Eens inzake Waterboys,John Cougar Mellencamp en Simple MInds.

Eerste 2 albums staan nog steeds als een huis. Met de Simple Minds begon het de verkeerde kant op te gaan.

OOR 1985/23

cover: Sade

artikels: Robert Palmer / Poppi UK / Simply Red / Suzanne Vega / Jan Rot back to the Sixties /
Sade / Simple Minds 2 / Techniek / Butthole Surfers / Vuurvreters / Arto Lindsay / Hans Plomp

Simply Red - Picture Book (1985)



Het beste debuut, dat ik in de afgelopen maanden gehoord heb. Een plaat, waarmee Simply Red tot in de finesses illustreert erudiet en authentiek om te kunnen springen met een even rijk als gevarieerd scala van zwarte muzieksoorten. Aan de hand van genres als funk, jazz, soul, reggae en gospel maken wij in dit perfect gestileerde plaatjesboek het verstand prikkelende en het gevoel activerende ontdekkingsreizen. Wat een stem, wat een sfeer en wat een muziek op dit in alle toonaarden goudeerlijke en indrukwekkende debuut.

Harry van Nieuwenhoven *****

ZZ Top - Afterburner (1985)



Er moest iets nieuw worden toegevoegd aan de beproefde combinatie van driedubbele gitaarpartijen, knorrende bassen en ronkende sequencers. Dat is ondermeer een iets inventiever gebruik van de synthesizer geworden, zij het met dezelfde ritmische en ondersteunende basfunctie. Op deze manier is het niet meer alleen het slijpende gitaarwerk dat de aandacht opeist. De songs zelf zijn niet minder, sterker nog, over de hele elpee is de kwaliteit constanter dan op Eliminator. Afterburner is nu al een verslaving.

Mark van Schaick ****

Lloyd Cole & The Commotions - Easy Pieces (1985)



Grote verrrassingen blijven uit, of het moet de iets gladdere productie zijn. Een orkestje hier en een paar blazers daar doen niets af van de simpele schoonheid van glasheldere gitaren en goudeerlijke ritmes. Zonder omhaal wordt gerefereerd aan het muzikale verleden, niet alleen in de vrij ouderwetse instrumentatie, maar ook in tekstflarden, die de tijdloze kwailiteiten van Beatles en Buffalo Springfield nog een onderstrepen. Maar voor Forever Changes van Love zou ik Easy Pieces niet willen ruilen. Daarvoor is er te weinig veranderd.

Jan Vollaard ****

KISS - Asylum (1985)



Dat de plaat toch beter te verteren is dan Animalize is te danken aan de iets betere songs en gitarist Bruce Kulick, een technisch onberispelijke beul, wiens raffinement Asylsum tot de aardigste KISSplaat sinds Creatures of the Night maakt. Gene Simmons lijkt zich te hebben hersteld van creatieve bloedarmoede. Toch mis ik die ene welgemikte solo met kop en staart én hart én ziel, de stijl en finesse die een album als Music from The Elder ver boven de grauwe middelmaat van het genre deed uitstijgen. Ik mis Ace Frehley. Nog steeds.

Chris van Oostrom ***

The Clash - Cut the Crap (1985)



Door het halfslachtig geklooi met synthesizers is producer Jose Unidos erin geslaagd om zelfs de vette punkgitaren te laten klinken alsof ze door een fairlight-computer werden voortgebracht. Dat zou allemaal nog door de beugel kunnen, ware het niet dat het merendeel van de nummers blijft steken in onuitgewerkte en afgeraffelde ideetjes, overstemd door productionele ongeing. Joe Strummer heeft nog altijd een stem van graniet, maar de koorzang van zijn companen klinkt als het holle gebral van een kudde voetbalfans.

Jan Vollaard **

Robert Palmer - Riptide (1985)



Palmer omschrijft zijn muziek zelf als up tempo r&b. In mijn oren klinkt ze merendeels als een vrij modale en ordinaire mengeling van gitaar-, funk- en synthesizerrock. Een synthese, die bovendien veelvuldig gekenmerkt wordt door elektronisch terrorisme en die eerder te omschrijven valt als een imposant geluid dan als muziek waar behalve het verstand ook het gevoel aan te pas is gekomen. Vooral de momenten waarop Palmer in instrumentaal opzicht klinkt als een rip off van The Power Station, zijn behoorlijk benauwend.

Harry van Nieuwenhoven ***

The Alarm - Strength (1985)



Evenals Bono is de vocale voorganger Mike Peters een positivo, waaraan een evangelist verloren is gegaan. Vooral in combinatie met de demagogische zangstijl, die afwisselend klinkt als een kapelaan op de kansel en een generaal voor een peloton soldaten, werkt het bij mij als geboren cynicus op de lachspieren en/of de huilklieren. Maar ik kan mensen die in onze bange wereld vol depro's desperaat op zoek zijn naar positivisme, alsmede fans van U2 en Simple Minds, adviseren om eens naar Strength van The Alarm te gaan luisteren.

Harry van Nieuwenhoven ***

Big Audio Dynamite - This Is Big Audio Dynamite (1985)



Eens te meer blijkt dat Mick Jones het muzikale genie achter The Clash was. Even wennen aan zijn dunne stemmetje en de enigszins montone composities, maar daarna gaat een wereld voor je open. BAD geeft een geheel nieuwe inhoud aan het begrip 'westers swing', van cowboys in de disco tot 'guitarslingers' in een Newyorkse rodeo. De kogels vliegen je links en rechts om de oren en zelfs het A-Team komt om de hoek kijken in een verbluffende mengelmoes van strakke elektroritmes, zwoele reggaeklanken en atmosferische gitaarpop.

