Daar is zeker niks mee, maar ik denk dat inconsistente kwaliteit een raar verhaal is bij veel albums die hier al als te lang werden neer gezet... Maar misschien luister ik met een andere insteek... In mijn ogen/oren zaten daar een paar zeer goede kwaliteitsalbums tussen. Om The Nonce en Finsta Bundy uit de vorige ronde maar te nemen als startpunt. Het valt me gewoon op... Ben benieuwd hoe mensen gaan reageren op die Tumi, wat ook een semi lang album is...

The Nonce en Finsta hebben met gemak hun battle gewonnen, dus zo'n groot probleem was het dus blijkbaar ook niet voor de meesten.

Dat is niet het punt, veel mensen klagen over lange duur en gebrek aan kwaliteit. Ach laat ook maar...

Ja sorry man ik snap het punt niet helemaal speelduur kan zeker een rol spelen, denk dat voor velen het niet een van de belangrijkste criteria is, maar kan wel een zwakte zijn van een album als het vol onnodige fillers staat.

Onnodige fillers, dan praat je voor mij over Life After Death van BIG, of dat miserabele dubbel album van 2Pac. Onnodige fillers dan denk ik aan Chinese Arithmetics op Paid In Full..of hoe heet dat takkenummer?? Maar goed, mijn punt was dus dat ik bij het grootste deel van de albums waar men erover klaag dat niet als de beslissende factor zou zien... Sterker nog, bij de 2 van de battles van afgelopen week (Nonce en Finsta Bundy) is het juist de constante kwaliteit zonder meer dan 1 of 2 skips die ik dope vind. Je hebt maar verrekte weinig HH albums waar ik niets skip, en dat geldt met mij voor veel andere heb ik op de Socials gemerkt. Maar all good. Mijn mening wijkt vaak zat af van de meerderheid hier, net als mijn smaak trouwens.

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 2-0

Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 1-1

Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 0-2

Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 2-0

Ik heb opzich niets tegen lange albums. Er wel zijn wel veel hiphop albums, waarbij ik het idee heb dat er maar zoveel mogelijk nummers op zijn gepompt om de CD vol te maken. Vooral bij veel (commerciële) hiphop albums van begin deze eeuw is dit het geval. Albums zoals Beg For Mercy, Cheers, Nellyville en R&G zouden een stuk beter zijn geweest zonder al die fillers.

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 3-0
Ik ken Apollo Brown en Joell Ortiz en ook dit album maar tijdje niet meer gehoord. Moor Mother ken ik niet maar Billy Woods wel en die laatste heeft mij nooit kunnen overtuigen.

ML, Reflection begint al meteen goed. Ortiz rapt lekker, lyrics zijn goed en die rustige wat lome beat past goed. My Block is iets meer up tempo en heeft een relaxte zang sample, typisch Apollo Brown geluid.
Ortiz weer met goede raps, komt overtuigend over en goed verstaanbaar. Zelf vind ik My Block een van de betere tracks omdat die ook vaak op repeat kan. Cocaine Fingertips heeft een wat andere stijl maar nog steeds vet. Grace of God vind ik wel ok, de scratches zijn nice voor de verandering maar de algehele productie is mij wat te saai. Kwa raps wel weer heel goed. That Place vind ik een wat mindere track, kwa productie wat eentonig en saai. Raps ook wat teveel van hetzelfde kwa delivery maar de teksten zijn goed. Word is een beetje hetzelfde als de vorige track, het is niet slecht of zo maar het begint saai te worden. Met Decisions wordt het weer wat beter, toffe sample, beat iets harder en raps zijn standaard dope op dit album. Timberland Up is de beste track van het album, vette lyrics, goede beat alles klopt aan die track. Sowieso vind ik Royce wat onderschat, heeft alleen teveel kut tracks op zijn solo albums.
Come Back Home is ook nice, vooral ook omdat de raps echt iets aan de productie toevoegt, hij surft niet mee op die beat die wat loom is maar super nice, maar hij brengt echt energie met die teksten en rap delivery. Mona Lisa vind ik saai.

