Ik kan me perfect vinden in de commentaar van Bert over The Smiths.
Dat eerste album vind ik toch vooral een staaltje egotripperij van Morrissey.
De manier waarop hij zijn teksten declameert.



Op de latere albums trok Marr de balans tussen tekst en muziek recht.
Ik geloof toch dat hun debuut de test tegenover de drie latere albums moeilijk overleeft.
Volgens mij is Hatful of Hollow een iets beter compromis voor hun vroegste werk.

Over het chauvinisme mbt Golden Earring: ik twijfelde tussen 3 en 4 sterren.
Maar de straight rock van de groep wordt geprezen als tegengewicht van de heersende synthpop.
Op die manier komt het album beter uit de recensie dan misschien wel bedoeld was.

Let ook op hoe De Div twee edities geleden werd neergesabeld.

Grappig om dit te lezen. Vandaag bij de popquiz in Den Bosch kregen we 10 citaten van recensies van Bert van de Kamp en moesten we raden bij welk albums die hoorden. Deze van The Smiths zat er ook bij.

Dat pseudo-geneuzel van Chris van Oostrom werkt ook wel een beetje op de lachspieren.

Er wordt behoorlijk misgekleund inzake The Smiths.
De Golden Earring krijgt dan weer een pluim voor een album waar het schaamrood mij op de kaken zou staan.

Het rare of het erge is, dat het in die tijd gewoon als een autoriteit werd gezien, die mening van OOR.

Gaan jullie nu niet een beetje kort door de bocht
op basis van een paar recensies die niet aan jullie verwachtingen beantwoorden?

Nogmaals, ik zie niet waar er gemiskleund wordt in zake Smiths.
Tien nummers die voor het merendeel goed klinken, verleidelijke melodieën, aanstekelijke gitaarloopjes. The Smiths brengen een simpele sound terug: gitaar, bas en drums.

En over Morrissey zijn de meningen altijd en overal verdeeld geweest.
Of het blijvertjes zouden worden, kon alleen een glazen bol met zekerheid zeggen.

Wat er bevoorbeeld over Talk Talk geschreven wordt, is toch spijker op de kop dacht ik.

Over het album van Golden Earring.
Ik zag het gisteren in mijn OOR archieven uit 1999 voorbijkomen
als één van de drie essentieelste Earring albums van de 20ste eeuw.
Daar wringt het schoentje voor mij net iets harder dan bij The Smiths.

Nou wat dacht je hier van:


Ik ben toch bang, dat The Smiths kunnen worden gerekend tot één van de 10 meest aansprekende en invloedrijke bands van de jaren '80. Post-puberaal ennui en homo-erotische beelden (hoe krijg je het uit je bek) zegt natuurlijk helemaal geen bal over goed of slecht. De schrijver wilde graag etaleren dat hij kennis had van de woordengroep post-puberaal ennui en dat hij dat juist bij een album van The Smiths eens wilde inzetten.

Om bij een titel van dit album te blijven: What Difference Does It Make

Met een beetje zoeken vind je een In memoriam met veel biografische gegevens van Harry van Nieuwenhoven. Het respect voor iemand die een baan had bij het Ministerie van Ecomische Zaken en daarnaast recensies schreef en onder supervisie had bij OOR neemt dan alleen maar toe. Ook Swie Tio, wiens directheid ik wel kon waarderen, peerde wel eens mis. Gek genoeg heeft geen van de OOR-recensenten voor mij de functie van guiding light vervult die de schrijfsels van oa Nick Kent, Charles Shaar Murray, Julie Burchill wel hadden.

Voor mij was een recensie in OOR niets meer (of minder) dan "aha, OOR heeft de band/het album ook gezien en het recensiewaardig geacht"; mij maakte het dan niet uit of het nou negatief of positief was. Frappant was soms het tijdsverschil in oppakken van een album met de UK-pers (NME, Melody Maker, Sounds). Uit OOR steeg ook vaak een spruitjeslucht op

Van Nieuwenhoven was in elk geval niet te beroerd om The Queen Is Dead in zijn jaarlijst op te nemen.

Overigens peer je m.i. niet mis als je je slechts afvraagt of iets van blijvende natuur is.

