Jullie analyse klopt. Men is opgelucht dat The Works weer een paar nummers in optima forma aan boord heeft, maar geraakt niet hoger dan het equivalent van drie sterren omdat er ook zwakke composities opstaan, waardoor het album niet consistent genoeg kan genoemd worden.

Die conclusie is wel te delen, het is vrijwel onmogelijk om The Works een complete topper te noemen, daarvoor heeft het voor alle Queen kampen te weinig goede nummers.

Voor Howard Jones zijn ze wel wat streng, ze vallen inzake elektronica blijkbaar meer voor de wat meer luchtige en lichtvoetige Nik Kershaw die tenminste nog wat rockelemenenten toevoegt en de elektronica slechts een beperkte rol geeft, geen overheersende.

Uit commercieel oogpunt had Kershaw dat heel goed bekeken. Hoewel een Hide & Seek van Jones mij ook zeer kan bekoren.
Beiden hebben, goed beschouwd, maar heel weinig in de picture gestaan, uiteindelijk. De eerste twee albums mogen hier nog rekenen op enige belangstelling, daarna zakt het in elkaar. En de waardering is ook al niet om over naar huis te schrijven.

Ligt dat nu aan de artiesten of was het genre in z'n totaliteit maar een kort leven beschoren?

OOR 1984/07

cover: John Hiatt

artikels: John Hiatt / Metallica / Johnny G / Julian Cope / Scott Walker / Anton Corbijn / Bart Chabot in Berlijn / Robert Fripp / X / Youp van 't Hek / Het Debuut (over vijf jonge schrijvers)

Joe Jackson - Body and Soul (1984)



Het geluid op de in vijf weken opgenomen plaat is schitterend: vlijmscherp en glashelder.. Jacksons aanpak ligt recht in het verlengde van Night and Day, al zou je kunnen zeggen dat het accent iets meer van de latin- naar de jazz-elementen is verschoven. Zijn benadering getuigt wederom van durf, maar hier lijkt hij zijn eigen mogelijkheden toch een aantal malen te overschatten (zie bijvoorbeeld de hoespersiflage).

Herman van der Horst ****

Marillion - Fugazi (1984)



Zanger Fish is de speerpunt in de strategie van Marillion: hij verschijnt in het decor van meedogenloos splijtend gitaarspel als een sluipmoordenaar. De boodschap (!) is duidelijk, de sound van Marillion is daarom agressiever geworden en tegelijk mysterieus gebleven. Juist de combinatie van de felle orkestraties en oosterse vervoering heeft van Fugazi een uitzonderlijke plaat gemaakt.

Koert Hoyng ***** (!) Hoyng bedoelt met de boodschap: de erkenning van symfonische rock in de 80s.

Manowar - Hail to England (1984)



Voormalig Dictators-gitarist Ross the Boss heeft zich in ritmisch opzicht verder ontwikkeld, maar wordt in zijn dappere pogingen ernstig belemmerd door drummer Columbus die door zijn logge techniek een nog te zeer als los and aan elkaar plakkend resultaat op zijn geweten heeft. Zonde, want de songs zijn in aanleg van hetzelfde niveau als de debuutelpee (alle fascistoïde thematiek even bijzijde geschoven).

Hans van den Heuvel ***

Wang Chung - Points on the Curve (1983)



Wang Chung opereert vanuit de gitaar-bas-drums-constructie en produceert ambachtelijke rockmuziek met een stevige synthpopinslag. De nummers op de coherente kant één hebben ook de meeste commerciële zeggingskracht. De naar het lijkt met moeite bijelkaar gescharrelde liedjes op kant twee staan meer in het teken van het experiment, maar zijn compositorisch vaak zwak of langdradig.

Harry van Nieuwenhoven ***

The Pale Fountains - Pacific Street (1984)



Het Liverpoolse viertal deelt de voorkeur voor akoestische instrumenten met groepen als The Smiths en Aztec Camera en maakt bescheiden muziek met folk-invloeden. Zorgvuldige arrangementen, maar een muzikale identiteit ontbreekt. Weinig komt in de buurt van de twee catchy popsingles die aan deze debuutelpee vooraf gingen. Met name kant twee kabbelt vrijwel ongemerkt voort.

Jan Vollaard **

INXS - The Swing (1984)



In het vierjarig beestaan van INXS is het oeuvre nagenoeg in dezelfde stijl gebleven: opzwepende ritmische nummers die iets te vaak identieke akkoorden hebben, maar die wel stuk voor stuk verfrissende refreinen bevatten. De passievolle zang van Hutchence, het gewiekste toetsenspel van A. Farris en de soepele gitaarlijnen van T. Farriss vorden de ingrediënten van dee meeslepende plaat.