Brass, Furies begint al wat moeilijk hahaha. Ik vrees dat dit niet mijn ding wordt, het klinkt allemaal vooral erg interessant willen doen zonder een goede flow maar we kijken verder. The Blues Remembers Everything, is een beetje Solillaquists Of Sound de alternatieve versie. Die eerste dig ik wel dit minder.
Maroons op zich wel grappig die Afrikaanse invloeden, maar die track is gewoon kut. Rapunzal vind ik wel een hele vette track, de raps vind ik nog steeds mwah maar die productie en beat is vet. Arkeology is mij te vaag en hakkelend rappen. Blak Forrest vind ik ook helemaal niks, raps klinken als losse zinnen die in het niets worden geroepen en die zang yuck. Gang For A Day, die stem is echt shit beetje horror rap in het refrein. Anti Pop Consortium/Cannibal Ox vibes op dit album, ik kan er weinig mee.
Wat een kut herrie is die track. Wat is het nut van Mom's Gold???
Tot Guiness is het een vaag geheel met rare geluiden, space sounds en niks waar ik iets mee kan.
Guiness vind ik ook niet tof maar is enigszins luisterbaar. Tiberius is weer wat beter, nog steeds niet mijn ding vooral dat refrein is zwaar kut. Maar de rest van de track doable. Laatste 2 tracks weer kut.
Dit album is helemaal niet mijn ding, 1 vette track de rest is kut tot zeer kut. Ik denk dat het nooit wat gaat worden tussen mij en Billy Woods.

Apollo en Ortiz by a mile!

Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 1-2
Ik ken Ultra niet en Bahamadia is mijn favoriete female mc en dit album een van de favorieten in hiphop period.

Big Time, dit album komt uit hetzelfde jaar maar klinkt veel ouder apart. Ik zie/hoor ineens Kool Keith staan, die ken ik natuurlijk wel hahaha.
Super Luv, beat is wel nice en de raps heel tof. Hele productie wat kaal en ik vind die stem van die dame door de track heen niet tof en zelfs storend.
NYC Street Corner Battle, vette track! Klinkt kwa delivery wat op Westside Connection op de een of andere manier. Die energie in de raps is tof, delivery is tof, lyrics mwah veel braggin en boastin maar hoor niks briljants of never heard before. Big Time lijkt erg op de vorige track had eerst niet eens door dat het een nieuwe track was. Niet tof dat ze zoveel op elkaar lijken, ondanks dat ik eerdere track wel heel vet vind is dit teveel repetitie om leuk te kunnen luisteren. Get Off The Dick heeft op zich een hele vette beat en de raps delivery is on point maar nu al vind ik het geluid wat teveel van het zelfde. Het refrein is zwaar kut, zowel kwa delivery als content. Alleen die beat is wel heel nice op die track. Who Rocks vind ik een kut track, en weer zelfde beat soort van. Die zang is echt tergend slecht. Ik snap het idee van de track maar ik vind dit soort dingen in hiphop gewoon kut. De rap delivery is gewoon weer on point maar dit soort concepten vind ik niks. Private Eyes dan, wel variatie die geef ik toe maar wat een klote track, oer lelijk.
The Industry Is Wack klinkt goed, lekkere beat, raps on point, en toffe productie. Een van de betere tracks. Vind de energie lekker over komen. Keep It Real, wel ok. Als losse track zou ik het heel vet vinden maar omdat je de andere album tracks al gehoord hebt is het wat eentonig nu. Die beat is constant vrijwel hetzelfde de productie verandert steeds ietsje. Zeker geen slechte track, zelfs wel nice maar komt minder over op een album. Aint Nobody Happenin, weer een zelfde beat. De softe bass maakt de track wel duidelijk anders, ook de wat irritante produtie zorgt voor genoeg variatie. De raps zijn heel dope, wat een flow en delivery en goede rhymes. Ondanks dat ik het hoge geluid irritant vind, is het een goede track.
Het refrein is wel echt heel kut, zonde. Deze track klinkt ook erg Jeru Tha Damaja trouwens.
Fat Lady is na 1x luisteren wel tof gedaan maar ik kan dit niet blijvend opzetten. Origineel ja, afwisselend ja, echt vet? neit echt. Bizarre is vrij bizar. De productie klinkt bijna Gfunk maar toch weer niet. Het is weer gewoon niet mijn ding, ik zou dit nooit opzetten of op repeat laten gaan. Ook die lyrics zijn niet mijn ding.
No Face is wat kaal maar werkt wel, weer heb ik meer het idee iets te horen uit begin jaren 90, geluid klinkt wat meer oldschool.
Op zich leuk om eens gehoord te hebben, losse tracks best veel vets maar achtereen wat eentonig.
Raps zijn altijd wel on point je hoort duidelijk een bovengemiddeld rap skills kwa lyrics, delivery en flow.

