UN is een goeie plaat zeker, maar zo’n beetje alles van Roc Maci gaat me vervelen na een tijdje.. Saaie en taaie kost vaak.. Rashad & Confidence is zo’n beetje de meest epic en tijdloze plaat van na de 90’s

Dat heb ik juist bij de plaat van Rashad en Confidence, net wat te veel binnen de lijntjes en hetzelfde. Deze Roc Marci is met Marcberg voor mij de top. Daarna werd het vooral drumloos en ook voor mij meer inwisselbaar. Het vuur van tracks als Aint no thang en What they want...timeless. ik zie me nog zitten voor de radio met zo'n show op Kink FM waar deze altijd gedraaid werden.

The Dynospectrum - The Dynospectrum (1998) - Big Noyd - Episodes of a Hustla (1996) 4-1
Ik ken beide, en beide vaker geluisterd. The Dynospectrum heb ik altijd goed gevonden maar niet pakkend if that makes sense. Big Noyd is een beetje hit and miss maar ook weer een tijd terug dat ik echt de tijd heb genomen. Sowieso is Mobb Deep de groep waardoor ik hiphop ging luisteren en daarna alles checken uit die Loud en Queens stal, dus het heeft wel een extra sentiment.

Dyno, eerste track meteen lekker. Raps goed, beat is nice, samples interessant.
Introspectum is om onduidelijke redenen slechts 2 minuten lang maar een fijn bruggetje naar track 3 die er lekker inknalt. Een van mijn favoriete tracks op dit album. Er zit wat meer energie in de raps en de beat is lekker hard, plus wat turntable werk, ik ben om Permanent on Surfaces is ook nice, niet echt een enorme uitschieter maar wel lekkere harde beats en goede raps. Breath of Fresh vind ik ook dope omdat het wat meer variatie in het geluid van dit album brengt, het past er prima op en is in line met de rest maar ook afwisselend op de een of andere manier. The Winter Moon heeft die variatie ook maar die vind ik wat minder, track lijkt een beetje op AllCity track. Appearing Live is de andere favoriet van de vele favorieten, ik vind vooral de flow en delivery van de raps heel vet. Beat en productie is ook erg nice.
Eerlijk gezegd als het nummer zo lekker klinkt luister ik niet eens meer naar de lycrics hahah.
Traction is het volgende vette nummer, de afwisseling van rappers en hele dope productie zijn echt nice.
Decompression Chamber vind ik het eerste kut nummer, doet me niks. En dan kakt het een beetje in, het is nergens slecht maar ik vind de producties een beetje van hetzelfde. Ik zou het nooit afzetten maar er zit nergens meer een track bij waarvan ik positief opschrik. Anything is Everything was ooit een van mijn favoriete hiphop tracks maar nu ik hem weer hoor vind ik het niet slecht maar ook niet super goed of zo. Overigens meer een Atmosphere track. De lyrics zijn wel nice trouwens. Armor had een mobb deep productie en beat kunnen zijn, maar ik vind het los van dat niet echt top of zo.

Big Noyd, ik ken hem voornamelijk natuurlijk van de collabs met Mobb Deep. In combinatie met Havoc en Prodigy kon ik zijn stemgeluid altijd wel waarderen maar een solo album is vele malen minder. Maar goed Mobb Deep is een van mijn favoriete groepen dus minder dan hen kan nog steeds tof zijn.
Die skit is al meteen kut maar dat vind ik bijna van alle skits. Recognize and Realize is een vette track, een van de beste op het album. Klinkt erg Mobb Deep en dat is dus voor mij een pluspunt. All Pro is vergetelijk, klinkt een beetje als Mobb Deep toen ze wat mindere albums gingen maken zoals Murda Muzik. Het is ook niet oerslecht maar gewoon niet mijn ding. Infamous Mobb is wel nice, die mini scratch geluidjes erdoor zijn vet gedaan en de beat staat lekker hard. Kwa raps klinkt het hier en daar een beetje als heard it before lyrics ook kwa refrein weer teveel naar Mobb Deep mindere werk. Interrogation skit klinkt gewoon hetzelfde als de skit van Hell On Earth, dat is weer een beetje jammer. Usual Suspect is een andere favoriet, lekkere beat en productie. Kwa raps is het nooit heel hoogstaand kwa tekst maar de delivery en flow zijn on point. Episodes of a Hustla vind ik een kut track en ik val in herhaling maar had zo op een album als Infamy kunnen staan wat ik zelf een kut album vind van Mobb Deep.
R&R pt 2 vind ik minder dan pt1, maar ook niet slecht of zo. I Dont Wanna Love Again, vind ik niet zo passen met die dikke R&B sound. Overigens klinkt de zang ook niet goed of zo, ik ben best wel een R&B lover maar dit is gewoon slecht. Lyrics als "you stay on my mind, all the time, side by side" dat is echt kleuter R&B. Usual Suspect is wel ok maar niet super vet of zo.

