Niets dan bazennummers. Ja, het zijn nogal wat 'usual suspects', maar dat zijn ze ook met reden.

Ik heb trouwens juist het idee dat Painting één van de populairdere nummers van Atmosphere is.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb nooit de genialiteit van You Got Me ingezien. Vind het zelfs een beetje een saai nummer.

Verder een uitstekende top tien tot dusver, vooral Worst Comes to Worst en Steady .

@ Niels: ik heb me blijkbaar vergist wat betreft Painting, is inderdaad op MuMe nummer 2 in de statistieken. Mijn excuses, het kwam zo op me over omdat in de comments vaak Guarantees, The Waitress, Yesterday,... werden besproken. Allemaal bazennummers, daar niet van, maar vanaf luisterbeurt had ik bij Painting het grootste -gevoel

Excuses aanvaard. Voor deze keer.

Toch vind ik het nummer cooler als Jill Scott mee zingt.

Zwaar overrated nummer inderdaad.

Je lijst mist hef.

Mocht er nog niemand zijn voor een volgende top 100 dan houd ik me aanbevolen, maar ik neem aan dat meer actieve gebruikers voorrang krijgen.

Eens.

Niet slecht natuurlijk, maar er zijn alleen al genoeg nummers van The Roots die beter zijn.

Steady is dan wel weer een alleraardigst nummer.

Ik was gisteren vergeten mijn nummer 4 te posten dus ik zal vandaag proberen mijn top 4, in plaats van mijn top drie als update te posten. Voor we aan de top 3 beginnen, gooi ik er nog even een classic tussen, een mc die niet mag ontbreken in een top 10. @Kebab: ik heb me beperkt tot Engelstalige nummers, zo niet dan had ik Opgezwolle en Typhoon zeker in mijn top 100 gehad, maar Hef niet ). Anyway, hier gaan we:

4. Nas: Represent




In mijn intro stelde ik dus dat Nas niet mag ontbreken in mijn top 10 en wie Nas zegt, zegt natuurlijk Illmatic. Eén van mijn favoriete albums aller tijden (en dat geldt voor elke hip hop fan, neem ik aan), de sfeer die Premier, Large Pro, Pete Rock en Q-tip met hun beats neerzetten op dit album en de honger waarmee Nas rapt zijn ongeëvenaard. Ik had hier voor quasi elk nummer van Illmatic kunnen kiezen maar ben uiteindelijk gegaan voor Represent.

Waarom precies Represent? Wel ik wou per se voor een Premier beat gaan, al hebben ook Large Pro & Pete Rock een immens aandeel in de dopeness van Illmatic. De manier waarop de beat inkickt en je niet meer loslaat liet op mij vanaf luisterbeurt 1 een enorme indruk na (dat geldt wel voor meerder nummers op Illmatic, maar bij Represent was dit effect het meest uitgesproken). Het opzwepende geschreeuw (represent, represent,...) is gewoonweg legendarisch en zal bij elke hip hop head een gevoel van nostalgie oproepen maar wat voor mij Represent legendarisch maakt is de manier waarop Nas elk couplet inzet. Zeker het tweede couplet: Hey yo it's Nas... bezorgt me keer op keer kippenvel als ik het hoor.

Ik zag Nas in het voorjaar live in de AB aan het werk en ook toen viel me op dat dit nummer gewoon het best Nas zijn klasse weergeeft. Zelfs vandaag klinkt Nas enorm hongerig als hij dit verhaal afsteekt en waan je je op slag in het Queensbridge van de jaren 90. Onderstaande quote over Illmatic van Havoc, de helft van die andere legendarische QB-crew Mobb Deep, verwoort perfect het gevoel dat ik bij Illmatic in het algemeen en Represent in het bijzonder heb. Het schetst voor mij het leven in QB in het begin van de jaren 90 en het album zit zo geniaal in elkaar dat je wel kan huilen van de schoonheid die het uitstraalt. Het feit dat ook QB-natives er zo over denken, vertelt me dat mijn hypothese klopt (want ik als Belg kan alleen maar gissen dat dit album, net als The Infamous een realistisch beeld van QB weergeeft).