Koert Hoyng ****

Bon Jovi - Bon Jovi (1984)



Het rappe succes van deze Newyorkse groep in de States wordt begrijpelijk als we de naam anders spellen: Bongiovi. Waarme we belanden bij de de producer van oa. Talking Heads, Ramones en Aldo Nova. Vestzak-broekzak?. Hetgeen niet wegneemt dat Bon Jovi een aardige band is. Ze spelen ferme achterbuurtrock gelardeerd met zowele zomeravondromantiek. In de gaten houden, dat Bon Jovi.

Koert Hoyng ***

Corne Evers, dit album heeft de output van een vlammenwerper (ik dacht coil), Corne kon heel mooi schrijven.

Hans van den Heuvel heeft blijkbaar gemist dat Manowar tussen Hail To England en het debuut nóg een album heeft gemaakt. Qua technische invulling geef ik de man gelijk, maar qua composities heeft de band wel degelijk haar aandacht verschoven van luchtige rock/metalsongs naar epische sfeerschetsen. Ergo: daarin is veel groei te bespeuren. De term 'fascistoïde' vind ik wat flauw en gekunsteld politiek correct, maar ik kan begrijpen dat buitenstaanders dat idee kunnen krijgen bij het fenomeen Manowar.

De bespreking van de eerste Bon Jovi is wél raak, al geef ik het album iets meer sterren. Hoyng heeft door dat juist het netwerk de sleutel van een artiest tot doorbraak is en niet zozeer je 'outstanding' kwaliteiten. Ook heeft hij door dat Bon Jovi écht groot kan worden. Zie je wel: Oor kon ook wel eens iets goed inschatten.

Dat album van Joe Jackson is voor mij een van de albums om het verschil tussen lp en cd te laten horen. Gek genoeg kom je die lp nog regelmatig tegen in de 1 - 2 eurobakken; dus voor weinig kan je een hoop echte muziek in huis halen. Rond de release van dit album Joe ook live gezien - en in eerste instantie geschrokken van de nieuwe, grotendeels a capella, versie van is Is She Really Going out with Him - en Joe was very jazzy; zag die hoes ook altijd als een hommage aan een van zijn helden Sonny Rollins.

Hij vergelijkt dit derde album bewust met het debuut, twee jaar eerder. Hij vindt het tweede album dus minder goed. Maar die opmerking heb ik wat onhandig moeten inkorten om aan mijn maximum aantal regels tekst te komen.

Ok, duidelijk. Maar dan nog zou ik deze nooit met het debuut willen vergelijken. In mijn beleving is het debuut halfslachtig van aard en voert Manowar vanaf album nummer twee een consistentere koers door die op Hail To England verder doorontwikkeld wordt. Ik geef toe; dat dat is subjectief en meer iets voor de Manowarpanelen alhier. Maar sta me toe de vergelijking door Van den Heuvel wat merkwaardig te vinden.

OOR 1984/08

cover: Jack Nicholson

artikels: Marvin Gaye / Joe Jackson / Sjako / Jack Nicholson / The Sound
/ Enki Bilal / Bart Chabot in Berlijn (2) / Robert Görl / Thomas Dolby

Loudness - Disillusion (1984)



Vooral het gitaarwerk van Takasaki knalt uit de speakerkasten en voor het eerst slaagt dat wonderkind er in om zijn technisch hoogstaande en intrigerende soli ook in de studio over te laten komen. Dat dit toch niet de definitieve Loudness-elpee geworden is, is te wijten aan de niet altijd even consistente songs en aan de geforceerde wijze waarop kunstige arrangementen in deze uitkomst moeten brengen.

Hans van den Heuvel ***

Chris Rea - Wired to the Moon (1984)



Wired to the Moon bevat werderom een comfortabele mix van lome ballads en licht heupwiegende soft-pop, waarbij vooral de exquise inbreng van Rea's naamloze begeleiders opvalt, maar moet als geheel toch in Water Sign zijn meerdere erkennen. Het befhoeft de liefhebbers van vetlederen fauteuil-pop er niet van te weerhouden de plaat een warm onderdak te verschaffen.

