Dat is wel echt enorm triest. Dat iemand van het kaliber Tragedy Khadafi dat nog nodig heeft...

Lil Yachty - Let’s Start Here. (2023) - Intelligent Hoodlum - Tragedy: Saga of a Hoodlum (1993) 1-4
Supastition - 7 Years of Bad Luck (2002) - EPMD - Business Never Personal (1992) 1-4
Ka - Descendants of Cain (2020) - Prince Paul - A Prince Among Thieves (1999) 2-3
ChillxWill - Almighty (2014) - Billy Woods - History Will Absolve Me (2012) 4-1

Kort door het album van Yachty heen geluisterd, maar nee, dit is het niet voor mij. Tragedy zit tegen een classic status aan.

Supastition is een belangrijke MC in mijn Hip Hop reis en is voor mij een brug geweest van mainstream naar underground Hip Hop. Chain Letters was het eerste album van hem dat ik hoorde, maar ondertussen is 7 Years of Bad Luck uitgegroeid tot mijn favoriet van Supa. EPMD album is ook enorm dope en gaat waarschijnlijk (terecht) winnen, maar verder geen connectie mee.

Het album van Prince Paul was ik niet bekend mee, maar vond het lastig doorheen te komen. Misschien klikte het concept niet direct en valt het kwartje pas na een aantal luisterbeurten, maar ik weet niet of die er gaan komen... Descendents of Cain daarentegen vind ik een meesterwerk van Ka. Weinig albums hebben mij zo weten mee te slepen in de sfeer van een album. Wandelend langs het water op een donkere avond of koude ochtend is dit een perfect album.

ChillxWill was ook een onbekend album, maar een fijne ontdekking. Niet baanbrekend, maar prima boombap spul. Klinkt niet als een album uit 2014, zou zomaar uit begin jaren '00 kunnen komen. Dit album gaat vaker geluisterd worden. Lekker kort en krachtig! Helaas staat het tegenover Billy die afgelopen jaren een favoriet is geworden in huize Flipm0de. Dit album is niet zijn beste (Aethiopes ), maar toch wel een makkelijke 4/5*.

Graag gedaan man

Lil Yachty - Let’s Start Here. (2023) - Intelligent Hoodlum - Tragedy: Saga of a Hoodlum (1993) 1-5
Supastition - 7 Years of Bad Luck (2002) - EPMD - Business Never Personal (1992) 2-4
Ka - Descendants of Cain (2020) - Prince Paul - A Prince Among Thieves (1999) 2-4
ChillxWill - Almighty (2014) - Billy Woods - History Will Absolve Me (2012) 4-2

Dit schreef ik begin dit jaar bij Lil Yachty:
Leuk geprobeerd, maar nadat de hype beetje weg is bij dit album, stelt het maar weinig voor. Maar ik waardeer de poging van het blenden van meerdere genres wel, daar mag meer mee geëxperimenteerd worden. Intelligent Hoodlum is daarentegen alleen maar beter dan ik mij kan herinneren, vooral de producties van Large Professor en Marley Marl. Toch wel kleine klassieker en klinkt erg goed voor 1990 als je het vergelijkt met veel andere platen uit die periode. Wint het dus eenvoudig.

Headbanger is na Da Joint het beste EPMD nummer wat mij betreft. Maar verder vind ik de plaat gemiddeld voor EPMD maatstaaf, en behoort het zeker niet tot hun allerbeste werk. 7 Years of Bad Luck behoort echter wel tot beste werk van Supastition en heb ik helemaal grijs gedraaid zo'n 10 jaar geleden. Die krijgt dus de punt.

Ka en Prince Paul vind ik eigenlijk beide degelijke platen, maar niet uitzonderlijk. Kende deze plaat van Ka nog niet, en was een fijne luisterbeurt vroeg in de ochtend terwijl het buiten donker was en iedereen nog sliep hier. Misschien wel moeilijkste battle om een keus te maken deze, maar gaat die toch nipt naar Prince Paul, staan gewoon een paar pareltjes op en vind eigenlijk dat het concept en de plaat op zichzelf te weinig aandacht krijgt.

ChillxWill was ik niet bekend mee. Klinkt zoals andere aangeven inderdaad erg fijn en luistert super makkelijk weg. Toegankelijk straight forward hiphop. Wel erg veel gebruik gemaakt van bekende samples. Billy Woods is het bij mij raak of mis. Deze plaat zit aan de raak kant, maar hij zal nooit echt een geliefde rapper voor mij worden. Vooral de producties kan ik op deze plaat van genieten, terwijl dat bij andere (vooral meer recente) platen van hem vaak niet het geval is. Toch krijgt die hier mijn stem, vooral doordat Billy Woods zich met zijn sound wel onderscheidt, waar ChillxWill wel heel erg 13 in dozijn is.

Ik was in eerste instantie van plan om Ceschi - Broken Bone Ballads (2015) te nomineren, maar vond het niet Hip Hop genoeg voor dit spel. Heerlijk voorbeeld imo dat het blenden van genres met Hip Hop erg goed kan uitpakken.

Ga ik checken! Thanks

Ik kan weinig met psychedelische rock en ook weinig met de 'reguliere' muziek van Lil Yachty, dus dit is niets voor mij. Maar idd wel een vette poging om genres te blenden, die veel lof verdiend. Ik zou het ook nice vinden als dit meer zou gebeuren.

Ik ga Ceschi ook eens checken.

Ik wist niet dat jij het was hoor, maar ik laat hem nu lekker staan.
Maar voor jou nee ik neem het niet heel serieus, maar ik vond het wel echt een shit album om te moeten luisteren dus vandaar.

Lil Yachty - Let’s Start Here. (2023) - Intelligent Hoodlum - Tragedy: Saga of a Hoodlum (1993) 1-6
Supastition - 7 Years of Bad Luck (2002) - EPMD - Business Never Personal (1992) 3-4
Ka - Descendants of Cain (2020) - Prince Paul - A Prince Among Thieves (1999) 2-5
ChillxWill - Almighty (2014) - Billy Woods - History Will Absolve Me (2012) 5-2

Ook ik kan niks met Lil Yachty en had moeite iets als We Saw the Sun! het serieus te nemen. Helaas, want ik was wel nieuwsgierig geworden na de reacties . Intelligent Hoodlum/Tradegy kan me vele malen beter bekoren. Begint lekker meteen met Shalom a Leck. Underground heeft een beetje een oude GangStarr-feel gecombineerd met de grimmigheid van Gravediggaz. Funk Mode is ook echt lekker. Het zijn vooral de producties die indruk maken maar Tragedy doet er niet veel voor onder maar is me iets te geforceerd ofso. Grand Groove is een beetje een stijlbreuk maar niettemin prima track (niet zo geweldig als op de albumpagina gezegd wordt naar mijn mening). Op Pass the Teck gaat het rappend ook echt goed los! Minder interessant als ie Slick Rick gaat, zoals op Street Life. The Posse (Shoot m Up) is ook weer lekkere track, al ben ik tegen die tijd al wel wat verzadigd, waardoor het niet meer zo binnen komt. Al met al een fijne ontdekking (en verrassend laag gemiddelde op MuMe). Jammer van het verhaal van Pete over deze gast.. Punt gaat wel naar hem.