Voor mij gaat die overduidelijk naar Dynospectrum, Big Noyd die wat meer op Mobb Deep mindere werk lijkt heeft hier en daar wat leuke tracks maar te mager om op repeat te gaan en kwa delivery en flow is die 7/10. Teksten zijn heel karig, Mobb Deep is ook niet super hoogstaand maar hebben wel duidelijk meer kwaliteit.

Rashad & Confidence - The Element of Surprise (2011) - The U.N. - UN Or U Out (2004) 5-0
Volgens mij ken ik beide niet, dus wordt een nieuwe luistersessie.

R&C, de intro ik snap nooit wat het nut is van dit soort tracks. Niet interessant, wordt niks vermeldt, en is gewoon kut. Brand New klinkt best ok, bijna verfrissend na Big Noyd. Scratchwerk ook nice.
De rapper vind ik een aangenaa stemgeluid hebben en een goede flow. The City vind ik erg vet, die beat en productie heel nice. Lekkere bas en dan ineens die blazer er door heen, super vet. Soms vind ik de rapper wat weg hebben van AZ. Understand is wel ok, maar niet super of zo. De raps zijn tof maar de productie wat kaal en saai. Zelfde op Rumors of War de rapper doet alles goed, maar de productie vind ik saai. Beat staat ook te zacht naar mijn mening. Days of my Youth, goed gerapt weer, lekkere flow en delivery. Beat is wel ok productie mwah. De interlude is zwaar kut, hadden ze beter weg kunnen laten.
Pen On Display is nice, ik dig die beat wel en ook de productie eromheen. Rapper brengt wat meer energie, sowieso vind ik hem echt tof rappen. Shining is een hele toffe productie, er is een andere act die de sample gebruikt heeft maar kom er ff niet op. Hele vette track, ik denk zelfs de beste van het album.
Pass Me By is kwa productie ietwat afwisselender en dat is nice maar de track zelf is just ok.
Interlude 2 is weer een gedrocht, maar wellicht daardoor klinkt They Keep Asking Me ineens heel tof.
Lekkere energie in die track, ik moet zeggen ik ben meer en meer onder de indruk van de rapper ik ga meer van hem opzoeken. Normaal ben ik niet zo van die refreintjes, maar deze is wel nice
All Year Round is kwa productie een beetje Rakim achtig, wel leuke track. The Breakup Song is geen onvergetelijke afsluiter, maar ook niet slecht of zo. Al om al, een leuke verrassing. Voor een eerste paar keer luisteren zeker de moeite waard en in Musicmeter termen minstens 4 sterren.

The UN, ik ken Roc Marciano, zelfs nog een keer live gezien maar ik ken dit album niet ook niet naar een paar keer luisteren. Buildin is een nutteloze track. Mind Blowin is wel ok, ik vind de raps een beetje te hakkelend op de een of andere manier, de flow is niet echt heel smooth. Beetje zoals bij Jay Z maar die vind ik wel heel vet. D.O.A. is niet mijn ding, ook de raps lijken niet echt smooth flowend op de beat en apart opgenomen. Avenue, productie wel ok, raps mwah. kwa rijmen ook een beetje simpel.
What They Want is wat beter, een van de betere op dit album naar mijn mening. Alleen dat refrein, yuck.
Golden Grail vind ik een gedrocht ondanks de turntable werk. Dan kakt het in en Monsta is een gedrocht, een beetje zoals tracks van Badboy. Echt heel slecht. Get Y vind ik ook kut en daarna wordt het minder en minder. Negatieve shoutout naar G.O.D. wat een lelijke track zeg. Echt niks gaat daar goed.
UN da House gaat nog zwaarder door de ondergrens en is gelukkig de laatste track.

Nee the UN is helemaal niet mijn ding, ik vind de raps gewoon oerslecht en ook de producties zijn op wat enkele tracks na zeer kut. Ik vond Roc Marciano live wel ok, maar dit is heel slecht.
R&C by a mile.