Chris van Oostrum ***

Lou Reed - Live in Italy (1983)



Lou zingt de nummers tamelijk routineus en lang niet zo intens en meeslepend als zijn ex-collega John Cale. Opmerkelijk is trouwens dat ruim de helft van de plaat bestaat uit nummers van het Velvetrepertoire, waarmee Reed lijkt toe te geven dat daar zijn artistieke hoogtepunt lag. In ieder geval zijn het classics. Een plaat voor hen die nooit genoeg kunnen krijgen van deze songs.

Bert van de Kamp ***

The Sound - Shock of Daylight (1984)



Voor een nieuw label en met een nieuwe samenstelling gaat men er op Shock of Daylight opvallend geïnspireerd tegenaan en blijkt men op deze mini-elpee zelfs commerciële aspiraties te hebben. Met een meer melodieus en lichter geluid dan voorheen, dat toch niets aan energie en zeggingskracht heeft ingeboet, moet The Sound het met Shock of Daylight eindelijk helemaal gaan maken.

Harry van Nieuwenhoven ****

Weinig platen die op MusicMeter potten breken in dit nummer van OOR.
Zo haalt het album van Mathilde Santing, waaraan OOR in een kaderstuk aandacht schenkt,
hier nog geen 10 stemmen. Dat gebeurt jammer genoeg wel vaker bij Nederlandse platen.

Wat deed Jack Nicholson in godsnaam op de cover?

Waarschijnlijk had Anton Corbijn een foto van hem gemaakt

Misschien is het wel een goed gelukte foto van Van Morrison.

Hebben ze bij jullie geen bios? Ga je nooit naar de film, kijk je geen dvd's? Sinds Easy Rider heeft Jack altijd veel rock in zijn lijf gehad meer dan Tom - still waiting for a drinking pal - en Jack lijkt me ook toffer om mee te zuipen

Oor ging in die tijd over op een nieuw format, ook film, boeken, strips en zie maar.
Dat bleek toch best wel een mispeer (verkeerde keuze) te zijn.

Haha, tuurlijk wel Mjutje. Wist inderdaad niet dat OOR in die tijd ook aandacht besteedde aan andere cultuuruitingen.

nog even mijn * systeem toelichten

***** = meesterwerk

**** = een aanrader

*** = kan beter, voor de liefhebbers

** = een teleurstelling

* = slecht

Met die sleutelwoorden kan je de kwalificaties die ik bij de recensies plaats, het best begrijpen.

OOR 1984/09

cover: Mathilde Santing

artikels: Mathilde Santing / Los Lobos / Neil Innes / La Cosa Nostra / Special AKA / Howard Jones / Ivy Green / Higsons & Farmer's Boys / Johnny Osbourne / Van Dyke Parks / Test Department / Gerrit Krol

Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)



Een breuk met het verleden en een nauwelijks van authentiek te onderscheiden psychedelische muziektrip. De bombastische effecten gaan schuil in gecompliceerde arrangementen voor strijkers en houtblazers. De balans wordt bewaard door de nadrukkelijke aanwezigheid van drums en akoestische gitaren. Ik kan volstaan met de opmerking dat Ocean Rain bij elke keer draaien nog beter lijkt te worden.

Rogier van Bakel ****

Ultravox - Lament (1984)



De o zo stijlvolle arrangementen en de toevoeging van "warme" klanken aan de elektronische Euro-wave (klassieke piano, marimba, en rockgitaar) kunnen niet verhoeden dat de modale radioluisteraar er niet vrolijker van zal worden, terwijl de muziek anderzijds te kil en bombastisch aandoet om de liefhebber van meer diepgaande popmuziek een warm gevoel te bezorgen. De titel (klaagzang) spreekt boekdelen.

Jan Vollaard ***

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Junk Culture (1984)



Het duo Humphreys en McCluskey is de crisis kennelijk te boven gekomen door zich te realiseren dat ook zij niet meer dan een bijdrage aan de wegwerkcultuur leveren. De plaat wordt gekenmerkt door een lichtvoetigere aanpak. Behalve de toevoeging van opbeurdende blazers werd de OMD-formule verluchtigd met funk-invloeden, calypso en is ook de street-rap-break-scene niet onopgemerkt gebleven.

Jan Vollaard ****

Rush - Grace Under Pressure (1984)



Rush streeft naar ontwikkeling. Het pleit voor de band dat ze niet stil blijft staan bij een succesvolle formule, maar iedere keer in de juiste proporties het accent weet te verschuiven zonder dat het unieke groepsgeluid aan kwaliteit moet inboeten. De nieuwe Rush is afgestapt van de gecompliceerde orkestraties en legt de power in viriel gitaargeluid, passievolle zang en opzwepende ritmebas.