Kollage, ik heb de kritiek op Bahamadia altijd begrepen. Ze heeft een hele lome stemgeluid, beetje love it or hate it. Ik val in die eerste categorie, ik vind haar stemgeluid verfrissend en haar delivery altijd on point. Wordplay is een van mijn favoriete tracks, hele dope delivery en de "wordplay op wordplay" is gewoon super vet. Toffe beat, heel lekkere turntable work en toffe sample, ja top track.
Spontaneity is ineens een hele andere sound, wat meer spacey. Weer een van mijn favorieten, zelfs het refrein irriteert niet. Ik vind de overgang namelijk heel dope van de wat spacey sound terug naar de harde beat en haar stem. Echt een track die op repeat gaat. Rugged Ruff, de raps vind ik tof, verstaanbaar en de wordplay is dope. Die scratch break van Nas (its like that you know its like that) vind ik super dope, beat is nice. Dit is gewoon helemaal mijn soort hiphop. Heel dope scratch werk.
I Confess vind ik een mindere track en vooral die zang is kut. Echt zonde na zoveel dope beats en straight up hiphop ineens zo'n kut R&B track. Uknowhowwedo is een van mijn favoriete hiphop tracks period.
Funky, smooth, toffe beat en het refrein stoort niet en is zelfs dope. Ook lyrics heel nice en delivery super smooth. Deze doet het altijd goed tijdens de reis naar werk, of in een cafe, of thuis...etc
Total Wreck is weer een hele ander geluid, ik vind zelf vooral het turntable werk nice gedaan als soort van break in de track. Ook de beat en productie zijn super vet.
Innovation is een beetje neutrale track, niet heel vet ook niet kut. Wat kaal en ietwat saai.
Da Jawn met the Roots is meer een Roots track kwa geluid dan Bahamadia. Ik vind het goed werken, ook de spacey sounds in de track is tof. True Honey Buns is wel ok, niet een favoriet maar ook niet storend.
3 Tha Hard Way is voor mij een top 5 Hiphop track aller tijden, alles klopt er gewoon aan. De raps, de afwisseling tussen de rappers, de beat en hele vette productie. Ook die scratches zijn spot on. Ik kan deze altijd opzetten en op repeat. Biggest Part Of Me is mij wat te zoet, geen toffe track. Path To Rhythm is ook niet echt mijn ding.

Voor mij is Kollage echt een vet album, er staan zeker wat mindere tracks op maar niks is echt heel kut en daar tegenover staan absolute top tracks in de hiphop in het algemeen. Bahamadia heeft een wat aparte stem, maar voor mij a breath of fresh air. Stem naar Bahamadia.
Ultra is wel aardig maar te eentonig een heel album lang.


Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 0-3
Ik ken beide acts en ook albums, maar tijdje niet meer gehoord. Lange tijd vond ik Both Sides Of The Brain een van de mindere albums van Del maar het heeft dan ook een beetje ander geluid dan normaal wellicht moet het kwartje nog vallen. The Doppelgangaz vind ik wel ok maar op de een of andere manier zet ik het nooit op.