Nems - Gorilla Monsoon (2019) - Poor Righteous Teachers - New World Order (1996) 0-5
Nems ken ik niet en dit album van PRT had mijn nominatie kunnen zijn want een van de beste hiphop albums in mijn bezit. Maar ik geef Nems een kans

Nems, nooit van gehoord de intro is niet helemaal mijn ding. Where You Know Me From dan, de productie en raps passen niet helemaal. Ook kwa productie wat saai, raps an sich wel okish.
De stijl is niet mijn ding maar hij heeft wel delivery. Positief is Gahbage, dat vind ik wel een leuke track.
Ook Lil Niggas is wel wat beter, alleen dat illybittie of whatever hij zegt is best wel kut er door heen.
kwa flow een stuk beter dan de andere tracks en de beat is ook nice. Who Got Ya is ineens een hele dope track, verrassend! Vooral ook kwa delivery. 200 is ook vet, dit album is het omgekeerde van inkakken (exkakken?). Het begin was echt niet mijn ding maar nu vind ik het wel leuk worden. Heavy Metal is dope en ook Leave Me Alone, vette productie vooral en die beat is heel clean. De teksten zijn ineens heel persoonlijk en wat minder braggin en boastin. No Reggaeton is als de eerste helft, niet mijn ding.
Token of My Affection yuck. Verrassend beter op het eind maar als geheel niet echt mijn ding en gaat het nooit winnen van PRT.

PRT, zoals gezegd een van mijn favoriete albums die ik altijd kan opzetten. Hele dope producties, goede raps, meaningful lyrics...what is not to love?! Nou de eerste track, of nou ja skit die is gewoon kut.
Overigens vind ik dit album hun beste werk, dus des te moeilijker te verslaan.
Miss Ghetto is gewoon een vette track, alles klopt eraan. Niet mijn favoriet op dit album maar zeker vet nummer. Word Iz Life heeft een fijne productie en ook raps, en ook delivery nou ja alles is goed.
Allies is lekkere afwisseling als album an sich geen high flyer maar wel een goede afwisseling.
Interludes zijn altijd kut overigens, bijna altijd (All we got iz us heeft wat pareltjes). Gods. Earths etc is wel een van de favorieten ik vind de rappers erg dope komen zowel kwa energie als lyrics en flow.
My Three Wifes is weer meer een goede brug voor de afwisseling op een album. Wicked Everytime is vet maar een van de beste tracks is toch Conscious Style, wat een dikke beat, dope scratches etc.
Je voelt gewoon de energie van de rappers en hoe gemeend de delivery is. Lyrics ook on point.
De Culture Freestyles had van mij niet erop gehoeven. They Turned Gangsta vind ik minder.
We Dat Nice is de andere favoriet, hele dope track. Had een Jeru track kunnen zijn bijna.
Fo Da Love Of This is de volgende favoriet, ook ineens een wat andere sound wat lekker is voor een lang album. Hele vette delivery van raps. Laatste tracks zijn minder dan wat ervoor opstaat maar nergens slecht.

Deze gaat ruim naar PRT, met de note dat als het album van NEMS meer tracks had zoals op het einde het wellicht nog wel wat spannender geworden was.


Freestyle Fellowship - Innercity Griots (1993) - Kurious - A Constipated Monkey (1994) 2-3
Ik ken beide maar kan niet specifiek de sound van de albums herinneren. Kurious vind ik vaak vooral losse tracks vet maar niet vaak een heel album.

FF, eerste track is irritant, skit of whatever. Bullies of the Block heeft flinke energie, op zich wel nice maar niet iets wat ik vaak zal opzetten. Everything's Everything vind ik kwa energie in de productie tof maar de raps wat minder. Het is allemaal net wat te snel en rommelig. De scratches zijn wel weer vet. Shammy's ik vind de raps lelijk. Six Tray is kut. Na Danger heb ik het wel gehoord, het is niet echt mijn sound. Ik had in mijn hoofd een heel ander geluid herinnert, wellicht wat acts door elkaar gehaald. Maar ik vind het niet tof. Waar sommige albums energie missen vind ik het hier veel te veel en de raps zijn een beetje ADHD patientjes, ik vind het niet tof. Beats en turntable work is wel nice maar niet passend met de rappers.
Ook duurt het album veels te lang. Overigens soms klinken de rappers echt heel erg under the influence.
Het is een beetje b versie van ODB.

Kurious, Spell It With A J is dope. Toffe sample, beat en raps. Hier rapt hij een beetje als Sen Dog.
Top Notch is wel ok. I'm Kurious vind ik kut. Uptown Shit is wat teveel gaande maar is niet echt heel slecht. De raps zijn wel on point, productie beter als iets meer stripped. Fresh Out The Box vind ik de eerste vette track. De volgende 2 zijn ook wel nice, geen top tracks maar gewoon goed. Baby Bust It vind ik de volgende vette track, ook ineens een beetje andere stijl. Whats the Real is ook weer een hele vette track, de productie is erg nice. Sowieso kan Kurious echt goed rappen, kwa flow/delivery en stemgeluid lekker om naar te luisteren. Jorge Of The Projects is mijn favoriet, gewoon nice beat/scratches, beat, raps klinkt allemaal erg smooth. Her einde is een beetje whatever.

