Gelukkig hebben we even de tijd!

Zo, dat is even schakelen van nieuwe alternatieve rap naar oude alternatieve rap

The Smile had al meer dan 50 stemmen voor z’n release of niet?

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 0-1

The Jacka heeft mij nooit kunnen bekoren.

Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 1-0

Sommige spreken van genialiteit bij NP-Hope die mis ik maar Big krit is op Wuz Here na niet veel

Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 0-1

POS waardeer ik zeer om zijn left field sound. Outerspace is recht toe recht aan beuken.. Moeilijk maar ga voor POS

Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 0-1

Lastige keuze, maar MHz krijgt toch de voorkeur.

Bij nader inzien niet echt lang hoeven puzzelen:

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 0-2
Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 2-0
Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 1-1
Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 1-1

Grappig dingetje, misschien beeld ik het me in... Jij bent zo ongeveer elke keer de eerste die stemt!

Haha, ja als ik de oproep zie dan ga ik meteen stemmen anders vergeet ik het.. Tenzij ik een album niet ken dan moet ik luisteren

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 0-3
Ik heb nog nooit van de eerste gehoord dus die is nieuw zowel kwa rapper als album. Vakill ken ik wel, en over het algemeen dope mc.

The Jacka, Never Blink kwa productie lijkt pop muziek van de jaren 90 en de rapper is ehm vrij slecht.
Kwa stemgeluid niet tof, delivery flow niet aanwezig. Hij klinkt een beetje als dat slechte album van CNN.
Vrij irritant nummer, klnkt ook alsof productie en raps elkaar nooit gehoord hebben en "op elkaar geplakt zijn". Iller Clip borduurt daar een beetje op door. Productie is een sample die geloopt wordt en weinig tot geen variatie kent. De rapper babbelt wat door zonder flow, ook geen energie in de tracks.
Get Out There, is gewoon nog slechter. Ik krijg een beetje Chingy vibes maar bij Chingy snapte ik tenminste nog, thouhg cringy as fuck, dat mensen het leuk vonden bij een bbq in het park of zo.
Standing By Starz is wat beter, maar nog steeds saai en weinig enerverend. Barney is het ook niet, die producties zijn bijna amateuristisch te noemen en de raps zijn van hele lage kwaliteit. Het semi zingen is spuug lelijk, nee dit is verre van mijn soort hiphop. Negatieve shoutout naar Sometimes I, je zou denken het kan niet slechter maar die track topt het. Die teksten passen niet eens op de productie. Feel This Clip is ook een gedrocht. Hoe ze die stemmetjes op die track zetten, niemand neemt dat toch serieus. Krijg nu het idee dat dit hele album een persiflage is op gangsta rap, maar vrees dat het toch serieus bedoelt is.
Delicate Lifestyle klinkt erg als de eerdere tracks maar dan wat beter gemixt, betere productie (nog steeds niet goed) en beter ingerapt (maar verre van goed). Turned Out, is een nog slechtere versie van G-Unit wat ik al niet best vind. Drugged Out is wellicht toch echt de slechtste track van dit album, het oerlelijke sythesizer geluid en samples, en dan die zang...is er iemand die dit serieus neemt?
Kuran, "I thought of a rhyme then wrote it down, here it is", moet ik verder nog iets zeggen.
Het klinkt allemaal vooral erg amateuristisch alsof een stel wannabe gangster's uit Delfzijl ineens bedenken laten we wat money maken en een rap album maken. Er staat geen goede rap op, zowel kwa lyrics, delivery, flow, alles mist er aan. De producties zijn enorm saai, de beats zijn nergens top of zelfs enigszins goed. Ik denk top 3 album kwa slechtste hiphop die ik geluisterd heb in dit spel.

Het lijkt me heel moeilijk voor Vakill dit nog te verliezen, maar zeg nooit "nooit".
Darkest Cloud, beetje saaie productie maar ook niet heel slecht. Kwa raps mwah wel ok.
The Creed klinkt hetzelfde als de track ervoor eerlijk gezegd, zelfde beat, zelfde tempo, zelfde raps alleen nu wat turntable werk. Deze is ietsje beter.
Til The World Blows Up, niet echt mijn ding. productie weer wat saai en weinig energie, beat wat zwakjes en het "til the world blows up" gesproken er doorheen vind ik niet echt tof. Raps wel ok niet heel goed maar ook niet super storend. Vakill kan wel rappen en heeft vaak wel wat te melden maar op dit album zijn de producties niet bepaald vet en zeer vergetelijk. In die zin vind ik Molemen veel beter.
Sickplicity vind ik een stuk beter, vooral met het turntable werk aan het begin. Beat kan nog wel wat harder, maar hier vind ik het allemaal wat meer richting headnodding gaan. Ook zit er wat meer energie en delivery in de raps. Dear Life klinkt vooral niet zo Molemen, meer iets wat je kwa productie bij Biggie zou horen of zo. Voor de afwisseling wel ok maar niet echt een favoriet. Daarna een flink aantal vullers en/of vergetelijke tracks. Tot aan Fallen, die is wel nice. Hier is de beat ook wat harder, wat ik persoonlijk beter vind passen. Het pianootje is wat basic maar de raps hebben wat meer overgave en energie dan past het wel. The Crown Dont Move is de volgende wat betere track. Weer wat meer Molemen. End Of Days ook nice. Als je de cover ziet, verwacht je een boze Vakill vol energie spitten en vette headnodder producties, maar hier en daar wat tracks nagelaten wordt dit niet geleverd. Album had zeker wat korter gekund er staan flink wat fillers op.

Ik zou dit Vakill album eem minimale 3/5 geven, maar nog steeds een stuk beter dan de eerste.
Dus Vakill krigt hem.


Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 3-0
Ik ken beide, Non Prophets is soms dope en soms vergetelijk, ze zijn niet consistent naar mijn mening.
Ik ben geen enorme Sage Francis fan maar op dit album vind ik meer vets staan dan op solo werk.
Big KRIT is vaker niet mijn ding dan wel, maar is een tijd geleden dat ik dit of ieder ander album van hem gehoord heb.