Del, Time Is Too Expensive, op zich niet heel slecht maar die sample is leuk voor even maar daarna irritant. If You Must vind ik zijn stem niet relaxed klinken, ook de productie is niet mijn ding.
De scratches zijn niet echt heel goed gedaan, niet echt een plus zoals normaal. Raps zijn so-so, op zich ben ik wel een Del fan maar niet op deze track. Jaw Gymnastics is ineens een heel andere sound en gaat meer de Deltron 3030 kant op. Wel ok maar ook niet echt super vet. Pet Peeves heeft een heel rommelige productie met veel wendingen, ik vind het niet echt een kut track maar ook niet tof of zo.
Press Rewind is meer mijn ding, die track vind ik wel tof. Zowel kwa raps delivery en flow als productie en beat. Ook het turntable werk voegt wat toe. Offspring is bijna een anti pop consortium track kwa productie en raps, op zich wel leuk gedaan want klinkt niet als Del en is ook niet echt shit of zo maar zal nooit een favoriet worden. Style Police is niet echt mijn ding, het klinkt als een normale Del track maar dan in de remix of zo. Vrij irritante piep, beat op zich wel ok en raps ok maar het geheel is best wel kut.
Fake as Fuck is een stuk beter, toffe beat en raps. Dit vind ik de beste track zoverre. Goede track ook tegen de huidige hiphop alhoewel vast neit zo bedoeld BM's productie is het net niet voor mij, op zich wel relaxed dat er meer bass in zit maar die sample is kut. Skull & Crossbones is de beste track, vette flow vooral en hele lekkere beat. Alleen voor deze track is dit album hem vergeven want de track erna is best wel kut. Disastrous is het ook niet, beat is op zich wel ok maar de productie is niet tof. Ook het refrein vind ik irritant. Signature Slogans heeft een toffe beat maar de productie is te warrig en teveel omvattend. Turntable werk is wel tof gedaan maar er gebeurt veel teveel, luistert niet lekker weg.
Catch All This is kut, tempo omhoog maar niet op een fijne manier, ook die sample is irritant.
Ook de soort van scratch break vind ik niet tof en/of passen op deze track. Phoney Phranchise, de track begint niet slecht maar dat refrein en veranderingen in de productie vind ik kut. De rap gedeeltes zijn wel ok maar dan neemt de track geen toffe wending. Proto Culture klinkt ineens heel anders maar ik vind het een saaie track. Stay On Your Toes vind ik de raps wel tof maar de produtie helemaal niet.
Dit album klinkt meer als een verzameling van unreleased tracks, het is allemaal wat rommelig en wat experimenteler. Ook vind ik het album te lang (ja Pete te lang), het luistert niet lekker weg als er zoveel rommelige tracks achtereen geluisterd moet worden op 1 album.

Lone Sharks, op zich vind ik Doppelgangaz wel ok maar vooral kwa producties. De rapper vind ik een wat saaie stem hebben vooral kwa flow is het mwah. Ook meer een oplezer dan een vette delivery. Zo ook op Nexium. Beat is nice, productie wel ok maar de rapper is mzzzzz. Get Em heeft voor mij hetzelfde probleem, productie is wel ok maar de rapper val ik bij in slaap. Op zich heeft hij wel wat te melden maar het mist overtuiging. Doppel Gospel is niet slecht maar vergetelijk, saaie productie, saaie raps.
Het is ook niet echt irritant maar ik zal dit nooit zelf opzetten. Ik vind het nu ook inkakken omdat de producties eigenlijk constant hetzelfde trucje zijn en de rapper eigenlijk ook steeds op dezelfde manier inrapt met alleen andere teksten. Ook die refreintjes zijn oersaai. Pack Kevorkian is dan wel iets anders kwa productie en meteen een stuk beter dan de rest. Ook Lush wijkt ietwat af, en is wat beter.
Maar de "Im always drunk" sample is meer irritant dan ok. NY Bushmen is ook nog wel iets meer dan ok maar ik vind het meer een toffe productie, de rapper weer saai.

Lone Sharks is kwa producties wel ok, niet heel vet maar hier en daar goed en verder consistent. De rapper vind ik niet zo tof, hij heeft wel lyrics maar zijn flow en delivery is oersaai. Nu vind ik alle tracks zo rond de 6.5-7 uit 10 hangen zonder uitzondering. Dus geen slecht album maar ook zeer vergetelijk.
Del heeft alleen 1 duidelijk minder album en die is gepaard met Lone Sharks, dan is Lone Sharks nog steeds beter.


Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 3-0

Ik ken Tumi wel en 21 Savage en Metro Boomin niet.