Deze gaat naar Kurious, wat ik me van FF kon herinnneren dacht ik dat ze veel doper waren maar viel vies tegen.

Marcberg is mijn favoriete plaat van hem.. Boven UN ook..

The Dynospectrum - The Dynospectrum (1998) - Big Noyd - Episodes of a Hustla (1996) 5-1
Rashad & Confidence - The Element of Surprise (2011) - The U.N. - UN Or U Out (2004) 5-1
Nems - Gorilla Monsoon (2019) - Poor Righteous Teachers - New World Order (1996) 0-6
Freestyle Fellowship - Innercity Griots (1993) - Kurious - A Constipated Monkey (1994) 2-4

Op zich alle acht albums die ik goed kan aanhoren!

Slug en Ant in een voor mij gek genoeg totaal onbekende crew is de verrassing van deze ronde. Daar hadden jullie me zoals gezegd best eerder mee kennis kunnen laten maken. Als ik deze beats hoor, snap ik de sound van Atmosphere helemaal niet, dit is echt dikke hiphop voor mij. Big Noyd z'n album was in mijn herinnering een stuk harder dan ik het nu vond. Een beetje te weinig eigens en net als veel van de gasten rondom Mobb Deep toch een wat matige variant van die QB sound. Vooraf 100% gedacht dat Noyd deze zou winnen, maar ga nu zonder twijfel voor Dynospectrum.

The U.N. is een van mijn favoriete underground platen. Roc Marciano die na zijn Flipmode avontuur een nieuwe weg inslaat en dat doet op voor mij moddervette beats van onder andere Marciano zelf en Pete Rock en eentje van Large Pro. De andere MC's Dino Brave, Mike Raw en Laku vond ik altijd ok, maar niet bijzonder. Niet gek dat ik daar later eigenlijk nauwelijks meer iets van heb vernomen. Het album van Rashad en Confidence kende ik ook en is dope, maar zonder echt bijzonder iets. Fijne beats, fijne raps, maar geen x-factor voor mij. Zal de enige zijn, maar ik ga hier toch voor de rauwe sound van The U.N. en bijhorende herinneringen aan deze inmiddels 20 jaar oude plaat.

Nems vind ik vooral een vermakelijk cultfiguur, goed gesymboliseerd in de track Gahbage van dit album. Dit album heb ik in huis, maar draai ik nooit meer. Nu wel gedaan en ik vind het wel nice, maar Nems is meer een grappenmaker en lompe battle-MC dan dat hij een hele plaat kan dragen. Zijn album met Ill Bill vond ik wel erg dope en vaak vind ik een feature van hem ook tof, maar op deze plaat slechts een enkele track die echt opvalt. Het album van Poor Righteous Teachers is erg goed met een paar classic tracks die ik altijd kan horen (Word iz life!). Heel dope en easy win.

Ook de laatste battle vond ik vrij makkelijk. Kurious zijn album klinkt voor mij als iets wat de tand des tijds makkelijk heeft doorstaan, dat vind ik bij Freestyle Fellowship een stuk minder het geval. De draaibeurt van A Constipated Monkey deed me beseffen dat ik die vaker uit de kast moet vissen, kingplaat.

The Dynospectrum - The Dynospectrum (1998) - Big Noyd - Episodes of a Hustla (1996) 5-2
Rashad & Confidence - The Element of Surprise (2011) - The U.N. - UN Or U Out (2004) 6-1
Nems - Gorilla Monsoon (2019) - Poor Righteous Teachers - New World Order (1996) 0-7
Freestyle Fellowship - Innercity Griots (1993) - Kurious - A Constipated Monkey (1994) 2-5

Big Noyd kende ik vreemd genoeg niet. Het is in ieder geval een van de albums van deze MuMe Goat editie, waar ik het meest enthousiast over ben. Een beetje alsof ik een extra Mobb Deep album heb ontdekt. Gaat voor mij gelijk op het The Dynospectrum. Mijn stem gaat naar Big Noyd omdat ik daar momenteel veel plezier aan beleef.

Veel underground hiphop die ik 10 jaar geleden dope vond, vind ik nu niet meer zo interessant. The Element of Suprise hoort daar niet bij en is nog steeds een topper. Dit is voor mij (morderne) boombap op zijn best! The U.N. vind ik wat flets en is voor mij (na één luisterbeurt) niet echt uitnodigend om vaker te luisteren.

Dit is mijn eerste kennismaking met Nems als soloartieste en het bevalt me wel. Solide hardcore hiphop gaat er bij mij sowieso meestal wel in. Het kan echter niet op tegen de classic New World Order.

