Nee, die eerste uiteraard

Menig poepie zwalpsprekerd/npp'er (naast de pot pisser) en ik doel niet op de twee voorgaande poszters doet er goed aan, als ie écht interesse in de synth en toepassing ervan heeft hier eens naar te kijken Synth Britannia - YouTube

Overigens mag ik graag even wijzen op de thematische verwantschap tussen:
Kraftwerk - The Man-Machine (1978)
John Foxx - Metamatic (1980)
Clock DVA - Man-Amplified (1992)

De eerste hint ervan: I WANT TO BE A MACHINE ULTRAVOX - YouTube (1978) - er zit zeker een Bowieaanse referentie in (Major Tom).

OOR 1986/13.

cover: cocaïne

artikels: Bill Wyman / Torhout/Wercher / Dames vocaal / Crime & The City Solution / Cocaïne
Queen / King Size Simple Minds / Vuurvreters / Screaming Blue Messiahs / Montreux Media

Europe - The Final Countdown (1986)



Men slaagt er in om een Rainbow-achtige combinatie van rockgitaar en keyboards, doorspekt met klassieke arrangementsstructuren, te koppelen aan een sterke vocale bovenlaag. Deze doet denken aan Don Dokken maar leadvocalist Joey Tempest heeft meer power in het hoog, zonder in het karakteristieke hardrock-gegalm te vervallen. Tel daarbij 's mans onmiskenbare talent in het schrijven van memorabele rocksongs en het mag duidelijk zijn waarom de voorbestellingen in Zweden al genoeg waren voor een gouden plaat.

Hans van den Heuvel ****

Nick Cave & The Bad Seeds - Kicking Against the Pricks (1986)



Dat Nick Cave ditmaal met een elpee met louter covers heeft gemaakt, is niet zo verwonderlijk. Vanaf het uiteenvallen van The Birthday Party heeft hij in toenemende mate zijn invloeden, en daarmee ook zichzelf, blootgegeven. Cave toont ons onbeschaamd waar hij z'n thematiek vandaan haalt. Het is zijn muzikale ontdekkingstocht door Amerika. Of beter: het Amerika zoals dat in zijn fantasie bestaat. Een fantasie die hij via het merendeel van deze interpretaties op een uitzonderlijk persoonlijke wijze gestalte weet te geven.

Herman van der Horst ****

The Feelies - The Good Earth (1986)



De songs, waarvan sommige al negen jaar oud zijn en andere pas in 1985 werden geschreven, volgen elkaar schijnbaar losjes op. Tezamen vormen ze echter een paradoxaal concept: aardse, simpele muziek die niet meer van deze aarde is. Er wanen geesten rond op The Good Earth. De geest van onbedorvenheid, de geest van de vroegere Feelies, de geest van R.E.M. en uiteindelijk vooral die van de vroegste editie van de Velvet Underground. Des te rampzaliger dat het album alleen via Amerikaanse import te bekomen valt.

Tom Engelshoven ****

The Chills - Kaleidoscope World (1986)



Ooit wakker geworden met het idee dat je in een heel ver land geweest bent? Misschien is dat wel wat Martin Phillips bedoelde toen hij beweerde 'gevoelens uit te drukken, waar geen namen voor zijn.' En prachtig is de muziek van The Chills. De diversiteit roept maar één vergelijking op: die met Lennon & McCartney. Je zou ook kunnen zeggen dat invloeden als jaren zestig punk, Syd Barrett, middeleeuwse rondelen en zelfs een Ian Curtis in de rustige beslotenheid van zijn graf, hier tot een eenheid zijn gesmeed.

Tom Engelshoven ****

Chris de Burgh - Into the Light (1986)



Door de strakkere en meer ingetogen productie komt in de twaalf professioneel en smaakvol vormgegeven eigen composities de schijnwerper meer te staan op de bij vlagen uitmuntende componist en de doorlopend sfeervolle zanger. Mensen, die in hem een in de rock & roll verdwaalde Ivanhoe zien, zullen door deze toch af en toe robuust rockende plaat niet echt van mening veranderen. Alle anderen, die hem waarderen als een eigentijdse troubadour, zullen in Into the Light één van zijn beste elpees herkennen.