Jan Vollaard ****

Cabaret Voltaire - The Covenant, the Sword and the Arm of the Lord (1985)



The Covenant, the Sword and the Arm of the Lord: tien juweeltjes van montagetechniek waarop het voor een deel nog eens goed dansen is ook. Op uitgebalanceerde wijze maken spanning en avontuur deel uit van door een striemende elektrobeat gedicteerde uitgekiende constructies waarmee Kirk en Mallinder als vanouds van leer trekken tegen gruwelen als de steeds verdergaande militarisering en sociaal onrecht. Experimenteel en toch alleszinds verteerbaar. Een dijk van een plaat en zeker voor de cd-consument en absolute must.

Corné Evers ****

Verbazingwekkend hoe Hans van den Heuvel Jeff Scott Soto in de hoek zet. Marching Out is wat mij betreft Malmsteens finest hour. Sterke troef naast het spel van de maestro ís juist de dan pas twintigjarige Jeff Scott Soto. Vind ik dan. Later zou hij uitgroeien tot één van de meest veelzijdige rock/metalzangers die ik ken. Naast zijn eigen werk maakt hij tijdens zijn optredens feestjes van Queen, Seal, Prince en Madonnasongs .

In plaats daarvan doet Oor ook gewoon mee (of was het juist de initiator) aan de welhaast religieuze verering van Love. *gauw onder een tafel duikt*

Nu alvast de pen slijpen om weerwoord te bieden aan het ongetwijfeld de grond in schrijven van Kiss' Asylum-album.

OOR 1985/24

cover: Tom Waits

artikels: Prefab Sprout / Feargal Sharkey / The Cult / The Waterboys / Tex & The Horseheads /
Grote Prijs-peiling / Hill Street Blues / Tom Waits / Segun Adewale / Vuurvreters / Moluccan Moods

The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)



Psychocandy is hypermoderne nostalgie, het levensgevoel van nu (rusteloos en hard) met stijlelementen van toen (melodieus en onschuldig). Het album als geheel laat zich op verschillende niveaus beluisteren: schallend over de autoradio, keihard scheurend onder het stofzuigen en op beschaafd volume onder de kerstboom. Verheug u met grote vreugde, want Psychocandy's zoete oerschreeuw komt van een wild om zich heen trappend kerstkindje, dat tot grote dingen in staat moet worden geacht.

Jan Vollaard ****

Iron Maiden - Live After Death (1985)



De dubbelelpee Live after Death bevat meer dan 100 minuten muziek. De plaat klinkt als een klok en de hoezen plus full-colour inleg bevatten alle mogelijke informatie over de World Slavery Tour, alsmede alle teksten. Een verplichte aanschaf voor elke heavo, lijkt me. In de 'eerlijk' klinkende opnames komt echter één aspect van Iron Maiden-live duidelijk naar voren: het gebrek aan tempovastheid. En dat is des te meer een slechte zaak daar zij het voorbeeld is voor honderden groepen over de hele wereld.

Mark van Schaick ****

Rush - Power Windows (1985)



Producer Peter Collins voorzag Rush van een ruimtelijk kader, waarin toetsen en gitaar elkaar geen moment meer in de weg zitten. Dit komt de spontaniteit van de songs ten goede, songs, die over de hele linie nog sterker zijn dan op Grace under Pressure. De arrangementen lijken nu misschien echt te veel van het goede voor een driemansband, maar deze kleine aantekening kan niet verhinderen dat Power Windows samen met Moving Pictures tot het beste behoort wat Rush in haar twaalfjarig bestaan heeft gemaakt.

Mark van Schaick ****

INXS - Listen Like Thieves (1985)



Ook op Listen Like Thieves produceert INXS onder leiding van Chris Thomas intelligente rockmuziek. Hoewel die met merendeels pakkende melodietjes vorm wordt gegeven in overwegend stuwende up temposongs ontstaat geen eenheidsbrij. Dit is vooral te danken aan een uitgekiende dosering, die gestalte krijgt door inventief toetsenwerk, spannende koper- en percussiebreaks en ook emotioneel sterk fluctuerende leadvocalen van Michael Hutchence.

Harry van Nieuwenhoven ****

Fine Young Cannibals - Fine Young Cannibals (1985)



Roland Gifts bezieling lijdt geen twijfel, want zijn geknepen voordracht heeft de diepgevoelde weemoed en droefnis die de beste soul typeert. Meer dan eens vervalt hij echter in een maniertje. De enigszins steriele soms naar jazz leunende instrumentatie is niet draagkrachtig genoeg om zijn stem over de gehele linie naar een hoger plan te tillen. Dat neemt niet weg dat FYC, met de bewogen teksten en het hart op de juiste plaats, uittorent boven het hitparade-aanbod van de verzamelde Spandaus en andere nep-soulbroeders.

Jan Vollaard ***

Clannad - Macalla (1985)



Clannad vermengt haar folk op een smaakvolle en effectieve manier met ingrediënten uit de gelikte pop- en rockmuziek. Zijn doet dit veelal door de geroutineerde deerne Maire Ni Bhraonain breekbaar en verstild gezongen bewerkingen van traditionals of eigen nummers, die bij de luisteraar afwisselend beelden oproepen van ruisende beken en woeste landschappen. Ik heb daar geen enkel bezwaar tegen, maar kan mij levendig voorstellen dat de puristisch ingestelde folkfans af en toe met de wenkbrauwen zullen fronsen.

Harry van Nieuwenhoven ***

Grace Jones - Slave to the Rhythm (1985)



Trevor Horn is een uitmuntend producer, weliswaar niet van muziek maar van aan nagelbijters te ontraden geluid. Hij illustreert dit ten overvloede op deze elpee, die echt niet meer is dan een volledig uit de klauw gelopen en een in de vorm van het zoveelste quasi-intelligente ZTT-hoorspel gegoten maxi-single vol overbodige en afwisselende ritmische en sfeervolle geluidsexperimenten en -effecten. Slave to the Rhythm is het beste voorbeeld van zakkenrollerij, dat de popmuziek anno '85 heeft opgeleverd.