Verder maakt de man een duidelijk onderscheid tussen muzikaliteit en toon danwel sfeerzetting.

Wat mij betreft geeft Bert van der Kamp een duidelijke kijk op het album.

[inkopmodus]wat dat betreft had Harry zich zelf ook niet die vraag gesteld, omdat inmiddels het tegendeel waar is gebleken [/inkopmodus]

Dit misperen heeft niet zozeer betrekking op smaak/opinie, maar meer op gebrek aan feitelijke kennis of bijv als het album/band in de UK inmiddels al een plaatsje had veroverd. In boerentaal: kenners van UK-muziek - immers Britannia rule the waves (zowel new als cold) - waren vaak beter op de hoogte dan OOR-redacteurs.

Bert van der Kamp stelt de vraag en Van Nieuwenhoven (zelfde blad) zet een later album in zijn top tien. Kortom, recenseren zal altijd iets persoonlijks blijven. Je in 1984 afvragen of iets er in 1988 nog zal zijn, blijft toch een soort van waarzeggen ondanks alle bestaande feitenkennis die je maar opdoet.

Als je even terugbladert zie je dat van der Horst zich bij Delcaration van The Alarm
(wat naieve, maar oprechte band en bijgevolg een geloofwaardig album volgens hem)
afvraagt of The Smiths zo'n album zouden kunnen maken.

Ik vermoed dat er wat scepsis bestond op de OOR redactie
bij de intellectuele input van Morrissey ... Levensmoeheid als pose.

Ik vind dat een kanttekening die van enige durf getuigt.
OOR wordt op deze site nogal eens verweten trends achterna te huppelen.
Van de Kamp stelt zich de vraag die ik mezelf ook stelde bij al die Smiths aandacht.

En ik ben OOR pas beginnen lezen vanaf 1989 (kocht pas later de oude jaargangen).
Dus ik herken me wel in die commentaar. En ik vind hem zoals Edwynn zegt genuanceerd.
Om de muzikaliteit kon je niet heen. Bij Morrissey mocht je vraagtekens plaatsen.

Musician benadert de quote van van de Kamp volgens mij te veel vanuit het nu.
Later, in het licht van de drie opvolgers komt de kwaliteit van het debuut beter boven drijven.

Om de laatste opmerking van Edwyn wat kracht bij te zetten.


En The Colour of Spring en Spirit of Eden zullen wellicht ***** scoren.
Dit maakt voor mij het grasduinen door OOR zo interessant: dat je namelijk meemaakt
hoe een groep soms wat groeipijnen nodig heeft om de appreciatie van het publiek te winnen.

Geen Talk Talk fan op deze site die toen The Party Is Over verscheen,
kon bevroeden wat er nog in het verschiet lag. Hetzelfde geldt voor het debuut van Dead Can Dance.
Een album dat in één van de volgende OORen aan de beurt is. Jullie zijn bij deze gewaarschuwd.

Niets voor niets werken cultuurfilosofen met het begrip/de notie van "aesthetischer Distanz"om iets op de juiste wijze in te kaderen qua 'eeuwigheidswaarde'. Overigens hebben ook bepaalde Britse muziekbladen moeite gehad met het op juiste waarde schatten van zowel 4AD als Factory acts; beide werden wel eens verguisd. In het Britse geval heeft het ongetwijfeld ook te maken met de geringe beschikbaarheid voor interviews e.d. en de spaarzame info die door labels werd verstrekt.

Dat op waarde schatten relatief blijft (ook persoonlijk gezien) moge blijken uit het feit dat ik bijv url=http://www.musicmeter.nl/album/4323]Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According To (1987) destijds als een soort ééndagvlieg beschouwde (good while it lasts), ten onrechte bleek; terwijl ik het destijds (ook door mij) gehuldigde Thompson Twins - Into the Gap (1984) nu niet meer kan horen.

Waar het mij om gaat , is dat een recensent een ongefundeerde claim doet. En a propos The Alarm, van mij a big - in het jaar dat ze hier concerteerden was een groot deel van de Oude Gracht opgebroken en kon de bestelbus met de apparatuur niet bij Tivoli komen; het publiek kon kiezen: geld terug of een 'unplugged concert' van The Alarm; 100 - 150 mensen kozen voor dat laatste - om het podium gedromd zagen we een uitermate gedreven band unplugged spelen.