Koert Hoyng ****

Slayer - Show No Mercy (1983)



Voor de hardrockfilosofen die zich headbangend de hersens breken over de vraag: "Is er leven na Metallica," komt Slayer met het antwoord. Een tiental hals over kop vooruitdenderende, archetypische heavy metal-songs, die in compositie en uitvoering niet de graad van perfectie halen die Metallica zich heeft weten aan te meten, maar snel is het wel en bovendien loeihard. Beschermhelmen aanbevolen.

Hans van den Heuvel ****

R.E.M. - Reckoning (1984)



Reckoning werd in dezelfde omstandigheden opgenomen en bevat vrijwel identiek materiaal. De even doorzichtig als simpel geconstrueerde rocknummers, waarin de bespiegelende teksten en leadvocalen van Stipe een mooie melancholieke sfeer oproepen, zijn goed, maar door hun iets te grote eenvormigheid als geheel niet zo overrompelend meer als die op het meer gevarieerde en verrassende debuut.

Harry van Nieuwenhoven ***

Camel - Stationary Traveller (1984)



Stationary Traveller is weer een heuse symfonische rockelpee met een even grote nadruk op symfonisch als op rock. Bravo! Terwijl de instrumentale stukken op een majestueuze wijze sfeerbepalend zijn, bevatten de vocale rocknummers in up tempo een mix van technisch vernuft en spelvreugde die de luisteraar imponeert en vervolgens opwindt. Hun beste elpee sinds jaren.

Harry van Nieuwenhoven ****

Claw Boys Claw - Shocking Shades of Claw Boys Claw (1984)



Twaalf kolkende nummers in één take op de band geslingerd. Van de duivelse deltablues van Robert Johnson tot de perverse psychobilly van The Cramps, en van de sensuele acid-rock van The Doors tot zelfs de Drentse desolaatheid van Cuby & The Blizzards. De invloeden zijn er, maar de uitkomst is eigen genoeg en hoogst opwindend. Schoking Shades is de allerbeste elpee ooit in Nederland gemaakt.

Swie Tio *****

OOR 1984/10

cover: Ruud Gullit

artikels: Billy Bragg / Thom Hoffman / OMD / Chris Rea /
De Wrekers / Ruud Gullit / Claw Boys Claw / Nik Kershaw

pinkpop special:
Wang Chung / Marillion / John Hiatt / The Pretenders / Dio / Big Country / Jimmy Cliff

Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)



Ook op deze nieuwe is het weer van dik hout zaagt men planken. Geen effect wordt geschuwd en de contrasten zijn weer scherp. Waters heeft zich sinds Atom Heart Mother eigenlijk nooit echt vernieuwd. Inhoudelijk vind ik hem echter nog steeds interessant. De vorm waarin hij zijn verhaal heeft gegoten is inventief. De plaat barst van de grote namen en ook het Direct Metal Mastering certificaat ontbreekt niet.

Bert van de Kamp ***

The Cure - The Top (1984)



De vijfde reguliere heeft, afgezien van een grappige folk-deuntje niks lichtvoetigs. De plaat staat eerder bol van de zware psychedelica. Oosterse melodietjes of een lieflijke slangenbezweerdersfluit kunnen niet verhullen dat er puur muzikaal exorcisme bedreven wordt. Vreemd genoeg is het resultaat uiterst genietbaar. Flicka flicka flicka, hippa hippa hippa, de apocalyptische vluchtroute als effectieve therapie.

Jan Vollaard ****

Prefab Sprout - Swoon (1984)



In muzikaal opzicht past het debuutalbum precies tussen de jazzy folkpop van Everything But the Girl en de meer rock-georiënteerde halfakoestische muziek van Aztec Camera. Over het algemeen bevat Swoon prettige zondagochtendmuziek, voornamelijk bepaald door de folky zang van McAloon en Smith, terwijl de minder voorgekookte wendingen ervoor zorgen dat de oortjes gespitst blijven.

Jan Vollaard ****

Bananarama - Bananarama (1984)



Het Londense meidentrio begint steeds meer op de Dolly Dots te lijken. Ze begonnen zo veelbelovend met originele ritmische bewerkingen en al even charmant eigen werk. Nu zijn ze in de handen van het duo Swain en Jolly. Het levert liedjes op die vervelend, hol, fantasieloos en bovendien vaak te lang zijn. In hun krampachtige poging om vooral pakkend te zijn, werkt het resultaat alleen maar averechts.