Tumi, ik heb dit album ergens op mijn laptop staan en vroeger vaak geluisterd maar op de een of andere manier de laatste tijd niet meer bijgepakt. Op Floor begrijp ik meteen waarom, het is zeker niet slecht maar de sound is niet helemaal mijn ding meer. De raps vind ik wat energieloos, producties wel ok maar een beetje zoals bij Relax die Nlse groep, het is wel okish maar niet echt heel dope of zo.
Scratches zijn wel ok maar niet meer dan dat. Bus Stop Confessions is creatief, op zich kan ik die instrumentatie wel waarderen, het klinkt als een goede freestyle jam sessie. Maar ik moet hier heel erg voor in de mood zijn. JD is funky en intstrumentale gedeelte wel okish maar de raps niet.
Het hele album is meer iets wat ik zal opzetten als ik even niet hiphop wil horen maar wat meer muziek met instrumenten. Afrique is soms een leuk nummer en soms zwaar kut. De zit is ook wat lang op dit album, ik kan mijn aandacht niet vasthouden. Hoe langer ik dit luister hoe meer ik mij irriteer aan de rapper/zanger. Hij heeft niet echt energie of zo, en zijn delivery is een beetje suf. Ook is het niet echt rhyming maar meer op elkaar laten rijmen als je begrijpt wat ik bedoel.
Oslo is iets beter, maar de rapper vind ik nog steeds mwah. Het refrein is kut.
Er zijn eigenlijk veel betere groepen die hetzelfde doen zoals the Roots en ook Pete Philly & Perquisite vind ik een stuk beter in dit genre. In mijn herinnering was dit album veel beter en met betere raps.
Album kabbelt ook teveel door zonder ergens te verrassen. Ik denk dat dit album het goed zou doen op het einde van een bbq zo rond 11 uur in de avond wanneer iedereen op de grens zit van blijven we nog even nagenieten of gaan we naar huis.

Savage, album cover belooft niet veel goeds maar goed. Runnin is zeker niet mijn ding, maar met tegenzin afgeluisterd. De flow van rappen is niet tof, klinkt erg als de wannabe gangsta rappers uit NL.
Glock In My Lap is eigenlijk gewoon Runnin met een andere tekst. Het rappen is als Grime rappers, ik heb niet het idee dat er veel rap talent in zit meer stoer doenerij over een beat. Grime an sich vind ik soms best vet maar dit is de versie die ik niet tof vind. Mr Right Now is een gedrocht, het lijkt hier een beetje op $tupid Young, wat op sommige tracks mijn guilty pleasure is. Maar hier vind ik het kut.
En de slechte versie van $tupid Young sound borduurt voort op de komende tracks, en het wordt slechter en slechter. Alle tracks klinken hetzelfde en alle teksten hebben hetzelfde thema en zelfde rap delivery.
Steppin On Niggas is wel anders maar is zover het kan nog slechter. Wat een kut productie en ook raps.
De laaste 4 zijn weer hetzelfde als alles ervoor, echt heel slecht. Ik heb niks gehoord wat enigszins redelijk is.

Savage is helemaal niet mijn ding en zou ik zelfs kut noemen. Typisch geluid wat je hoort onder jeugd op straat die geen reet te doen hebben en mensen gaan irriteren en denken dat ze heel stoer zijn.
Tumi is vele malen saaier dan ik mij kon herinneren. Saai vs oerslecht, lijkt me een duidelijke overwinning.

Lang en alles vet is geen probleem, maar lang en daardoor langdradig en doorkabbelend maakt een album kut en niet luisterbaar achtereen. En idd wat Mas zegt vaak fillers die niks toevoegen waardoor een classic geen classic meer is. Ik denk dat het nu wel genoeg uitgelegd is, kan er niks meer aan toevoegen

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 3-1 nipt, twee faffies
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 1-2 (pas)
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 0-3 (pas)
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 3-0 (pas)

Lekker kort ook!

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 3-2
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 1-3
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 0-4
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 4-0

Eerste battle is meteen de meest lastige. Ik ben niet zo'n ontzettende Apollo Brown-adept als anderen maar vind dit plaatje bij vlagen toch best lekker. My Block bv mag door blijven gaan van mij. Er zitten ook wel echt mindere tracks tussen, zoals Cocaine Fingertips; Ortiz is niet zo goed dat ie een dergelijk kaal beatje naar een hoger niveau kan tillen. Ook Decisions en Timbaland Up vind ik matig. Op een plaatje van iets meer dan een half uur zijn dat eigenlijk te veel mindere momenten.
Van die Billy Woods word ik steeds meer fan. Ook de mindere platen intrigeren. Ik ben er nog niet over uit of dit een mindere plaat is. Furies pakt me meteen helemaal in maar niet alles is raak. Rock Cried en Mom's Gold bv vind ik gewoon saai. Niettemin wint dit het wel op punten van AB en JO. Ik heb beide platen meerdere malen geluisterd en een deze gaat me minder snel vervelen.