Niet wij achteraf zijn betweters, Bert van de Kamp doet aan waarzeggen, voor de goede orde. Hij neemt daarmee een risico, dat hij helemaal niet had hoeven nemen. Waarom de opmerking geplaatst?

Een blad dat bovendien nogal koketteerde met nieuwe stromingen en trends, had bij het uitkomen van dit album van The Smiths al beter kunnen en moeten weten.

Dat was begin 1984. Dat Harry van Nieuwenhoven vervolgens The Queen is dead (van halverwege 1986, na Hatful of hollow en Meat is Murder) in zijn eindlijstje voor 1986 zet mag vervolgens geen verrassing meer zijn: toen stonden de Smiths al op het hoogtepunt van hun carrière.

Dat N.E.W.S. gitaargeoriënteerd is vind ik geen argument om het 4* toe te kennen temeer omdat het tot dan toe hun gladst geproduceerd album is en ik hoor liever een goede synthipopsong dan een slecht gitaarnummer.

Aanvulling op musician laatste post:
Toen had de rest van de wereld The Smiths al als een van de beste groepen van zijn generatie ingehaald, Oor moest toen ook al mee.
Het is juist knap als een band nog niet gearriveerd is te ontdekken dat iets goed is, Oor en eigenlijk de rest van Nederland (jaarlijstjes andere journalisten) hadden bij het debuut de boot gemist.
Het is echt niet dat The Smiths op eens zo opvallend veel beter werden.

Dat laatste is natuurlijk maar hoe je er persoonlijk tegenaan kijkt. Kun je wel één blad zijn, maar daar woeden zoveel meningen als dat er redacteuren zijn. Maar eigenlijk werd al veel eerder geconstateerd dat het debuut zeker niet slecht bevonden werd, maar dat er wat vraagtekens werden geplaatst bij de inhoud van het concept danwel houding.

Ok, dan nog even wat historische info. The Smiths komen uit Manchester, home of Factory dat - op zoek naar aankomen talent een korte vrijage met The Smiths had, net als het eveneens in Londen gevestigde 4AD. Zowel Factory als 4AD zagen het als een soort van verlies dat The Smiths tekenden bij Rough Trade. De naam van The Smiths zong aardig rond in de UK en niet daarvan op de hoogte zijn betekent gewoon slecht ingevoerd zijn in de Britse wave-scene en van een specialist/recensent zou je anders mogen verwachten.

Overigens genoemde labels respecteerden elkaar over en weer - Rough Trade deed bijv ook distributie voor Factory - maar ze probeerden elkaar de loef af te steken bij nieuwe bands. The Smiths kon je dus niet beschouwen als "de laatste kutgroep uit Engeland" (dixit Rayond van 't ...).

Bij mij wel: Corné Evers.

Heb zeker 50 releases gekocht omwille van zijn recensies, en daar zat weinig mediocers bij.

The Smiths is zo'n band die het vooral in eigen land goed deed, net als The Jam.
Paul Weller kreeg ook pas later de waardering.
Een band als Tears for Fears heette eerst nog Graduate, en probeerden ook The Jam na te doen.
Na Joy Division waren de volgende bands die invloed hadden op beginnende muzikanten dan ook vooral The Jam en The Smiths, later kwam daar The Jesus & Mary Chain en Primal Scream (beide met Bobby Gillespie) bij.
Ook bands die weinig in het buitenland deden.

Voor jou dan nog één keer: waar je met name bij het stuk over kunt vallen is de constatering/toevoeging "Of het blijvertjes zullen zijn, is voor mij zeer de vraag" als conclusie van het gebodene. Dat schrijf je niet als je een goed debuut hebt gehoord. En zelfs al is het dan nog niet helemaal je kopje thee, kun je altijd schrijven dat je hoopt dat het "zich nog verder zal ontwikkelen en doorgroeien".