Harry van Nieuwenhoven *

Asia - Astra (1985)



Hoewel het er in de muziek andermaal niet doorlopend gedisciplineerd aan toegaat, lijkt deze derde elpee van Asia de veelbelovende lijn van het debuut Asia door te trekken. Dit is te danken aan de sterke ideeën in de songs, alsmede aan hun doorzichtiger opbouw en meer melodieuze uitwerking. Per saldo is Astra de beste Asia-elpee tot nu toe. Als de luisteraars over sterke zenuwen beschikken in verband met de abrupte wendingen in de muziek van Asia zullen zij aan Astra veel opwindend luisterplezier beleven.

Harry van Nieuwenhoven ***

Elton John - Ice on Fire (1985)



Zoals in zijn artistieke gloriedagen tekent Bernie Taupin vertrouwd voor de even uitstekende als herkenbare teksten en ontfermt Gus Dudgeon zich als vanouds over de gedegen productie. Smeuïge blaassoulnummers? Gedurfde funk-exercities? Dampende rockers? Een soulduetje? Aangevuld met een opvallend groot aantal ijzersterke balladdes vol schitterend vormgegeven weemoed en met medewerking van blanke vakbroeders als George Michael, Nik Kershaw en Roger Taylor, biedt Elton al deze ingrediënten op zijn rehabilitatie Ice on Fire.

Harry van Nieuwenhoven ****

Feargal Sharkey - Feargal Sharkey (1985)



Het tweetal Sharkey en producer Dave Stewart heeft een plaat willen maken die acceptabel moet zijn voor een breed publiek en tegelijk de nodige substantie en diepte bevat. De schrijnende lovesongs zijn doorgaans getoonzet in een grotesk cinemascoopgeluid van schreeuwende blazers, gillende dameskoortjes, gierende gitaren en overscherende strijkers. Wanneer we tussen al deze dramatiek naar sterke songs gaan speuren, komen we niet verder dan vier stuks. De rest blijft net iets te vaak steken in een verblindende kleurenreeks.

Herman van der Horst ***

Joni Mitchell - Dog Eat Dog (1985)



Het heeft Mitchell drie jaar gekost om haar formule bij te schaven, al denk ik dat de productionele assistentie van professor Thomas Dolby de doorslag heeft gegeven tot deze redelijk gave elpee. Als je die synthesizerboys maar goed programmeert, worden ze vanzelf je vrienden dacht Joni terwijl ze verder hulp inriep van Michael MacDonald voor een zangduet en de Henley/Taylor-maffia voor de traditionele achtergrondkoortjes. De plaat komt uit in een tijd dat de singer-songwriter weer commercieel bestaansrecht lijkt te krijgen.

Jan-Maarten de Winter ***

ABC - How to Be A... Zillionaire! (1985)



Dan nog maar een koersverandering, dachten Martin Fry en Mark White, de enige overlevenden van het eerste uur. Zo komt het, dat How to Be A... Zillionaire bol staat van de elektrofunkritmes en Fairlight-partijen. En als zodanig behoorlijk mijn neus uitkomt. ABC's teksten vervagen nu te vaak tot rijmelarij en toch al arme songs verworden door weinig origineel gebruik van drum- en andere computers tot een wel erg saai geheel.. Dit soort diepgang geeft de indruk dat we ons altijd in 'romanticus' Fry hebben vergist.

Mark van Schaick **

Pete Townshend - White City: A Novel (1985)



Geboren als idee voor een roman schreef Pete Townshend zowel een aantal liedjes als een filmscript. White City is de naam van een Londense buitenwijk. Townshend kent de wijk goed en gebruikt haar om er het verval van het Britse Rijk mee te illustreren en en passant het verhaal te vertellen van de dertiger Jimmy (de kid uit Quadrophenia) en zijn vrouw Alice. Hij blijft met deze plaat een van de boeiendste artiesten die de popmuziek kent, ook al is zijn musiek niet meer zo agressief en rebels als in zijn beste dagen.

Bert van de Kamp ***

OOR 1985/25&26 dubbele bodem editie

cover: Madonna

artikels: U2 / The Jesus and Mary Chain / John Cale / Blue Boys in Polen /
Cryptogram / Red Hot Chili Peppers / Rene Stoute / Steve Van Zandt / Polderpop /
Marc Almond / Madonna / Rambo-power / Spitting Image / Vuurvreters / The Pogues

cover: Bob Geldof

artikels: Green on Red / Dick Schouten / Bruce Springsteen / John Lennon / The Young Ones
/ Ronald Brautigam / Kerstprijsvraag / Foetus / Mai Tai / CD-test / Alex Chilton

Ik beperk me in de eindejaarslijstjes opnieuw
tot een top 5 van de recensenten die in dit topic al eens aan de beurt kwamen.

01. Tom Waits - Rain Dogs
02. John Cougar Mellencamp - Scarecrow
03. Chris Isaak - Silvertone
04. The Blasters - Hard Lines
05. Talking Heads - Little Creatures
Geert Henderickx

01. Shock Headed Peters - Not Born Beautiful
02. The Sisters of Mercy - First and Last and Always
03. Cabaret Voltaire - The Covenant, The Sword and the Arm of the Lord
04. The Jesus and Mary Chain - Psychocandy
05. The Armoury Show - Waiting for the Floods
Erik van den Berg

01. Simple Minds - Once Upon a Time
02. R.E.M. - Fables of the Reconstruction / Reconstruction of the Fables
03. Jason & The Scorchers - Lost & Found
04. Chris Isaak - Silvertone
05. John Fogerty - Centerfield
Alfred Bos

01. Arto Lindsay - Envy
02. Miles Davis - You're under Arrest
03. Chris Isaak - Silvertone
04. Bryan Ferry - Boys and Girls
05. Tom Waits - Rain Dogs
Paul Evers

