Gewoon een ouwe zeur die weinig moest hebben van de meeste typisch jaren 80 artiesten, ik erger me er ook aan hoe hij dat allemaal beschrijft.

Moet je zijn berichten eens lezen bij The Alarm en (vooral) Grace Jones, pure afzeikjournalistiek

Volgens Depeche Mode kon het niet zo zijn dat Anton Corbijn uit Nederland kwam, iemand met zoveel smaak en oog voor (pop)cultuur. Het is inderdaad minimaal dubieus te noemen dat overal in Europa DM in voetbalstadions speelde en in Nederland in een halfvolle ahoy. Liedjes kwamen niet in de hitlijsten en albums kwamen wel uit maar stonden keurig bij de D en niet zoals in andere landen rijen dik in speciale rekken.

Gelukkig gaat dat nu wel beter, Ziggo komt gewoon vol maar ik weet nog wel dat tijdens de SoFaD tour Ahoy niet vol was en ze toen heel lang niet geweest zijn in Nederland. Tussen 1993 en 2006 zijn ze toen niet langs geweest.

OOR 1986/11.

cover: Peter Gabriel

artikels: Pinkpop / Peter Gabriel / Fuzzbox / Billy Ocean / Grote Prijs
Golden Earring / John Hiatt / Loudon Wainwright / + Boulevard Magazine!

Cocteau Twins - Victorialand (1986)



Vrijwel alle elektronische hulpmiddelen zijn afgeworpen, bassist Simon Raymonde werd tijdelijk op non-actief gesteld en de muziek werd in schoonheid gereduceerd tot haar meest elementaire vorm. Tien volledig akoestische slaapliedjes die als één zweverig en glooiend mistlandschap aan je voorbijtrekken. Muziek uit het luchtledige. Bijna alle liedjes zijn onderling inwisselbaar. Mij boeit het niet meer, maar gelukkig was ik juist toe aan een nieuw lentebehangetje. In pastelkleurtjes.

Erik van den Berg **

Jean Michel Jarre - Rendez-Vous (1986)



Hoewel in de vorm van Fourth Rendez-Vous een lichtvoetig synthi-deuntje voor in de hitparade niet ontbreekt, bevat deze elpee toch vooral meer doorwrochte synthesizerstukken in de stijl van Vangelis. In de plaats van louter ritme en melodie moeten zij het meer hebben van een rijk en breed scala van stemmingen en sfeertjes. Behalve de soundtrack van een audio-visueel extravaganza is Rendez-Vous hierdoor ook een volledig op zichzelf staande luisterervaring, die spannend en intrigerend tegelijk is.

Harry van Nieuwenhoven ****

Judas Priest - Turbo (1986)



Met behulp van synthesizers, sequencers, een disco-drumsound en een digitale opnametechniek denken de belangrijkste wegbereiders van de heavy metalbeweging nu de oplossing voor hun probleem te hebben gevonden. Stijltechnisch blijkt men daarmee dichter in de buurt van ZZ Top te komen dan menigeen ooit voor mogelijk had gehouden. Turbo zal hierdoor misschien niet uitgroeien tot mijn favoriete Judas Priest elpee aller tijden, maar een verbreding van het publiek behoort zeker tot de mogelijkheden.

Hans van den Heuvel ***

Ry Cooder - Crossroads (1986)



Crossroads roept dierbare herinnering op aan het begin van Cooders carrière. Zoals het beroemde titelstuk reeds doet vermoeden, staat op deze soundtrack de blues centraal, zij het op een uitzonderlijke wijze, in die zin dat Cooder authentiek en toch niet puristisch te werk gaat. Countryblues, rhythm & blues en gospel wisselen elkaar fraai af en hetzelfde geldt voor de veelal zwarte vocalisten. Hetgeen betekent dat elke Cooder-adept zich dit album dient aan te schaffen. Onverwijld en ongehoord.