Nooit echt fan geweest van EPMD. Ze brengen alles met een hoop energie die ik echter nooit voel. Het steekt allemaal prima in elkaar maar ik veer nauwelijks ergens van op. Iets als Crossover vind ik gewoon zwak. Cummin At Cha kan ik dan weer wat beter waarderen, mede dankzij Das EFX. Misschien dat ik E en PMD vooral rappend te zwak vind om van te genieten. Nee, matig plaatje voor mij. Ook Supastition is niet echt mijn ding, maar ik hoor wel kwaliteit. Nergens storend en af en toe erg lekker. That'z Musik kan me goed bekoren bijvoorbeeld met een fijn muzikaal outro. Daarna volgt het heerlijke Crown Me!!! Erg sterk blok daar dus. Producties als van Fallen Star vind ik ook heel fijn. 2nd Name vind ik dan weer zwak en wat irritant. Al met al wel beter dan de plaat van EPMD.

Zoals ik eigenlijk altijd heb bij Ka is dat ik het veel te saai vind. Monotoon gemompel, leuk pianogepingel (of iets dergelijks), mooie soundscapes maar qua bass of wat dan ook niks speciaals 'eronder'. Het zal tekstueel best interessant zijn allemaal, maar het wordt zo eentonig gebracht dat ik mijn aandacht er niet bij kan houden. Eigenlijk klinkt elk nummer als een muzikaal intermezzo om even tot rust te komen. Maar als dat niet tussen energieke muziek geplaatst is, wordt het slaapmuziek. Tikkie lui samplewerk ook van Leon Ware op het einde; goed gevonden, maar doe er dan meer mee zou ik zeggen. Enfin, geen fan van Ka dus. Album van de - door 3 Feet High and Rising onsterfelijke - Prince Paul begint super sterk met Pain. Daarna volgen nog zat toptracks. Grote minpunt zijn de talloze skits die het tempo er erg uit halen, zeker als de tussenliggende nummers ook een soort van skit worden zoals bij What U Got, The Other Line en Mood for Love. Het al te overduidelijk samplen kan ook niet altijd op mijn waardering rekenen. Komt in de buurt van jatwerk ipv samplen. Steady Slobbin is nog een grappig soort tribute, maar bv Portishead (ok; Joe Tex) in The Other Line is makkelijk meeliften op een gekopieerde melodielijn, waar vervolgens ook helemaal niet lekker op gerapt wordt. Ik snap best dat het in dienst staat van het concept, maar ik wil goede hiphop en geen theaterstuk. Weapon World is weer een lekkere track, vooral qua productie, net zo zeer geldt voor War Party. Als die tracks elkaar direct zouden opvolgen, dan zou de impact zoveel groter zijn. Nu komt dat geouwehoer er weer doorheen (met als meest irritante voorbeeld het letterlijke geouwehoer bij Room 69). Enfin, zat moois dus op deze plaat (ook wat mindere tracks) maar het had zoveel beter kunnen zijn. Wint het wel makkelijk van Ka voor mij.

ChillxWill begint met extreem chille productie die zo halverwege jaren 90 gemaakt had kunnen zijn. Cents Dae Wun is echt retesterk. Rappend ook dik in orde. Niet super onderscheidend, maar gewoon lekker. Featers als P Blackk zijn ook fijn/prima. Misschien wel tofste ontdekking voor mij tot dusver, dankzij die heerlijke 90's-producties. Naar het einde toe wel ietsje minder. van Billy Woods had ik hoge verwachtingen dankzij Armand Hammer, maar Billy alleen kan me iets minder bekoren. Vooral qua producties pakt het me minder. Al moet ik zeggen dat het ook wel wat wennen kan zijn. The Man Who Would Be King deed me aanvankelijk niet zoveel maar is na paar keer wel gaan groeien. De rapstijl van Billy blijf ik tof vinden. Soort blend van GZA en Killer Mike. Het is een ongelukkige loting want deze had het gewonnen van alle andere platen deze ronde denk ik (close call met Tradegy), behalve van ChillxWill.

Flipm0de, ik had die van Harderwiek niet gemist, maar wat ik dan wel heb gedaan is ook mij onduidelijk. Ik heb t inmiddels ook in mijn bericht aangepast. Thanks voor je oplettendheid

Edit: als jij jouw bericht verwijderd, dan zal ik ook deze verwijderen; blijft t een beetje netjes hier

Omwille van de schaarse beschikbare tijd en toch een stem uit te willen brengen, dan maar kort en snel:
Lil Yachty - Let’s Start Here. (2023) - Intelligent Hoodlum - Tragedy: Saga of a Hoodlum (1993) 1-7
Supastition - 7 Years of Bad Luck (2002) - EPMD - Business Never Personal (1992) 3-5
Ka - Descendants of Cain (2020) - Prince Paul - A Prince Among Thieves (1999) 2-6
ChillxWill - Almighty (2014) - Billy Woods - History Will Absolve Me (2012) 6-2
ChillxWill was de ontdekking deze ronde. Hij stapt bij Barabas in de tijdmachine en brengt vervolgens vintage 90's boombap!
@Pete, Tragedy niet om zijn muzikale merites beoordeeld?

Lil Yachty - Let’s Start Here. (2023) - Intelligent Hoodlum - Tragedy: Saga of a Hoodlum (1993) 1-8
Supastition - 7 Years of Bad Luck (2002) - EPMD - Business Never Personal (1992) 3-6
Ka - Descendants of Cain (2020) - Prince Paul - A Prince Among Thieves (1999) 2-7
ChillxWill - Almighty (2014) - Billy Woods - History Will Absolve Me (2012) 7-2

Deze waren mij allemaal bekend, duidelijke voorkeur voor de albums met reeds een voorsprong.