Innercity Riots heb ik al een paar keer geprobeerd. Nu weer, maar ik word er weinig enthousiast van. A Constipated Monkey is gewoon een classic waar ik eigenlijk niks op aan te merken heb.

Flipm0de heb je misschien nog een lijstje met albums van de komende battles?

Die heb ik zeker:

$ilkMoney - Attack of the Future Shocked, Flesh Covered, Meatbags of the 85 (2020)
21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020)
88-Keys - The Death of Adam (2008)
Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018)
Bahamadia - Kollage (1996)
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000)
Finsta Bundy - 101: The High (2020)
Lloyd Banks - The Course of the Inevitable (2021)
Lupe Fiasco - DROGAS Wave (2018)
Mavi - Let The Sun Talk (2019)
Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020)
Tha Alkaholiks - 21 & Over (1993)
The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011)
The Nonce - World Ultimate (1995)
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006)
Ultra - Big Time (1996)

The Dynospectrum - The Dynospectrum (1998) - Big Noyd - Episodes of a Hustla (1996) 6-2
Rashad & Confidence - The Element of Surprise (2011) - The U.N. - UN Or U Out (2004) 7-1
Nems - Gorilla Monsoon (2019) - Poor Righteous Teachers - New World Order (1996) 0-9
Freestyle Fellowship - Innercity Griots (1993) - Kurious - A Constipated Monkey (1994) 2-6

Dynospectrum is fantastisch. Enige minpunt is dat het wel een erg lang album is dat best een paar nummers korter had gemogen. De hoogtepunten (You Can Lose Your Mind, Southside Myth, Anything is Everything, en Evidence of Things Not Seen) op dit album zijn om van te smullen.

Big Noyd is ook een lekker album zeg. Was ik niet bekend mee. Typische QB sound, weinig fillers, prima raps... niet niveau van de Mobb Deep albums rond dezelfde tijd, maar een mooie bonus.

U.N. en R&C zijn beide enorm dope. R&C is gewoon een topper die nooit verveeld. Als ik Roc Marci wil luisteren is dit niet het album waar ik naar grijp, maar het was nice om het deze week te draaien.

Nems heeft mij nooit echt weten te overtuigen, ook dit album vind ik niet heel bijzonder. PRT is daarentegen genieten geblazen.

Innercity Griots doet mij niet veel. Niet verkeerd, maar blaast me ook nergens omver. Kurious is deze ronde mijn favoriete ontdekking. Geen idee hoe ik dit album nooit eerder heb gehoord, maar wat een plaat!

The Dynospectrum - The Dynospectrum (1998) - Big Noyd - Episodes of a Hustla (1996) 7-2
Rashad & Confidence - The Element of Surprise (2011) - The U.N. - UN Or U Out (2004) 8-1
Nems - Gorilla Monsoon (2019) - Poor Righteous Teachers - New World Order (1996) 0-10
Freestyle Fellowship - Innercity Griots (1993) - Kurious - A Constipated Monkey (1994) 2-7

Geen tegendraadse stemmen van mij deze keer, al vond ik de eerste en vooral laatste keuze best lastig.

Dynospectrum kende ik al. Een wat meer gruizige donkere sound dan we van Atmosphere gewend zijn en doet het goed. De extra rappers geven het ook wat meer afwisseling dan bij Atmosphere het geval is. Supergoed vind ik ze niet overigens, maar zeker ook niet slecht. Al met al ontbreekt het mijns inziens wel aan echte toppers en duurt de plaat wat lang.
Big Noyd begint veelbelovend met de klassieke Mobb Deep-sound overduidelijk aanwezig. Er worden echter nergens echt hoge pieken bereikt naar mijn mening. Als tegen het einde dat loeiirritante refrein van I Don't Want to Love Again komt, is de battle met Dynospectrum niet spannend meer. Maar Big Noyd (of beter: Havoc) heeft zo'n twintig minuten aardig weerstand geboden.

Ik had door de tussenstand en de reacties hoge verwachtingen van Rashad & Confidence en was daardoor wat teleurgesteld. De producties vind ik net wat te licht en de raps te monotoon, saaiig. Dat klinkt erg streng, maar dat komt dus door de hoge verwachtingen. Een fijne sound is het namelijk absoluut en Rashad kan absoluut teksten schrijven en het flowt er ook soepel uit allemaal. Maar ik veer nergens echt op helaas.
The U.N. is een stuk matiger. Hij begint nog lekker met een gruizige productie. Maar nummers als Get Yo Shit zijn gewoon erg slecht. Punt gaat naar R&C.