Hij zit hier nu haast op de stoel van één van de vier juryleden die in 1964 I want to hold your hand van The Beatles een flop zouden gaan noemen in het programma Top of Flop van Herman Stok. Vooral de toegevoegde constatering "of het blijvertjes zijn is voor mij zeer de vraag" had het vast heel goed gedaan bij het joelende en boze publiek. Hij was er waarschijnlijk in ieder geval onsterfelijk mee geworden.

Tja, ik val daar niet zo snel over. Verschil van houding. De man had zijn twijfels bij wat hij hoorde. Dat kan gewoon. Hoef je niet eerst voor aan de andere kant van de plas te kijken om te zien wat ze er daarvan vinden. Soms is de hype rondom een artiest nu eenmaal groter dan de kwaliteit van de muziek. Achteraf besmuikt toegeven dat je er naast zat, zie ik niet per se als een zwaktebod. Dat je iets had kunnen weten van de opkomst van een artiest/band weer wel, maar dat vind ik van een andere orde.
Wat een zekere Oorscribent schreef over diverse klassieke metalalbums vond ik veel oppervlakkiger en dus veel stuitender wat dat betreft.

Ik ken je interesse en muziekvoorkeur, en daarmee bevestig je eigenlijk indirect wat ik al schreef: voor de liefhebbers/kenners van bepaalde stromingen was OOR eigenlijk een soort Neither fish nor flesh . De beginselverklaring van - het destijds op 'wc'-papier gedrukte - Muziekkrant OOR was veel meer geënt op het alternatieve dan wat OOR in de 80s was geworden. OOR was zich toen veel meer gaan modelleren op Rolling Stone. Dat betekent dat je in de jaren 80 'niche-tijdschriften' als Vinyl (where have they been) zag opkomen.

Ik heb veel waardering voor dit terugblik-topic, maar eigenlijk bevestigt het wat ik/we al lang wist(en): enerzijds zat de NL muziekpers in een lastige spagaat: internationale ontwikkelingen bijhouden én berichten over lokale muziekontwikkelingen (NB: voor NME, MM en Sounds is UK-muziek -lokaal, én hetzelfde geldt voor Rolling Stone en US ). Mede daardoor draaide het mee mee in de periferie; anderzijds was het informatie-aanbod destijds heel beperkt. We hadden weinig mogelijkheden om informatie te verkrijgen (GEEN internet), al werd dat iets beter toen je ging studeren en veel internationale contacten kreeg. Overigens, het narcisme dat je bij OOR regelmatig aantrof, vond je evenwel ook bij de Britse en de US muziekpers, zij het dan iets omfloerster.

Ik heb nog een bergje Opscene's uit midden jaren '90 liggen. Misschien ga ik daar eens hetzelfde mee doen. Is wel wat minder mainstream, maar er staan ook de nodige klassiekers in gereviewd.

OOR 1984/06
van groot formaat naar klein formaat

cover: Freek de Jonge

artikels: Carmel / Thompson Twins / Remko Scha / Valerie Lagrange / Steel Pulse /
De Div / Mink DeVille / Uit je Bol / Freek de Jonge / Simple Minds / Tarkowskij / Will Eisner

The Style Council - Café Bleu (1984)



Kant één lijkt een reeds lang vervlogen connectie weer in ere te willen herstellen: cool jazz, Nina Simone, lange regenjassen, coltruien, rokerige cafés en verhitte discussies over revolutie. Het is in feite weinig meer dan gewekte suggesties over een idee, maar qua atmosfeer werkt het wel. Kant twee start zwak, maar mondt toch fraai uit in uitgewogen blanke Style Council soul-ervaringen.

Herman van der Horst ****

David Gilmour - About Face (1984)



Gilmour's tweede solo-elpee bevat een aanmerkelijk luchtiger selectie songs. Zijn gitaarspel heeft de laatste jaren aan geestdrift en souplesse gewonnen en in tegenstelling tot vele van zijn aan kamikazesnelheden verknochte collega's weet hij zijn instrument te laten praten, er iets mee over te brengen. De lichtelijk folky inslag is aanwezig. About Face mag ons zonder blozen in het gezicht kijken.