Harry van Nieuwenhoven ****

OOR 1986/14&15

cover: dubbeldik automobiel nummer

artikels: Beep beep! / Eurythmics / Dulfer's autotest / Level 42 / Zimbabwe / Chabot / Strips in Blik
Doctor & The Medics / North Sea Drive In / Weg Wham! / Zomercrypto / TV Privé / Nieuw Zeeland Nederbillies / Radio Ga Ga / Genesis / Strand-techniek / Gene Loves Jezebel / Live Aid 1 Jaar

Genesis - Invisible Touch (1986)



Het is drie jaar stil geweest rond Genesis. Je zou denken dat zo'n stilte een behoorlijke storm zou moeten opleveren. Niks, nog geen zuchtje, want met de nieuwe Invisible Touch levert Genesis een uiterst wisselvallige plaat af. Discodreunen, eentonige melodieën, overduidelijke hitpretenties, maar vooral die alles dominerende Collins-vocalen. Instrumentaal is de band op haar best. Laat Phil maar drummen. Usio conclusio: gehakt, half-om-half. Wel kopen hoor, maar alleen draaien op woensdag.

Edwin Ammerlaan ***

Madonna - True Blue (1986)



Het belangrijkste wapenfeit is dat ze Madonna laten excelleren in twee soorten nieuwe nummers. Dit zijn allereerst de pure high school pop-achtige songs. Deze lichtvoetige maar hartverwarmende deuntjes sluiten naadloos aan bij de tweede categorie nieuwe nummers: de onvervalste vakantiehits. Het opvallendste facet zijn evenwel de teksten, waarin Madonna niet langer als gewillige straatmadelief figureert. De diepgang in deze teksten past in een vingerhoedje, maar ze zijn wel realistisch en eerlijk.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Triffids - Born Sandy Devotional (1986)



Zeker, er staan prachtnummers op deze plaat, absolute hoogtepunten in het Triffids-oeuvre. Maar het zijn voltreffers in een moeras van orkestraties en logge ritmes. Zelfs David McComb dreigt te verzuipen in de overmaat van vioolarrangementen en weeë gejengel van pedal steel-gitarist Graham Lee. Het is een raadsel waarom veel van de oorspronkelijke onbevangenheid nu in bombast dreigt te veranderen. Ik vind het spijtig om te constateren: op Born Sandy Devotional parodiëren The Triffids zichzelf.

Tom Engelshoven ***

Big Country - The Seer (1986)



Producer Robin Millar treedt op de enige juiste manier in het spoor van Steve Lillywhite. Ook hij laat het drumwerk van steunpilaar Brzezicki knallen. En wat belangrijker is, Millar speelt de voornaamste troef, de virtuoze gitaarstrapatsen van Adamson en Watson, in volle glorie uit. Wederom ontlokt dit duo betoverende melodieën aan hun snaren. Nergens is er sprake van l'art pour l'art, want hun riffs staan opnieuw in dienst van voornamelijk uitstekende composities met sombere teksten.

René Megens ****

Sting - Bring on the Night (1986)



Deze set maakt The Dream of the Blue Turtles in één klap bijna overbodig omdat de beste stukken hier ook op staan en door een nog grotere spontaniteit aan kracht winnen, omdat deze vijfsterren-ploeg uitstekend op dreef is in een paar niet eerder op plaat verschenen Sting-composities en omdat ze definitieve versies neerzetten van een aantal Police-nummers. Een makkelijk verdiende vetpot voor Sting, maar je kunt onmogelijk volhouden dat hij onvoldoende kwaliteit voor je geld biedt.