NP, ik heb dit album al een tijd niet meer gehoord maar ik vond het vroeger wel leuk. Het is niet een top 10 album maar als je het dan toevallig weer eens hoort zeker vermakelijk. De intro is al best leuk gedaan met die scratches en dope beat. Any Port is heel vet, ook vind ik SF goed rappen. Alleen het refrein, dat is jammer. Ik ben niet zo van die half zang. Eigenlijk zou die productie kunnen passen bij Sen Dog en B-Real.
Damage is kwa scratches leuk gedaan ook zijn de raps tof. Eigenlijk klinkt het hier meer als een Atmosphere/Non Phixion track, maar wel vet.
That Aint Right klinkt weer als Atmosphere, als ik niet wist dat het SF was zou ik denken dat dit Slug was rappend. De productie is wel nice, beat ok, maar de "that aint right" refrein vind ik lelijk. Was beter geweest als ze gewoon vette scratches brachten met de titel erdoor heen of zo.
Disasters, is te kaal en te saai voor mij. Fresh vind ik wel fresh, productie wel leuk gedaan met die trombone, raps zijn nice, beat voor de verandering wel leuk en de scratches in refrein wel vet.
Het album kakt nu wel wat in, het is nergens slecht maar omdat alles wat hetzelfde klinkt kwa producties en opzet is het nergens echt meer verrassend en dobbert het een beetje door. Kan ook geen track meer opnoemen waarvan ik zeg "ow vet!". Het album in musicmeter terms zou van mij 3.6/5 krijgen.

Krit, voor zover er een KRIT hype was heb ik die nooit echt begrepen. Hij is zeker niet slecht kwa lyrics, maar zijn flow en delivery vind ik niet heel dope. Ook nooit echt een heel album aandachtend (is dat een woord?) kunnen afluisteren. Losse tracks hier en daar wel ok, maar een heel album is voor mij wat teveel.
De eerste track is precies wat ik bedoel, de raps zijn wel ok maar het klinkt allemaal wat veel gepropt in 1 track met die versnellingen en lange zinnen. Zeker niet slecht overigens.
Confetti vind ik kwa productie wat irritant, er gebeurt voor mij teveel. Maar de uiteindelijke zware bass beat vind ik wel tof, ook kwa raps wel nice. Ik vind alleen die hoge toon in de raps op de laatste woorden wat played out. Big Bank is los wel ok maar achtereen op een album met een zelfde soort rapgeluid wat teveel. Het snelle rappen en verschillende stijlen kwa raps op de track werkt op een paar nummers maar niet constant achtereen voor mij. Subenstein is niet voor mij, vind ik niet tof. Zelfde voor 1999, die R&B mixed met hiphop vind ik niet echt tof. Het klinkt meer 1995 R&B dan 1999
Ride wit Me is niet mijn ding zowel kwa productie als zang, het begint nu wat teveel mainstream poprap te worden. En nu kakt ook dit album enorm in en dit is alleen nog maar CD1. Ineens begint de titel van het album meer als een waarschuwing te klinken dan gewoon een titel. CD 2 zijn de eerste 2 tracks kut.
Keep The Devil Off wel leuk gedaan met die church theme, maar luistert niet lekker weg. En niet bepaald een track die je op repeat zet. Valt me wel op dat CD2 wel echt anders klinkt dan 1, wat meer poppy.
Niet per se slecht want Everlasting is best dope. Ik vind Jill Scott tof maar Higher Calling is niet mijn ding.
De rest is vergetelijk naar mijn mening. CD2 klinkt wel wat meer omvattend, de producties zit wat meer in ipv de alternatievere bliepjes of meerdere rap vormen. Ik vind zelf CD2 als geheel beter maar niet per se meer dope tracks. Het is alleen niet echt mijn ding, zowel CD1 als 2, maar moet wel zeggen beter dan ik eerst dacht.

Stem gaat toch naar NP.


Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 2-1
Ik weet niet eens meer of Outerspace mijn nominatie was of niet maar had goed gekund. Ik vind het zelf zeker een soort van kloon van jedi mind tricks maar geen ripoff. POS wel eens gehoord maar nooit een heel album. Ik kan me eerlijk gezegd niet echt herinneren of ik het heel dope vond.

Outerspace, ik heb dit album en zet het nog regelmatig op. Ik houd wel van die producties met veel energie en vette beats. Het is niet een top 5 album of zo maar wel iets wat ik blijvend kan opzetten.
Brute Force is wel aardig maar niet meer dan dat. Fire & Ice is een van mijn favorieten, productie is heel Jedi Mind. Harde beats, klassieke samples alleen de scratches missen. Kwa raps goede delivery en energie op dit soort producties. Skits zijn allemaal kut hier. The Revolution vind ik ook weer nice, die harde beats met kick snare doen het hem. De raps zijn niet heel bijzonder maar het past gewoon. Zelfs het refrein stoort niet. Geen zang gewoon herhaling van een stuk tekst Ik kan alleen voor meer turntable werk vragen, had goed erop gepast. Cutthroats is nice, die subtiele percussie is erg tof en sowieso het latin tintje doet het goed ook vette scratches, ja my kinda Hiphop. Ik denk wel een favoriet.
Top Shelf, blaast er dan ook wel lekker in na de vorige track. Vette beat, blazers zijn altijd nice en raps niet bijzonder maar gewoon lekker op de beat, goede delivery. Normaal vind ik Sadat X nice maar hier past hij niet echt op met zijn stemgeluid. It Is What It Is, had net zo goed Jedi Mind Tricks kunnen zijn. Maar ik ben er een fan van dus stoort het niet. Het is een wat eentonige track dat wel. Daarna wat tracks die ik geen fillers wil noemen want ik vind ze best tof en het luistert lekker weg maar ook geen hoogtepunten. Whatever It Takes is een onaangename verrassing, ik vind het echt een kut track en past er totaal niet op.
Far Greater is wel vet, sowieso wel een 7L & Esoteric fan (die laatste rapt trouwens vrijwel hetzelfde als Jay Z kwa manier van rhymen). De beat, samples en scratches, erg dope. Klinkt erg 7L & Esoteric, past hier goed op. Angels of Death had wat meer ingezeten heb ik het idee, het is geen slechte track maar ook niet echt heel dope. Ik vind IT altijd iemand die enorm dope komt kwa teksten en delivery maar waarvan de beats vaak wat saai zijn. Nu staat hij eens op een andere productie en is het toch niet helemaal als verwacht. Wel vind ik hem veruit beter rappen dan de anderen, wellicht moet hij een album maken met 7L zal echt dope zijn. Eigenlijk heeft dit album "slechts" 4 uitschieters en de rest is wat van hetzelfde, maar met deze sound vind ik het dope. Het luistert goed weg en kan het herhaaldelijk opzetten.