Herman van der Horst **

The Icicle Works - The Icicle Works (1984)



Vanaf het openingsnummer hakt de plaat erin alsof er werkelijk een bos hout gekapt wordt. De groep slaagt erin om ondanks afgepast gebruik van synthesizers natuurlijk en warm te klinken; een verdienste waar de teksten nauw op aansluiten. De vogeltjes en waterjuffers vliegen je om de oren en de liefde blijkt nog lang geen afgezaagd onderwerp. Zonnige en frisse muziek. Een rijke oogst.

Jan Vollaard ****

The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1984)



... om een zo breed en veelzijdig mogelijk instrumentaal concept te laten ontstaan, waarin we zowel boze funkbaslicks, door synthesizers nagebootste vioolpartijen, Japans aandoende percussie-excercities, pianogepingel, vette rockgitaarsoli als bijdragen van blazers tegenkomen. Deze licht experimentele vrije figuren worden mooi bijelkaar gehouden door intens weemoedige en doorwrocht emotionele vocalen.

Harry van Nieuwenhoven *****

Blancmange - Mange Tout (1984)



Tabla en sitar, een knallende funkbas, blazers en gospelzangeressen, een kamerorkest, een moordlustig jankende gitaar en percussie-zweepslagen, een in close-harmony uitgevoerde country-meedeiner, een sensuele fluisterstem en een ABBA hommage. Mange Tout is een gevarieerd internationaal menu, waarvan ik er wel drie per dag zou willen bestellen, en dat niets wegheeft van een slappe synthesizerhap.

Jan Vollaard ****

King Crimson - Three of a Perfect Pair (1984)



Ook al door de maniakale en David Byrne-achtige vocale input van tekstschrijver Belew is kant één magistraal. Met de nodige reserves luisterde ik evenwel naar de zogenaamde Right Side, want de vier nummers op deze tweede kant zijn op een excessieve wijze experimenteel. Hoewel de solistische hoogstandjes niet van de lucht zijn, ontaardt dit kwartet te zeer in een peilloos gefreak.

Harry van Nieuwenhoven ****

OOR 1984/11

cover: Echo & The Bunnymen

artikels: Pinkpop / Status Quo / Deep Purple / New Order / Eddie Money / Echo & The Bunnymen
Kiem / Gary Moore / D. Raaijmakers / Western-strip / Debuten (jonge schrijvers) / Punk

Nick Cave featuring The Bad Seeds - From Her to Eternity (1984)



De waanzinnige obsessies worden nimmer zo expliciet verwoord, maar hebben meestal veel te maken met de dood, geweld, moord en een bijna dierlijke erotiek. Meertijds zijn die beelden op een onweerstaanbare wijze attractief. Deze zaken krijgen nog effectiever en daardoor indrukwekkender gestalte op From Here to Eternity. De ditmaal uiterst directe en sobere settings zijn van The Bad Seeds.

Herman van der Horst ****

The Human League - Hysteria (1984)



De rest van het materiaal herbergt het reguliere Human League-geluid, dat hoogstens minder disco is, meer percussie- en funkbasinvloeden kent en een grote nadruk op de ballads legt. Competent en stijlvol spul, maar niets om echt hysterisch van te geraken. Op Hysteria illustreren de leden in hun muziek, in tegenstelling tot bij de kapper, eerder brave trendvolgers dan avontuurlijke trendsetters te zijn.

Harry van Nieuwenhoven ***

Frank Boeijen Groep - Kontakt (1984)



Via rockgitaar en percussie en gevarieerde tempo- en sfeerwisselingen houdt de Frank Boeijen Groep de instrumentaties in de elf nummers levendig en speels. Met zijn op maat gesneden hees en warm melancholieke stemgeluid geeft Frank de teksten weer prima gestalte. Een vijf-sterrenplaat (sic!) als Kontakt illustreert dat men de titel van de beste Nederlandstalige groep nog steeds met ere draagt.

Harry van Nieuwehoven ***** (of moeten we die 5 sterren opmerking anders begrijpen?)

Boudewijn de Groot - Maalstroom (1984)



De instrumentaties zijn niet echt modern, maar dankzij hun doordachte en breedschalige opbouw, de toetsenbijdragen en de integratie van klassieke ingrediënten, moderner en anders dan voorheen. Hoewel de navelstaarderij en het bijhorende zelfbeklag niet geheel verdwenen is, staat De Groot in het merendeel van de teksten realistisch met beide benen in de bange wereld van vandaag. Een verrassende elpee.