Herman van der Horst *****

Eurythmics - Revenge (1986)



Be Yourself Tonight was een bescheiden openbaring. Revenge is dat niet, omdat het een logisch gevolg op het voorafgaande is. Stewart heeft zich inmiddels ontpopt tot een uitstekend gitarist bij wie techniek volkomen ondergeschikt is aan het juiste gevoel voor het juiste moment. In zijn gitaarsolo loodst hij iedere noot naar zijn vooraf besproken plaats en weet hij toch te klinken alsof de inspiratie ter plekke aan zijn vingers ontspruit. De verfrissende nuchterheid die de muziek kenmerkt, komt ook tot uiting in de teksten.

Chris van Oostrom ***

Steve Earle - Guitar Town (1986)



Guitar Town komt op het eerste gehoor zeker niet sensationeel over, omdat Earle zich niet verlaagt tot ook maar het geringste effectbejag. Maar hij wordt gejaagd door het leven en dat klinkt in zijn muziek door. Just when every ray of hope was gone, I should have known that you would come along. I Can't believe I ever doubted you, my old friend the blues, heet het ergens op deze van het begin tot einde ijzersterke plaat. Wie op zo'n simpele manier sentimentaliteit en sarcasme weet te verenigen, heeft bij mij een streepje voor.

Geert Henderickx *****

David Lee Roth - Eat 'Em and Smile (1986)



Het aantrekken van Steve Vai is een gouden greep gebleken. Hij is een meester in het bedienen van zijn tremolo-arm, bezit een perfecte klankvorming, speelt eigenzinnig geconstrueerde toonladders met een bijna morbide gevoel voor harmonie. Dat Roth's vocale en songschrijverscapaciteiten hierbij ernstig achterwege blijven, lijkt me voor het succes van 's mans solocarriêre geen onoverkomelijk obstakel. Per slot van rekening heeft hij het ondanks die handicaps al ver genoeg geschopt.

Hans van den Heuvel ****

Toch leuk dat The Final Countdown van Europe een eerlijke beoordeling krijgt. Want al te vaak wordt daar onterecht wat lacherig over gedaan. Het stemgemiddelde is hier op de site pas rond 2009 boven de 2,5* geklommen.

Op het moment van de recensie, was nog niet duidelijk dat de titeltrack zo'n megahit zou worden.
Het is vooral de foute status van die hit en de videoclip die de reputatie van dit album genekt hebben.

Of hoe een megahit de perceptie op een artiest of plaat kan bepalen.

Als je de clip terugziet dan is dat nu wat lachwekkend inderdaad......zeg maar gerust fout.
Het was de periode van de glammy hardrock.
Tijdsgebonden dus. Heb het ook altijd erg gladjes gevonden.
Links en rechts wel begrepen dat Europe live erg goed was.
Tegenwoordig zien ze er een stuk normaler uit.

OOR 1986/16.

cover: Bob Marley

artikels: Prince / Van Morrison / Matia Bazar / Spasmodique / Open Lucht '86
The Waterboys / The Beat Farmers / Friese bries / Bob Marley / Vuurvreters

Neil Young - Landing on Water (1986)



Bij de eerste kennismaking denk je dat er sprake is van een misstap. Zo staat het gebruik van synthesizers haaks op het ouderwets hakkende drumspel, terwijl het holle geluid nog minder van deze tijd is. Afgezien van het feit dat hij zich compositorisch daadwerkelijk heeft weten te vernieuwen, zijn praktisch alle twaalf stukken ook nog eens behoorlijk sterk. De aanstekelijke melodieën klinken haast uitgelaten en nodigen tot meezingen. Een album vol paradoxen, die op een haast miraculeuze wijze toch verenigd worden.

Geert Henderickx ****

Van Morrison - No Guru, No Method, No Teacher (1986)



De basis is grotendeels akoestisch: gitaren, een zingende bas en uitgewogen pianospel. Daartussen kringelt een eenzame hobo of golven er schitterende strijkers- en blazersarrangementen. Beurtelings ademen de songs een bedwelmende ruts uit, die herinnert aan het wat onderschatte Veedon Fleece, dan weer zijn ze jazzier en rustelozer zoals op Astral Weeks. Dat de man na pakweg 20 jaar en evenzoveel albums nog steeds dergelijke intrigerende muziek maakt, is op zich een klein wonder. Van Morrison is onuitputtelijk.