Geert Henderickx ****

Anita Baker - Rapture (1986)



Anita Baker beschikt over een unieke zeggingskracht die we sinds Marvin Gaye niet meer zijn tegengekomen. Wat Rapture mijlenver doet uitsteken boven de temerige sentimenten van de Whitney Houstongs en de clichématige funk-effecten in de rest van de damessoul, zijn de spannende songs en de effectieve settings. Geen overbodige strijkers, toeters of bellen, maar een glasheldere constructie, waarin haar stem moeiteloos kan uitdijen. Anita Baker is een ware verademing binnen de moderne soul.

Herman van der Horst *****

Art of Noise - In Visible Silence (1986)



Ik ken doorgaans op stijl en uiterlijk gefixeerde popliefhebbers, die The Art of Noise muzikale innovatie toedichten en die over de verrichtingen van deze muzikale flipperkast maar niet uitgepraat kunnen geraken. Met de geluidsgolven op deze elpee weet The Art of Noise weliswaar af en toe spanning op te roepen of een lekker sensueel sfeertje te scheppen, maar de interessantdoenerige woordenstroom van de omgevallen boekenkast Paul Morley op de hoes ten spijt is het resultaat niet meer dan auditief behang.

Harry van Nieuwenhove **

Oei, dat stukje van Victorialand

En dan JMJ - uiltiem pauzemuziekmaker - 4* geven, OORdeelkundig zeker

Wavisti lazen begin en midden jaren 80 Vinyl Zwarte Jas » Blog Archive » Verzamelaar zet oude nummers tijdschrift Vinyl online - zwartejas.nl niet alleen qua lay-ot interessanter. Helaas redde het blad het niet; hun flexidisks - hier en daar gedigitaliseerd te vinden - zijn nog steeds een mooie intro tot vernieuwende wave

Victorialand wordt besproken door iemand
die de plaat maar een draaibeurt heeft gegund, dat is duidelijk.

Over JMJ ben ik nog niet zo zeker:
blijkbaar is het besproken album een uitzondering op de regel.

Wat een negatieve berichten over JMJ zeg
Tangerine Dream en Klaus Schulze sla ik beide een stukje hoger aan, maar dat hij een aardig deuntje kan schrijven staat buiten kijf. Pauzemuziekmaker?, mijn Achterhoekse aarsch! .

Luister alleen maar eens naar Ron's Piece

Hee, dwaze man hou je invectieven gewoon op zak; wat een buitengewoon bizar idee dat die kant van jou mij iets zou doen - wil je verontwaardigd doen, hou het dan net en bedien je evt. van een 'up yours mate' - in plaats van dit vulgaire gedoe.

Bovendien ook Schulze - ik verwijs graag naar zijn buitengewone boring werk met Lisa Gerrard - valt voor mij regelmatig in de categorie; kan het nog zo zijn dat men regelmatig fijne klanken uit de digitale doos tovert, kan het nog 10* niet je ding zijn. Inventiviteit is vaak ver te zoeken en langdradigheid voert de boventoon. Zo vaak heb ik Oxygene sans gene gerecycled horen worden dat ik het bijna na zou kunnen spelen ware ik de synthesistiek machtig.

"Mijn aarsch" wordt wel vaker gebruikt al dan niet ironisch(zeker in combinatie met de knipoogsmilie). Je moet wel erg kinderachtig zijn om daar aanstoot aan te nemen. Stel je niet zo aan! Bovendien ging het mij met name om de alliteratie. *

Schulze's werk met Gerrard vind ik ook minder interessant, maar het jaren 70 werk van deze pionier is niets minder den enerverend en voor de tijd zeker wel inventief. Ik hou zelf wel veel van het analoge klankenspectrum, maar dat is zeker niet het enige wat Jarre te bieden heeft. De beste kerel heeft mijn inziens een verdomd goed oor voor pakkende ritmes.