Harry van Nieuwenhoven ****

Lou Reed - New Sensations (1984)



Na een nogal middelmatige A-kant overtuigt Lou op de B-kant met songs die zowel muzikaal als tekstueel hoogstandjes genoemd kunnen worden. De gitaarsolo's nam hij deze keer weer zelf voor zijn rekening. Een voorloper is hij al lang niet meer, maar laten we hem echter niet afschrijven. Wie goed thuis is in modern Engels mag mij uitleggen wat "tuinals" zijn en wat een "Akitas" is.

Bert van de Kamp ***

Nick´s solo debuut en ik was fan voor het leven, misschien is die **** vertaling nog iets te laag, maar ach.
Een maand later werd dit album verkozen tot plaat vh jaar.

Je bedoelt een half jaar later, want OOR verscheen tweewekelijks.

oeps, juist ja.
Dat maandblad is veel later gekomen.

OOR 1984/12

cover: Pop in de Reclame

artikels: Johnny van Doorn / Tim Finn / Dan Fogelberg / Pop in de Reclame / Nick Cave
/ Womack & Womack / Johnny Melville / Melle Mel / Duran Duran / David Sylvian

Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984)



Op Born in the USA wordt hij weer bijgestaan door de vertrouwde E-Street Band. Het is een plaat die bijna alles heeft: onvrede met de werkelijkheid, morele verontwaardiging, de tand des tijds, het wapen van de droom, vreugde en verdriet. Een plaat als het leven zelf, gemaakt door een rasartiest met het hart op de goede plaats. Een dankbare plaat om de zomer mee in te luiden. Vier sterren en weinig strepen.

Bert van de Kamp ****

Tina Turner - Private Dancer (1984)



Private Dancer had een rotzooitje kunnen worden vanwege die uitgebreide deelnemerslijst, maar het ruige en doorleefde soulstemgeluid van Tina is steeds de verbindende factor waardoor een verbazend consistent geheel ontstaat. Een geheel, waaruit Tina in alle toonaarden tevoorschijn komt als een ware soul survivor, die bovendien vernieuwing niet uit de weg gaat.

Harry van Nieuwenhoven ****

Siouxsie and the Banshees - Hyæna (1984)



Eens te meer blijkt dat de groep het na de gitaarmuur van het debuut steeds meer in muzikale diepgang is gaan zoeken. Siouxsie is soepeler gaan zingen en haar zwartgallige mystiek is verhevigd door beschouwingen over ziekte en verrotting. Als tenslotte een kathedraal wordt neergehaald, dans ik, terwijl rondom me de bisschoppen tegen het plaveisel te pletter slaan, op de ruïne.

Jan Vollaard ****

Bob Marley & The Wailers - Legend (1984)



Ondanks de gewichtige grote boodschappen die de teksten bevatten, was Marley's reggaemuziek altijd opbeurend en dansbaar en vormde de katalysator tot een opvallende verbroedering onder het publiek van alle rassen, rangen en standen. Legend vormt een uitstekende gelegenheid om al het beste werk van Bob Marley & The Wailers (bij Island) in één klap in huis te halen.

Harry van Nieuwenhoven *****

Chicago - Chicago 17 (1984)



Allereerst zijn er AOR-nummers. Daarnaast zijn er de weer vaak tegen de pathetiek aanleunende ballades. Tot slot zijn er de sophisticated soulnummers in up tempovorm met een geprononceerde vocale rol voor Champlin. Hoewel de oude Chicago-kern niet helemaal heeft kunnen wegpoetsen dat ze in muzikaal opzicht zo goed als uit is geluld, is ze op 17 in ieder geval gemotiveerd bezig.

Harry van Nieuwenhoven ***

David Sylvian - Brilliant Trees (1984)



Een voorzichtige benadering is gewenst, handle with care! Sylvian legt een onverbloemd, eerlijk statement af. Hij verschuilt zich niet meer achter de trucs, poses en andere kamerscherm-gewoontes van weleer. Al met al een plaat die spreekt, in een aanbod dat soms zo weinigzeggend lijkt. Geen sensatie: daar struikelt Sylvian net iets te vaak voor. Maar bij vlagen getuigend van eenzame klasse.