01. The Beasts of Bourbon - The Axeman's Jazz
02. Nick Cave & The Bad Seeds - The Firstborn Is Dead
03. Sneaky Feelings - Send You
04. Scientists - You Get What You Deserve
05. Green on Red - Gas Food Lodging
Tom Engelshoven

01. The June Brides - There Are Eight Million Stories
02. John Fogerty - Centerfield
03. Simply Red - Picture Book
04. Chris Isaak - Silvertone
05. Tom Waits - Ran Dogs
Harry van Nieuwenhoven

01. Jason & The Scorchers - Lost & Found
02. Tröckener Kecks - Betaalde Liefde
03. The Jesus and Mary Chain - Psychocandy
04. R.E.M. - Fables of the Reconstruction / Reconstruction of the Fables
05. Hüsker Dü - Flip Your Wig
Jan Vollaard

01. Alcatrazz - Disturbing the Peace
02. Allan Holdsworth - Metal Fatigue
03. Warrior - Fighting for the Earth
04. Vandenberg - Alibi
05. Helloise - Cosmogony
Hans van den Heuvel

01. Ivy Green - All on the Beat
02. Katrina and the Waves - Katrina and the Waves
03. The Cult - Love
04. The Pogues - Rum, Sodomy & the Lash
05. Tröckener Kecks - Betaalde Liefde
Swie Tio

01. Tom Waits - Rain Dogs
02. The Pogues - Rum, Sodomy & the Lash
03. The Fall - This Nation's Saving Grace
04. Scraping Foetus off the Wheel - "NAIL"
05. Nick Cave & The Bad Seeds - The Firstborn Is Dead
Bert van de Kamp

01. Tom Waits - Rain Dogs
02. The Pogues - Rum, Sodomy & The Lash
03. Shirley Brown - Intimate Storm
04. Red Hot Chili Peppers - Freaky Style
05. Chris Isaak - Silvertone
Herman van der Horst

01. Sting - The Dream of the Blue Turtles
02. Paul Young - The Secret of Association
03. Tears for Fears - Songs from the Big Chair
04. Prince & The Revolution - Around the World in a Day
05. Stevie Wonder - In Square Circle
Roberto Palombit

01. Chief Ebenezer Obey - My Vision
02. Diversen - The Indestructable Beat of Soweto
03. Coffi-O c.s. - Keba '85
04. Thomas Mapfumo - Mr. Music
05. Fela Kuti - Army Arrangement
Henk Tummers

01. Scraping Foetus off the Wheel - "NAIL"
02. Coil - Scatology
03. Tom Waits - Rain Dogs
04. Prefab Sprout - Steve McQueen
05. Marc Almond - Stories of Johnny
Corné Evers

Mijn top-20 van 1985:

1. Dead Can Dance - Spleen and Ideal 5*
2. Tom Waits - Rain Dogs 4,5*
3. Sting - The Dream of the Blue Turtles
5. Prince & The Revolution - Around the World in a Day
5. R.E.M. - Fables of the Reconstruction
6. John Fogerty - Centerfield
7. Kate Bush - Hounds of Love
8. The Waterboys - This Is the Sea
9. The Pogues - Rum Sodomy & the Lash
10. Eurythmics - Be Yourself Tonight

11. Chris Isaak - Silvertone
12. Bryan Ferry - Boys and Girls
13. Marillion - Misplaced Childhood
14. The Smiths - Meat Is Murder
15. Chris Rea - Shamrock Diaries
16. Suzanne Vega - Suzanne Vega 4*
17. Talking Heads - Little Creatures
18. Prefab Sprout - Steve McQueen
19. The Cure - The Head on the Door
20. The Jesus and Mary Chain - Psychocandy

Hopelijk gaat dazzler verder met 1986.

OOR 1986/01.

cover: Talking Heads

artikels: Talking Heads / Gin on the Rocks / New Order / Music Box
Ricky Skaggs / Music Box / Squeeze / Don Dixon / Papieren Helden

The Alan Parsons Project - Stereotomy (1986)



Hoewel nog steeds vanuit een concept gewerkt wordt en de cast vrijwel dezelfde is als die op de voorgaande producten, is de orkestrale symfonische angel zo goed als uit de kamerbrede muziek van deze studioformatie verdwenen. Dit leidt tot een mengvorm van uiterst sfeervolle en zweverige pop (categorie verzorgd) en strakke maar toch speelse rock (categorie adult orientated). Een elpee waarbij ik niet langzaam in slaap sukkelde maar waardoor ik zelfs vrijwel doorlopend geboeid was.

Harry van Nieuwenhoven ****

We schuiven op doorheen de tijd: minimum aantal MuMe stemmen om geciteerd te worden = 40.
Verzoekjes van de volgers van dit topic zijn mogelijk, maar wacht daarmee wat 1986 niet te lang.

OOR 1986/02.

cover: Jan Timman

artikels: Jan Timman / Mr. Mister / Prince / Poison Girls / Dino Les
Nona Hendryx / Miami Vice / Jan Hammer / Joni Mitchell / Phil Lynott / striptease

Arcadia - So Red the Rose (1985)



Met gastoptredens van zwaargewichten als Andy MacKay, David Gilmour en Mark Egan kent Arcadia's muziek een grote nadruk op een meer ingewikkelde en esoterische structuur. Zolang men zich aan deze beginselverklaring houdt, leidt dit tot zeer verrassende resultaten. De drang tot het scoren van hitjes blijkt evenwel groter dan de wilskracht tot het consequent willen leveren van louter artistieke prestaties, waardoor deze elpee ook gevuld wordt met nummertjes van het alledaagse soort.

Harry van Nieuwenhoven ***

Dead Kennedys - Frankenchrist (1985)



Een typische en ook compositorisch wederom uitstekende Dead Kennedy's plaat eigenlijk die geen moment verrast maar ook geen ogenblik loslaat. Een plaat die zeker zo goed is als zijn voorgangers maar, en daar zit hem wellicht de kneep, anno nu anders klinkt dan ze in '80 geklonken zou hebben. De radicale punkrock van toen heeft in het speedcore-geweld van hier en nu in elk geval tijdelijk haar effect verloren, alle behouden geloofwaardigheid en integriteit ten spijt.