Lil Yachty - Let’s Start Here. (2023) - Intelligent Hoodlum - Tragedy: Saga of a Hoodlum (1993) 2-8
Supastition - 7 Years of Bad Luck (2002) - EPMD - Business Never Personal (1992) 3-7
Ka - Descendants of Cain (2020) - Prince Paul - A Prince Among Thieves (1999) 2-7 (pas)
ChillxWill - Almighty (2014) - Billy Woods - History Will Absolve Me (2012) 7-2 (pas)

Zoals eerder benoemd waardeer ik de poging van Yachty, maar is het niet mijn ding. Het Tragedy Khadafi album is dope, maar uit solidariteit met Pete, stem ik toch op Yachty.

7 Years Of Bad Luck is een dope plaat, maar kan niet op tegen de heerlijke 90's rap van EPMD.

Ik heb even snel gestemd, zodat ik zeker op tijd ben voor de deadline. Wellicht stem ik later nog op de onderste 2 battles.

Deze ronde hoefde ik slechts 1 album te ontdekken, de overige 7 ken ik door en door, dus dat scheelt qua tijdsinvestering, alleen het Lil Yachty album had ik nooit geluisterd.

Na alle commentaren hier gelezen te hebben en de hype rondom Yachty’s nieuwste op het web was ik op zijn minst geïntrigeerd, geen idee wat ik kon verwachten, dit was mijn eerste kennismaking met hem. Ik zie mezelf als een redelijk open-minded muziekliefhebber met een zeer selectieve smaak, dus dit kon alle kanten op gaan en ik moet zeggen dat ik toch aardig verrast ben, sterker nog, die eerste track vind ik eigenlijk best vet; lekker psychedelisch en productioneel zit het erg knap in elkaar. Ik ben sowieso wel een sucker voor avontuurlijke muziek waar je op voorhand niet weet welke kant een album opgaat en wat dat betreft zit je met dit album wel goed.
Niet dat ik alleen maar positief ben: het tweede nummer doet mij weinig, die zang vind ik zelfs zwaar irritant en dan krijg je ook nog een soort van Barbie versie (en dan niet die van Greta Gerwig) van Bone Thugs voorgeschoteld, nee dank je. Running Out of Time is gelukkig weer een stapje voorwaarts met zijn R&B en funk invloeden en op Pretty wordt er zowaar een poging gedaan te rappen en probeert Yachty zijn zelfbeeld op te krikken door zichzelf in te prenten dat ie er mag wezen om het nummer erna toch toe te moeten geven dat ie een mislukking is. En op deze wijze verweeft hij verschillende thema’s, genres en soundscapes in elkaar waarbij ik vooral de sequencing en transities tussen de tracks knap gedaan vind. Ik ben ook benieuwd geworden hoe groot de rol van Yachty zelf was in de totstandkoming van dit album. De muzikale visie is op zijn minst opmerkelijk te noemen, productioneel zit het knap in elkaar en hoewel het op momenten erg ver staat van de hip hop die ik normaliter luister, snap ik de hype en enthousiastelingen beter. Tijdens beluistering moest ik regelmatig denken aan Frank Ocean’s Blond, maar ook Andre3000’s blokfluit uitstapje. Ik waardeer het wel als artiesten de grenzen willen opzoeken en afwijken van hetgeen wat zij voorheen hebben gedaan, I’ve Officially Lost Vision, hulde. Ik heb me tegelijkertijd vermaakt, geïrriteerd en verwonderd tijdens mijn luistersessie en dat is op zijn minst een prestatie. De opvatting dat alle artiesten met Lil’ in hun naam zijn k*t herzien: vergeet niet de Lil Dap’s, Lil Ugly Mane’s, Lil Yachty’s in de wereld en natuurlijk de enige echte opperbaas: Lil Bow Wow.

Dat gezegd hebbende, ik betwijfel of dit album een plek zou moeten hebben in dit topic, daarvoor is de hip hop te beperkt aanwezig en zijn er genoeg gegadigden die nu buiten de boot pissen maar die plek meer hadden verdiend. Ook jammer dat er aardig wat mensen zijn die wel albums nomineren voor dit topic, maar dan niet de moeite nemen om actief te luisteren en mee te stemmen.

Dan in sneller tempo de overige 7: Intellegent Hoodlem is nice, op sommige momenten zelfs heel dope, maar itt anderen heb ik hier nooit een echte classic in gehoord. Daarvoor zitten er teveel zwakke momenten in. Wel makkelijk punt voor deze blijkbaar Hoodlem.

Supastition, ook tof, ook nooit echt door weggeblazen. EPMD is weer jeugdsentiment. Niet hun sterkste album, maar hele dope momenten en meer mijn ding dan Supa.

Prince Paul is een held, zeker die van mij. Kan er nog steeds niet bij hoe snel die was weggespeeld in het producers topic, schaam jullie. Prince of Thieves was overdonderend tijdens release, dope luisterervaring. Reply value, drie keer nul, en hoewel ik het concept en enkele individuele tracks tof blijf vinden heb ik die in die bijna kwart eeuw nauwelijks opgezet. Ik verbaas me dan ook over de score hier, niet dat ik verwacht dat Ka iedereen zijn kopje zwarte koffie is, maar dat album is echt bizar sterk. Ja, spoken word dekt deels de lading, al zie ik het meer als rappen dat bijna tegen spoken word aanzit, maar die teksten gaan dieper dan het riolenstelsel van Brownsville en de sfeer die op het album gecreëerd wordt laat mij daar wandelen met mijn ogen in mijn achterzak. Het heeft mij wat luisterbeurten gekost totdat Ka volledig binnenkwam, maar ik ben al jaren om en dit is misschien wel zijn beste. Of is dat Orpheus, of toch Honour Killed The Samurai, nou ja, deze hoort daarbij.

Dan twee van mijn nominaties tegen elkaar, scheldwoord. Ik voelde de bui al aankomen, sneeuw blijkbaar. Ik heb het album van ChillxWill al vaker geplugd, tijdens de jaarlijkse top10’s o.a., maar zonder succes. Tof dat dit topic nou juist wel voor elkaar krijgt wat mijn hele opzet was van dat topic destijds en daar niet hetzelfde effect had: dat mensen de genoemde albums gingen luisteren en dingen ontdekken die ze anders niet zouden horen. Hulde voor dit topic, en specifiek deze underrated editie, en hun luisteraars.