Herman van der Horst ****

Bob Dylan - Knocked Out Loaded (1986)



Op het monumentale Brownsville Girl na bevat de elpee een paar sympathieke niemendalletjes, een ondermaatse cover en nog een paar niet onaardige, maar naar Dylan-maatstaven weinig schokkende restnummers.De titel verwijst zowel naar 'harde tijden' als naar drugs. Muzikaal sluit de plaat nog het beste aan bij de gospelalbums Slow Train Coming en Saved. Een slechte plaat wil ik dit dan ook zeker niet noemen, al is wel duidelijk dat Dylan het beste achter de hand heeft gehouden voor later.

Bert van de Kamp **

Vier sterren maar liefst voor Landing on Water!
Leuk trouwens dat je weer met dit topic aan de slag bent, dazzler.

Het is natuurlijk een gok die ik waag op basis van de recensie.
Maar dat alle twaalf stukken behoorlijk sterk zouden zijn, gaf voor mij de doorslag.

OOR 1986/17.

cover: Prince

artikels: Rod Stewart / Virgin Prunes / Youssou N'Dour / Open Lucht '86
Golden Strings / Prince totaal / Ramones / Firato-testing / Vuurvreters

R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)



Niet alleen is het klankbeeld helderder en scherper, daarbij zijn de composities stuk voor stuk overdachter uitgewerkt, waardoor er voor het eerst sprake is van een als geheel coherent album. Bovendien kent Life Rich Pageant hoogtepunten te over. R.E.M. is van meet af aan een grote toekomst voorspeld, doch bang voor vervlakking als ze waren, weigerden ze halsstarrig zich wat opener op te stellen. Dat die angst ongegrond was, tonen ze nu zelf aan. Integriteit in combinatie met talent verloochent zich immers nooit.

Geert Henderickx ****

Queensrÿche - Rage for Order (1986)



Leadzanger Geoff Tate slaagt erin aan zijn gepassioneerd stemgeluid een stevige dosis dynamiek toe te voegen en door de uitstekende productie resulteert dat in een uitermate sfeervolle langespeler, die voor hardrockbegrippen zonder meer als grens doorbrekend kan worden beschouwd. Alleen de conceptgedachte die aan kant twee ten grondslag gelegen heeft, gaat af en toe ten koste van de compositorisch kracht. Voor zulk een moed en waardigheid kun je alleen maar je hoed afnemen.

Hans van den Heuvel ****

UB40 - Rat in the Kitchen (1986)



Keer op keer nestelt UB40 zich moeiteloos tussen de vaste Top 40 zwaargewichten. Geen nodeloze ritme-experimenten (zoals op Geffery Morgan), maar negen compacte songs, die qua stijl naar een lekker gelikt soort pop-reggae toegroeien. Daarvan blijken er vier onopvallend en in hun geval daarmee meteen slaapverwekkend. De rest is meer dan plezierig. Nummers met puntige teksten, waarin geen onzin wordt verkocht en die stuk voor stuk als single pas goed tot hun recht komen.

Herman van der Horst ***

Janet Jackson - Control (1986)



Zo bevat deze even verrassende als gerijpte derde elpee een groot aantal mede door haarzelf geschreven en geproduceerde nummers van opwindende synthi-funk en het supersensuele soulsoort, die autobiografisch van inslag zijn en hierdoor met zoveel levenservaring en inzet door Janet worden uitgevoerd, die in ieder geval schoten in de commerciële roos genoemd kunnen worden. Janet Jackson is inmiddels een ster en misstaat niet echt meer naast haar zonderlinge broertje Michael.

