgedrukt. De songs schuiven in elkaar, smeten tot 'n eenheid. Eén organisch geheel: alles heeft met alles te maken. De wereld is de lokatie, plaats van handeling. Costello's Lonely Hearts Club Band. Costello: een romp met een te groot hart. Wenkbrauwen houden de ogen bijeen. Imperial Bedroom is een meesterwerk.

Bart Chabot *****

Fleetwood Mac - Mirage (1982)



Lindsey Buckingham drukt zijn stempel op Mirage: hij schreef niet alleen de helft van de nummers, maar stuurde ook het geluid. Hij speelt niet alleen akoestische gitaar, maar ook mandoline en zelfs keyboards, waardoor een gevarieerd geheel ontstaat. De inbreng van de overige leden ligt vast. Mirage is dan ook geen verrassende plaat, maar wel een die kan concurreren met Rumours.

Roberto Palombit ****

Robert Plant - Pictures at Eleven (1982)



In tegenstelling tot veel hardrock-acts die het van pure spierkracht moeten hebben, is Plants muziek doordacht. Er zijn vrij veel rustige passages ingebouwd. Snelheid heeft immers niets te maken met het soortelijk gewicht, de meeste hardrockgroepen associëren racen abusievelijk met heavy muziek. Pictures at Eleven is één van de betere rockplaten van het jaar, waarbij Plant energie koppelt aan stijl.

Roberto Palombit ****

Toontje Lager - Er op of Er Onder (1982)



Het verpakken van die Nederlandstalige teksten in nep-reggae en nep-skaklanken is natuurlijk afgekeken van Doe Maar. Ja en dan de teksten. Je schaamt je dood Nederlander te zijn. Ook de titel Erop of Eronder moet dubbelzinnig bedoeld zijn. Door de aanstekelijkheid zal de groep live best gezellig zijn, maar op de plaat staat Toontje Lager in tekst en muziek voor Holland(s) op zijn smalst.

Harry van Nieuwenhoven **

Manowar - Battle Hymns (1982)



Hardrock wordt door sommiges afgedaan als een reactionaire, racistische, seksistische, fascistoïde muziekvorm. Na al deze termen in het woordenboek te hebben opgezocht en de Battle Hymns te hebben beluisterd, snap ik waar deze vooroordelen vandaan komen. Muzikaal zitten de nummers goed in mekaar, maar dat geeft je nog niet het recht je zo'n Ubermensch-imago aan te meten.

Hans van den Heuvel ***

Anvil - Metal on Metal (1982)



Het songmateriaal op deze Metal on Metal is aan de wisselvallige kant en vrijwel alle nummers moeten een pakkend refrein ontberen. Het is te hopen dat Anvil binnen afzienbare tijd een goede zanger annex songschrijver weet te confisceren. Want als de groep op haar tweede elpee één ding heeft weten duidelijk maken, dan is het wel het respectabele kaliber van de muzikanten.

Hans van den Heuvel ***

The Exploited - Troops of Tomorrow (1982)



Troops of Tomorrow, de definitieve Plaat des Oordeels. Sneller dan de Ramones, harder dan Motörhead, furieuzer dan de Dead Kennedys, agressiever dan de hulk en zwart als de duivel. Nooit kwam een knock out harder aan. Drums als heipalen en gitaarriffs van schokbeton, gestort in een geluid, dat zo compact is als een ijsbal, een explosieve bundel pure energie. Wat een plaat. Zegt het voort!

Swie Tio *****

Ik dacht iemand met een plaatje van het Simplisties Verbond herkent vast wel een Jacobse en Van Es quote. Verkeerd gedacht blijkbaar .

Die van Fleetwood mac vond ik een fikse tegenvaller, maar de hoes vind ik wel gaaf (een man tussen 2 vrouwen )

Bij de Vliegende Panters heette dat sandwichen: YouTube - Videoclip: Houdoe - Daar Vliegende Panters I, Afl. 2, Prof Gaan

Mirage werd lang niet zo'n succes als Rumours, bovendien is het aandeel van Lindsey Buckingham minder groot dan bij voorganger Tusk (en opvolger Tango in the Night).