ChillxWill is al jaren favoriet hier, harde no-nonsense mid 90’s boombap waar de invloeden van Mobb Deep nooit ver weg zijn, daar heb ik een zwak voor. Ik draai deze op vinyl waarbij de tracklist anders is en beoordeel het album ook op die versie waar overbodig materiaal is geschrapt en een gestroomlijnder geheel overblijft. Heb een aantal keer met Beneficence gesproken, drijvende kracht achter Ill Adrenaline, en gevraagd wat er met deze gast, hoe kun je hier een chick in horen??, is gebeurd en of we nog wat hem kunnen verwachten, maar daar wilde hij niks over kwijt. Dus of ie nu gestopt, dood is of in de bak zit, geen idee. Hier moeten we het vooralsnog mee doen en geniet daar dan ik graag van. Tracks als Pickin’ Pockets en 911 is het type hip hop waar ik erg goed op ga.

Dan die andere favoriet van mij, History Will Absolve me, eigenlijk is dat album kwalitatief ChillxWill veruit de baas. Thematisch, lyrisch en qua originaliteit zeker. Crocodiles Tears, The Man Who Would be King en Human Recourses bv behoren tot persoonlijke favorieten binnen het oeuvre van Billy Woods, maar vind het als album ook bij zijn beste werk horen. Sowieso was dit het album wat bepalend was voor zijn carrière, Hiding Places zou dat uiteindelijk commercieel worden, maar met History Will Absolve me maakt hij flinke stappen voorwaarts ten opzichte van zijn werk daarvoor. Ik had op voorhand verwacht dat ik ChillxWill moest stemmen om het gat te dichten, maar blijkbaar zou het andersom moeten. Toch kies ik voor ChillxWill simpelweg omdat ik die vaker opleg. Voor mij een ideale soundtrack tijdens het sporten.

Lil Yachty - Let’s Start Here. (2023) - Intelligent Hoodlum - Tragedy: Saga of a Hoodlum (1993) 2-9
Supastition - 7 Years of Bad Luck (2002) - EPMD - Business Never Personal (1992) 3-8
Ka - Descendants of Cain (2020) - Prince Paul - A Prince Among Thieves (1999) 3-7
ChillxWill - Almighty (2014) - Billy Woods - History Will Absolve Me (2012) 8-2

Lil Yachty - Let’s Start Here. (2023) - Intelligent Hoodlum - Tragedy: Saga of a Hoodlum (1993) 2-10
Supastition - 7 Years of Bad Luck (2002) - EPMD - Business Never Personal (1992) 4-8
Ka - Descendants of Cain (2020) - Prince Paul - A Prince Among Thieves (1999) 3-8
ChillxWill - Almighty (2014) - Billy Woods - History Will Absolve Me (2012) 8-3

Ik was oprecht benieuwd naar Lil Yachty. Het had zeker iets voor mij kunnen zijn, alleen dat is het niet. Als ik dan lees over vergelijkingen met Pink Floyd... nee. En ik wil niet flauw doen, maar ik zie de link met hip hop eigenlijk niet. Verder niet belangrijk, want Saga of Hoodlum is gewoon een sterk album (van een oplichter). Puntje voor Tragedy.

EPMD is nooit echt mijn ding geweest, al staan er altijd wel een paar dikke tracks op hun albums. Supastition vond en vind ik nog steeds heel vet. Heb er na deze luisterbeurt wel een halfje afgeschaafd, maar voor is hij de winnaar deze ronde. Puntje voor Supastition.

A Prince Among Thieves is een sterk conceptalbum, maar nooit echt een klik gehad. Grappig dat het album van Ka ook een conceptalbum is. Ik hoopte op iets als Orpheus, maar helaas... het raakt mij totaal niet. Puntje voor Prince Paul.

Ik begin langzaam de muziek van Billy Woods te waarderen, dus het was goed om hier even voor te zitten. Beetje wisselvallig album met bijzonder sterke tracks, maar ook nummers waarbij ik gewoon dubbel moest checken of ik nog Billy Woods aan het luisteren was. Van ChillxWill had ik, na alle commentaren hier, meer verwacht. Ik vind het eigenlijk heel saai en gewoontjes... Hij doet wel erg zijn best om underground te zijn. Alleen de remix van The Warning is mij echt bijgebleven. Puntje voor Billy.

Kleine edit: ben Billy aan het herbeluisteren, maar toch wel erg dope hoor! Moet tot mijn schaamte bekennen, dat ik 'm alleen van naam kende. Ik hoor El-P en Cannibal Ox erin terug.

We zijn halverwege Mooie reis zover en props aan iedereen voor de stemmen, lappen aan onderbouwende text, en album suggesties (incl. Yachty). Laten we de tweede helft er alleen wel voor zorgen dat er geen mods nodig zijn om posts op te ruimen.

Deadline is maandag om 18:00.

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 0-0
Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 0-0
Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 0-0
Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 0-0



-SprayIt-, 3dwardVan3, 7744leon, aerobag, bart1989, berend94, Chrisseh, Dwejkk_, ecktepatrick, Elohim,Ernie, Flipm0de, FlyLo, Frank West, Fred B., GarnalenPeller, Geerten, Gehenna, Glaciers of Ice, Glitch, gweah, Gyzzz, Harderwiek, Illa, JayM, Johnny Marr, jordidj1, Kalikula, Kill_illuminati, KILLERBEE99, Koenr, Kos, lambfv4.0, LarsHiphop, lowieke, madmadder, MAS, McSavah, MJ_DA_MAN, mjk87, MVW, niels94, Nr.4, Osiris Apis, overmars89, panjoe, Ploppesteksel, principal2000, Psycholamp, Ralph., Reint, Revo, shaadiq haynes, Shelter, Slowgaze, thgryda, Ward, waxs, WeztSide, Yestsida, zaaf, ArthurDZ, Silky & Smooth, JRLA, ForWhomThePeteTolls, Niek, JLjuju

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 1-0

Makkie..

Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 1-0

Zwaar fan van Dessa, maar due Diamond District is keihard

Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 1-0

Deze was moeilijk, maar Blu & Exile komt altijd mad dope.

Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 1-0

Deze was ook moeilijk maar Opus is een goed verborgen geheim... Dus Opus

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 2-0
Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 1-1
Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 2-0
Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 1-0 (pas)

Ik kan niets met Spaans.

Ik was vergeten hoe dope ik Dessa vond. Erg blij met de ontdekking van dit album! Diamond District is cool, maar heb ik nooit heel bijzonder gevonden.