POS, Rhymesayers is normaal gesproken wel mijn ding maar op de een of andere manier nooit echt tijd genomen voor POS. Bumper is wat alternatief maar ik vind het werken. Raps ook tof.
Fuck Your stuff werkt niet voor mij, het is wat te rommelig en ik vind die keyboard sound kut die erdoor heen komt. De raps zijn wel dope en er zijn delen van de track die ik echt vet vind maar het geheel is teveel gedoe en teveel veranderingen. How We Land vind ik kut, die zang is echt drama. De rapper dig ik zeker wel en ga ook zeker meer van POS opzoeken. Hij heeft echt een nice delivery en flow. Deze track is ubershit. Wanted/Wasted, mwah niet slecht niet goed. De lyrics overigens wel erg vet. In eerste instantie vind ik die beat en productie tof maar zodra dat refrein eraan komt verneukt het voor mij en ook de verandering in productie wanneer hij rapt (checkin on....). Wel jammer de rest van de track is dope.
They Cant Come kwa afwisseling dope ertussendoor. Maar nogmaals die zang refreinen yuck.
Lock Picks is vooral vergetelijk, totdat die lelijke Stranger Things synthesizer komt.
Get Down heb ik een love it/hate it reactie op. Aan de ene kant vind ik het wel grappig gedaan vooral als die beat erbij komt, maar als geheel wekt het ook irritaties op. Weird Friends, negatieve shout out. Begint bijna Daft Punk te worden die Tron Legacy album. Echt behoorlijk kut. Dan kakt het in tot de laatste track die vind ik wel ok.

Lastig wel, POS komt met de creativiteit en afwisseling maar het is hit & miss. Maar de raps vind ik over het algemeen wel goed zowel kwa flow, lyrics als delivery. De onwijs lelijke refreinen verneuken behoorlijk wat en Weird Friends is het hoofd gedrocht van alle albums. Outerspace is een favoriet om op te zetten maar kan ook niet echt zeggen dat het een top album is of zo, alleen ik kan het altijd opzetten, headnodden en denken nice. Ik ga toch voor Outerspace, maar de kennis making met POS is toch wel bevallen alleen niet altijd op dit album specifiek. Ik hoor wel de kwaliteiten van de man en met iets wat betere passende producties voor mijn oren kan dit best wel eens een favorietje worden. Moet alleen dat album nog even vinden hahaha. POS ga ik zeker meer van opzoeken, leuke nieuwe ontdekking!


Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 1-2
Brand Nubian een van de favorieten hier, wat heeft die groep een groot aantal dope tracks en albums gemaakt. Ik vond alleen Fire In The Hole kut. En Everything Is Everything was het verrassende album waarin de sound ineens een stuk harder/grauwer werd vergeleken met One For All. Ik vind beide super dope. Gek genoeg kan ik mij In God We Trust niet goed herinneren, vast wel eens gehoord maar geen top of mind tracks. MHz ken ik niet, maar na vorige ontdekking POS, hoop ik op nog meer vets.

BN, Allah U Akbar, wel ok. Ik had wat meer Arabische invloeden verwacht dan slechts een gebeds sampletje maar de scratches en beats zijn wel nice. Lyrics mwah, niet echt heel goed.
Aint No Mystery, wel okish. Productie wat saai, beat wel ok, raps wel ok. Klinkt okish
Meaning of the 5%, niet helemaal duidelijk wat ik hiermee moet. Het klinkt als een revelatie kwa content maar ik volg het niet echt. Pass The Gat is dope as hell en ineens begrijp ik de sound change naar Everything is Everything veel meer, ik heb gewoon dit album gemist denk ik hahaha. Toffe beats, toffe raps, toffe productie. Black Star Line vind ik wat minder, die ragga is niet echt heel dope gemixed met de hiphop. Allah & Justice hadden ze niet moeten doen, klinkt voor geen meter. The Godz is tof, die bas en "wet beat" super nice. Brand Nubian kan eigenlijk nooit niet goed rappen dus dat is altijd goed.
Ook die scracthes in refrein tof. The Travel Jam is een beetje Dela achtig maar minder goed uitgevoerd.
Daarna wat vergetelijke tracks tot Steal Ya Ho, die is wel nice met die jazzy sample. Punks Jump Up... is ook vet, toffe beat wat sneller dan de vorige tracks. Ook de scratches zijn heel dope.
Over het geheel een vet album maar niet het betere werk van Brand Nubian, wel een goede brug naar Everything is Everything (maar die is veel beter naar mijn mening). Ik kan moeilijk zeggen dat dit een average album is, want dat is het niet maar echt een top10 album toch ook niet.

Mhz, gevonden op youtube nooit van gehoord. Rocket Sciense is wat kaal, klinkt een beetje als anti pop consortium kwa geluid. de tracks op youtube staan wat door elkaar heen kwa volgorde maar het is wel compleet. Op zich wel dope track. Kryptonite is wat te kaal voor mij, waar Rocket Science wat meer verrassingen had vind ik dit wat minder. De eerste rapper is wel nice, de tweede minder.
Weer een sterk anti pop consortium feel. Couldnt Find Another is dope, lekkere lome beat, goede productie en nice raps. Ook toffe scratches. Magnetics is wel leuk gedaan, het zou nooit een favoriet zijn maar voor de afwisseling wel ok. The Funnel klinkt ook dope, ik vind die rapper(s?) wel interessant, hij rapt soms wat offbeat maar heeft wel een dope delivery en lyrics. Abosotively ... is ook dope, ik dig die alternatieve productie wel. Ook het stemgeluid past er goed op en de lyrics zijn dope. Wanneer goed gedaan zijn die lome producties echt dope. Zo ook The Chosen, lyrics niet echt mijn ding maar die productie is vet. Ook het subtiele space trompet op de achtergrond is nice. Combustion Spontaneous is een beetje als Giant Panda, wel nice. Ik vind wel de eerste rapper beduidend beter dan die met de hoge stem. Creatively Wise is dope as fuck, vette beat, sample en turntable werk. Goede raps ook. nice. Mijn favoriet tot nu toe. Widespread met die subtiele zuignap of zo, nice
Het klint jazzy en lollig tegelijkertijd. En de raps zijn veel aggressiever dan de sound doet vermoeden lol.
Rain is een beetje wtf, kan er niet veel mee. Maar ik zie nu die staat niet eens op het album maar wel op youtube met zelfde album logo, hahaha.
Counseling is weer vet.