* Bovendien ben ik muzikaal in goed gezelschap met het gebruik van deze zin. Mozart noemde al in 1782 een canon: "Leck mich im Arsch" . Als je er toen al mee weg kon komen, dan in 2015 zeker.

Laat ik het dan zo stellen dat je gevoel voor stilistiek zich niet evenredig heeft ontwikkeld met je gevoel voor orthografie.

Mijn punt was niet zozeer dat ik JMJ, de Tiësto onder de keyboard-bepotelaars, niet boeiend vind - hij maakte zo'n beetje 22 * hetzelfde album. Het ging om de discrepantie in beoordeling voor een band die nog volop aan het groeien was vs die voor het zoveelste album (6e) van JMJ die in da 70s misschien wel vernieuwde, maar mid80sal lang niet meer.

En de Mozart van de synth is imo Vince Clarke. Da kannst mir den Puckel herunterrutschen

OOR 1986/12.

cover: Bono & Bob (Geldof)

artikels: Moeder Ierland / Bob's Hoek / Creepers / Laurie Anderson / The Replacements
Vuurvreters / Vengeance / Techniek / Golden Earring / Martin Scorsese / Kremlin Rock

The Smiths - The Queen Is Dead (1986)



Eenzaamheid, dood, verdriet, onbegrip, het zijn nog steeds geliefde onderwerpen. Maar vaak steekt een cynisch gevoel voor humor of een heftige vorm van protest de kop op. De realiteitszin heeft toegeslagen. Geval apart is de instrumentatie. Meer dan ooit lijkt deze gedegradeerd tot het vehikel voor de teksten, al reikt het compositorische peil nog altijd ver boven de grauwe middelmaat. Een eigen status (leveranciers van monumentale melancholie in tekst en klank) hebben The Smiths in elk geval geconsolideerd.

Erik van den Berg ****

Queen - A Kind of Magic (1986)



Queen presenteert zichzelf van haar meest veelzijdige kant en weet toch een zeer consistente plaat af te leveren. De vocale kwaliteiten van Fred blijven boeien mede door deze variatie, maar vooral door de kracht en het volume. Brian May is uit zijn schaduw gestapt en gaat in het bijzonder op kant twee, tegen de hitnormen in, weer 'ns ouderwets op zijn bouwdoos tekeer. Het album kent twee overbodige tegenvallers. Bij de gratie van de rest: het zij haar vergeven. Dames en heren, het blauwe bloed stroomt weer!

Edwin Ammerlaan ****

Sonic Youth - EVOL (1986)



Meeslepende romantiek en psychedelica zijn dominante kenmerken maar ook de feedback rock & roll, waar Sonic Youth het patent op heeft, barst zo nu en dan weer in alle repetitieve hevigheid los. Experimentele invalshoeken worden niet geschuwd, maar bovenal is EVOL een plaat geworden waarop te horen valt waarom de rock-gitaar als een van de meest emotionele en expressieve instrumenten nog altijd aan de top staat, in zijn rauwe directheid op geen enkele wijze te overtreffen valt. Sleutelplaat!

Corné Evers *****

The Nits - Henk (1986)



Het verlies van gitarist Michiel Peters, die om persoonlijke redenen afhaakte, is gecompenseerd via het inhuren van Petra Lutgenburg (Cloud Nine) en Joke Geraets. Hun vocale bijdragen zijn, met de verbeterde kwaliteit van de composities, het grote verschil met voorgaand werk. De speelse en kleurrijke liedjes zijn vaak catchy en dat is niet denigrerend bedoeld. Opnieuw leggen The Nits een grote diversiteit aan stijlen aan de dag. De band kan op deze door henzelf uitstekend geproduceerde elpee evenwel alles aan.