Ja die Costello is best wel goed

OOR 1982/15

cover: David Byrne

artikels: Captain Sensible / Mari Wilson / Venom / Way of the West / belastingspook
/ Huey Lewis & The News / Vandenberg / Pigbag / David Byrne / Black Uhuru

King Sunny Adé & His African Beats - Juju Music (1982)



Nu dat men van mening is dat de mogelijkheden van de elektrische gitaar zijn uitgeput, toont Sunny Adé nieuwe wegen. Hawaii-gitaren, Ventures-stijl solo's, funky akkoorden en jankende country-klanken worden door elkaar gevlochten tot een tapijt met talloze nuances en een sprankelende glans. Wat blijft is de schok die deze ongekende muziek veroorzaakt in het ingedutte kamp van de westerse muziek.

Henk Tummers *****

Judas Priest - Screaming for Vengeance (1982)



Er wordt veel gewerkt met éénnootsbasriffs over een strakke drumbeat, waar de heren hun afgeronde riffs en dubbele gitaarlijnen veelvuldig uit kunnen laten springen. Nieuw zijn de pakkende koortjes die door Halford worden aangegrepen om vrijelijk, en voor zijn doen ongekend melodieus, tussendoor te fietsen. Judas Priest bewijst wederom haar status als godfathers van de Engelse heavy metal.

Hans van den Heuvel ****

Survivor - Eye of the Tiger (1982)



Er wordt iets meer gewerkt met dubbele gitaarpartijen, de close harmony klinkt nog wat kamerbreder, een synthesizer speelt af en toe een subtiel riedeltje. De afwerking is wat zorgvuldiger. Maar de sterkste troef blijven de songs: ambachtelijk geconstrueerd, spanningsvol gearrangeerd, maar vooral door een verfrissende timing getuigend van Survivors helaas nog onderschatte klasse.

Hans van den Heuvel ****

Talk Talk - The Party's Over (1982)



Met uitzondering van de singles hebben de nummers geen enkele ruggengraat. Ze zijn allemaal in dezelfde slappe leest gestoken, waarbij het gebruik van elektronische drum-pads en vettige synthesizergeluiden in negatieve zin opvalt. De mix is een regelrechte ramp. Geen instrument staat op zijn plaats, alles klinkt even slordig. The Party's Over. De vreugde was kort.

Jan Libbenga *

Kevin Rowland & Dexys Midnight Runners - Too-Rye-Ay (1982)



De combinatie van Staxsoul en folk in ongebruikelijk, maar bereikt hier een nauwelijks aanschouwd niveau. Kennelijk ontdekte Rowland in beide muzieksoorten kwaliteiten die naadloos op elkaar aansluiten. De muziek klinkt nergens geforceerd. Het is opvallend dat de composities bijna allemaal even sterk zijn. Rowland lijkt met Too-Rye-Ay zijn definitieve vorm te hebben gevonden.

Jan Libbenga ****

Crosby, Stills & Nash - Daylight Again (1982)



Bevooroordeeldheid wordt niet zelden afgestraft, want de jaren mogen dan wel aan het uiterlijk van deze bejaarde hippies hebben geknaagd, artistiek gezien zijn ze nog niet helemaal uitgeteld. Het drietal zingt, haast als vanouds, met hun direct herkenbare close harmony de sterren van de hemel, terwijl Stills en Nash een handvol verdienstelijke liedjes hebben gecomponeerd.

Geert Henderickx ****

Andreas Vollenweider - ... Behind the Gardens - Behind the Wall - Under the Tree ... (1981)



Het is Vollenweider gelukt om de fragiele harp volledig in de elektrische muziek te integreren. Daarvoor heeft hij het instrument pittig versterkt en de bassnaren gefilterd. Wat je hoort is geen basgitaar, maar de lage tonen van de harp. Zijn muziek is niet echt nieuw, er zitten invloeden in uit symfonische rock, jazzrock en Europese folk. Af en toe doet het denken aan Middenamerikaanse folkmuziek.

Roberto Palombit ***

Steve Winwood - Talking Back to the Night (1982)



Als je Talking Back to the Night de kans geeft om te groeien, zul je tot de ontdekking komen dat Winwood weer een sterke plaat gemaakt heeft. Het enige punt van kritiek is dat zij wel erg veel op haar voorganger lijkt. Het is echter wel zijn eigen muziek en die blijkt telkens weer vrij tijdloos te zijn. Steve Winwood volgt geen trends en laat overbodige franje achterwege.

Roberto Palombit ****

Niet minder dan hilarisch

Ja, toen ik dat las, wist ik meteen ... het hek is compleet van de dam nu.