Dit Blu & Exile album ben ik pas later gaan waarderen, omdat ik destijds was afgeknapt op de eerste versie. Dope plaat. Doc's Da Name 2000 is ook dope, maar een stuk minder overtuigend dan Redmans 3 voorgaande albums.

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 2-0 (pas)
Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 2-1
Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 3-0
Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 1-0 (pas)

Ben tijdelijk niet in de gelegenheid om muziek te luisteren en kan dus alleen stemmen op wat ik ken.
Dessa is dope, maar In the Ruff is een favoriet van mij uit het Mello-kamp, vooral door Oddisee en yU. Tracks als The Streets Won’t Let Me Chill, The Shining en Hologram heb ik grijs gedraaid.
Doc is The Name vond ik een keiharde teleurstelling bij release en dat is altijd gebleven op een paar losse tracks na. Give Me Flowers staat met recht in dit topic, erg onderschat album. Ook een van mijn favoriete vinyl packaging designs.

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 3-0
Ik ken Leaders of the new school, OMT nooit van gehoord.

LOTNS, ik heb dit album wel eens in zijn geheel gehoord maar kan het nooit lang luisteren op de een of andere manier. Ik moet zeggen dat ik Busta Rhymes altijd wel een toffe rapper vond, zowel de wat meer underground dingetjes als de hits, en ooit live gezien en hij kwam erg hard.
"Understanding...." is alvast een lekkere binnenkomer, toffe harde beats en goede delivery van de raps.
De scrathes zijn ook tof gedaan. Syntax era vind ik een beetje saai maar Classic Material is wel dope maar niet zo dope als de titel doet vermoeden. Daarna daalt het niveau naar mijn mening en wordt het eentoniger kwa sound. Het is zeker niet slecht maar ik weet meteen weer waarom ik dit niet vaak opzet. Los zijn de tracks best wel tof maar achtereen niet heel vet. Time Will Tell is een welkome afwisseling al vind ik het niet heel dope. Spontaneous vind ik nog wel echt een dope track.
Nogmaals zeker een ok plaat maar voor mij iets te eentonige sound, losse tracks dope achtereen wat teveel van hetzelfde. In Musicmeter termen, zou het bij mij op 3.6/5 liggen.

OMT, nooit van gehoord. Op zich ben ik wel van hiphop in verschillende talen ook al kan je de teksten vaak niet volgen. Eerste track is wat saai, productie een beetje amateuristisch. Zo ook de komene tracks, tot aan No Signal die vind ik wel tof. Het is wat kaal maar werkt goed op die track. Wel goed dat de rapper een goed verstaanbare stem heeft, als je Spaans kan dan
Mierda en Mis Bapestas is de volgende track die ik wel tof vind. De meer pratende delivery stoort niet maar is ook niet heel vet. De aparte productie waar de track soort van lijkt weg te vallen vind ik wel tof gedaan. vette track dit. Daarna is het weer wat eentonig en saai. All Right vind ik echt lelijk gedaan met het refrein in het Engels en de rest in Spaans. Vooral ook de manier waarop.
Dit is niet echt mijn ding, af en toe een leuke track maar vooral erg eentonig en wat saai.

LOTNS krijgt hem vrij ruim hoewel ik dat ook niet een heel vet album vind.

Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 3-1

DD van naam wel eens gehoord maar kan niet top of mind tracks herinneren. Dessa nooit gehoord.

DD, Streets Won't Let Me is een leuk begin, niet een knaller maar ook zeker niet dat ik het wil afzetten.
De rapper is goed verstaanbaar en heeft een redelijke delivery/flow. Lyrics zijn wel tof.
Who I Be vind ik erg vet, toffe beats en productie. Ook meteen goede afwisseling na de eerste track.
Back 2 Basics vooral de productie is vet, de rapper is eigenlijk een beetje matig niet echt een hele goede flow. Get In Line weer een vette productie, lekkere beat ook. De raps zijn eigenlijk constant hetzelfde.
Na 9 a 10 tracks wordt de gehele sound mij wat te eentonig. De producties zijn constant on point maar wat meer verschillende rappers was leuk geweest want die ik steeds hoort heeft constant dezelfde delivery en stijl. Off The Late Night rapt hij net wat anders en dan is meteen die track ook veel beter.
Something For Y'All vind ik ook vet. Lekkere volle beat en goede raps. Hologram, begint slecht maar is eigenlijk best ok los van die sample en soort van chorus.

Dessa, nooit van gehoord. Female rappper die een beetje klinkt als Ladi6 uit NZ naar mijn mening.
551 vind ik niet tof alvast. Kites is meer zang, op zich wel een leuke track maar ik hoor geen hiphop.
Mineshaft wel ok track maar weer geen hiphop, meer soort van Nu-Soul.
Bij The Chaconne vind ik het jammer dat ze de track zo bombastisch hebben gemaakt, wat kaler zou beter klinken. Op zich wel ok track, maar nogmaals geen hiphop.
Trouwens voor de mensen die dit tof vinden zou ik Ladi6 eerste albums aanraden, niet helemaal zelfde maar heeft er wel wat van weg. Shout out naar Dixon's Girl, toffe track wel meer jazz dan hiphop maar ok ze soort van rapt wel. Toffe track is dit, vooral instrumentaal.
Daarna wat vergetelijke tracks tot aan Palace die vind ik wel nice. Op Mineshaft 2 rapt ze ineens wel, op zich wel ok track. Ze heeft wel een goed stemgeluid trouwens. Op deze track vind ik haar stem op het begin nice maar het half zangerige is niet zo nice. Weer een track die wat te bombastisch is opgezet dat is jammer. The Beekeeper vind ik lelijk, zang past niet en allerlei leuke afwisseling dingetjes raken me niet.

Kwa score wordt het DD omdat het een hiphop album is en dit een hiphop albums spel is. Dessa is op 2 tracks na niks kwa hiphop maar het album zelf vind ik wel leuk klinken. Als het 2 albums tegen elkaar was los van een genre er tegenaan geplakt had ik voor Dessa gekozen overigens.


Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 3-1

Ik ken beide, groot fan van Blu&Exile maar dit album was nogal een teleurstelling na Below The Heavens.
Maar dat is juist ook het mooie van dit "spel" dat je dan toch weer gaat luisteren omdat het meer op zichzelf staande albums worden. Dus wie weet vergeef ik het ze ineens toch weer.
Redman vind ik zeker altijd tof maar het ene album is veeeel beter dan het andere. In mijn herinnering was dit album wat tracks hier en daar na niet tof. Maar echt lang geleden dat ik het gehoord heb.