Met deze: en deze: als enige reacties bij de Nems-albumpagina had ik er zin in . Maar valt tegen. Is gewoon mwah.
PRT is soms heel leuk (Miss Ghetto, Word iz Life, Gods, Earths and 85ers, Conscious Style en ondanks Junior Reid ook Dreadful Day) maar soms ook behoorlijk matig (My Three Wives, Wicked Everytime(!), Culture Freestyles, Sistuh). Alles bij elkaar niet bijster boeiend maar wel voldoende om te winnen van Nems.

De twee beste platen van deze ronde nemen het tegen elkaar op helaas. Ongelukkige loting dus.
FF moest ik even inkomen, maar rond Six Tray en Danger begon ik het steeds meer te 'voelen'. Sommige rapstijlen staan me niet aan, zoals die Mikah 9 los gaat in Way Cool; dat vind ik matig. Aceyalone komt vervolgens wel als een ontzettende eindbaas . Pharcyde-style eigenlijk. Sowieso wel het idee dat ze zich hebben laten inspireren door de bizarre rit. Heel leuk om opeens Park Bench People langs te horen komen. Had geen idee dat dit een cover was van José James. Origineel is ook erg lekker; dat doet die Mikah 9 beter .
Kurious kende ik al en herinnerde ik me als ijzersterk. Met Spell It Wit a J wordt dat meteen bevestigd. Die is echt geweldig. Net als Uptown Shit, en Baby Bust It en Nikole. Verder geen echt mindere nummers, al is Casual wel matig. Het is iets minder dan ik me herinnerde, waardoor ik FF een tweede spin moest geven. De mindere stukken daar zijn echter flink minder dan op die van Kurious. Daarom toch de stem naar Kurious.

Serieus, moet dit nou?

Savage Mode II gaat je omver blazen.

Attack of the Future Shocked, Flesh Covered, Meatbags of the 85 nog meer denk ik. Savage Mode II gaat Pete zwaar kut vinden

Vandaag $ilk geluisterd, shit gaat hard

Dat is een vreemde manier om "eentonig geneuzel" te spellen.

The Dynospectrum - The Dynospectrum (1998) - Big Noyd - Episodes of a Hustla (1996) 7-3
Rashad & Confidence - The Element of Surprise (2011) - The U.N. - UN Or U Out (2004) 9-1
Nems - Gorilla Monsoon (2019) - Poor Righteous Teachers - New World Order (1996) 0-11
Freestyle Fellowship - Innercity Griots (1993) - Kurious - A Constipated Monkey (1994) 3-7

Toffe ronde met allemaal albums die ik al kende en waardeer, maar sommige lang niet gehoord dus tof om weer eens aan te zwengelen.

Eerste battle is gelijk close: Dope platen, maar ook albums die ik nooit helemaal voel en weleens bestempeld heb met Company Flow light en Mobb Deep light. Kan me daar nog best in vinden en ga hier alleen al vanwege beide versies van Recognize and Realize en Usual Suspect voor Big Noyd.

2de battle vind ik makkelijker: The Elements of Surprise is mss niet verrassend maar blijft een heerlijke plaat, al vind ik UN or U Out niet veel onderdoen.

3de is een eitje: ik vind NEMS een kwal met z’n ‘Don’t ever disrespect me looking like…’-video’s. Dit is wel een van zijn betere albums, maar heel goed ook niet. Zeker vergeleken met de topper van PRT.

De laatste is janken. Beiden mijn eigen nominaties, beiden mochten van mij heel ver komen. Gelukkig heeft er nog 1 die kans. A Constipated Monkey draai ik nog steeds vaak en graag. Toch vind ik Innercity Griots de betere van de twee: de vrijheid en speelsheid waarmee ze genres verweven met een wervelwind aan flows, tempo’s en stijlen, een soort van free jazz op de mic, heel vet. Zodra de intro overgaat in Bullies on The Block lig ik er al af en moet ik het album afluisteren.

The Dynospectrum - The Dynospectrum (1998) - Big Noyd - Episodes of a Hustla (1996) 8-3
Rashad & Confidence - The Element of Surprise (2011) - The U.N. - UN Or U Out (2004) 10-1
Nems - Gorilla Monsoon (2019) - Poor Righteous Teachers - New World Order (1996) 0-12
Freestyle Fellowship - Innercity Griots (1993) - Kurious - A Constipated Monkey (1994) 4-7

Niet helemaal mijn ronde. Een paar voorspelbare winnaars, een paar onbekende, maar voorspelbare verliezers en geen grote verassingen...

Ondanks dat het een redelijk bekende naam is, heb ik Big Noyd nooit gecheckt. Ik vond Mobb Deep toch een beetje veel aan hem kleven en dat blijkt ook bij dit album. Prima hip hop, niks mis mee, maar eigenlijk ook nergens uitstekend of bijzonder. Zeker geen herkenbaar eigen geluid. Dynospectrum is daarentegen meer mijn ding. Eens stukje grimmiger dan Atmosphere en daardoor ook wat minder pakkend. Ook net iets te lang, maar voor de rest zeer sterke alternatieve hip hop.