Paul Evers ****

Pallas - The Sentinel (1984)



De zeggingskracht van de soms naar de hardrock neigende symfonische rock-composities is niet altijd even groot, terwijl ze bovendien te vaak gebukt gaan onder opdringerige arrangementen. De nummers moeten het vooral hebben van de meer introverte en zwaar symfonische segmenten, waarin met name gitarist Mathewson de luisteraar op sleeptouw neemt in magristrale zweefvluchten.

Harry van Nieuwenhoven ***

OOR 1984/13

cover: zon-strip van Frank Margerin

artikels: Blancmange / Bob Dylan / The Cure / Dolly Dots /
Torhout-Werchter / Fad Gadget / The Mighty Sparrow / Frank Margerin

Elvis Costello & The Attractions - Goodbye Cruel World (1984)



Met Goodbye Cruel World, het negende album, voegt Elvis er weer dertien aan toe. Dat daarbij kwantiteit en kwaliteit op verbluffende wijze in evenwicht blijven is door de critici al genoegzaam onderkend. Op kant één staan de lovesongs en bij Costello betekent dat nog altijd: oorlog. Op de andere kant maakt hij zich weer goed druk over een aantal zaken. Een album zonder absolute pieken, maar evenwichtig van kwaliteit.

Herman van der Horst ****

The Waterboys - A Pagan Place (1984)



Nu al moet Scott beschouwd worden als een zeldzame grootheid in het post-punk-tijdperk. Met deze tweede elpee trekt hij op zijn eigen manier de lijn tussen favorieten als Bob Dylan en Patti Smith. Soms overdonderend en bombastisch, soms meeslepend en intens heeft A Pagan Place één van de belangrijkste kwaliteiten waaraan muziek kan voldoen, namelijk dat het een scala van gevoelens verwoordt en oproept.

Jan Vollaard *****

Miles Davis - Decoy (1984)



Davis is er met deze zelf geproduceerde plaat in geslaagd een nieuwe, zeer persoonlijke synthese tussen het ludieke en het productionele te vinden, voegt hiermee een extra dimensie toe aan zijn eigen verhaal en formuleert daardoor een nieuwe betekenisvolle episode in zijn platenoeuvre. Met Decoy is Miles' volledigde wederopstanding een feit.

Rindert Meijer ****

Spandau Ballet - Parade (1984)



Acht aalgladde composities. Commercieel natuurlijk weer uiterst verantwoorde confectiepop die zowel huismoeders als twaalfjarigen past, maar het Spandau-patroon is bekend en een avontuurlijk model ontbreekt. Mijn pakkie an is 't niet (meer) en ook de transpiratie blijft achterwege. Meer woorden maak ik er niet aan vuil: dat geeft alleen maar vlekken.

Jan Vollaard ***

OOR 1984/14

cover: Miles Davis

artikels: Bronski Beat / Psychedelic Furs / The Beatles / Elvis Costello /
Sandie Shaw / Tejo / Scritti Politti / Miles Davis / Jason and The Scorchers.

Prince and the Revolution - Purple Rain (1984)



Prince moet de belangrijkste act zijn die de zwarte musiek de laatste jaren heeft opgeleverd. De in paars vinyl geperste Music from the Motion Picture Purple Rain bestaat louter uit climaxen en bevat acht uiterst gevarieerde en zwaar erotisch geladen meesterwerkjes met sex doorlopend als glijdend verbindingsmiddel en ook qua tempi steeds op een andere manier glorieus getoonzette instrumentale settings.

Harry van Nieuwenhoven *****

Everything But the Girl - Eden (1984)



Muziek die het traditioneel altijd erg goed doet als behang, ideaal als achtergrondje bij de kaasfondue op vrijdagavond. Maar vergis je niet. Alle liedjes hebben een persoonlijke relatie als grondslag en meestal is het daar niet zo rooskleurig mee gesteld. Tracey is een scherp observeerster, al moet ik zeggen dat ik tamelijk kregelig word van die softbeat en dat ook Tracey's stem bij mij al snel de irritatiegrens passeert.

Bert van de Kamp ****

Twisted Sister - Stay Hungry (1984)



Elke rechtgeaarde headbanger die nu nog niet van Twisted Sister gehoord heeft, moet onmiddellijk zijn oren laten spuiten. Hun opzwepende, gemene gitaarmuren worden op doeltreffende wijze geconstrasteerd door afwisselend sfeervolle en angstaanjagende geluidstrillingen, die door de goed afgewerkte, instant meezingbare koortjes een brok ongenadige feestvreugde tot resultaat hebben.