Nee deze gaat mij duidelijk naar mHZ, vette groep (?) hoor, veel creativitieit, dope sampling en scratchwerk, goede rappers en de beats zijn mijn ding. Staan echt wat hele dope tracks op, jammer dat ze niet op Spotify staan. Onverwachts, maar leuke ontdekking weer! Ik mag niet persoonlijk komen anders wordt ik op mijn vingers getikt van meester/jufvrouw musicmeter, maar in algemene zin vind ik diegene die deze erin heeft gezet een hele leuke meneer/mevrouw/gender fluid persoon.

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 0-4
Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 4-0
Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 3-1
Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 1-3

Had een lage verwachting dankzij de score en comments bij het album van The Jacka, wat voor een positieve verassing zorgde tijdens de eerste luisterbeurt. Prima album als je zin hebt in een west-coast sound zonder al te ingewikkelde lyrics. Sommige tracks (Get Out There bijv.) zijn wel directe skips.

Vakill de punchline koning. Quotables for days. Een uur lang rapt hij er op los. Tussen Sickplicity en Forever zakt het even in, maar verder is het non-stop genieten. The Creed, Fallen, End of Days, en Sweetest Way to Die zijn mega tracks.

Non Prophets. Het instap album van Sage Francis. Waar Sage op solo albums nogal eens alternatief/emo/abstract uit de hoek kan komen, zijn de heerlijke beats van Joe (The Cure ) op dit album een stuk toegankelijker. Meer brag-and-boast, veel oldschool hip hop referenties, en meer luchtigere topics komen voorbij. Toch blijft het wel echt een Sage Francis album, met That Ain't Right, Mainstream 307, en het hilarische Xaul Zan's Heart als uitschieters.

In de beginjaren van K.R.I.T. zijn hip hop carriere was ik een grote liefhebber. Eindelijk iemand met vette Dirty South invloeden die in de mainstream aandacht krijgt. Mijn probleem was alleen dat zijn mixtapes altijd een stuk beter waren dan zijn albums. 4eva 'n a Day is een van mijn favoriete mixtapes ooit. De lengte van 4eva Is a Mighty Long Time schrok mij enorm af in het begin, maar is tijdens luisterbeurten nooit een probleem geweest. KRIT lijkt op dit album eindelijk zijn eigen ding te kunnen doen i.t.t. zijn voorgaande albums op Def Jam. Wat fillers hier en daar, maar in zijn geheel een erg fijn album en duidelijk zijn beste. Dikke highlight is Drinking Sessions. Jammer dat het na dit album allemaal minder werd.

Outerspace is leuk en luistert lekker. Geheel in de JMT/AOTP stijl en tikt regelmatig hetzelfde niveau aan. Als je wat agressie kwijt moet, of een boost nodig hebt in de gym, is dit een ideaal album. Vette features ook die voor welkome afwisseling zorgen. P.O.S. heeft mij nooit echt weten te overtuigen en grijp dan ook bijna nooit terug naar zijn albums. Ook met dit album heb ik geen klik. De minste van de vier battles.

Table Scraps is een all-time favorite. Het album heeft heerlijke producties van RJD2 en Camu Tao en de MCs wisselen elkaar lekker af. Met groepen is het altijd gevaarlijk dat er te weinig verschil in persoonlijkheid zit tussen de MCs, dat is hier zeer zeker niet het geval. De 68min vliegen voorbij zonder ook maar een moment saai te worden.

Een album als One For All opvolgen is nooit een makkelijke taak. In God We Trust is erg goede poging van de heren. Punks Jump, Ain't No Mistery, Pass the Gat, en Allah U Akbar zijn mijn favorieten. Erg lastige keuze tussen dit en MHz...

Flipmode, geef je POS nu 2 punten ondanks geen klik

Goede vraag!

Scherp Verkeerde getal gewijzigd naar een 3, nu gecorrigeerd!

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 0-5
Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 5-0
Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 4-1
Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 1-4

Vakill is easy. Eén van m'n favoriete MC's, zijn albusm zijn niet altijd even consistent, maar hij heeft nog geen slecht project uitgebracht. Voor veel is The Darkest Cloud zijn favoriete album, maar voor mij het minste. Alsnog makkelijke win tov The Jacka, waar ik niet zoveel mee kon.

Non-Prophets en Big K.R.I.T. vind ik beide goed, maar Non-Prophets wint het toch door de creativiteit en vooral tekstueel sterkere plaat. Big K.R.I.T. heeft daarnaast al veel vergelijkbaars uitgebracht imo.

Outerspace en P.O.S. ook twee artiesten die ik erg kan waarderen. Puntje gaat naar Outerspace, simpelweg omdat Blood and Ashes hun sterkste album is en We Don't Even Live Here niet de sterkste van P.O.S.

Hier had ik verwacht dat Brand Nubian zou winnen, maar MHz is tot nu toe de ontdekking van dit topic voor mij. Wat een fantastisch album. Ben sowieso wel fan van Camu Tao en RJD2, maar dit zit echt fantastisch in elkaar. Iemand enig idee waarom dit niet onder Def Jux is uitgebracht? Want dat is waarschijnlijk de reden dat deze plaat mij nooit opgevallen was. Maar goed, puntje naar MHz, en gelijk in rotatie hier!

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 0-6
Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 5-1
Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 4-2
Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 1-5

Jack Artist: eerste track is sterk, Iller Clip is al wat minder en Get Out There is tenenkrommend slecht. Het slechtste dat ik tot dusver heb gehoord in dit spel. Standing by Starz is weer stuk beter. Dan weer zwakker blok, met ook erg matige featers op Lookin At It. Feel This Clip is een volgend dieptepunt is een al vrij lage vlakte. 17 jaar geleden schreef ik: Nipt een 2,5. Dat vind ik een gulle waardering.
Vakill: Begint bijzonder lekker met intro en titelsong (refreintje is wel wat minder). Zo'n The Creed heeft een lekkere premo-achtige productie, zij het wat minder op de bas leunend dan de grootmeester vaak doet. Sickplicity is keihard. Het is niet allemaal raak helaas. Cry You a River is erg matig. Beetje Nas - I Am-achtig (ihb Favor for a Favor). Maar dan wel met een wat zwakkere rapper. Al met al ruimschoots beter dan The Jacka.