The U.N. leek mij ergens wel interessant, omdat de oude Roc Marci mij nog wel eens kan boeien. Dit is helaas niet echt het geval op dit album. Een paar uitschieters qua producties, vooral de Large Pro-track (applaus). Ook hier weer prima, maar vooral inwisselbare hip hop. Daarnaast is The Element Of Surprise een uitermate sterk album. Solide, hoge kwaliteit hip hop dat heel prettig in het oor ligt.

Nems vind ik helemaal niks. Als ik dit type hip hop wil horen zet ik wel Apathy o.i.d. dergelijks op. Poor Rightheous Teachers wint, zoals verwacht, met gemak. Ook weer degelijke, plezierige hip hop. Zodra het wat teveel op reggae gaat leunen wil ik nog wel eens afhaken, maar voor de rest een sterk album.

Ik keek wat op om naar Freestyle Fellowship te luisteren. Ik heb veel respect voor de groep en bewonder oprecht wat ze doen, maar het leek altijd niks voor mij. Net als Jurassic 5 en (early) Pharcyde. Ik moet zeggen dat het mij in de eerst plaats wel mee viel. Het gevoel dat ze met z'n allen samen in studio staan zorgt voor veel energie en werkt aanstekelijk. Een gevoel wat te vaak ontbreekt bij hip hop groepen. Toch wordt mijn eerste gevoel op de duur bevestigd. Het is net als kijken naar orgie; best opwindend, maar te chaotisch om mijn aandacht lang vast te houden. Kurious kende ik ook niet. De muziek is bij vlagen wel interessant. Vooral productioneel zit het sterk in elkaar, een fijne oldschool sound. Voor mij gevoel matcht dit dan weer net niet lekker met melige raps van Kurious. Ik lees veel positieve comments over Walk Like a Duck, maar dat vind ik juist een irritant nummer. Tekenend dat dit ook niet echt voor mij weggelegd is... Puntje dan maar voor de lichte verrassing bij FF.

Er is iets misgegaan in de puntentelling tussen Mas en Flipmode, correcte stand:

The Dynospectrum - The Dynospectrum (1998) - Big Noyd - Episodes of a Hustla (1996) 8-3
Rashad & Confidence - The Element of Surprise (2011) - The U.N. - UN Or U Out (2004) 10-1
Nems - Gorilla Monsoon (2019) - Poor Righteous Teachers - New World Order (1996) 0-11
Freestyle Fellowship - Innercity Griots (1993) - Kurious - A Constipated Monkey (1994) 4-7

Een nieuwe vrijdag een nieuwe ronde. Veel luisterplezier allen. Sterkte met $ilkMoney Pete.

Deadline vrijdag, feb 23, 12:00

Tha Alkaholiks - 21 & Over (1993) - 88-Keys - The Death of Adam (2008) 0-0
The Nonce - World Ultimate (1995) - Mavi - Let The Sun Talk (2019) 0-0
Lloyd Banks - The Course of the Inevitable (2021) - $ilkMoney - Attack of the Future Shocked, Flesh Covered, Meatbags of the 85 (2020) 0-0
Finsta Bundy - 101: The High (2020) - Lupe Fiasco - DROGAS Wave (2018) 0-0



-SprayIt-, 3dwardVan3, 7744leon, aerobag, bart1989, berend94, Chrisseh, Dwejkk_, ecktepatrick, Elohim,Ernie, Flipm0de, FlyLo, Frank West, Fred B., GarnalenPeller, Geerten, Gehenna, Glaciers of Ice, Glitch, gweah, Gyzzz, Harderwiek, Illa, JayM, Johnny Marr, jordidj1, Kalikula, Kill_illuminati, KILLERBEE99, Koenr, Kos, lambfv4.0, LarsHiphop, lowieke, madmadder, MAS, McSavah, MJ_DA_MAN, mjk87, MVW, niels94, Nr.4, Osiris Apis, overmars89, panjoe, Ploppesteksel, principal2000, Psycholamp, Ralph., Reint, Revo, shaadiq haynes, Shelter, Slowgaze, thgryda, Ward, waxs, WeztSide, Yestsida, zaaf, ArthurDZ, Silky & Smooth, JRLA, ForWhomThePeteTolls, Niek, JLjuju

Laat ik maar weer de eerste zijn:

Tha Alkaholiks - 21 & Over (1993) - 88-Keys - The Death of Adam (2008) 1-0

Laten we maar weer een toelichting geven. 88 Keys is een tof geproduceerd album, maar het kabbelt ook wel wat. Liks albums zijn altijd tof, maar nooit echt klassiekers in mijn ogen. Toch een stem voor The Liks

The Nonce - World Ultimate (1995) - Mavi - Let The Sun Talk (2019) 1-0

Mavi een van de weinige artiesten die ik wel tof vind. Maar kan niet op tegen The Nonce..