Ultra is niet direct mijn type hiphop maar toch slaat dit aanvankelijk prima aan hier. Een goeie nonchalance, diepe producties met voldoende afwisseling. Wie is die dame op NYC Street Corner Battle? Get off the Dick is wel minder en Who Rocks? nog slechter (ik heb zo'n grafhekel aan die ranzige geluiden in muziek) met dat tenenkrommende gezang in het refrein. Private Eyes kan ik ook weinig mee. Ain't Nobody Happenin vind ik ook slecht. Dus nee, na een goed begin is het verder weinig aan helaas.
Wat een producers op Kollage! Premo, Beatminerz, Roots. Spontaneity is extreem relaxed. Het blijft erg laidback dus je moet er wel voor in de stemming zijn. Doet ook veel aan Jill Scott denken op bv Innovation. Al met al iets te weinig energie maar niettemin zonder meer een mooi plaatje. The Roots die meedoen op Da Jawn maken duidelijk dat features wel welkom zijn. Het klinkt ook direct als Illadelph Halflife bonustrack . 3 the Hard Way is ook een van de sterkere tracks. Biggest Part of Me vind ik het meest matig/zeiknummer. Niettemin draai ik dit een stuk liever dan Ultra.

Del begint ijzersterk met Time is Too Expensive. Heerlijke productie en Del gaat meteen los met zijn heerlijk typische eigen stijl. Vet ook dat ie bijna alles zelf geproduceerd heeft. Niet alle producties zijn even sterk helaas (ook die van El-P niet opvallend genoeg). En wat ik vaker heb met Del, is dat zijn stem me niet eens zozeer tegen gaat staan na een tijdje, maar gewoon langs me heen gaat. Hij kan mijn aandacht niet zo lang vasthouden. Style Police is wel weer erg lekker. Echter, op tweede helft komt de klad erin naar mijn mening (Soopa Feen, Catch All This) en is het ook wel erg veel van hetzelfde (Disastrous voegt bv niks meer toe).
Dan Lone Sharks; oer- en oerdegelijk en bij vlagen zelfs ijzersterk. Een luisterbeurt volstaat om te weten dat deze het wint van Del. Bij volgende ronde ga ik hem nog wat beter beluisteren .

Ik had eigen nominatie Tumi and The Volume al een paar keer terug geluisterd en vond het eerlijk gezegd wat teleurstellend. Niet zo onderscheidend als ik het me herinnerde. Het treft het echter met de loting...
21 Savage begint nog aardig maar dit verveelt heel snel. Lees dat dit trap heet. Heb ik dat ook weer geleerd: trap is niks voor Niek. Toch de punten naar Tumi dus.

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 4-2
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 1-4
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 0-5
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 5-0

Mona Lisa is een van mijn favoriete AB projecten, Joell Ortiz een fijne rapper, Grace of God een gruwelijke track en de rest veelal ook bovengemiddeld goed. Billy woods en moor mother kon ik niks mee, kan ik niks mee en ga ik vrees ik nooit iets mee kunnen. Deze sound is niet mijn kopje thee.

De 96 battle is een makkelijke overwinning voor Bahamadia. Dikke plaat, die ik nodig eens toe moet voegen aan de cd-collectie.

Deze van Del vond ik dope, maar Lone Sharks is een ware underground favoriet hier. Die smerige schemerwereld waar EP en Matter Ov Fact over rappen vind ik fascinerend en de producties helemaal mijn ding. Weet niet meer of ik deze zelf heb genomineerd, maar anders had het gekund.

De laatste tweestrijd vond ik zwaar om doorheen te komen. Tumi boeit maar matig, maar dat is dan altijd nog beter dan me negatief opfokken zoals de plaat van 21 Savage en Metro Boomin veroorzaakt. Die hele stijl vind ik echt in alles klote.

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 4-3
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 2-4
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 1-5
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 6-0

Mona Lisa is tof, zo te lezen ben ik zelfs een van de weinige die Cocaïne Fingertips kan waarderen; vind het vet dat AB afwijkt van zijn vertrouwde sound. Brass vind ik vele malen beter: die eerste vier tracks alleen al (en helemaal The Blues…, insane) geven Mona het nakijken.
Kollage kent een aantal goede tracks, vooral productioneel, maar heeft me nooit helemaal veroverd. Big Time blijft een toffe plaat waar ik de mindere momenten er graag voor lief bij neem.
De derde is de moeilijkste battle voor mij of misschien ook niet: Lone Sharks is een dikke plaat, maar kan het niet aanzien dat eigen nominatie Del nog geen enkele stem heeft, die verdient meer.
Laatste 2 albums waren nieuw voor mij: Tumi doet me denken aan The Roots. Een aantal leuke momenten, overall niet super onder de indruk. Bij de tegenstander denk ik alleen maar: rennen, rennen, rennen. Niks voor mij.