Swie Tio ****

OOR 1986/03.

cover: Simply Red

artikels: Simply Red / Dirk Blanchart / Huub van der Lubbe / Del Amitri
De kink in de kabel / Filmfestival Rotterdam / Mondo Cane / Grace Slick / The Long Ryders

Dead Can Dance - Spleen and Ideal (1985)



Zonder een spoortje van retorische nietszeggendheid, virtuoos gefröbel of misplaatste grandeur overtreffen Lisa Gerrard en Brendan Perry iedere verwachting middels een negental beeldschone miniatuur-symfonieën. De schoonheid in vinyl gevat: het soort schoonheid uit de tijd dat men nog van geen jankende gitaren, onuitputtelijke fairlights of denderende linndrums wist, uit de tijd dat "mooi" nog als enige criterium gold. En voor Spleen and Ideal geldt dat criterium weer, duizendvoudig...

Erik van den Berg *****

Anthrax - Spreading the Disease (1985)



Gitaristisch voortbordurend op de sterk ritmische Metallica-aanpak wordt een massieve-en-toch-doorzichtige, een metalen-en-toch-melodieuze muur opgetrokken, die een uitstekende bodem blijkt te vormen voor de heldere leadvocalen van Joe Belladonna. Melodie en ritme tellen bij Anthrax mee als volwaardige partners binnen het bondgenootschap. Anthrax geeft de term heavy metal niet alleen vorm en inhoud, maar ook en vooral geloofwaardigheid.

Hans van den Heuvel ****

Metal Church - Metal Church (1984)



Het rond ex-Nederlander Kurdt Vanderhoof geformeerde Metal Church was met de deze maand officieel in Nederland uitgebrachte elpee één van de eerste. Metal Church koppelt Iron Maiden-achtige, epische songconstructies aan een donkere, macabere, aan Black Sabbath refererende sfeer. Ze zijn niet bang af en toe eens compleet gas terug te nemen. Het levert vaak leuke desoriënterende momenten op, waardoor de plaat zelfs na een paar keer draaien blijft boeien.

Hans van den Heuvel ****

Public Image Ltd. - Album (1986)



Johnny Lydon noemt zich tegenwoorig weer Johnny Rotten en van zijn groep PiL is nog maar een lid over: Johnny zelf. De synthesizer speelt dit keer een vrij bescheiden rol, de meeste instrumenten zijn "natuurlijk". Album is het beste werkstuk van Rotten sinds Metal Box. Hij is nog altijd een begenadigd schreeuwertje met een verfrissende visie op de wereld om ons heen en een aanstekelijke voorkeur voor stampende ritmen en hypnotiserende melodielijnen. Dat alles is te vinden op Album. En meer.

Bert van de Kamp ****

Bangles - Different Light (1986)



Van wie de nummers ook afkomstig zijn, in de met een licht nostalgisch sausje overgoten uitvoering worden het luchtige, maar net niet vluchtige popdeuntjes, waarin volgens de regels wordt gemusiceerd en derhalve geen sprake is van echte instrumentale hoogstandjes en waarin de superieure (harmonie) vocalen vooral in dienst staan van het streven het zaakje toegankelijk en aanstekelijk te laten klinken. Different Light is fun, entertainment en een dosis emotie, waaraan niemand zich een buil mag en kan vallen.

Harry van Nieuwenhoven ****

Super dat je dit topic weer opstart, dazzler! Blijft ontzettend interessant en leuk om te lezen allemaal.

Dazz, mijn zegen heb je. Lees het met heel veel plezier. Top !!

Ik ben ook weer ingehaakt.

De wederopstanding van dit topic is één van de betere herrijzenissen deze Pasen.

Bert is wat te beperkt. "Album" van PIL is de beste hardrock plaat ooit, van een niet-hardrock act wel te verstaan.

Niet mijn tekst, maar wel waar....

Dank jullie wel.

Ik heb nog twee metal platen toegevoegd aan 1986/03.

Ik heb de ondergrens toch nog gauw even verhoogd tot 50 stemmen.

1986/04.

cover: Johnny Rotten

artikels: Tien Jaar Punk / Johnny Rotten / Dood of Levend? / Blondie / Dutch Trash

Talk Talk - The Colour of Spring (1986)



De nieuwe lentekleuren van Talk Talk roepen zowel een intense spanning als kameleon-achtige sfeertjes en doorwrochte emoties op en ze onderscheiden zich instrumentaal vooral door de inventieve manier waarop de nog maar licht elektronische ondergrond wordt ingekleurd met de bijdragen van allerhande ook niet alledaagse akoestische instrumenten. Hoewel nog te bezien valt hoe het een en ander commercieel zal uitpakken, getuigt de muzikale koerswijziging van durf en klasse. Een hitparadegroep met karakter.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Costello Show - King of America (1986)



Met een minimum aan middelen, te weten een beperkt aantal veelal akoestische instrumenten, wordt er een kristalhelder klankbeeld opgebouwd, dat stijlkenmerken verraadt uit met name de country & western. Het album is verschoond van pompeuze arrangementen, waardoor Costello zich als zanger niet langer hoeft te forceren. Van de de vijftien stukken op King of America, dat in zijn totaliteit bijna een heel uur duurt, mag ruim de helft zonder meer geslaagd heten.

Geert Hendrickx ****

Cock Robin - Cock Robin (1985)



Een op zich niet niet sensationele maar competent en consequent vormgegeven mengeling van strakke synthi- en atmosferische gitaarrock. Dat de groep zich hierbij toch weet te onderscheiden, komt behalve door een redelijk inventief gebruik van percussie-instrumenten door een verrassend sterke en distinctieve vocale input. De geëmotioneerde zangstijlen leveren een aantrekkelijke mengeling op van dramatiek en sensualiteit en vormen het kroontje op een niet onverdienstelijk debuut.