Chris van Oostrum ****

Scorpions - Love at First Sting (1984)



Gelukkig zijn er de spectaculaire leadbreaks van Jabs die Love at First Sting bij tijd en wijle boven de status van "gewoon een aardige Scorpionsplaat" uittillen en zelfs een matig gegeven interessant kunnen maken. In vrij korte tijd heeft hij zich weten op te werken tot een absolute topkracht, die in staat moet worden geacht de compositorische gaten op te vullen, die alleenheerser Schenker nog laat vallen.

Hans van den Heuvel ***

Queen - The Works (1984)



De retraite na het floppen van Hot Space heeft Queen hoorbaar goed gedaan. The Works geeft uiting aan een hiernieuw zelfvertrouwen. Het ravotten met elektronica gebeurt op meer ingetogen wijze. Gitarist May laat de teugels vieren en ontlokt zowel plaatijzeren funderingen als penetrante soli aan zijn instrument. Strafpunten voor het in compositorisch opzicht nogal gemakzuchtige songmateriaal op kant één.

Chris van Oostrom ***

Sonic Youth - Kill Yr. Idols (1983)



Kant twee werd in de studio in één keer rechtstreeks op 2track recorder opgenomen en bezit de directheid en vlammende power van de allereerste punkplaatjes. Natuurlijk kunnen zowel bassiste Gordon als gitarist Moore geen noot recht vooruit zingen, maar het is een kniesoor die daar over valt. Het gevoel dat uit de groeven van deze mini-elpee spettert is gewoon prima en daar ging het in '77 toch ook om?

Corné Evers ****

Nik Kershaw - Human Racing (1984)



Een erg gevarieerd debuut met een groot aantal schitterende voorbeelden van harmonieuze en modernistische rock- en popsongs, die bovendien zowel instrumentaal als vocaal doortimmerd worden uitgevoerd. Maar Human Racing is naast instrumentaal breedschalig nogal ambivalent en rommelig geproduceerd en bovendien niet vrij van ultramodieus effectbejag met synthesizers en zoeloe-ritmes.

Harry van Nieuwenhoven ****

Howard Jones - Human's Lib (1984)



Ik vind deze zoveelste polletje piekhaar zeker geen sensationeel nieuw talent, al zijn Jones' synthesizerpartijen minder glad en meer avontuurlijk dan die van zijn collega-poseurs van Duran Duran en ABC. Het is technisch knap maar komt te gekunsteld over. Slechts bij het beluisteren van nummers waarin Jones illustreert behalve over ratio ook over emoties te beschikken, voelde dit mens zich bevrijd.

Harry van Nieuwenhoven ***

Dead Can Dance - Dead Can Dance (1984)



Houdt dat dan nooit op? De geest van Joy Division waart nog immer als een levensgroot cliché door de Engelse popmuziek. En eerlijk is eerlijk, na enige malen luisteren kan het van oorsprong Australische Dead Can Dance niet eens als de beroerdste navolger beschouwd worden, temeer daar de groep ook regelmatig laat horen avontuur niet te schuwen. Al met al niet eens zo onaardig.

Corné Evers ***

Kan me wel vinden in de recensie van Dead Can Dance. Het is een van mijn favoriete bands, maar het debuut heb ik nooit écht heel bijzonder gevonden. De muziek ligt er inderdaad in de lijn van Joy Division (wel met een eigen gezicht),maar de albums die erna zouden komen zijn echt van een andere klasse wat mij betreft. Ben benieuwd wat voor stukjes ze daar over geschreven hebben.

Grappig dat The Works destijds nog goed ontvangen werd, terwijl die tegenwoordig bekend staat als een van de zwakste Queen-platen. Men was waarschijnlijk gewoon opgelucht dat Queen niet voortborduurde op Hot Space, al kan het succes van de singles er misschien ook toe hebben bijgedragen.

Hij komt natuurlijk wel na het zeer matige Hot Space en de mega flop Flash Gordon, dan is het niet zo vreemd dat de vlag uit kan bij een album als Works

dazzler probeert met z'n sterrenwaardering aan te sluiten bij de manier van beoordelen hier op MuMe. Afgaande op de volledige recensie (die wij hier dus niet kunnen lezen) komt hij uit op 3* terwijl het album op MuMe 3,3* scoort. Lijkt me dus dat de ontvangst bij OOR destijds aansluit bij de score op MuMe.