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 4-4
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 3-4
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 2-5
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 6-0 (pas)

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 5-4
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 4-4
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 3-5
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 6-1

Ik zeur(de) wel eens over het trucje van Apollo Brown, maar door Mona Lisa besef ik toch dat de signature sound van Apollo Brown toch wel het lekkerste vind. Mona Lisa vond ik destijds tof, nu toch ietsje minder vanwege de beats. Brass was verrassend aardig. De afwisseling met Moor Mother maakt het album interessanter dan de meeste Billy Woods albums. Toch zet ik eerder Mona Lisa op...

Bahamadia maakt geen kans tegen Tim en Keith. Zeker niet als laatstgenoemde semi-serieus rapt. Erg sterk album van de heren, terwijl het album van Bahamadia niet echt van de grond wil komen.

Veel mensen zijn lyrisch over The Doppelgangaz, maar ze doen het voor mij nooit echt eigenlijk. Ik hoor de kwaliteit zeker wel, alleen is het niet aan mij besteed. Nee, doe dat maar de eigenzinnigheid van Del. Niet zijn beste werk, ondanks de THPS3-klassieker If You Must.

Ik vind het tweede album Tumi erg lekker, maar ik vond het debuut eerlijk gezegd maar saai. Savage Mode II is af en toe erg lekker om op te zetten. 21 Savage is sowieso één van de weinige rappers uit dit subgenre dat mij kan boeien.

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 5-5
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 5-4
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 3-6
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 6-1 pas

Ik ben vooruit aan het luisteren maar kan Project Epsilon - Audacity nergens vinden. Iemand een link/tip?

Audacity Limited Edition Package | Epsilon Project - verbturner.bandcamp.com

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 6-5
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 6-4
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 3-7
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 6-2

Twee vragen die ik mezelf stelde deze ronde:
1. Waarom wist ik niet van een collab tussen Kool Keith en Tim Dog? Holy shit!
2. Hoezo geniet ik zo hard van Savage Mode? Dit past eigenlijk helemaal niet in m’n straatje…

Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 7-5
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 7-4
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 3-8
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 6-3

Ondanks dat Brass me positief heeft verrast, kan ik met een deel van de tracks helemaal niets.

Tim Dog en Kool Keith is een goede combinatie. Kollage is dope maar kan daar absoluut niet tegenop.

Saai album van Del.

Tumi is oke. Het kan echter niet op tegen het fantastische Savage Mode II dat hier thuis regelmatig wordt opgezet. Alles aan dit album is top: Vette No Limit/Cash Money cover, Morgan Freeman als narrator en 21 Savage en Metro Boomin die het beste in elkaar naar boven halen. Melodische trap beats met goed samplewerk en 21 Savage die tegelijkertijd monotoon als intrigerend klinkt en daardoor blijft boeien. Classic!

Ik had precies hetzelfde met The Cenobites. Ben daardoor ook wel benieuwd of Kool Keith nog meer voor mij verborgen pareltjes heeft.



Het is ook niet mijn favoriete subgenre, maar dit is gewoon heel erg goed uitgevoerd!

Volgens mij heeft Kool Keith echt tig samenwerkingen op zijn palmares, ik kom ook steeds weer achter nieuwe dingen. Op de een of andere manier is de promotie van zijn samenwerkingen nooit echt doorgedrongen, ik heb dat onwijs vaak met hem. Aan de andere kant heeft dat ook zijn charme

Joell Ortiz, goede MC, maar doet het niet altijd voor mij. Maar hier wel. Op goede producties ook. Gewoon lekkere new-school boombap. Moor Mother kende ik niet, Billy Woods inmiddels wel (door dit leuke spel). En hoewel ik er ontegenzeggelijk kwaliteit in hoor, en ik niet vies ben van het experiment, is het regelmatig raak, maar ook mis.