NP: Lekker plaatje. Sage Francis op aardige tot goede producties. Niet direct iets nieuws onder de zon maar wel gewoon goed. Sage doet me ook veel aan Brother Ali denken.
BK: Goeie tracks maar ook een paar heel matige (1999...). Dingen als Layup en Justin Scott kan ik ook wel waarderen. Beetje OutKast-stijl ten tijde van Aquemini. Get Away is ook echt lekker. Vind zijn rapstijl goed te pruimen, bij vlagen ook beter dan Sage. Interludes voegen weinig toe, maar goed.
Lastige keuze, de dalen bij Big KRIT zijn lager maar de pieken ook hoger. Puntje nipt naar Big KRIT omdat het wat origineler is.

Outerspace: Met een JMT-associatie maak je mij niet enthousiast. De eerste productie onderstreept meteen waarom. Het is me allemaal te veel van hetzelfde. Aanstekelijk melodielijntje, wat keys eronder en zuinige drums met wat schreeuwerige raps eroverheen. Bij JMT zijn die raps indrukwekkender, met meer passie. Outerspace is wat anoniemer. Maar vind het vervelendste dat dit me nergens verrast ofso. Het is nooit slecht, maar ook nooit onderscheidend dus. Gods and Generals is vervolgens ook nog eens echt matig met een zwaar irritante beat.
P.O.S.: Niet direct mijn ding. Wel avontuurlijk, wat ik waardeer, maar gewoon net niet lekker ofso. Voel het niet altijd. They Can't Come wel, die bevalt me goed. Mike Mictlan valt me opnieuw in positieve zin op. Dit vestigt ook de aandacht op het feit dat P.O.S. rappend gewoon niet super sterk is. Niettemin puntje naar P.O.S.

BN: Begint echt retelekker. Vind Sadat X wel stukje beter dan Lord Jamar. Gemis van Grand Puba is wel voelbaar. Niet omdat die zoveel beter is (alhoewel wel de beste), maar vooral voor de welkome afwisseling. Het 5%-gedoe vind ik ook niet zo interessant, maargoed. Pass the Gat is weer een erg lekkere track. Eerste duidelijke mindere track is Black Star Line met oerirritante Red Foxx (who?). Helaas ook nog eens langste track van de plaat. Zou het een grap zijn? Daar is de rest van de plaat veel te ernstig voor. Allah & Justice is meer een intermezzo. The Godz is wat beter maar niet genoeg om de verloren energie weer helemaal terug te winnen. The Travel Jam is een lekkere productie, maar deze - en meer - tracks hadden wel wat goede featers kunnen gebruiken. X en Jamar zijn net niet sterk genoeg om te blijven boeien. De hits Love Me Or Leave Me Alone en Punks Jump Up to Get Beat Down zijn goede tracks maar doen me nu ook weer niet echt opveren. Prima plaat dus maar ook niet veel meer dan dat.
MHz: Het eerste album waar ik aan dacht toen dit topic geopperd werd. Vooral de productie van RJD2 (wiens solowerk ik juist wat overschat vind) maar ook (volgens YouTube...) Copywrite is ontzettend dik. Rappend is het ook sterk zat, met fijne interactie tussen de verschillende MC's en vooral Camu Tao die de show steelt met zijn hoge noten. Doet wat denken aan Souls of Mischief op dat vlak. Het gaat niet echt ergens over, vooral brag'n boast. Wat verder precies het idee is van deze plaat weet ik niet precies. Het is een compilatie van niet eerder uitgebracht materiaal. Sommige bars verschijnen op meerdere tracks (Copywrite rapt op zowel Combustion Spontaneous als This Year: "I've been rhyming way before Dr. Dre had a Dogg // And even back before The Source became a fashion catalog", weet niet of er meer voorbeelden zijn). Dit versterkt het idee dat het allemaal onafgemaakt materiaal was, tafelresten. Toch bijzonder hoe gaaf kruimeltjes kunnen zijn .

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 0-7
Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 6-1
Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 4-3
Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 1-5 (pas)

Alleen MHz was mij onbekend, vreemd eigenlijk omdat ik RJD2, Camu Toa en Copywrite aardig wat geluisterd heb in het verleden. Helaas nog niet in de gelegenheid te luisteren en onthoud me van een stem, maar gaat op de te-luisteren-lijst.

The Jacka is over het algemeen niet mijn ding, Vakill des te meer, hoewel ik die nauwelijks opzet. Krit heeft zijn titel goed uitgekozen, tering wat duurt die lang. Wel een aantal toffe tracks tussendoor, maar Non Prophets heeft hier de voorkeur. Nooit een groot fan geweest van de stijl van Army of Pharaohs en waar bv Celph Titled en Apathy nog solo dingen doen die ik kon waarderen is Outerspace voornamelijk trouw gebleven aan die sound, niet voor mij. POS is me soms iets te chaotisch maar die wint het, al is het puur op Savion Glover en Out of Category.

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 0-7 (pas)
Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 6-1 (pas)
Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 5-3
Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 2-5

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 0-8
Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 7-1
Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 5-4
Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 3-5

Damn, dat Vakill album is dope. Die kende ik nog niet, ga ik zeker vaker draaien en hopelijk eens ergens aanschaffen.

Big KRIT heeft veel van de kwaliteiten die een goeie rapper nodig heeft, maar ook dit album vond en vind ik niet de verwachtingen waarmaken. Ik veer vooral op bij de joint met Bun B.

Erg vet om Outerspace weer eens te horen, maar begrijp wel meteen waarom dit zo'n album is dat ik destijds gebrand op een schijfje had, maar nooit heb aangeschaft.

Laatste battle close, maar geniet toch meer van Brand Nubian.