B&E, Ease Your Mind is kwa raps wel tof maar vind de productie wat te rommelig.
Normaal gesproken vind ik juist die combinatie van Exile's producties en Blu's vette raps een lekkere combinatie maar op deze track is het een beetje het geval van wanneer het echt niet werkt. Maybe One Day is iets beter maar vind de zang kut. Hier klinkt de productie als Perquisite, die wellicht geinspireerd is door Exile. O Heaven is wel nice, die productie is wat kaler en dat ligt me beter. Dan komen wat vergetelijke tracks tot aan Money die vind ik wel tof. Zowel kwa productie, beat, raps...alles wel. Ook het turntable werk is heel nice. Eerste echt vette track. Track erna kakt meteen weer in helaas, het is niet inkakken naar een heel slecht niveau maar meer naar een 6je. Dan weer veel vergtelijk werk tot aan Berries & Juices, die vind ik wat beter. Daarna kan ik niks opnoemen wat er echt uit springt.
Dit album heb ik het idee dat Exile vond dat hij met een verbeterd werk moest komen van het vorige album en daarin te ver doorgedraafd is. De producties zijn te rommelig, teveel boasting en er lijkt een soort van enorme bewijsdrang in te zitten dat hij nog meer kan dan op Below the Heavens en daar is precies waar het bij mij mis gaat met dit album. Het is wat te te te. Blu rapt op zich prima, maar kan het geheel niet redden.

Redman, dit album begint eigenlijk beter als wat ik me kon herinnneren met Let Da Monkey Out.
Toffe beat, veel energie, hele lekkere flow. I'll Bee Dat vind ik ook vet, beetje funky productie en raps zijn ook nice. Het is bij Redman altijd wat meer richting humoristisch dan meaningful maar het stoort nooit.
Get It Live vind ik een van de favorieten, toffe productie lekkere harde beat en Redman kan eigenlijl nooit "niet deliveren/rappen". De rhymes op deze tracks zijn ook nice gedaan hoor.
Jersey Yo is wel een kut track. I Dont Kare vind ik de delivery echt nice, de beat is simpel maar past goed.
Keep On 99 is de kutste track die ik ooit van Redman gehoord heb. Well All Rite Ya met Method Man is wel ok niet super vet niet super slecht. Die 2 passen gewoon goed bij elkaar ook kwa stemgeluid dat redt die track wel. Die skit is weer kut maar goed. Da Goodness vind ik wel vet. Busta productie weet niet of hij de productie gedaan heeft maar klinkt als een busta track. My Zone ik vind het refrein kut maar de track is best wel vet en de scratches zijn ook tof. Da Da Daah is zeker de gewenste afwisseling maar ik vind de track niet tof. Daarna gaat het niveau omlaag tot aan Brick City Mashin die vind ik wel tof.
Eigenlijk is dit album verre van slecht en zeker minder slecht dan in mijn geheugen. Het duurt wel te lang en er staan wat mindere en vergtelijke tracks op maar toch ook wel vette dingen. Toch onverwachts.

Mijn stem gaat naar Redman, ik vind die van B&E nog steeds een grote teleurstelling het is zeker niet een kutalbum of zo maar ik kan er moeilijk doorkomen en zal het zeker nooit zelf opzetten. Redman, het is geen classic of zo maar het luistert wel lekker weg alleen is het te lang. Maar meerdere dope tracks en veel beter dan wat ik me kon herinnneren. Verrassend naar Redman.

Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 2-0
Ik ken beide, eerste is mijn nominatie. Ik vind het zelf op the Roots lijken ten tijde van :"Do You Want More". SF is eigenlijk nooit echt mijn ding geweest ik vind zijn flow en delivery niet echt tof maar ik heb ook zeker wel SF tracks die ik goed vind.

OA, ken dit album van zoveel jaar terug toen ik bij mijn platenzaak "Plato" kwam en die gast die we werkte deze aanbevool. En daar ben ik erg blij mee want ik vind het nog steeds een lekker album die je altijd kan opzetten. Vooral de variatie is echt nice.
Ronin vind ik al een goede binnenkomer, erg jazzy met die bas en vette beats. Ik vind de raps ook nice.
Goed verstaanbaar en kwa lyrics nice. Crush is gelijk een afwisseling met wat hardere beats en een productie die wat experimenteler is. Los van het refrein doen de raps of wellicht manier van rappen op de prodcutie mij erg aan the Roots denken. Ook de scratches is altijd een pluspunt voor mij.
Raw Life is meer een jazz track, ik vind de zang zelf niet zo tof. Het instrumentale gedeelte is wel vet, maar de zang is een gemiste kans. Hidden Track is een van de favoriete tracks van mij, en vooral hier is het erg the Roots maar in positieve zin. Lekkere productie met live instrumenten, goede raps kwa delivery en flow. Hele dope track. Sentimental Thing vind ik niet zo tof met die zang, doet me denken aan Ceelo wanneer hij niet vet is. Babies is lekker funky, niet echt hiphop maar wel een fijne track kwa afwisseling.
EPO ook meer jazz met licht turntable werk. Ik vind het wel nice maar meer voor de afwisseling, het zal nooit een favoriet worden. Metro:Paris is een beetje love it or hate it, ik ben zelf wel een drum n bass liefhebber dus ik vond het zelf altijd wel een lekkere track. Forgive me heeft een hele lome productie, voor mij werkt het. De raps zijn ook nice. Place To Place is wat sneller, en nogmaals ik vind afwisseling op een album belangrijk en die krijg je volop op deze plaat. Weer meer Roots' achtig voor mij werkt het.
Primadonna vind ik nice behalve het refrein die is echt kut. Hot heb ik een love it/hate it relatie mee. Ik vind delen van de track heel nice maar er zitten ook flink wat irritaties bij in de gedeeltes dat er niet gerapt wordt. Goodness een beetje meer van hetzelfde. Aan het einde vind ik het album wat meer naar de jazz gaan, het maakt het wel soort van af maar voor de hiphop liefhebber is het minder. Amazing is een kut track.