Nochtans slaat hij in zijn recensie over Dexys Midnight Runners de nagel wel op de kop.

Toch gek, hoe verschillend platen kunnen vallen.
Hoe dezelfde doorwinterde recensent het bij Talk Talk niet hoort en bij Dexys wel hoort.

Ja maar, onze Jan was lang niet de slechtste in die tijd.
Ook bij de andere journalisten wist dit album van Talk Talk weinih enthousiasme op te brengen.
Zoiets gebeurde toch ook bij bv Radiohead, ten tijde van OKC volgde massale bewondering.
Ook The Bends haalde de top 10 van 1995 niet, het debuut werd lauw alla het debuut van Talk Talk ontvangen.

Dit is niet lauw ontvangen, dit is compleet en tot op het bot afbranden. Vind ik toch wel een verschil tussen zitten.

Ja ok, dat van dat geen ruggengraat., allemaal in dezelfde slappe leest , het gebruik van elektronische drum-pads en vettige synthesizergeluiden in negatieve zin opvalt, mix is een regelrechte ramp, geen instrument op zijn plaats, alles klinkt even slordig, de vreugde was kort, had er niet in gehoeven.

Jemig, krijg ik me daar ineens een wave

Ach, Jan Libbenga is nu echt wel een sereneus erkend stuk journaille, dus het kwam eindelijk nog wel goed. En achterafgelul is altijd gemakkelijk: het perspectief was toen anders: EMI zette Talk Talk toen min of meer neer als een variant op Duran Duran - en dat was niet geslaagd, to say the least; dat het huwelijk tussen Talk Talk en EMI alsnog 4 albums duurde, mag gerust een mirakel heten.

Het debuut is niet een onmisbare openbaring, en ja de verwantschappen, qua sound zijn aan te wijzen; zie je het als een vingeroefening voor het vervolg, is het een ander verhaal. Ik denk dat er in pop/rock weinig bands zijn geweest die zo'n hoorbare progressie hebben gemaakt van debuut naar opvolger als Talk Talk, maar dat kon Jan Slippinga niet bevroeden, destijds.

Ik vind het debuut van Talk Talk ook minder dan de latere albums; beetje hetzelfde verhaal als bij Simple Minds en The Cure.
Bands als U2, Tears For Fears, Big Country en zelfs Duran Duran maakten veel meer indruk bij mij met hun eerste album; neemt niet weg dat de door mij genoemde 3 bands (Talk Talk, Simple Minds, The Cure) vervolgens sterk terug kwamen met latere albums.

OOR 1982/16

cover: The Comsat Angels

artikels: popvideo / Everest the Hard Way / Ashford & Simpson / Honeymoon Killers /
Hagar & Montrose / Horde & Hond / Rubella Ballet / The Comsat Anels / Rough Trade

Pere Ubu - Song of the Bailing Man (1982)



De songs geven een beeld van een man met een kwetsbaar gevoelsleven met een volstrekt natuurlijk oog voor het absurde. Jagende percussie, garaffineerd geplaatste marimba's en de gitaar van zijn tegenpool Mayo Thompson. Op Song of the Bailing Man zijn die dikke en z'n Ubu-mannen voor iedereen bij te houden. Een eindje met ze oplopen geeft een bijzonder inspirerende ervaring.

Herman van der Horst ****

Soft Cell - Non Stop Ecstatic Dancing (1982)



Het duo bestaande uit de besnorde macho Marc Almond en het verwijfde buitenmodel David Ball (sic!) heeft inmiddels de tweede elpee Non-Stop Ecstatic Dancing uitgebracht. Slechts zes nummers op deze in New York opgenomen elpee, waaronder de zoveelste cover van een Motownklassieker en vier eigen composities. Prima dansmuziek waar verder niets achter gezocht moet worden.

Harry van Nieuwenhoven *** (die niet door heeft dat het om een mini-album gaat
met remixen van reeds eerder uitgebrachte nummers, waaronder de Tainted Love b-kant
Where Did Our Love Go. En dan die misser wat de bandleden betreft. Foei foei foei ...)

Billy Idol - Billy Idol (1982)



De combinatie van gladde glamrock en macho-chique laat zich uitstekend de ether inslingeren. Ongevaarlijke, direct oppikbare mode-wave, compleet met zwoele dameskoortjes en een gelikte productie. Wat overblijft is muzikaal plastic van onverwoestbare kwaliteit: quasi-ruige rifjes, semi-stoere zang, interessant lijkende teksten en made-in-Hongkong melodieën. Gemeen plaatje.