Harry van Nieuwenhoven ****

Black Sabbath - Seventh Star (1986)



Tony Iommi's technische onvolkomenheden werden immer gecompenseerd door de 'onderwereldse' zeggingskracht van zijn riffs en slagpartijen. Op Seventh Star blijkt zijn macabere, angstaanjagende sound echter ook een warme en harmonieuze zijde te kennen. Dat was nodig, want voor het vocale gedeelte is Deep Purple bassist/zanger Glenn Hughes aangetrokken, die aantoont dat heavy metal en soul dichter bij elkaar kunnen komen dan je zou vermoeden. Een samenwerkingsverband met toekomstmogelijkheden.

Hans van den Heuvel ***

Ozzy Osbourne - The Ultimate Sin (1986)



Omdat voor de hand liggende onderwerpen als drank en drugs sinds Ozzy's ontwenningskuur tot verboden terrein zijn verklaard, is de nucleaire bewapeningswedloop tot thema van de plaat verheven. Een en ander heeft geresulteerd in een paar knappe songs. Minder enthousiast zijn wij over het stroeve drumwerk en over de ondergeschoven rol die keyboards toebedeeld kregen, waardoor in vergelijking met de vorige elpee beduidend minder sfeer aanwezig is.

Hans van den Heuvel ***

LL Cool J - Radio (1985)



Alles wat LL Cool J op Radio in het verlengde van acts als RUN DMC, Trouble Funk en James Brown doet, is door mij in deze mix nog niet eerder gehoord en is derhalve een latente bron van avontuurlijk en inspirerend werkend luisterplezier. Anderzijds is het gebodene ook vaak in tekstueel opzicht zo sterk verbonden met het New Yorkse (getto)leven en zijn sociale infrastructuur, dat je je kunt afvragen of er in Nederland een erg grote markt voor zal zijn.

Harry van Nieuwenhoven ****

Electric Light Orchestra - Balance of Power (1986)



Deze muziek grijpt je niet aan, maar stopt je in en dekt je toe. De weelderige arrangementen omzwachtelen je als een digitale hifi-deken. As je naar deze plaat luistert, zie je in gedachten de bezeten geluidsgrimeur Jeff Lynne zijn achtergrondkoortjes schminken. Dat hij niets van enig belang heeft mede te delen, doet absoluut niet ter zake. Ten overstaan van zoveel onweerstaanbare refreintjes, ben ik bereid om begrippen als sociale relevantie bij het huisvuil te dumpen.

Chris van Oostrom ***

OOR 1986/05.

cover: Elvis Costello

artikels: Elvis Costello / Frankie Miller / Vuurvreters / Enquête
Doorzon-Duo Haag & Jaag / Abel / The Blue Turtles / Latin Quarter / Technick

Philip Glass - Songs from Liquid Days (1986)



In de woorden van de Amerikaanse componist Philip Glass is de song "misschien wel het meest elementaire muzikale expressiemiddel". Zelf geen songwriter, riep Glass als eerste de hulp in van sprekend hoofd David Byrne. Andere songschrijvers zijn Paul Simon, Suzanne Vega en Laurie Anderson. "Om hun poëzie, waaruit een individuele stijl en benadering van het songschrijven spreekt." Oftewel: hoe bij het reiken over muzikale grenzen een flink dosis vakmanschap een klein meesterwerkje heeft opgeleverd.

Corné Evers *****

Stan Ridgway - The Big Heat (1985)



Een voorliefde voor horror-muziek, plus zijn tamelijk scheve kijk op de wereld resulteert hier in een opmerkelijk fraai uitgekristalliseerd geheel. Ridgway speelt de meeste instrumenten zelf. Een elektronisch cinematoscope decor wordt opgekleurd met akoestische gitaren, voorttokkelende banjo's en een eenzame harmonica. Voor het gemak poten we het ergens tussen Yello en kampvuur-folk. Negen songs die geen clips nodig heben omdat ze op zichzelf al complete speelfilms zijn.

Herman van der Horst ****

In OOR 1986/05 wordt geen enkel album besproken dat meer dan 50 stemmen haalt op MuMe.
Daarom koos ik zelf twee favoriete albums uit om ze voor jullie even in het daglicht te plaatsten.

Super dat dit topic weer leeft! .Bedankt!

Valt me wel op dat bijna alles wat naar commercie neigt ook zeer laag wordt gewaardeerd door OOR.

OOR 1986/06.

cover: Brinkman, Brood & Spelen

artikels: Sigue Sigue Sputnik / Robert Cray / Brinkman, Brood & Spelen
Mick Jones / Bangles / De coup van Countdown / Lloyd Cole / Vuurvreters

Metallica - Master of Puppets (1986)



Allesbehalve voorspelbare gitaarlijnen en sfeervolle harmonievarianten zijn gekoppeld aan meer doordachte verschuivingen in ritmepatronen. Er is duidelijk gewerkt aan een meer dynamische opbouw en een iets wolliger geluid. Bovendien heeft ritmegitarist James Hatfield zich inmiddels ontwikkeld van een slechte tot een alleszins acceptabele vocalist. Een plaat waar je even aan moet wennen, maar dat er de nodige muzikale bakens worden verzet is vanaf het allereerste beginthema meteen al duidelijk.

Hans van den Heuvel ****

The Rolling Stones - Dirty Work (1986)



De Stones hebben nog meer coryfeeën van stal gehaald. Wat te denken van gitarist Jimmy Page, Jimmy Cliff, Tom Waits, Kirsty MacColl en Ivan Neville. Om nog maar te zwijgen vanBobby Womack en Don Covay. Leveren al die namen nu ook nieuwe inzichten of echte verrassingen op? Niet in het minst. Opbouw, ideeën en (gitaar)geluid zijn nagenoeg identiek aan de voorganger Undercover. Een jaar lang bivakkeren in de studio levert vijf aardige tot goede nummers op: zeg maar een redelijk geslaagde mini-elpee.

