U vraagt, deze neger geeft antwoord: Highlands EP | Safari Al - safarial.bandcamp.com

Mij doet het in het bijzonder aan één Anticon-gerelateerde act denken: Sole & The Skyrider Band. Maar dan tamelijk slecht. De instrumentatie is aardig, maar al stukken minder boeiend en de raps voegen in mijn beleving geenszins iets toe.

Heb het nog niet zo aandachtig beluisterd, maar zo slecht leek het niet te zijn, eigenlijk. Ik neem niet aan dat zijn teksten kunnen tippen aan die van Sole, maar ze zetten wel een leuke sfeer neer. =]

Ik heb het nogmaals beluisterd en vooral de anticomplementariteit van de instrumentatie en de vocalen staat me tegen. De sfeer van de aanloop is wel degelijk aangenaam, inderdaad.

Op een één of andere vage manier klinkt het nog best oké ook...

Will is Chillin - Unemployed

Geen idee of iets hiervan al eens is gepost, maar ik dacht laat ik eens een paar nummertjes droppen.

Stone E - Bittere Frits

Langste NL rapnummer dat ik ooit ben tegengekomen. Een novelle op rijm, zeg maar. Bevat geen ho's, bitches en stoere praat, dus zal waarschijnlijk weinig rapliefhebbers aanspreken.

Goede track van Denzel Curry. Die van Two9 daarentegen is in mijn optiek in alle opzichten slecht. Julian Malone flowt goed, maar het past niet op de sowieso al uitgekauwd klinkende beat en tekstueel vond ik het lichtelijk irritant. Het nummer van BLAX vond ik tot slot wel aardig. De beat klapt hier en daar aangenaam, hij kan zeker rappen -ook al gaat voor hem hetzelfde op als voor Julian Malone wat de teksten betreft, maar vooral het refrein bevalt me. Dat is namelijk aangenaam pakkend en sluit naadloos aan op de instrumentatie.

Over Stone-E: nu ben ik een poëzieliefhebber, maar dit vond ik te knullig. Naar aanleiding hiervan ben ik wel weer eens het grofweg even lange 'Man of the Hour' van Virtuoso gaan beluisteren. Om vervolgens wederom de conclusie te trekken dat het één van de meest wonderbaarlijke en bewonderingswaardige en zelfs botweg één van de vetste hiphopnummers aller tijden is.

Tweede nummers vind ik erg chill.

Wat een heerlijke beat is dit zeg.

Haha inderdaad! Ik ontdekte dat nummer een jaar geleden ongeveer, en ik ben er toen een hele tijd compleet verslaafd aan geweest.

Ja, in die fase zit ik nu dus ook. Daar ben is sowieso erg goed in. Nummers ontdekken, helemaal kapotdraaien en daarna minimaal een paar maanden helemaal niet meer aan denken of zelfs helemaal niet meer willen horen.

Nieuwe aanwinst van Rhymesayers. Zijn Charlie Brown EP is gratis te downloaden.

Klinkt lekker!

Bij Rhymesayers? Serieus? Ik heb die EP al maanden op replay staan!

Overigens een dikke aanrader.. laat dat duidelijk zijn.

Zoek Necro presents: Brutality Part 1 maar eens op en je hebt een gros aan dergelijke nummers om verslaafd aan te raken, alhoewel dit wel de uitschieter is, raad ik Swordfish ook aan. Necro was in die tijd echt een meester.

Goeie EP ja. Slechts 20 minuten muziek, dat is wel jammer.

Doet me denken aan Pharaohe Monch, die Dem Atlas! Niet dat dat negatief kan zijn, maar om het te benadrukken: dat is niet negatief! Misschien bijt hij stiekem wel een beetje Monch zijn flow... (van tracks als Bring It On met OK dan) aan de andere kant is dat niet zo erg, dat is een van de vetste flows die ik ken, die hier gewoon goed uit de verf komt. Ik ben benieuwd! Kijk ook wel een beetje uit naar mogelijke RSE-features op een project... Brother Ali is een duidelijke, misschien zouden Aesop of Ev zelfs nog veel kunnen toevoegen!

Kijk er wel naar uit!

Zal ik zeker even doen.

Gadverdamme, de oppervlakkigheid. Eerst het triljoenste wietverheerlijkende nummer waarin het potentieel van de baslijn in de beat totaal niet benut wordt en vervolgens een minuut lang een inleidend, zogenaamd inspirerend praatje in de doodvermoeiende Amerikaanse geest van rabiate eigen verantwoordelijkheid, waarin je natuurlijk áltijd de keuze en mogelijkheid hebt en hard werken per definitie uitbetaalt. Aanvankelijk dacht ik nog dat het wel wat komisch had dat deze King Los die retoriek benutte voor zijn hiphopeigen zelfverheerlijking. Alsof je door honderd Eye of the Tigers moet om zoals hij te worden. Maar het vers dat op het gelul volgde haakte daar zodanig niet op in, dat die grap verloren ging. Als het al een grap was. Zo niet, dan is het nog oppervlakkiger.

Iets uit 1993. Rauw, maar niet hoekig.

Tja, dit nummer is ook de intro van zijn mixtape. Niet dat dit de intro nou beter maakt, maar je moet het niet zien als iets dat een echte toegevoegde waarde moet hebben voor het nummer zelf denk ik. Gewoon een standaard verhaaltje om te laten blijken dat hij hard heeft gewerkt om de mixtape werkelijkheid te laten worden oid. En over het nummer van Dillon Cooper: hij brengt het wel goed, ook al is het onderwerp redelijk afgezaagd. Hij is nog jong maar hij heeft wel een goede flow en aardige schema's.

Vet nummer van Raw Breed. Harde beat.