Hans van den Heuvel ****

Luc Van Acker - The Ship (1984)



Hij nam deel aan optreden en plaatopnamen van Arbeid Adelt! en Shriekback. De experimenteerzucht wordt juist voldoende binnen de perken gehouden om aan het lot van de marginaliteit te kunnen ontsnappen met als middelen: een nét niet bespottelijk imago (de verloren kapitein-ter-zee), een krachtige productie en een grote flexibiliteit aan stijlen, zonder dat het resultaat artistiek gezien alle kanten op schiet.

Rogier van Bakel ****

Helstar - Burning Star (1984)



Geproduceerd door Rods-drummer Canady kunnen we er verzekerd van zijn dat de kit er vet en vooral prominent opstaat, waardoor enkele knappe gitaarriffs enigszins aan kracht inboeten. Mits die al niet door de abominabele zang aan flarden zijn gereten, natuurlijk. Ook bij sommige solo's zullen er mensen zijn die zeggen: deze band is harmonisch bijzonder vernieuwend in de weer. Ik noem het gewoon vals.

Hans van den Heuvel *

The Dream Syndicate - Medicine Show (1984)



Na twee EP's en een elpee ontdoet de uit Los Angeles afkomstige Dream Syndicate zich van iedere vergelijking met The Velvet Underground of Lou Reed. Medicine Show is een elpee geworden vol met Amerikaanse rocknummers (genre rockheld Springsteen). De plaat klinkt niet zo verrassend als Days of Wine and Roses en mist de gevoelige noot, maar de waarde ervan moet zeker niet onderschat worden.

Paul Geerts *** (blijkbaar is hun debuut uit 1982 door de mazen van OOR of dit topic geglipt)

Michael Jackson - Farewell My Summer Love (1984)



Bij mij bestaat zwaar de indruk dat het gaat om een door Motown destijds geweigerde elpee van Michael Jackson & The Jacksons Five die nu ineens in het kader van het verdienen van een stelletje "fast bucks" wel goed bevonden wordt om er ons alsnog mee op te schepen. Aangezien dit onterecht onder de vlag van Michael Jackson gebeurt, is in dit opzicht sprake van een te laken misleiding.

Harry van Nieuwenhoven **

Ai , ai Helstar... Wat werd dat door metalland anders ingeschat dan door de OORdelers. Was ook niet echt mainstream. Wel een kleine klassieker.

Ik vond het ook frappant hoe de OOR recensie haaks staat op de bijval die het album op de site krijgt. Van den Heuvel ging trouwens nog verder door te stellen dat de snelheid van de mastertape hoorbaar gemanipuleerd werd. Hij voegde eraan toe dat hij eerst dacht dat het aan zijn platenspeler lag, maar neen, het was de plaat die zo slecht in elkaar zat. Zou het dan toch kunnen dat hij een foute persing in handen had?

Van mijnen kant ook nog een woordje over Helstar hoewel ik het volledige artikel nooit heb gezien maar die recensie verbaast me ook. In de Metal gemeenschap of zoiets is dat album wel degelijk een cult klassieker. Het is zijn mening, evenveel waard als de mijne.

Over de manipulatie van de snelheid moet ik wel toegeven dat het begin van Towards to the Unknown en zeker de inleidende gitaarsolo zo'n moment kent dus laat hij zich daardoor vangen? De zang van James Rivera is wel wennen mede door zijn haast declamerende stijl van zingen gecombineerd met een enorme kracht. Ik heb dit al sinds mensenheugenis op vinyl (Roadrunner versie). Zijn vier sterren voor Twisted Sister vind ik overigens even merkwaardig.

Vier sterren voor Goodbye Cruel World, die nu toch echt als één van de zwakste Costello's uit die tijd geldt.

Okee, een heldere bijdrage van de Sir. Over Twisted Sister is hij zelfs zo lovend dat ik even overwoog om zijn recensie naar vijf sterren om te buigen. Hij beschouwt het album volgens mij wel als een foute, maar erg geslaagde foute bijdrage aan het metal genre. Zo van: zich even mee onderdompelen in de het gekke universum van Twisted Sister kan een mens al eens deugd doen.

Over Costello nog: Van der Horst gaat weinig in de diepte en behandelt Elvis als een certitude, waarover weinig negatiefs te schrijven valt. Het album is niet uitstekend, maar toch consistent genoeg om niet matig genoemd te worden. Aldus kom ik uit bij vier sterren. Maak er drie en een halve van, zo je wil. Ik werk liever niet met halfjes, maar hier was het misschien duidelijker geweest.