The Jacka - The Jack Artist (2005) - Vakill - The Darkest Cloud (2003) 1-8
Non-Prophets - Hope (2003) - Big K.R.I.T. - 4eva Is a Mighty Long Time (2017) 8-1
Outerspace - Blood and Ashes (2004) - P.O.S - We Don't Even Live Here (2012) 5-5
Brand Nubian - In God We Trust (1992) - MHz - Table Scraps (2001) 4-5

Jezus, wie heeft The Jacka genomineerd?! Lekker plaatje! Lees net dat hij van de West Coast komt, maar had het had zo een artiest uit de stal van Diddy kunnen zijn. Beetje New Orleans hip hop vibe ook. Ondanks de fijne vibe is hij wel een beperkte rapper en dus volkomen kansloos tegen Vakill, die duidelijk gaat winnen. Puntje voor de verrassing dan maar...

Big K.R.I.T. is één van de weinige, zo niet de enige, moderne Dirty South rappers met een kwalitatieve én commerciële sound. Alle bekende projecten tot dit album hadden wel gewonnen van Hope, maar 4eva Is A Mighty Long Time is toch een minder project. Zelfs minder dan ik mij kan heugen. Vééééél te lang met maar een handje vol sterke tracks, die door de lengte ondersneeuwen. Puntje voor Sage & Friends.

Niek verwoord precies hoe ik denk over Outerspace: "Maar vind het vervelendste dat dit me nergens verrast ofso. Het is nooit slecht, maar ook nooit onderscheidend dus." P.O.S. is des te meer onderscheidend. Hij kleurt hier net wat meer buiten zijn gebruikelijke hip hop & punk lijntjes, wat mij erg goed bevalt. Ik vind zijn punky teksten trouwens wel een stuk minder stoer sinds de beschuldigingen van emotioneel misbruik...

Ondanks de lovende woorden viel Table Scraps mij wat tegen. Compleet in lijn met de titel is het allemaal wat rommelig. En hergebruikte lyrics storen mij meer dan wellicht zou moeten... Toch ben ik groot fan van MHz Legacy, dus ik zal dit album ook nog wel wat kansen geven. Voor nu een puntje naar Brand Nubian. Fijne hip hop, al is dit ook niet hun best werk.

Stembussen zijn gesloten, maar hebben een tie-breaker nodig voor Outerspace vs. P.O.S.

Outerspace

Veel onbekende albums voor mij deze keer, dus ben benieuwd wat ik tegen ga komen.

Deadline vrijdag, feb 9, 12:00

Black Sheep - Non-Fiction (1994) - Willem - Man In Nood (2018) 0-0
Phill Most Chill - All Cuts Recorded Raw (2011) - Walkin' Large - Riverside Pictures (1995) 0-0
Sparrow - Physics (2013) - MIKE - Burning Desire (2023) 0-0
Ed O.G. & Da Bulldogs - Life of a Kid in the Ghetto (1991) - Eightball & MJG - Comin' Out Hard (1993) 0-0




-SprayIt-, 3dwardVan3, 7744leon, aerobag, bart1989, berend94, Chrisseh, Dwejkk_, ecktepatrick, Elohim,Ernie, Flipm0de, FlyLo, Frank West, Fred B., GarnalenPeller, Geerten, Gehenna, Glaciers of Ice, Glitch, gweah, Gyzzz, Harderwiek, Illa, JayM, Johnny Marr, jordidj1, Kalikula, Kill_illuminati, KILLERBEE99, Koenr, Kos, lambfv4.0, LarsHiphop, lowieke, madmadder, MAS, McSavah, MJ_DA_MAN, mjk87, MVW, niels94, Nr.4, Osiris Apis, overmars89, panjoe, Ploppesteksel, principal2000, Psycholamp, Ralph., Reint, Revo, shaadiq haynes, Shelter, Slowgaze, thgryda, Ward, waxs, WeztSide, Yestsida, zaaf, ArthurDZ, Silky & Smooth, JRLA, ForWhomThePeteTolls, Niek, JLjuju

Met wel een aantekening dat ik P.O.S. steeds interessanter begin te vinden na wat meer gehoord te hebben maar nog niet een algeheel pakkend album van hem gehoord

Black Sheep - Non-Fiction (1994) - Willem - Man In Nood (2018) 1-0

Weg met die troep van Willem, dat soort producties trek ik absoluut niet! En op dit moment die jankerige teksten ook niet. Black Sheep's sophomore is erg onderschat... Waarom weet ik niet, doet niet veel onder voor het debuut m.i. behalve dan dat het geen "The Choice is Yours" type of banger heeft. Makkelijke keuze.

Phill Most Chill - All Cuts Recorded Raw (2011) - Walkin' Large - Riverside Pictures (1995) 0-1

Soort van dubbeltje op zijn kant. Phill Most Chill, tegen het dopeste album wat Duitsland heeft te brengen/bieden voor mij binnen de Hip Hop. De wat meer originele sound van PMC (dezer dagen sowieso) of de oerdegelijke, en stiekem wel heel dope Boom Bap van Walkin' Large zijn voor mij geen droom line-up tegen elkaar in de eerste ronde. Walkin' Large kan ik elk moment van elke willekeurige dag opzetten en er van genieten zonder heel mad te worden. Phill Most Chill brengt meer plezier op de momenten dat ik er zin in heb, veel meer. Maar is het ook beter... Ik weet het echt niet, ik stem op Walkin' Large, dat voelt beter en ligt meer in mijn algemene voorkeur!

Sparrow the Movement (naam wel volledig gebruiken, foei!) - Physics (2013) - MIKE - Burning Desire (2023) 1-0

Ik moest deze albums downloaden, ik eh... Was zeer content en blij met het ondtdekken van Sparrow the Movement. Lekkere raps op dope producties... Hip Hop zoals ik het leuk vind. Vond wel de cuts wat sloppy, maar hey: shit Happens. Aan MIKE kan ik geen plezier beleven, rare alternatieve sound die niet voor deze boii is weggelegd! Easy peasy.


Ed O.G. & Da Bulldogs - Life of a Kid in the Ghetto (1991) - Eightball & MJG - Comin' Out Hard (1993) 1-0

Dit was de enige battle waar ik absoluut niets hoefde te beluisteren, Eightball & MJG passen sowieso totaal niet in mijn voorkeursstraatje. Daar waar Ed O.G. dat absoluut wel doet! Makkie

Black Sheep - Non-Fiction (1994) - Willem - Man In Nood (2018) 2-0

Duh, dit is niet een hele eerlijke battle..