Swie Tio ***

Pere Ubu Inderdaad een relatief toegankelijk album van de heren. De eerste. Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat recensenten vonden van de albums hiervoor, en dan met name New Picnic Time.

OOR 1982/17

cover: Super Firato special

artikels: Gruppo Finito / The Wall / Soft Cell / Echo & The Bunnymen / Tank - GHB

+ 33 pagina's techniek: compact disc - remote control - videofoon - huiscomputers - draaitafels - versterkers - tuners - cassettes en recorders - de luidspreker - randapparatuur - walkman - video
- nieuwe hoerenlopers - portastudio - sound composer - muziekinstrumenten

The Birthday Party - Junkyard (1982)



Nick the Stripper schokt ons met zijn moorddadige fantasieën of zijn altijd met seks en religie beladen toespelingen. Leven en dood trekken in een laatste stuiptrekking aan ons voorbij. En Junkyard is niet goed of slecht. Dit gaat in al z'n extremen smaak en kwaliteit te boven en polariseert alleen nog maar. Junkyard raakt je in je eigen tegenstellingen of gaat als voer voor pyschopaten volledig langs je heen.

Paul Evers ****

Cocteau Twins - Garlands (1982)



Mist en regen omgezet in klanken: mechanisch slagwerk en nevelige bas, warm en vochtig, in eindeloze cadans. En langs de horizon jagen gitaarstormen gierend voort, multi-gelaagde waaiers van krassende snaren. Op Garlands lijkt de tijd stil te staan en vervagen dimensies. Maar het is Liz die de werkelijke stemming kleurt, de naargeestigheid op de vlucht jaagt met onbestemde melancholie.

Swie Tio *****

Donna Summer - Donna Summer (1982)



Zonder haar sterkste kant als zingend sekssymbool te verwaarlozen, haalt Quincy Jones het beste uit de zangeres Donna Summer, die vocaal volwassener en veelzijdiger dan ooit uit de verf komt. Het is jammer genoeg ook een typisch Amerikaans marketing-product geworden. Daardoor bevat de bevat de elpee knievallen voor de blanke, Amerikaanse muziekmarkt die een smet op het geheel werpen.

Harry van Nieuwenhoven ***

Warren Zevon - The Envoy (1982)



Het is zijn meest toegankelijke werkstuk omdat de energieke uitstraling van zijn optredens niet verloren is gegaan. De ingenieuze arrangementen hebben plaats moeten maken voor een meer directe uitwerking. Ook de teksten zijn eenvoudiger geworden. De refreinen zetten zich onmiddellijk vast in het geheugen. Met een als zoutzuur vretend cynisme zet hij alles en iedereen op losse schroeven.

Geert Henderickx ****

Yazoo - Upstairs at Eric's (1982)



De sterkste troef van het tweetal is de intrigerende tegenstelling tussen Alfs gruizige bluesvocalen en Vince's elektronische geluidsschilderingen, gevat in sterke melodieën en samengebald tot unieke popmuziek. Van de drie songs naast de singles die volgens dit recept bereid zijn staan er echter twee op naam van Alf. Hoe groot de verschillen zijn bewijzen de twee solo-bijdragen. De tweesprong wacht.

Swie Tio ***

OOR 1982/18

cover: Kate Bush

artikels: hardrock / Modern English / Sly Dunbar / Philip Glass
/ Firato / Kate Bush / Simple Minds / David Lindley

Kate Bush - The Dreaming (1982)



Er is zoveel aan de plaat geknutseld dat je jezelf vaak meer naar de productie hoort luisteren dan naar de songs zelf en dat kan nooit de bedoeling zijn. Haar gave voor pakkende, soms meeslepende melodieën is ze niet kwijtgeraakt en sommige muzikale vondsten doen hun werk. Een wonderlijke trip. Kleine Kate en haar trukendoos. Bij de omstaanders vielen de monden open van verbazing.

Bert van de Kamp ****

Crass - Christ - The Album (1982)



Twee elpees waarvan alleen de eerste Christ - The Album heet. Daarop vijf nieuwe songs, in tegenstelling tot Well Forked - But Not Dead, dat gevuld is met een bloemlezing uit de voorbije jaren in een collage van live-opnames, radio-uitzendingen en zeldzame tapes. Voor wie Crass nog niet kent is dit verrassingspakket essentieel, maar dat geldt ook voor hen die het onderhand wel denken te weten.