Lloyd Banks - The Course of the Inevitable (2021) - $ilkMoney - Attack of the Future Shocked, Flesh Covered, Meatbags of the 85 (2020) 1-0

Beide niet heel goed... Echt niet.. Maar Banks is nog "luisterbaar"

Finsta Bundy - 101: The High (2020) - Lupe Fiasco - DROGAS Wave (2018) 1-0

Makkie.. Lupe zijn eerste twee zijn dope, daarna was het niet veel meer. Finsta is een classic!

Tha Alkaholiks - 21 & Over (1993) - 88-Keys - The Death of Adam (2008) 2-0

Serieus JRLA, dit geen classic? Ok, dat zijn we dan oneens. Waar we het wel over eens zijn is dat de stem naar Tha Liks gaat!

The Nonce - World Ultimate (1995) - Mavi - Let The Sun Talk (2019) 2-0

90s semiclassic tegen shit van tegenwoordig waar ik eerlijk gezegd echt niets mee kan. Easy win voor The Nonce.

Lloyd Banks - The Course of the Inevitable (2021) - $ilkMoney - Attack of the Future Shocked, Flesh Covered, Meatbags of the 85 (2020) 2-0

Easy win voor Lloyd Banks, ik vind de COTI-trilogie eigenlijk een van de beste dingen van de laatste paar jaren... $ilkMoney aangezet, maar na track 4 opgegeven en geskimmed door de tracks heen. Is de poging om humor te laten zien? Het is in ieder geval niet om goede Hip Hop te maken en te laten horen... Jezus wat tergend slecht.

Finsta Bundy - 101: The High (2020) - Lupe Fiasco - DROGAS Wave (2018) 2-0

Finsta, nu al wat mij betreft een van mijn favorieten voor de eindoverwinning. Die ekte, ekte 90s sound... Lupe is geinig als achtergrondmuziekje, voor in de lift of voor in een winkel als Cool Cat. Weg ermee dus.

Nee sorry bro niet de grootste fan… Maar dope is het zeker zonder twijfel.

Cool Cat lol, bestaat dat nog ?
@pete

Geen idee, ik vond het gewoon toepasselijk, omdat ze daar ook altijd wacke Hip Hop en te commerciele R&B draaide.

Tha Alkaholiks - 21 & Over (1993) - 88-Keys - The Death of Adam (2008) 3-0
The Nonce - World Ultimate (1995) - Mavi - Let The Sun Talk (2019) 3-0
Lloyd Banks - The Course of the Inevitable (2021) - $ilkMoney - Attack of the Future Shocked, Flesh Covered, Meatbags of the 85 (2020) 3-0
Finsta Bundy - 101: The High (2020) - Lupe Fiasco - DROGAS Wave (2018) 3-0

Dit was een heel eenvoudige ronde wat mij betreft. Vier keer een duidelijke voorkeur voor de stijl/sound van het ene album van de twee.

tering weer een heel bericht getypt en een error message.....alles weg wat een klote site.
ik ga de onderbouwing niet eens meer typen....misschien later misschien ook niet.

Tha Alkaholiks - 21 & Over (1993) - 88-Keys - The Death of Adam (2008) 4-0
The Nonce - World Ultimate (1995) - Mavi - Let The Sun Talk (2019) 4-0
Lloyd Banks - The Course of the Inevitable (2021) - $ilkMoney - Attack of the Future Shocked, Flesh Covered, Meatbags of the 85 (2020) 4-0
Finsta Bundy - 101: The High (2020) - Lupe Fiasco - DROGAS Wave (2018) 4-0

Eens met de scores zoverre.

Tha Alkaholiks - 21 & Over (1993) - 88-Keys - The Death of Adam (2008) 5-0
The Nonce - World Ultimate (1995) - Mavi - Let The Sun Talk (2019) 5-0
Lloyd Banks - The Course of the Inevitable (2021) - $ilkMoney - Attack of the Future Shocked, Flesh Covered, Meatbags of the 85 (2020) 5-0
Finsta Bundy - 101: The High (2020) - Lupe Fiasco - DROGAS Wave (2018) 5-0

Er is vandaag een rerelease van Walkin' Large - Riverside Pictures uitgebracht op 90’s tapes.

Waarom zeg je dat in dit topic, though?

Omdat die plaat hier is langsgekomen lijkt me..