René Megens ****

Golden Earring - The Hole (1986)



De niet genoemde nummers zijn bepaald geen compositorische hoogstandjes, waardoor deze staaltjes van structuurarme spierballenrock het voor een onevenredig groot deel moet hebben van hun professionele en als een intercitytrein zonder noodrem voortdenderende uitvoering. Dit zijn praktijken waar een topband zich niet mee zou moeten inlaten en die vooral kenmerkend zijn voor een creatieve impasse. Hopelijk weet Golden Earring hier weer snel uit te geraken.

Harry van Nieuwenhoven **

Pet Shop Boys - Please (1986)



De Pet Shop Boys grossieren in schitterend digitaal opgenomen en opvallend melodievaste eurodisco. Zij realiseren hiermee de beoogde effecten, want je kunt er afwisselend heel goed op dansen of romantisch bij wegdromen. Meer dan platvloers vermaak biedt Please evenwel niet en bovendien wekt dit debuut vaak de indruk even snel na het succes van de single West End Girls te zijn opgenomen. Pet Shop Boys are a thinking man's Wham! zie het duo ooit heel bescheiden over zichzelf. De arrogantie aan de macht?

Harry van Nieuwenhoven ***

En achteraf gezien zijn Depeche Mode en Pet Shop Boys van alle electropopbandjes uit die tijd nog het langst relevant gebleven ook (ze zijn het eigenlijk nog steeds wel). Terwijl de meest van die popgroepjes die er de hemel werden ingeprezen al in 1989 niet meer presteerden.

Ik blijf me verbazen over het gebrek aan nuance in jullie reacties.

Beide albums van DM en PSB die in deze jaargang *** krijgen (wat "niet slecht" betekent)
zijn op MusicMeter ook lang niet de meest geliefde albums in het oeuvre van deze artiesten.

Misschien had Black Celebration een ** in plaats van een *** verdiend.
De recensent is niet mals, maar laat wel een soort voordeel van de twijfel open.
Misschien een soort groeipijn album. Daarom vertaalde ik zijn recensie toch naar ***.

***** meesterwerk, sublieme plaat, klassieker in wording

**** zeer goed, een overtuigend album, een aanrader

*** vatbaar voor kritiek, niet over de hele lijn overtuigend genoeg

** een teleurstelling, we hadden meer verwacht, laten liggen

* gewoon te slecht voor woorden

Maar * zal ik zelden of nooit moeten gebruiken, aangezien ik platen behandel
die op zijn minst al 40 tot 50 stemmen op MusicMeter hebben (en dus geliefd zijn).

Ja, dat PSB en DM nog zo gingen doorgroeien, kon natuurlijk niemand weten in de tijd waarin die recensies geschreven werden. Dat is mijn punt net. Maar het is wel een feit dat heel wat popbandjes die er met meer pluimen vandoor gingen, het minder lang hebben volgehouden. Ook iets wat niet te voorspellen valt, maar het is achteraf gezien wel een feit.

Dat is natuurlijk waar.

Ik gebruikte je opmerking exemplarisch.
Mijn boodschap is gericht aan alle fans die zich wel eens op de tenen getrapt voelen
bij een mindere recensie. Was ik namelijk ook toen ik Erik van den Berg over Victorialand las.

Neemt niet weg dat een artiest niet lang hoeft te bestaan om een topper te maken.
Neem nu Sex Pistols, Joy Division of The Stone Roses.

Ach ja, het zijn muziekjournalisten, geen waarzeggers of allesweters

Wel blijf ik me storen aan de vervelende schrijfstijl van Harry. Wanneer gaat die man met pensioen?

"Electropopbandjes" - ga je diploma inleveren. Ik zal het eenmaal kort en krachtig uitleggen: Depeche Mode begon als (deels cold) wave, deed ondertussen aan pop en migreerde naar (bijtijds zwartgallige, melancholieke) introspectieve eclectische muziek. Pet Shop Boys zijn minimaal theatraal gedreven, Kings of Kitsch and Overkill - met een barokke hang en met gevoel voor stijl en pastiche. Never ever electropopbandjes - dat verkleinwoord alleen al

In mijn boek: respect voor DM en waardering voor PB!