Swie Tio ****

The League Unlimited Orchestra - Love and Dancing (1982)



Dit orkest (in casu The Human League zelf) brengt op Love and Dancing met slechts ondersteunende vocalen en in een behoorlijk speelse en gladde synthesizer-discostijl instrumentale versies van eerder uitgebracht materiaal. Het is een uitstekende dansplaat geworden die op geen enkel feest mag ontbreken en de fans in de gelegenheid stelt om voor de spiegel met hun favorieten mee te zingen.

Harry van Nieuwenhoven *** (want dit keer bij de pinken en niet gespeend van enige ironie)

Vanity 6 - Vanity 6 (1982)



Gelukkig gaat achter de uitingen van onverzadigbare lust en de gimmick van de sekslingerie ook een instrumentaal relevant concept in het progressieve funkgenre schuil. Een Prince(h)eerlijk debuut van een damestriootje dat de potentie heeft heel groot te worden. De combinatie van visuele presentatie, teksten en muziek heeft verder geen glijmiddel meer nodig om een groot publiek te bereiken.

Harry van Nieuwenhoven ****

Y & T - Black Tiger (1982)



Binnen de unieke synthese tussen beuk en swing, is nu het aspect melodie tot bijna de hoogste graad opgeschroefd. Op Black Tiger heeft Y & T geprobeerd haar werkterrein te verbreden, zonder artistieke uitverkoop te houden. Sterker nog, op een kleine teleurstelling na, staat ook deze vierde langspeler vol knappe songs, schitterende solo's en allerlei van gezonde inspiratie getuigende arrangementen.

Hans van den Heuvel ****

A Flock of Seagulls - A Flock of Seagulls (1982)



De glasheldere en schitterend opgenomen geluidskwaliteit en de ijzersterke pop-angel in de refreinen die uitnodigen tot meezingen. Gelardeerd met teksten die over van alles en niets gaan, verplettert en entertaint de groep de luisteraar met wat te eenduidige en patserige maar avontuurlijke en progressief aandoende rockmuziek, die bovendien in commercieel opzicht uiterst verantwoord is.

Harry van Nieuwenhoven ****

Vandenberg - Vandenberg (1982)



De leden van Vandenberg tonen zich stuk voor stuk rasmuzikanten met een behoorlijk zware technische bagage. De zwakste schakel is de leadzanger die zich vooral op de hoogste snelheid te vaak moet forceren. Met een onvoldoende voor orginaliteit, maar schitterende cijfers voor commerciële kwaliteit lijkt Vandenberg mij een licht demagogisch groepje waarvan we nog veel zullen horen.

Harry van Nieuwenhoven ***

Golden Earring - Cut (1982)



Een ouderwets goeie Earring-single die bij iedere beluistering beter wordt en de groep ook weer populair zal maken. De rest van de zeven nummers lijken vooral tot doel te hebben het nieuwe Earring-publiek te confronteren met een diepgaand en veelzijdig muzikaal concept. Cut is een opgeladen Golden Earring en een verpletterende terugkeer van de laatste der Mohikanen van de nederpop.

Harry van Nieuwenhoven *****

OOR 1982/19

cover: The Brithday Party

artikels: Jan Rot / Y & T / Afrika-safari / Steve Winwood / kunst / Andy Pratt / The Birthday Party

The Comsat Angels - Fiction (1982)



Ik zal niet zeuren over de natuurlyriek van Wordsworth en Keats, maar volstaan met de opmerking dat Fiction uit hetzelfde garen gesponnen is. De twijfel voorbij. Er is slechts stilte. Stilte en The Comsats. Als ik lyrisch klink, komt dat omdat Fiction een lyrische plaat is die achter zijn ogenschijnlijk verstilde spiegel een wirwar van leven verraadt. Fiction is een plaat die vele andere platen overbodig maakt.

Alfred Bos *****

Captain Beefheart and the Magic Band - Ice Cream for Crow (1982)



Beefheart okrestreet noot voor noot naar z'n gevoel. De slide-gitaren, de magistrale, op onheil ingestelde stem en die merkwaardige verweving van het aardse en het surrealisme in de teksten. De plaat vormt één geheel en een vehikel voor Van Vliets onophoudelijke spel met taal en lucide beelden die, net als de bloedhete woestijnmuziek, in één koortsachtige nacht opgetekend lijken.