Harry van Nieuwenhoven **** (met een nominatie voor de meest kromme zin ooit in een recensie)

Billy Joel - The Bridge (1986)



De bij vlagen voorspelbare pop- en rocknummers klinken vooral erg keurig. In zijn teksten blijft Joel de dagboekenier van de Amerikaanse samenleving en hij doet daarnaast altijd persoonlijke ontboezemingen. Die emotionele aderlatingen zijn dit keer niet vrij van maniertjes en bovendien zeurt hij opvallend veel over zakelijke besognes. Hoewel Joel op The Bridge gered wordt door de gong van de professionaliteit en het allesbehalve een slechte plaat is, kan ik van deze routinematige klus niet echt opgewonden geraken.

Harry van Nieuwenhoven ***

Ik was vooral verbaasd vanwege de reputatie die het album nu heeft. Op basis van de recensie kwamen die vier sterren niet als een donderslag bij heldere hemel.

Geloof me, dat zijn ze wat mij betreft echt niet

Zoals dazzler al vaker heeft opgemerkt werkte Oor nooit met een puntenwaardering.
dazzler vertaalt de recensie naar een aanneembaar sterren totaal, dat een album later op of afgewaardeerd wordt doet er niet toe.
Overigens had Hubert van Hoof begin jaren 80 een single (45 toeren) rubriek waar hij wel een sterren waardering gebruikte.
Met dat Neil Young album ben ik het met Graf eens hoor.

Toch is het titelnummer behoorlijk representatief voor de rest van het album. In die zin laat menigeen zich louter leiden door uiterlijk vertoon. Waarbij het nog vreemder is dat acts als Van Halen wel wegkomt met dergelijk modegeneuzel.

Klopt.

Moest je een lijst publiceren met de sterren die toen werden uitgedeeld, je lacht je een breuk.
Van ***** singles die nooit verder kwamen dan Huberts draaitafel tot * singles die klassiekers werden.
Eind jaren 80 werd wijselijk besloten om die sterrenwaardering van vers uitgebrachte singles op te bergen.

Om precies te weten waar het over gaat heb ik gisteren die videoclip nog eens bekeken en wat kledij betreft valt dat heel goed mee. Alleen zanger Joey Tempest kleedt en gedraagt zich in de video nogal als een tieneridool.

Deze single en vooral ook Carrie wijken naar mijn mening toch wel af van de rest van het album. En dan bedoel ik die opvallende synthesizermelodie in het titelnummer en het hoge suikergehalte van Carrie.
Rock the Night weerspiegelt nog het best de rest van album maar leunt wat dichter aan bij Bon Jovi en minder bij Rainbow zoals de rest van het album.

Ik snap dus wel dat het album geen te beste reputatie heeft, maar van muziekliefhebbers mag toch verwacht worden dat ze zich niet enkel daar door laten leiden.

OOR 1986/18.

cover: Woody Allen

artikels: Nick Cave / Europe / The Last Poets / Daryl Hall
Jackson Browne / Marokko / Woody Allen / Vuurvreters

Paul Simon - Graceland (1986)



Dat hij een eerlijk respect heeft voor het authentieke karakter van de etnische muziek, blijkt vooral uit de manier waarop hij die in zijn opvallend pulsieve westerse muziek integreert. Simon maakt zich dan ook zeker niet schuldig aan modieus geflirt. Ik ontdek nog steeds nieuwe dingen in de nummers, waarmee Simon amuseert, maar tegelijkertijd vooral het Zuid-Afrika van Tutu en de Mandela's een riem onder het hart steekt. Ik moet me wel erg vergissen, als zich hier niet één van de beste elpees van 1986 ontvouwt.

Harry van Nieuwenhoven ****

David Sylvian - Gone to Earth (1986)



Treffend ingehouden frippertronics, vloeiende gitaren en in slow motion gespeelde drumpatronen. Voor wie zich enkel wil laten meevoeren in een diepe weemoed is dit allemaal ongetwijfeld meer dan voldoende. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Sylvian zijn gebrek aan werkelijke zeggingskracht tracht te verhullen achter een overdosis 'atmosfeer'. Dit wreekt zich eerst goed op plaat nummer twee, waarop zijn versie van ambient music staat. De rockers onder ons weten dan wel hoe laat het is (bedtijd).