Herman van der Horst ***

Hüsker Dü - Candy Apple Grey (1986)



Andermaal een collectie pure popsongs van het slag heerlijk helder hard, maar op belangrijke punten aangescherpt. Zo is de (eigen) productie kernachtiger en vooral veel voller dan voorheen, waardoor het altijd zo kenmerkende tandartsboorgeluid plaats heeft gemaakt voor een stevige, volwassen sound die aanmerkelijk minder op de zenuwen werkt en dus een stuk toegankelijker is. Daarnaast is de muziek gevarieerder dan ooit. Hüsker Dü's beste en meest evenwichtige elpee tot dusver.

Swie Tio ****

OOR 1986/07.

cover: Talk Talk

artikels: Talk Talk / Festival Info / The Judds / Augustus Pablo
Eton Crop / Hip Hop / Techniek / The Cramps / Marti Jones / Harlem Shuffle

Prince and the Revolution - Parade (1986)



Een glorieuze terugkeer naar de gespannen en broeierige funk van de eerste platen. Voorts legt hij op deze plaat zijn zwarte muzikale roots bloot, die vooral uit James Brown, Sly & the Family Stone en Norman Whitfield-producties blijken te bestaan. Tekstueel staat de liefde, op explicieter gezegd het bedrijven van seks, weer centraal, zodat we verschoond blijven van de altijd wat naïve en bekrompen wereldvisie van Prince. Na Around the World in a Day is Parade ook in commercieel opzicht een ware rehabilitatie.

Harry van Nieuwenhoven ****

Joe Jackson - Big World (1986)



In één take, zonder overdubs, direct op een digitale twee-sporen machine opgenomen en exact dat resultaat krijgen we precies een uur lang te horen op naar believen cd, cassette of anderhalve langspeelplaat. Hierdoor krijgen de vijftien splinternieuwe songs een ongekend directe atmosfeer en een brutaal, driedimensionaal geluid. Big World combineert de bijtende eenvoud van Jacksons eerste platen met de veelkleurigheid van zijn latere. De man heeft weer raak geschoten.

Herman van der Horst ****

Siouxsie & The Banshees - Tinderbox (1986)



Zo desoriënterend als gastgitarist Robert Smith was op het fragmentarische Hyaena, zo soepel houdt John Carruthers de zaak bij elkaar met zijn vloeiende, nergens opdringerige gitaarpartijen. Een vrolijke plaat is het niet, maar de obsessie voor horror en doem heeft plaatsgemaakt voor een minder lugubere onderwerpkeuze. De mooiste Banshees-elpee? Die gaat nog gemaakt worden. Tot zolang is Tinderbox een gloedvolle tondeldoos naast de wegwerpaanstekers die het vuur bij mindere goden brandend houden.

Jan Vollaard ****

Chris Rea - On the Beach (1986)



In Nederland kwam de definitieve doorbraak met Josephine, een nummer van Shamrock Diaries. Een sprankelende compositie, prachtig ingehouden gespeeld, lui gezongen en perfect voor een warme zomerdag. Gelukkig geen incidentele treffer, want On the Beach staat vol met dit soort juweeltjes. De Knopfler-achtige gitaarlicks zijn verdwenen, daarvoor in de plaats zijn de toetsen een grotere rol gaan spelen. De synthesizers geven de songs een warmte waarin de poëtische teksten goed gedijen.

Mark van Schaick ****

OOR 1986/08.

cover: Joe Jackson

artikels: Joe Jackson / Henk Hofstede / Lente-crypto / James Taylor
Absolute Beginners / Metallica / Techniek / Philip Glass / Vuurvreters

Depeche Mode - Black Celebration (1986)



Daar zal een groep te aanschouwen zijn, waarvan de commerciële pop met elektronische percussie minder dan voorheen de metaaldetector doen uitslaan. Voorts zal blijken, dat de atmosferische stukken plaats hebben gemaakt voor citaten uit het werk van minimalen zoals Laurie Anderson en Philip Glass, terwijl de lagere versnellingsnummers compleet met even smeuïge als positivistische slaapkamerverhalen zullen doen denken aan het werk van Marc Almond. Bevindt Depeche Mode zich in een artistieke impasse?

Harry van Nieuwenhoven ***

Van Halen - 5150 (1986)



5150, genoemd naar het huisnummer van Eddie van Halen en de gelijknamige studio aan het einde van zijn oprijlaan, is een absoluut meesterwerk. Vrijwel elke optie tussen het bekende Van Halen-geluid en de Montrose-debuutelpee die daar in 1973 model voor stond (met Sammy Hagar op zang, jawel!) wordt afgetast en de complete pophistorie is ineens niet meer dan een aardig aanzetje. Luister maar eens hoe Hagar zowel Steve Marriott als David Lee Roth in één keer van hun troon kegelt.

Hans van den Heuvel *****

Arno - Arno (1986)



Weliswaar zijn toetsenman Serge Feys en gitarist Jean-Marie Aerts van de partij, maar de belangrijkste twee instrumentalisten van TC Matic konden niet verhoeden dat het door Hintjes zelf geproduceerde Arno mank gaat aan compositorische bloedarmoede, half uitgewerkte ideeën en dubieuze experimenten. Ronduit overbodig zijn de drie instrumentale stukken. 'There ain't no white, there ain't no black, just a lot of grey,' vat Arno zijn come back samen. Hij haalt me de woorden uit de mond.

Jan Vollaard **

Dat laatste album haalt de 50 stemmen drempel niet,
maar kon ik (hoe pijnlijk het verdict ook is) als belpop fan niet onbesproken laten.