Phill Most Chill - All Cuts Recorded Raw (2011) - Walkin' Large - Riverside Pictures (1995) 1-1

Dit is wel een lastige, maar heb meer met Phil

Sparrow - Physics (2013) - MIKE - Burning Desire (2023) 2-0

Ik wou dat ze Sparrow opnieuw zouden uitbrengen, wat een album!

Ed O.G. & Da Bulldogs - Life of a Kid in the Ghetto (1991) - Eightball & MJG - Comin' Out Hard (1993) 2-0

Beide echt wel te gek, maar ook beide geen classics.. Ik ga voor de sound die mij het meeste ligt

Flink ziek (geweest). Niet kunnen stemmen helaas.

Black Sheep - Non-Fiction (1994) - Willem - Man In Nood (2018)

Lol, vette battle. Ik ga Willem voor het eerst luisteren, ben benieuwd. Opposites had ik altijd een schijthekel aan. Zelfs als ze volwassen muziek dachten te maken, vond ik het altijd tenenkrommend kinderachtig. Tegen de tijd dat deze van Willem uitkwam, luisterde ik niets meer van ze. Van een aantal Big2 beats kon ik nog wel genieten vroegah, maar geen idee of die hier nog iets mee te maken heeft.

Black Sheep - Non-Fiction (1994) - Willem - Man In Nood (2018) 2-1

Ik snap als mensen het niets vinden, maar voor mij is Man In Nood een classic. Non-Fiction is een steady album, maar wel iets te lang.

Phill Most Chill - All Cuts Recorded Raw (2011) - Walkin' Large - Riverside Pictures (1995) 2-1

All Cuts Recorded Raw staat hier als sinds de release in de kast en vind ik nog steeds fantantastisch. Walkin' Large kende ik nog niet, wel een leuke ontdeking

Sparrow - Physics (2013) - MIKE - Burning Desire (2023) 2-0 (pas)

Wellicht dat ik deze albums volgende week nog check.

Ed O.G. & Da Bulldogs - Life of a Kid in the Ghetto (1991) - Eightball & MJG - Comin' Out Hard (1993) 2-1

Beide albums die me erg goed liggen, maar ik vind Eightball & MJG net wat origineler/onderscheidender.

Elke seconde van dat Willem album waren er 2 teveel. Wat afgrijselijk, die productie kon echt niet door de beugel!

Black Sheep - Non-Fiction (1994) - Willem - Man In Nood (2018) 3-1
Black sheep ken ik vrij goed en vooral van het album Wolf In Sheep's Clothing en vooral natuurlijk van de grote hit The Choice Is Yours. Willem ken ik alleen van de Opposites, wat verre van mijn ding is. Ik ken eigenlijk geen een track van de Opposites die ik goed vind. Wel ooit dit solo album gehoord en verrassend waren er best wat tracks die redelijk waren dus wie weet.

Non Fiction, Autobiographical, het klinkt voor mij heel vergelijkbaar met Digibale Planets. Deze track had zo op Reachin gekund. Op zich wel een smooth track en de raps zijn goed verstaanbaar en hebben een goede delivery en flow. BBS is weer jazzy met een niet hele harde beat en meer gericht op een luistersessie dan een headnodder. Ik vind nu al dat de eerste tracks erg op elkaar lijken wat voor nu ok is maar als dit nog 5-6 tracks doorgaat is het wat teveel van het goede. City Lights heeft gelukkig wat meer afwisseling, de beat is wat harder, het tempo gaat omhoog en de raps delivery is wat anders. Ik vind dit wat meer in mijn straatje dus een welkome track. Do Your Thing is wel ok, niet heel bijzonder maar ook niet slecht. Effect is weer meer van hetzelfde, ik vind de rap niet storend maar ook nergens dat ik denk wow, class! Vervolgens een flink aantal nummers die allemaal in het zelfde veilige jazz hop straatje zitten, nergens is het slecht maar nergens veer ik op. Peace To The Niggas is eigenlijk het ene momentje waar ik even wat anders hoor. Dit album is mij veel te eentonig en de stijl is wat played out. De rappers zijn gewoon wel ok maar ook niet dat je denkt damn.

Man In Nood, deze Willem is me eigenlijk nooit positief opgevallen als rapper, ook niet per se heel negatief maar ik vind de Opposites gewoon niet mijn ding er zijn veel betere Nederlandse acts te vinden (Opgezwolle, Zo Moeilijk, Het Verzet, U-Niq, Winne etc etc) die echt kwaliteit brengen. Ik schaar Opposites in het straatje van pop raps om wat hitjes te scoren. Ik heb dit album ooit wel eens gehoord en ondanks dat het heel poppie is vond ik het hier en daar best te prijzen omdat Willem hier heel diep komt met veel persoonlijke teksten. De titel track ook, je merkt meteen dat dit veel zwaardere onderwerpen worden.
De productie is wat karig en de zangrefreinen zijn best kut. De rap lyrics wel ok, ik zie het meer als een intro track voor wat komen gaat. Een soort van even wennen aan een nieuwe sound. Oorlog heeft een bijna Kubus achtige productie, maar ik vind het hier niet tof. De tekst is heel depri en zwaar maar ik vind de kwaliteit van de raps gewoon te simpel. Apocalypse is echt een slechte track, kwa sound, productie, die soort van zang nee echt een lelijke track. Eigenlijk is Kempi veruit de beste op die track, en ik ben verre van een Kempi fan. Houten Pak is een gedrocht. Jonge Ouders vind ik ietsje beter, maar ik zou dit zelf nooit opzetten. Hart Op Mijn Grond getver. Vallende Sterren is de productie wat beter, de raps weer veel te simpel kwa rhymes etc. Daarna alleen maar vergetelijke tracks omdat je inmiddels erg aan de sound gewend bent en die telkens eigenlijk steunt op het zelfde trucje. In het begin denk je, wow is dit die gast van de Opposites maar daarna is het van "is dit weer dezelfde track?".

Stem naar Black Sheep, ik vind het album wat saai en weinig echt vette tracks maar Willem heeft los van zware teksten heel weinig gebracht.


Phill Most Chill - All Cuts Recorded Raw (2011) - Walkin' Large - Riverside Pictures (1995) 2-2
PMC ken ik wel maar al tijd niet gehoord en Walkin Large nooit van gehoord.