Herman van der Horst ***

Run-D.M.C. - Raising Hell (1986)



Twaalf korte, krachtige raps, hard en fel met niet meer dan een kale beat als basis. De raps worden uitgespuwd met de opgefoktheid van het leven in de grote stad. Raising Hell is de kroon op het werk van het productie-duo Rick Rubin en Russell Simmons, verantwoordelijke voor de rap-acts als de Beastie Boys en LL Cool J. Met hardrock als breekijzer hebben ze keiharde rap verteerbaar gemaakt voor het grote publiek. Raising Hell is nu al de meest verkochte rap-plaat aller tijden. Kopen dat ding.

Marcel Wouter *****

Toto - Fahrenheit (1986)



De aanwezigheid van een aantal opvallend funky synthi-rockers, waarin Toto compleet met verantwoord getoeter en dito symfonische rockgitaaruithalen een geluid neerzet, dat ze eerder uitventte op Victory van The Jacksons. Voor de rest staat de plaat bol van het veredeld soort LA-rock en -pop waarop Toto niet alleen het patent heeft, maar ook blijvend met gevoel voor avontuur variatie aan professionalisme weet te koppelen. Na de storend brallerige elpee Isolation is Toto zonder nieten in topvorm.

Harry van Nieuwenhoven ****

Talking Heads - True Stories (1986)



Maar ik kan me niet van de indruk onttrekken het allemaal al eens eerder te hebben gehoord. De Talking Heads moeten in dit stadium van hun loopbaan beslist tot grotere dingen in staat worden geacht en met het oog daarop is een verzameling ouwe koeien, open deuren en platgetreden paden als True Stories, hoe hoogwaardig ook, niet acceptabel. Niets meer dan een contractueel verplicht tussendoortje. Spekkie voor de hardnekkige liefhebber: ik gok intussen op de film.

Erik van den Berg ***

Motörhead - Orgasmatron (1986)



Nu is Motörhead niet de makkelijkste band om iets fatsoenlijks van te brouwen, als je denkt aan de kankerherrie die men in het verleden in vinyl heeft laten krassen. Maar met het voormalige Saxon-lid Pete Gill achter de drumkit speelt de groep strakker dan ooit, en door de rustperiode van bijna drie jaar zijn ook de songs beter met elkaar in evenwicht. Gek genoeg laat Bill Laswell eerst horen dat er wel degelijk iets van te maken valt. Om vervolgens terug te zakken in neuzelig transistorgeknor en veredeld koekblikkenwerk.

Hans van den Heuvel ***

Bruce Hornsby and The Range - The Way It Is (1986)



Tegelijk toont het hitje echter de beperkingen van Hornsby aan, in die zin dat de compositie het moet stellen zonder een memorabel refrein, om nog maar te zwijgen van het ontbreken van een sterke brug. Beide mankementen blijken tekenend voor het gehele album, dat verder wordt gekenmerkt door een hevige mate van eentonigheid in het ritme, tempo en, niet in de laatste plaats, melodie. Niettemin zit er wel een kansje in dat Hornsby het gaat maken. That's the Way It Is.

Geert Henderickx **

Paul McCartney - Press to Play (1986)



Een aantal in de beste Engelse jaren zestig-poptraditie gegoten nummers, die door intrigerende percussie-arrangementen toch weer helemaal van deze tijd zijn. Over de overige composities kan vooral gezegd worden dat de door Eric Stewart ingebrachte positieve 'spirit' op McCartney is overgeslagen en hij ook als solistische componist hier opvallend sterk uit zijn slof schiet. Alles wat hij heeft gedaan is niet even geniaal, maar Press to Play heeft het weer allemaal.