Ja, ook ik heb deze electropobandjes erg hoog zitten.

Ja pff, hoe verschillend deze twee bands ook zijn, ze maken wel beiden elektronische popmuziek, ook al is de ene introspectiever en duisterder dan de andere. Ik bedoelde het verder ook niet denigrerend inderdaad, dus geen reden om je druk te maken.

DM is deels het kind van Vince Clarke, dus is het predicaat electropopbandje op zijn plaats.

Er is namelijk geen woord dat beter past bij de alles behalve beklijvende,
vederlichte en dus snel uitwisbare (gelukkig maar) muziek van Erasure.

Gelukkig ook dat Martin Gore en Alison Moyet voor het nodige tegengewicht zorgden
of we hadden vandaag wellicht allang niet meer gesproken over Depeche Mode en Yazoo.

Vince, de Wolfgang van de synthipop? Enkel wat de factor frivoliteit betreft.
Mozart is duizendvoudig vindingrijker dan die kleine synthismid uit Basildon.

Laar ik ook eens zeuren:

Die Erik van den Berg die mijn geliefde Cocteau Twins te zoutloos vond,
doet ook erg zijn best om The Queen Is Dead geen ***** te gunnen.
De instrumentatie staat te veel ten dienste van de teksten.

"Treurwilg" is de kop boven de recensie.
Eens benieuwd hoe lang die man me gaat blijven irriteren?

Even terugzeuren: de kwalificatie "Mozart van de synthpop" - al eerder door mij gebezigd, had niet zozeer betrekking op de kwaliteit van Clarke - die zet ik even tussen absolute waardestrepen - maar op zijn herkenbaarheid obv frivole uithalen/toevoegingen/modificaties en daarin verschilt ie niet van Wolfgang Amadeus. Waar de ene componist zou schrijven pa - pa - pa - pa schrijft Clarke doodleuk pa - poe - pi - pa.

Zelfs in een staat van fikse beneveling, herken ik een pianoconcert van Mozart - t/m de aanduiding in de Köchel Verzeichnis.

En ja, als je je verdiept in de werkwijze van Clarke, ontdek je - wiki en andere info doorploegend - dat Vince op zijn conduitestaat kan bijschrijven dat hij per instrument een individuele koppeling heeft geschreven voor het maximale effect uit de synth en niet de easy way out zocht van de midi-interface. In boerentaal: Clarke heeft min of meer eigenhandig een besturings- en koppelingssysteem geschreven.

Verder wat is er mis met het schrijven van vederlichte, pakkende deuntjes - bestaat niet o.m. 80% van het werk van Abba daaruit? Veelzeggend is de ep Abba-esque van Erasure. En het werk van Yazoo kan in combi bepaalde DM albums op achterstand zetten.

De vraag hoe DM zich zou hebben ontwikkeld mét Clarke is een zinloze - ben ervan overtuigd dat de karakters van andere DM-leden onverenigbaar waren met dat van Clarke en zijn attitude. D'r zullen hier ongetwijfeld lieden zijn die wijzen op het grotere commerciële succes en dan kan je je afvragen so what en tegen welke prijs? Clarke heeft nimmer kantje boord gelegen

Daar is weinig mis mee of ik zou geen OMD fan zijn.

Maar Vince z'n nummers zijn quasi onderling inwisselbaar. Een van die artiesten
die een minimum aan muzikale ontwikkeling wist te paren aan een maximum aan hitstatus.

Alles zat al in Just Can't Get Enough. Maar het zijn de vocalen van DM en Yazoo
die de muziek naar mijn bescheiden mening met beide voeten op de grond houden.

Van Erasure onthoud ik enkel Sometimes.

En wat ABBA betreft: die hadden een veel breder muzikaal palet dan Vince.

Never Never beste luitjes!