All Cuts, Uiteindelijk gevonden op Youtube hoewel niet duidelijk of de juiste volgorde maar goed anyway.
PMC is Great is al meteen een lekkere binnenkomer ook vooral na de eerste 2 albums die erg saai en loom waren. Meteen lekkere beats en dikke scratches. Bozo Meko, de raps vallen me op zijn erg hetzelfde , zelfde tempo, zelfde toon, en lyrics beetje zelfde straatje. Maar de producties/beats/scratches redden de tracks. Eigenlijk klinkt het overal erg 80's/90's terwijl het album uit 2011 komt, wel nice gedaan. I Gotta Have It is eigenlijk een hele rare track en eentonig geluid en toch vind ik hem stiekem wel nice.
Release Yourself wat meer uptempo met dope scratches, toffe track.
Pride vind ik ook vet, al moet ik zeggen dat ik nu wel vind dat de tracks kwa opzet wat teveel op elkaar lijken.

Walkin Large ook op Youtube gevonden. Lekkere beats, heavy stuff. Grappig dat het Engels natuurlijk vloeiend is maar je wel een duidelijk ander accent hoort dan Brits of Amerikaans.
From Around vind ik een goede binnenkomer. Who Will Go Down, vind ik de productie erg nice. Hoe de beat binnen valt en de typisch 90's samples. De raps zijn wel ok, kwa teksten niet heel boeiend maar de flow en delivery zijn ok. Airplay is te saai. Reachin is wel nice, vooral de productie en een van de betere tracks. Bag Of Chips ik vind de beat wel vet maar de productie is wat teveel van hetzelfde.
When I Flow is de volgende track die ik tof vind, Jeru is sowieso een held maar hij weet ook de Jeru sound kwa producties erin te brengen wat een welkome afwisseling is. Hele vette track. In Here lijkt teveel op de vorige track maar dan een mindere versie. En nu kakt ook dit album behoorlijk in, alles lijkt teveel op elkaar kwa productie. Ook de raps zijn vrijwel hetzelfde.

Lastig, beide albums zijn erg eentonig en waar PMC wat meer turntable werk heeft wat ik meestal erg dig, is het op dat album wat saai na verloop van tijd. Ik ga toch voor de wat meer boombap achtige producties van Walkin Large hoewel ook enorm eentonig en raps niet van heel hoog niveau. Ze edgen het net aan door die Jeru track.

Sparrow - Physics (2013) - MIKE - Burning Desire (2023) 3-0
Ken beide niet.

Physics, een EP zie ik dus niet echt veel tracks te luiseren hahaha.
Physics is wel nice, toffe beat en relaxte sample. Ik vind de rapper ook wel met de energie komen en de teksten zijn ok. De remix versie is ook vet met wat meer turntable werk. Complex mwah wel ok, beetje saai. De lichte scratches zijn wat matig. Listen To The Rhyme los gevonden, ook wel ok. Ik word van deze tracks niet heel hyper, het klinkt allemaal wel ok maar het is nergens dat je denkt damn dit is goed.
Rhyme Impotence kwa beat wat harder maar voor de rest wat eentonig. 6 tracks en toch wat eentonig klinken en lang dat is geen goed teken.

Burning Desire, ik weet niet wie MIKE is dus dit wordt volledig nieuw. Dambe klinkt erg alternatief en niet mijn ding. Zap, ik vind de flow van die rapper kut, het past niet op de productie, vast zo bedoeld maar voor mij klinkt het gewoon kut. Ook kwa tekst gewoon nergens goed. African Sex FF, wat een klote track en het mompelen van die rapper die niks te melden heeft begint irritant te worden. Snake Charm is wat rustiger, maar heb steeds het idee dat die rapper stoned is en bijna in slaap valt. Ik vind dit niet tof klinken. Plz dont cut my wings is gewoon nog slechter dan alles ervoor, Earl Sweatshirt vind ik ook vaker kut dan goed dus geen verrassingen daar. Daarna wordt het slechter en slechter en slechter.
Alleen Do You Believe en Burning Desire is wel okish. Zoveel tracks en het een nog slechter dan het andere, dat is ook een kwaliteit. Sixteens rapt hij enigszins nog met energie maar ik vind de productie kut.

Beide albums niet boeiend maar Sparrow wel duidelijk beter. Ik zal ze beide nooit opzetten of aanschaffen maar Sparrow wint wel.

Ed O.G. & Da Bulldogs - Life of a Kid in the Ghetto (1991) - Eightball & MJG - Comin' Out Hard (1993) 3-1
Ken beide maar niet specifiek deze albums.

Ed OG, I'm Different is wel nice, gewoon typisch begin jaren 90. Ik vind die sound hit en miss, want vaak ook eentonig. Bij Speak Upon It merk ik alweer dat ik het idee heb een herhaling van een bekend trucje te horen. Wel zijn de lyrcis nice. I Got To Have It vind ik wel een welkome afwisseling, toffe track. Die sax is smooth! Daarna veel vergetelijke tracks, niet slecht maar ik zou ze nooit herinneren om eens op te zetten.
Alleen Bug-A-Boo vind ik nog wel vet, op de een of andere manier klinkt het erg Dela - Buddy en heeft het ook wat weg van ATCQ tracks zoals Can I Kick It wellicht dezelfde sample. Het album is niet echt mijn ding maar ik kan ook niet zeggen dat het slecht is.

Comin Out Hard, geheel andere stijl en ik vind de eerste track meteen kut. De beat is wel ok maar die raps is een beetje als Ying Yang Twins, ik vind het niet vet. En het blijft slechter worden. Die hele pimpin style vind ik over het algemeen vermoeiend, omdat al die teksten zo played out zijn en de producties vaak eentonig as fuck zijn. Ik weet niet hoe geloofwaardig het allemaal is maar al die rappers klinken hetzelfde in het genre top 5 uitgezonderd. Ik vind geen enkele track goed op dit album, een van de minst fijne luistersessies in dit spel. Ik ben wel enigszins onder de indruk hoe slecht dit is.

Ik vind beide eigenlijk onvoldoende maar eerste album heeft 2 lichtpuntjes waar de tweede er geen heeft.
Dus stem naar Ed Og & zijn bulldogs.

Ik dacht: rondje met de hond, lekker een interessant albumpje opzetten. Blijken de drie albums waar ik het meest benieuwd naar ben niet op Spotify te staan...