SF, nu ik de cover van het album weer zie weet ik zeker dat ik het eerder heb gehoord.
Crack Pipes vind ik kut, die productie is mij te cannibal ox. Different is kwa productie wel nice, raps niet slecht maar ook niet echt dat ik denk wow vet. Track erna vind ik kut. Probleem voor mij met SF is, de lyrics zijn meaningful en vaak best dope maar zijn delivery en flow vind ik helemaal niet tof. Het lijkt wel alsof hij zijn teksten snel er doorheen wil spitten zonder op de productie en beats te letten, dus snel er doorheen brabbelen zodat het nog op de track past. Op Inherited Scars rapt hij wel beter, hier en daar lijkt de tekst nog steeds niet te passen maar veel minder storend. Alleen vind ik de beats saai en productie saai. Volgens mij kent SF ook geen leestekens, het gaat maar door en door. Overigens de sax is wel nice gedaan. Climb Trees kwa productie wel nice. Broken Wings ook wel vet.
Maar ik krijg nu al het gevoel dat SF eigenlijk alleen maar door rapt in de studio zonder stop, en iemand daar allerlei producties heeft ondergezet om er losse tracks van te maken. En dat heb ik eigenlijk altijd met SF albums. Losse tracks vind ik wel tof maar een album is altijd lastig om door te komen.
"The Strange Famous...." is een dope turntablism track, echt nice. Smoke and Mirrors vind ik een kut track. Eviction Notice is een gedrocht. Pitchers Of Silence is wel vet, een wat aggressievere beat klinkt goed. Ik vind de raps nog steeds niet heel goed en vooral erg off beat maar het stoort wat minder.
Dan flink wat shit tracks, Black Sweatshirt is ook een gedrocht nog erger dan wat ervoor wasen Cup Of Tea maakt het helemaal af kwa downwards spiral.
Wat moet ik met My Name Is Strange? Geen idee, ik vind het niet tof. Runaways, productie wel tof met die lome beat.

SF, los van dat dit album veeeeel te lang is vind ik het gewoon niet tof om achtereen te luisteren. Ik vind SF niet lekker rappen, snel pratend, off beat en geen leestekens. Losse tracks stoort het minder want sommige producties zijn interessant en de lyrics zijn vaak erg diep en nice. Maar nee dit album is niet voor mij.

Stem naar OA.

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 4-0
Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 4-1
Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 3-2
Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 2-1

Leuke battles wederom.

Leaders of the New School is een bekend album hier en kan ik zeer waarderen. Van Oblivion's Mighty Trash had ik nog nooit gehoord en ik vond het de eerste track best een leuke kennismaking. Daarna raakte ik het album al snel weer kwijt. Het Spaanse taaltje werkt ook niet echt mee verder, maar ook een kansloze loting.

Diamond District vond ik destijds een ok album en nu nog steeds. Later vooral Oddisee flink blijven volgen, maar de meer 'echte' hiphop sound op deze stond me wel aan. Streets won't let me als hoogtepunt. Dessa kende ik niet en dat had ik graag zo gehouden. Vind er niks aan.

Blu & Exile vs. Redman is bij deze twee albums lastig. Van beide acts niet het sterkste werk. Leuk om weer eens uit de kast te halen. Van de hoogtepunten op het Blu & Exile album flink genoten, zoals de tracks met Johaz, Fashawn en Homeboy Sandman. Maar dat geeft ook wel aan dat ik de rest wat te vlak vind aangezien het de gastrappers zijn die me doen opveren. A Man heb ik destijds echt grijs gedraaid, gruwelijke raps van Blu op die track. Ik zat deze dagen bij het luisteren wat meer in m'n Redman zone denk ik, was een vermakelijke ride met I'll be dat en We all rite cha als favorieten.

Opus Akoben kende ik niet en ik vond het so-so. Best een sound waar ik van houd, maar een beetje saai eigenlijk. En dan Sage Francis. Toen ik in begin de jaren nul echt helemaal als een zot de hiphopwereld in werd gesleurd vond ik Sage Francis vergeleken bij alles wat ik tegenkwam maar een nerd, iets voor die echte backpackers zoals dat toen heette. Een beetje alternatief kon ik wel hebben, maar dit was het niet voor mij. Later pas meer gaan waarderen en nu vond ik dit album heel vet eigenlijk. Ga ik zeker vaker draaien, puntje gaat verrassend naar Sage Francis.

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 5-0
Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 4-1
Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 4-2
Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 2-2

LOTNS is en blijft een tof album met een fantastische Busta Rhymes. OMT was ook voor mij onbekend. Heb her en der wel eens Franse en Duitse albums in mijn rotatie staan, maar Spaans nooit. Producties zijn lekker en de eerste vijf tracks luisteren makkelijk weg. Daarna wordt het allemaal wat minder en begin ik me te storen aan de flows. Als dit Engelstalig was, met dezelfde beats, kon het me waarschijnlijk wel wat langer vasthouden.

In The Ruff is al tijden een erg gewaardeerd album. Vette producties, Oddisee klinkt dope als MC, de anderen doen leuk mee, en het niveau blijft constant hoog. Dessa voor het eerst gehoord vandaag. Een rappende zangeres kan heel tof zijn, maar het is vaker mis dan raak. Zo ook het geval hier. Ze heeft een goede zangstem, maar als rapper vind ik haar niet fijn. De producties vind ik ook totaal niet passen. Een Noname of Little Simz doen de zang/rap combo veel beter.

Redman vs. Blu. Beide albums hadden wel wat korter gemogen, te veel fillers die het niveau naar beneden halen. Redman is dope, maar dit album was toch wel een stuk minder dan zijn voorgaande drie. Blu & Exile hadden met Below the Heavens de maatstaf enorm hoog gelegd, waardoor dit album toch een kleine teleurstelling was tijdens release. Over de jaren heen dit album wel steeds meer gaan waarderen.

Opus Akoben was het derde onbekende album voor mij dit weekend. Na de eerste luisterbeurt was mijn eerste gedachte, "leuk". Ik hoor ook wel early The Roots hierin, zoals Shelter aangaf, maar dan een B-versie met minder goede producties en geen MC van Black Thought niveau. De afwisseling met zang is wel fijn. Open Your Eyes is een mooie track.

Sage Francis is een top 10 rapper voor mij. Hij weet mij mee te slepen in diepe (persoonlijke) verhalen. Een nummer als Inherited Scars geeft mij kippenvel. Het is poetisch, maar niet te abstract. Het is serieus, maar ook genoeg ruimte voor humor. In tegenstelling tot vele rappers is Sage Francis een open boek en durft hij zichzelf enorm kwetsbaar op te stellen.