Goede discussie heren, dat Vince Clarke een grote staat van dienst heeft lijkt me duidelijk. DM was snel een gesloten boek en het lijkt me duidelijk dat de crux een beetje zat bij het lichtvoetige van Clarke en het donkere geluid wat de rest wilde horen. Yazoo was fris, snel en enerverend maar ook snel voorbij en had een zangeres met een strot om u tegen te zeggen. Erasure deed in Nederland niet veel maar in Engeland en Duitsland hadden ze hit na hit na hit. Clarke was/is de nuchterheid zelve, zelden op de voorgrond en werkt het best als de frontman/vrouw alle aandacht op weet te eisen.

Pet Shop Boys krijgt hier nog een redelijk recensie dat is volgens mij later nog wel eens anders geweest. Anno nu kan het opeens weer wel en zijn de heren weer credible bij de "serieuze" potloodlikkers.

Terugkijkend op wat ik eerder schreef, mag ik als OW/OL alhier melden dat ik overtuigd ben van het gegeven dat een DM mét Vince Clarke voor beide partijen zou hebben geleid tot een vruchtbaarder muzikaal cv. Toegegeven dat het werk van Clarke niet altijd schittert van de creatieve brille, hadden meerdere albums van DM baat gehad bij de pimp-inbreng van Clarke. DM werd op een gegeven moment zo zwaarmoedig/-gallig dat de bandleden er zelf in gingen geloven en ongeveer de (al dan niet SM-) hand aan zichzelf sloegen. De diepgang vs oppervlakkigheid is imo dan ook dikke schijn.

Het album van The Pet Shop Boys heb ik zelf altijd gelinkt met Less Than Zero, roman van Brett Easton Ellis uit 1985, over de hedonistische samenleving. De a-kant van de lp vind ik een zeldzaam geslaagde kroniek, trefzeker, onderkoeld. Zoiets "electropop" willen noemen is een hopeloze onderschatting van het uitermate adequate artefact: het album als momentopname van de tijdsgeest. Daar zijn er meer van en die albums moet je koesteren.

Aan de hele genrebingo ga ik niet mee doen, ik noem het allemaal gewoon synthpop. Al bemerk ik ook wel dat TPSB een stuk theatraler waren dan Depeche Mode. De discussie over Vince Clarke lijkt me een gevalletje kwantiteit over kwaliteit. Depeche Mode heeft na het vertrek van Clarke een bijzondere sterke progressie doorgemaakt. Met name Ultra en Songs of Faith of Devotion doen het bij mij erg goed(niks mis met een goed potje muzikale zwartgalligheid). Dat terwijl Clarke nog steeds dezelfde springerige synthriedeltjes gebruikt. . Ik volg Dazzler hierin. Clarke is geen slechte artiest,een vakman absoluut, maar veelzijdigheid is niet een van zijn sterkste kenmerken.

Overigens als we het over geniale early 80's synthpop hebben. Metamatic van John foxx stond de afgelopen dagen op repeat in huize misterfool

Dat je John Foxx veel aan het draaien bent is natuurlijk een zeer goed iets. Dat genrebingo-en niets voor jou is bewijst je synthpopplakker voor Foxx. PSB uiteraard wel maar Foxx zou je hoogstens metalen vrieskist synthpop kunnen noemen

Synthipop wordt op OOR met een scheef oog bekeken, heb ik ook al gemerkt. Er is wat mij betreft niets mis met goede synthipop (zoals Depeche Mode en in iets mindere mate Pet Shop Boys). Vince Clark heeft inderdaad een aantal leuke hits voortgebracht (o.a. met Yazoo en Depeche Mode) maar viel na verloop van tijd in herhaling.

De gestoomde melk van m'n cappucino zit inmiddels in m'n neus

Als ik iets lees over zelfrijdende auto's moet ik altijd aan John Foxx denken.

No-one driving! Fantastisch liedje of doel je stiekem op Burning Car - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org