Harry van Nieuwenhoven ****

Lionel Richie - Dancing on the Ceiling (1986)



In muzikaal opzicht een stapje terug. Het is vooral een playback-show geworden, waarin Richie op een sublieme, maar voor een superster te laken wijze een stelletje van zijn favorieten imiteert. Wederom door James Anthony Carmichael gecoproduceerd bevat de plaat slechts acht nummers. Voorts gastoptredens van onder andere Alabama, Eric Clapton, Sheila E. en Steve Lukather. Een typische supersterproduct derhalve, waarop de superster zelf verstoppertje speelt. Of is Dancing on the Ceiling bedoeld als quiz?

Harry van Nieuwenhoven ***

Wel aandoenlijk dat OOR zo blijft geloven in Neil en Bob. En inderdaad, beiden zouden nog met genoeg goede albums komen in de herfst van hun carrière!

Inderdaad opmerkelijk, de lovende recensies over de albums van Neil Young en Paul McCartney, ik vind het van beiden hun zwakste album. Niet alleen door de matige composities maar ook door de slechte productie. Met de recensie over Bob Dylan (ook al zijn zwakste album) ben ik het eens.

Het oordeel over David Sylvian is echt bizar te noemen. Brilliant trees werd algeheel gewaardeerd, niet alleen als het beste album van 1984 maar als één van de beste albums van de jaren '80.

Dan kun je niet opeens met een wegwerpgebaar komen tegen een behoorlijk van gelijk niveau zijnde album als Gone to Earth. Dat verschil is niet zo immens. Dat je niet houdt van de tweede instrumentale ambiente LP of later CD, die kun je dan wel laten zitten.

Maar verder staat de vocale Gone to Earth zeer dicht bij Brilliant trees.

Paul McCartney was voor zijn doen nogal experimenteel met Press to Play. Dat roept natuurlijk nogal wat weerstand op mensen die uit zijn op meer van hetzelfde. Maar er zijn natuurlijk ook altijd wel mensen te vinden die de zijstap wel kunnen waarderen.

Neil Young heeft maar weinig fout kunnen doen in de ogen van Oor, Landing on water is natuurlijk een verschrikking. Dat mochten ze ook wel eens schrijven. Dat zou heel gezond zijn geweest, voor Oor en voor Young.

Herman Van Der Horst deed ook voornamelijk blues en rock. Ja, die valt hierbij in slaap ...

Ik vind van der Horst nochtans eerlijk.

Hij maakt een onderscheid tussen mensen die erbij in slaap vallen
en mensen die er wel wat mee hebben (al heb ik dat moeten wegsnoeien).
Voorts is hij bijvoorbeeld lovend over Davids zin voor meeslepende melodieën.

Daarom vertaalde ik naar *** in totaal. Niet echt een wegwerpgebaar, vond ik.

Neemt niet weg dat ik het met hem eens ben.
Japan vind ik briljant, Sylvian bij vlagen slaapverwekkend atmosferisch.

vergeten en bij deze rechtgezet...

Het Goede Doel - Mooi en Onverslijtbaar (1986)



Het is in ieder geval bemoedigend, dat de teksten zich niet op Sinterklaasrijm afspelen. Het Goede Doel ontwikkelt zich daarentegen als de Nederlandstalige kampioen van spitsvondige 'one liners'. Het spannendste ingrediënt in de tien nummers zijn evenwel de instrumentaties. Zij klinken niet zo gespannen en gezocht als op Tempo Doeloe, maar zijn open en doorlopend ultra-dynamisch. Mooi en Overslijtbaar is een fantastische elpee van Het Goede Doel: de enige echte opvolger van het klasse-debuut België.

Harry van Nieuwenhoven ****

Dat zou dan, als dat waar was geweest, ook in het oordeel van OOR voor het eerste album van Sylvian hebben moeten gelden.
Die is van nagenoeg precies dezelfde inhoud, even afgezien van de 2e ambiente LP.
Het kan niet waar zijn, dat het ene album wordt gekozen tot het beste album van 1984, later als één van de beste van de jaren '80 (boven Japan overigens) en dat de opvolger dan opeens slaapverwekkend is. Dan had dat oordeel ook voor Brilliant Trees moeten gelden.