Herman van der Horst *****

The Who - It's Hard (1982)



Drie vermoeide oude heren rondom een jongetje dat Space Invaders staat te spelen. De geruchten over een breuk nemen toe en het is misschien ook maar beter. Onder invloed van de onophoudelijke vraag naar 'new product', treffen ze elkaar ieder jaar nog een paar weken in de studio. Dat resulteert dan in de zoveelste vlees noch vis-elpee, die het trotse blazoen alleen maar meer bezoedelt.

Bert van de Kamp **

John Cale - Music for a New Society (1982)



De zang is vaak niet meer dan reciteren en treurigheid en melodrama zijn aan de orde van de dag. en daar is het op het larmoyante af, maar meestal is het muzikale achtergrondgebeuren zo origineel en intrigerend dat de nummer toch spannend blijven. De plaat is echter te intens en vaak te pijnlijk om in een 'new society' een breed gehoor te vinden. Je kunt er evenmin op dansen.

Bert van de Kamp ***

Dire Straits - Love over Gold (1982)



Het is de kleurende instrumentatie die het gemis aan zeggingskracht van de woorden moet ondervangen. Op Love over Gold duiken voor het eerst buitenmuzikale geluiden op, die het beeld moeten ondersteunen. Een handvol uitgesponnen, beluisterenswaardige en knappe sfeertekeningen is in hun geval niet voldoende. Dire Straits heeft iets meer songs nodig die werkelijk hout snijden.

Herman van der Horst ***

Gregory Isaacs - Night Nurse (1982)



Sinds kort heeft ook het grote publiek ontdekt dat de elpees van de Jamaicaanse Mr. Cool bijna altijd zeer de moeite waard zijn. Vijf heel goede songs, drie wat mindere. In de begeleiding klinken de steady backdrop op de snaredrum, tinkelende gitaarsporen en veel unifrases door orgel, piano en clavinet. Toch kan ik me niet van de in druk onttrekken dat Isaacs wel eens emotioneler heeft gezongen.

Pieter Franssen ***

Don Henley - I Can't Stand Still (1982)



Wat dit album sympathiek doet overkomen is de stilistische congruentie met Henley's vroegere activiteiten in groepsverband. het merendeel van de tien stukken zou zich hebben geleend voor het repertoire van de Eagles, een constatering die onvermijdelijk gepaard gaat met weemoed naar de dagen van weleer. Hetgeen voldoende reden is om het album het voordeel van de twijfel te gunnen.

Geert Henderickx ***

Peter Gabriel - Peter Gabriel (1982)



Een plaat die van begin tot einde weet te boeien, een plaat ook die getuigt van een grote betrokkenheid bij de wereld. Volwassen popmuziek, warm en integer. Laat je niet afschrikken door de hoes: die woest-ogende Hottentot in oorlogskleuren in Peters schaduw-ik. Wie een confrontatie met de eigen diepere zielenroerselen niet schuwt die kan ik deze plaat zeer aanbevelen. Kwaliteit.

Bert van de Kamp ****

Bruce Springsteen - Nebraska (1982)



Nebraska is niet, zoals misschien mocht worden gevreesd, slechts een verzameling niemendalletjes, integendeel, de liedjes worden bevolkt door individuen die als gevolg van maatschappelijke verwikkelingen op een gruwelijke en niet zelden gewelddadige manier zijn doorgeslagen. Nebraska is een muzikaal schetsboek, waarop de Springsteen-adept voorlopig nog niet is uitgekeken.

Geert Henderickx ****

Zo, van Nieuwenhoven strooit wel erg makkelijk met sterren bij Cut van The Earring.

Daar verbaas ik mij ook over. Cut drijft op de twee singles. De rest gaat mij het ene oor in en het andere weer uit.

Het debuut van Vandenberg is wel een spijker op de kopbespreking evenals de bespreking van Y&T's Black Tiger.

Verder nog een knipoog naar Vanity 6. Als jochie keek ik met rode oortjes naar de foto's in de diverse bladen. De muziek is toch wel lekker. Nog steeds.

Golden Earrings Cut was twijfelen tussen 4 of 5 sterren,
maar ik kwam zoveel superlatieven tegen dat ik hem liet overhellen naar 5.