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 6-0
Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 5-1
Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 5-2
Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 2-3

Leaders of the New School, een cultclassic wat mij betreft met heerlijke beats en dito rappers waaronder natuurlijk de super gretige Bussa Bus (die ook meerdere producties voor zijn rekening neemt). Maar ook Charlie Brown is een sterke MC. Nummers als Classic Material doen die naam eer aan. Ik noem verder de soort van titeltrack, A Quarter to Cutthroat en What's Next?. Het kakt af en toe ook wat in geef ik toe, maar ik knal deze veel liever dan die spaanse rakkers.
Want tsja, Spaanse rap. Snap er geen snars van en dat is toch jammer. Flows voel ik ook niet, al weet niet in hoeverre dat komt omdat het gewoon als een willekeurige reeks klanken is voor mij. De stukjes Engelse zijn in ieder geval niet beter, dus vrees toch dat het de flow zelf is. De instrumentaties zijn prima, maar niet goed genoeg om het op zichzelf interessant te houden. Op zich leuk eens iets anders maar wel echt niet mijn kopje thee.

Intro en Streets Wont Let me Chill laten meteen de grootste troef van DIamond District horen: de heerlijke producties van Oddisee. Ook rappend is het prettig met de (mij althans) totaal onbekende yU en XO. Who I Be is ook een keiharde knaller, op die beat zou ik wel een uurlang rappers kunnen horen die elkaar proberen af te troeven. Oddisee weet altijd een soort ruimte in zijn producties te scheppen; de geluiden komen 'ergens' vandaan als het ware. Dat heeft iets bezwerends wat het erg sterk maakt. Ook I Mean Business is met zijn onderliggende synths een dikke producties die de raps beter goed uit doet komen. Eerste wat mindere nummer vind ik Get in Line. De titeltrack daarna is weer een lekkere productie met prima raps maar het refreintje is wel matig. Onder de streep wel een lekker nummer. Dat blijkt sowieso een terugkerend patroon voor tweede helft plaat; ook bij bv First Time: lekkere beat, goede raps, wat minder refrein maar onder de streep dikke voldoende. Afsluiter Let Me Explain is weer lekker met de muziek die op het eind deels wegvalt bij de laatste rap; top gedaan. Alles bij elkaar erg lekker plaatje wat mij betreft.
Vind Dessa niet meer dan aardig. Veel meer pop dan hiphop. Doet aan Jill Scott denken. Muzikaal zit dit wel echt goed in elkaar, waarbij vooral The Chaconne opvalt in positief opzicht. Als het meer hiphop wordt, zoals bij Dixon's Girl en The Crow, vind ik het ook minder goed worden. Alibi is echt matig. In Mineshaft 2 is het weer beter. Het heeft soms iets van een vrouwelijke Slug. The Beekeeper past perfect in mijn irritatiezone helaas, een soort misplaatste soundtrack aan het einde van een prima film. Disneygevoel. Jammer. Maare, had deze niet gediskwalificeerd moeten worden?Zijn allemaal live tracks van bestaande en al eerder uitgebrachte nummers toch? Enfin, wint het wat mij betreft sowieso niet van Oddisee en kornuiten.

Was niet direct omvergeblazen door Blu & Exile (ook niet door Below the Heavens trouwens), maar dit album groeit wel. Ik hou ook wel van die groezelige producties. Deze bevalt me bij elke luisterbeurt beter. Dan Redman, waar ik an sich best fan van ben. Vind zijn platen echter vaak te lang en te rommelig. Erick Sermon is ook niet mijn favoriete producer. Vind deze plaat ook niet zo best. Erg druk, ook met die onnodige skits. Punt gaat naar B&E dus.

Opus Akoben kon mij niet zo bekoren. Voor jazz is de moeilijk (meestal) te eentonig/saai en voor hiphop geldt hetzelfde voor de raps. De combinatie zou dan wel net spannend genoeg moeten zijn, maar dat is niet het geval naar mijn mening. Uitzonderingen daargelaten wel. Epo bijvoorbeeld is een goede track, net als het daarop volgende instrumentale Metro: Paris. Er zitten ook intens treurige moment tussen, zoals de tweede rap op Goodness, waarbij je echt het gevoel bekruipt men elkaar niet de waarheid durfde te zeggen, want ik kan me niet voorstellen dat de anderen dit wel toegevoegde waarde vonden hebben. Nee, dan vele malen liever Sage Francis. Daar gebeuren dingen. De producties schuren, de lyrics gaan ergens over en er zit een flow in. Niet alles even geslaagd maar genoeg hoogtepunten. Ik luister deze graag nog eens een volgende ronde .

Ik wil overigens nog mijn excuses aanbieden voor het nalaten Saul Williams te nomineren. Van harte aanbevolen nog

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 7-0
Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 6-1
Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 6-2
Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 2-4

Leaders of the New School - T.I.M.E. (1993) Oblivion's Mighty Trash - No Me Acuerdo (2023) 7-0 (pas)
Diamond District - In the Ruff (2009) - Dessa - Castor, the Twin (2011) 6-2
Blu & Exile - Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them (2012) - Redman - Doc's da Name 2000 (1998) 7-2
Opus Akoben - Raw Life (2002) - Sage Francis - Personal Journals (2002) 2-5

Beetje te laat, maar ik heb in de weekenden minder tijd om nieuwe albums te checken...

OMT niet kunnen checken helaas. Ik verwacht eerlijk gezegd niet dat ze hadden gewonnen van LOTNS. LOTNS is niet zozeer de allerbeste hip hop uit die tijd, maar wel muziek die je gemakkelijk op kunt zetten als je goede hip hop wil luisteren. Dikke beats, fijne flows en bovenal een lekker tempo!

Ik ga Dessa nog (tevergeefs) proberen te redden. Diamond District is tof, maar mij niet interessant genoeg. Dessa daarentegen is helemaal mijn soort hip hop.

Blu & Exile was mijn inzending, dus puntje naar hen. Moeilijk opboksen tegen Below The Heavens, maar zeker een heerlijk album vol hoogtepunten.

Opus heb ik nog wel kunnen checken, maar dat is het ook allemaal net niet. Sage Francis, is net als Dessa, helemaal mijn type hip hop. Makkelijke keuze!

Deadline is 18u . Heb ik me eerder ook in vergist..

Merk dat sinds we terug zijn gegaan naar twee stemmingen per week er minder stemmen binnenkomen en er ook sneller gepast wordt.

Is het dan toch misschien een idee om naar een stemming per week te gaan? Met rondes als deze waar er meerdere onbekende albums zijn, kost het al snel 2-3 uren de tijd om alles te beluisteren.