Herman van der Horst, deed bij Oor ; blues, soul en singer songwriter.
Hoewel liefhebbers van bovengenoemde genres best vaak uit de voeten kunnen met Japan / Sylvian.
Harrie van nieuwenhoven deelde de te recenseren albums uit en dacht daar regelmatig niet over na.
Ik vind zeker die eerste albums van Sylvian een prachtige voortzetting en aansluiting op de Japan discografie.

Ik denk ook dat de recensenten van destijds niet hadden verwacht om bijna 30 jaar na dato nog aangevallen te worden op wat ze in 1986 van een album vonden

Ik vind dit topic wel een aardige illustratie van het mainstream tijdbeeld. Verder geeft het tevens een duidelijk beeld van hoe OOR zich ontwikkelde van een progressief blad met een gedurfde lay-out en aanpak (da late 70s) tot een ingekakt en vertrut burgermansenblad, dat braafjens meeliftte op de wind die vanuit Rolling Stone waaide. OOR in da 80s deed (en doet) me steeds denken aan die FBTO-reclame van Monique van der Ven, waarbijj ze uit haar verzekeringspolis datgene scheurt wat ze niet nodig heeft en vervolgens ook navenant (dwz *niet* voor de verwijderde elementen) ervoor betaalt. Van de ca 70 p. van iedere OOR vond ik er max. 8 interessant - ik skimde bijna ieder nummer - maar een FBTO-betaalmodel was er gewoon niet en ik vond de volle-mep-prijs te veel voor wat ik kreeg.

A propos: na 30 jaar - OOR heeft trouwens van den beginne af aan er nooit op gerekend dat hun content interessant zou zijn voor ' hergebruik'; daardoor was de tiende editie van de OOR-encyclopedie, zo'n 20 jaar na oprichting van het blad, als interactief medium op cd-rom voor de redactie financieel onhaalbaar en werd die overgedaan aan een derde partij.

Ik zie niet in waarom twee verschillende recensenten
over twee verschillende platen niet van mening kunnen verschillen inzake een artiest.

En het is perfect mogelijk dat een album pas later zijn geheimen prijsgeeft als de context ruimer wordt,
de muziek heeft kunnen rijpen en het publiek afstand heeft kunnen nemen van wat trendy of hip was.

Mjuman, als het echt zo droevig is als je het zonet beschreef, hoef je het topic
van mij niet meer te volgen hoor. Je punt is ondertussen meermaals gemaakt en genoteerd.

Als ik zie hoeveel alternatieve platen door OOR de hemel in worden geprezen
die hier nauwelijks stemmen halen (en dus niet in aanmerking komen voor dit topic)
dan ben ik er gerust in. De selectie die ik presenteer is zo truttig en braafjes als deze site zelf.

En aangezien niemand inging op de vraag naar verzoekjes, ga ik verder mijn eigen weg.

Je hoeft het niet persoonlijk op te vatten. Persoon en zaak zijn in dezen twee aparte entiteiten. Ik heb respect voor de wijze waarop je dit en het Belgische topic onderhoudt en vult. Andere users, zoals musician, plaatsen ook kritische kanttekeningen bij de bevindingen van OOR en dat kan ook. Bovendien zie je bij OOR ook een verschuiving van de aandacht - de redactie werd ouder, en de lezers ook en dat merk je. Het feit dat OOR het enige Nederlandstalige algemene muziekblad was, maakt het niet vanzelfsprekend tot een goed blad. Een beetje metadenken moet kunnen

Ik las OOR regelmatig - het liefst zonder ervoor te betalen - en nog steeds ben ik blij dat ik dat geld in muziek heb gestoken - we hadden toen nog geen internet