Kennelijk was Harry een oude fan, die een beetje te enthousiast werd door het feit dat de band weer eens een grote hit scoorde? Of misschien hoopte hij dat de plaat door zijn overpositieve recensie het nog beter zou doen aan de kassa?

Of misschien vond hij het oprecht een goede plaat, dat kan natuurlijk ook.

Twee sterren slechts voor It's hard van The Who is ook geen pretje. Zeker afgezet tegen 5 sterren voor Cut van de Golden Earring.

Er was in die tijd ook een groot vermoeidheidsgevoel rond dit soort type bands als The Who, tenminste, dat werd zo ongeveer opgeroepen, omdat er graag aandacht werd besteed aan nieuwe ontwikkelingen.

Een nieuwe van The Who: dat hebben we nu wel gehoord (en gehad) en daar werd het commentaar dan ook op afgestemd.

Toen al had The Who na Face dances van een jaar eerder een pauze moeten nemen. Dan hadden ze voor het vervolg van hun carriere nog even na kunnen denken, de nieuwe songs misschien nog eens tegen het licht kunnen houden.
Dan had een nieuwe reünie geen 24 jaar hoeven duren.

Maar als ik It's hard nu nog eens terug hoor was het helemaal nog niet zo'n onaardig album. Zeker niet slechter dan Cut.

Mirage van Fleetwood Mac wordt dan nog redelijk gespaard, zeker in vergelijking met het debuut van Talk Talk waar Jan Libbenga helemaal niets mee kan. Ik moet erkennen dat Palombit en Van Nieuwenhoven FM redelijk het hand boven hun hoofd hebben gehouden, in de loop van de jaren.

Maar lange pauzes (voor de fans wel eens tenenkrommend) en een groep tegen het decor van een voortdurende soap opera en uitgekiende muziek was een buitengewoon sterke commerciële zet van band en Warner Brothers.
Cocaïnegebruik was nog wel aan de orde van de dag.

Ik vond de recensie voor It's Hard ook nogal hard,
want als ik me niet vergis werd het vorige album wel gespaard.

Maar bij OOR werd een groep bewust (?) niet steevast door dezelfde journalist besproken.

OOR 1982/20

cover: Peter Gabriel

artikels: Herman Brood / Yazoo / Motörhead / Duran Duran / Peter Gabriel

Culture Club - Kissing to Be Clever (1982)



Prachtige liefdesliedjes tussen Britfunk en Brazilië, tussen thee en koffiebonen, tussen tango en samba. En hoor vooral George zingen; transparant als glas, een hartenbreker. Maar ook een dansende Pierrot, een glimlachende crooner en een stralende ster. Culture Club is open waar deuren naar harten gesloten blijven. Culture Club is zonder remmingen. Kom binnen en geniet.

Swie Tio ***** (duidelijk nog voor de grote, commerciële doorbraak neergepend)

Frida - Something's Going On (1982)



Een prestige-object waarop, teneinde een zo groot mogelijk publiek te behagen, talloze genres met wisselend succes worden verkend. Naast momenten van effectief MOR-vakmanschap bevat de plaat helaas tevens enkele stoplappen, waaronder het obligate duet met Collins, die Something's Going On reduceren tot een fifty-fifty affaire, waarin Frida afhankelijk is van de audio-grillen van Animal Phil.

Chris van Oostrom ***

Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)



Dank zij een werkelijk totaal-geluid, waar de groep nu op gestoten is, worden de emoties en de kwaliteit van de songs fraai in balans gehouden. Het is een plaat vol liefde, hoop en angst en legt daarmee als een van de weinige elpees iets van deze warrige tijden vast. 81-82-83-81, een tijdsbeeld. De contouren van een identiteit doemen op, weergegeven in popmuziek. Zo hoort het.

Paul Evers *****

Rush - Signals (1982)



Gitaren hebben over vrijwel de gehele plaatlengte het veld moeten ruimen voor uiterst elementair, meer sfeerbepalend toetstenwerk. Bovendien zingt Geddy Lee lager en veel minder venijnig dan we van hem gewend zijn. Misschien heeft deze onzekerheid ertoe geleid dat de songs op deze Signals iets van de overtuigingskracht missen die het eerder Rush-werk uitstraalde.

Hans van den Heuvel ****

De beste van CA, en dan Bert.
Bert was mijn favoriet uit de beschikbare recensenten, hier toch best wel in "zijn "muziek mist hij toch wel iets, dit moet toch uiteindelijk wle de beste solo Cale zijn.