Wat een slechte recensie schrijft die Harry bij Black Celebration zeg. Hoe krom, traag en overvol kan je een zin eigenlijk maken? 'positivistisch'? 'Zullen doen denken'? Komaan, was er daar bij OOR geen eindredacteur om hem op de vingers te tikken na het inleveren van zo'n scharminkel?

Nou, ik ben het toch grotendeels met hem eens.
Ik vind Black Celebration een zwaar overroepen plaat.

Dan hoor ik liever de voorganger. En het beste moest nog komen,
maar dat kon Harry anno 1986 natuurlijk nog niet vermoeden.

DM was toen nog een teenybopperband, met te veel puistjes op haar vijfde elpee.

Wat zijn stijl betreft: het was moeilijk op maat van een quote te schrijven.
De zinnen daarvoor gaan over het nakende live optreden van de groep in Ahoy.

Voor de goede orde: ik heb het niet over zijn commentaar op Black Celebration, ik ken dat album niet eens. Ik heb het puur over zijn schrijfstijl. Die is toch verre van vlot, geef toe.

Daarin ben ik het met je eens. Zijn zinnen moet ik regelmatig herlezen om ze te begrijpen.

OOR 1986/09.

cover: CD killt LP

artikels: CD killt LP / Siouxie & The Banshees / Big Country
The Blow Monkeys / Chris Rea / Peter Hammill / Michael Douglas

Test Dept. - The Unacceptable Face of Freedom (1986)



Met popmuziek heeft Test Dept weinig te maken. The Unacceptable Face of Freedom bevat acht intrigerende geluidscollages, waarin het geweld van metaal op metaal samengaat met radiostemmen, politiek geladen monologen en atmosferische klanken. Het is geen gemakkelijke plaat, maar voor wie het horen wil brengt Test Dept een even vervreemdende als realistische kijk op Engeland anno nu. Een rumoerige plaat voor een rumoerige wereld, biedt stof tot nadenken. Mooi? Om te janken, zo mooi!

Jan Vollaard *****

The Blow Monkeys - Animal Magic (1986)



Animal Magic bevat bijna uitsluitend vijfsterrennummers. Dr. Robert vervolgt zijn integere speurtocht in de archieven van de zwarte muziek van de jaren 70. Je kunt vrijwel geen zwarte muzieksoort bedenken of hij verwerkt het met klasse, stijl en distinctie in zijn composities. Daarnaast maakt hij met dezelfde street credebility attractieve uitstapjes. Gekoppeld aan een ijzersterk imago van trotse ladykiller zou The Blow Monkeys onder zijn hoede weleens tot een superact kunnen uitgroeien.

Harry van Nieuwenhoven ****

Bij gebrek aan platen die de drempel van 50 stemmen halen, twee door OOR getipte LP's gekozen.
Ik vraag me dan altijd af: sloegen zij de plank toen helemaal mis of vallen er hier nog parels te rapen?

Black Celebration heeft wel het titelnummer, A Question Of Time en zeker Stripped, die tot het beste werk van Depeche Mode horen.
Terwijl de rest van de wereld de ontwikkeling van deze band wel begreep, dacht de Nederlandse popjournalisten nog steeds dat ze alleen Just Can't Get Enough gemaakt hadden.
Duidelijk dat Harry van Nieuwenhoven niet bekend is met Some Great Reward, daar staan toch wel een aantal zwaardere nummers op.
Depeche Mode heeft ook lang geroepen dat ze totaal niks met de Nederlandse muziek critici hadden, lijkt mij in hun geval meer dan terecht.
Hoe hij dan tienergroepje The Blow Monkeys vervolgens beoordeeld.
Lachwekkend.

Sorry, maar ik vind dit altijd zo gemakkelijk.

Herlees eens alle quotes van hun vier eerste albums: vier keer goed voor ****.
Durven ze eens een keer *** te geven en OOR kent er plots niets meer van.

Ik vind dergelijke kritiek dus iets te kort door de bocht en ben het er dus niet mee eens.

Wel iets wat ze regelmatig aan gaven.
Dat ze in Nederland weinig bereikten, terwijl ze overal in Europa scoorden, heeft veel te maken met hoe ze werden gezien door de popjournalisten.
Ik was dan ook erg blij dat ze Veronica nog wel eens als Alarmschijf werden gekozen.
Men keek in Nederland waaarschijnlijk heel anders tegen Depeche Mode aan als in België.
In Duitsland waren ze in deze periode mega groot.

People Are People en Somebody werden redelijke hits, en dan is een band niet meer zo interessant.

OOR 1986/10.

cover: Golden Earring

artikels: Hollands Glorie / Pop & Politiek / I've Got the Bullets / Sam Cooke
Bill Laswell / Absolute Beginners / Jan Saudek / Anthrax / + Pinkpop Special

Peter Gabriel - So (1986)



Op So legt Gabriel een verbazingwekkende toegankelijkheid aan de dag, zonder dat dit staat voor vervlakking en een uitverkoop houden van eigen itegriteit en muzikale principes. Het album staat in het teken van het (voor)oordelen vellen waarmee het grootste deel van de mensheid behept is. So laat een Gabriel horen voor wie zijn eigen geloofsbelijdenis 'the rhythm has my soul' nog steeds opgeld doet, dit echter op sublieme wijze weet te combineren met aanstekelijke melodietjes en gedegen sfeerbeelden.

Corné Evers ****

Lou Reed - Mistrial (1986)



Sinds Coney Island Baby uit 1976 ben ik er nauwelijks meer voor warmgelopen. De magie van het voormalige rock & roll-dier maakte plaats voor het automatisme van een bezadigd vakman. Mistral is al evenmin een sensatie. Een drumcomputer geeft de toon aan. De power-akkoorden en de funky baslijnen vormen een degelijke, zij het enigszins saaie basis voor het monotoon geneuzel van ome Lou. Melodieën zijn schaars. Wie zich Lou Reed wil blijven herinneren, kan het slappe aftreksel op Mistral links laten liggen.

Jan Vollaard **