Eigen inzending Ultra zeer ongelukkig gepaired met Bahamadia, welke albums ik beide steengoed vind. Op keiharde beats van KutMasta Kurt, zijn Kool Keith en Tom Dog hier op stoom. Zelfs de Bronx Nigga spit alsof zijn leven ervan af hangt. Op enkele mindere track na (de obligate seksescapades van Keith) is dit een wat ondergesneeuwde klassieker. Maar dat vind ik ook van Kollage. Ik ben vanaf dag 1 van de stijl van mc’en van Bahamadia. Tel daar de superproducties bij op, en je hebt ook een semi-klassieker. Ook op dit album enkele mindere tracks, maar de heren uit The Bronx gaan er uiteindelijk met de winst vandoor. Via een fotofinish weliswaar.

Ik heb oprichter Del altijd de minste van de Hieroglyphics gevonden. Nadat hij in 1991 een top 40 hit scoorde met Mistadobalina (met refrein die iedereen op het schoolplein van de middelbare school meerapte), was de oprichting van hiphopcollectief Hieroglyphics eigenlijk voor mij zijn grootste wapenfeit. En dat is misschien niet helemaal fait als je kijkt naar zijn indrukwekkende discografie, maar ik ben nooit fan geweest van zijn rapstijl. Lone Sharks aan de andere kant is een solide album en wint met veel minder tekst van mijn kant deze tweestrijd.

Ik had nog nooit gehoord van Tumi and The Volume, maar ik ben positief verrast. Soms hoor ik The Roots, dan weer Arrested Development. Erg goed, een aangename kennismaking. 21 Savage & Metro Boomin had ik over gelezen, maar nog nooit gehoord. En dat ik ga ook nooit meer doen, nadat ik deze ellende tot mij heb moeten nemen. Het zal een generatiekloof zijn.


Apollo Brown & Joell Ortiz - Mona Lisa (2018) - Moor Mother & Billy Woods - Brass (2020) 8-5
Ultra - Big Time (1996) - Bahamadia - Kollage (1996) 8-4
Del the Funky Homosapien - Both Sides of the Brain (2000) - The Doppelgangaz - Lone Sharks (2011) 3-9
Tumi and The Volume - Tumi and the Volume (2006) - 21 Savage & Metro Boomin - Savage Mode II (2020) 7-3

Zijn jullie allemaal ook zo nieuwsgierig of op de valreep van de werkweek de nieuwe battles nog online komen...?

Meneer Flipm0de, het publiek is eager voor een volgende set battles!

Sorry mensen! Door de vele MuMe bezoekjes is de website ondertussen geblokkeerd op het netwerk van mijn werk, dus kan tussen meetings door niet meer even mijn verhaaltjes en updates typen Ik beloof dat ik weer wat actiever ga worden volgende ronde

We zijn bij het einde van ronde 1! De laatste acht staan klaar om te strijden.

Deadline vrijdag, 8 maart, 12:00

Mass Influence - The Underground Science (1999) - Smoothe da Hustler - Once Upon a Time in America (1996) 0-0
All Natural - Second Nature (2001) - Lords of the Underground - Keepers of the Funk (1994) 0-0
Grip - I Died for This!? (2021) - Strong Arm Steady - In Search of Stoney Jackson (2009) 0-0
Westside Gunn - Pray for Paris (2020) - Da Grassroots - Passage Through Time (1999) 0-0



-SprayIt-, 3dwardVan3, 7744leon, aerobag, bart1989, berend94, Chrisseh, Dwejkk_, ecktepatrick, Elohim,Ernie, Flipm0de, FlyLo, Frank West, Fred B., GarnalenPeller, Geerten, Gehenna, Glaciers of Ice, Glitch, gweah, Gyzzz, Harderwiek, Illa, JayM, Johnny Marr, jordidj1, Kalikula, Kill_illuminati, KILLERBEE99, Koenr, Kos, lambfv4.0, LarsHiphop, lowieke, madmadder, MAS, McSavah, MJ_DA_MAN, mjk87, MVW, niels94, Nr.4, Osiris Apis, overmars89, panjoe, Ploppesteksel, principal2000, Psycholamp, Ralph., Reint, Revo, shaadiq haynes, Shelter, Slowgaze, thgryda, Ward, waxs, WeztSide, Yestsida, zaaf, ArthurDZ, Silky & Smooth, JRLA, ForWhomThePeteTolls, Niek, JLjuju

Je weet dat Project Epsilon er al uit ligt hé?

Nee, dat wist ik niet. Omdat t een EP is? Toch blij dat ik m geluisterd heb want staan mooie nummertjes op . All Natural moet ik nu alleen nog