"We used to always hear it [Illmatic] chillin' with Nas [in Queensbridge]. What's funny about it was he was humble with it. I would listen to it and the songs were so ill, it made you wanna cry. He was just calm, like, 'How you like it?' We was hearing it piece by piece, so when it came out, it wasn't surprising to hear everybody's reaction. Everybody was going crazy. You could not walk through the 'hood without hearing Illmatic. It was on your brain."

Damn right Havoc, Illmatic is still on my brain in 2013

Waarom je nou weer beperken tot Engelstalig?

Nou goed. Represent is inderdaad het beste nummer van Nas


Onzin. Van mij mag je, ik geloof alleen dat er nog anderen waren die voor je zouden gaan. Ik meen dat een enkeling zijn lijst wilde updaten, maar misschien willen die voorrang geven aan een nieuwe lijst, dat is aan hen.

Terecht. Represent is geweldig, zeker mijn favoriet van Nas na Halftime.

Wopsa, hier gaan we dan de top 3!!!

3. Brother Ali: Forest Whitiker




We beginnen onze top drie met een heerlijk nummer van één van mijn favoriete mc's: Brother Ali. Het beste nummer van onze favoriete albino is voor mij Forest Whitiker. Ant laat op dit nummer weer zien dat hij een superproducer is, die moeiteloos tot de top binnen het genre behoort. Op het eerste zicht zorgt hij hier gewoon voor een leuk deuntje maar het is zoveel meer dan dat: de bass pompt lekker, het melodietje is geniaal, de subtiele geluidjes en sampletjes,... ik word altijd vrolijk als ik dit liedje beluister en daar heeft Ant een enorm aandeel in! Shadows on the Sun is voor mij dan ook een blauwdruk voor het muzikale talent van producer Ant, vooral zijn veelzijdigheid komt op dit album het best naar boven (misschien was een duizendpoot dan ook gepaster geweest om het muzikale talent van de beste man te omschrijven).

En dan komen we weer tot de synergie van mc en beat. Brother Ali is al even veelzijdig als Ant en slaagt erin uit te blinken op chaotische, drukke beats of in your face te spitten op bombastische beats genre pay it back of champion. Maar hij komt minstens even goed tot zijn recht wanneer hij op een ingetogen manier over een rustige beats flowt, waarvan dit nummer slechts één bewijs is. Zijn ingetogen flow benadrukt de kracht van de productie en de manier waarop Ali zijn verhaal op ingenieuze wijze opbouwt is prachtig. Als toemaatje slaagt Brother Ali, weliswaar lichtjes vals een pracht van een refrein in te zingen. Maar zelfs de valse noten in zijn zanglijn, dragen bij aan de prachtige sfeer die tentoon wordt gespreid op dit nummer. Tot slot is de boodschap die hij tracht over te brengen met dit nummer: "ik zie er misschien niet uit maar ik hou van mijzelf en dat is een houding die ik iedereen aan kan raden" er één waar quasi iedereen zich wel kan mee vereenzelvigen, de narcistische minderheid binnen de hedendaagse maatschappij buiten beschouwing gelaten.

Episch nummer

Ja ik wilde mijn lijst updaten, en volgens mij nog twee mensen. Maar Glaciers of Ice wilde ook een top 100 maken, dus die gaat dan sowieso voor lijkt me. Van mij mogen de mensen die nog geen top 100 hebben gemaakt in ieder geval wel eerst.

Het wordt enorm spannend, we gaan verder met nummer 2:

2. Cunninlynguists ft. Masta Ace: Seasons




De genialiteit van deze monstercollabo is nauwelijks te bevatten. Dat ik deze boven The Gates verkies is complex, beide tracks zijn qua concept en qua collabo geniaal, beide albums die de nummers vertegenwoordigen zijn dat ook (ik vind zelf a Piece of Strange hét meesterwerk van CL). Bovendien vind ik Kno's productie op aPoS een stuk verder gaan dan die op southernunderground. Waarom dan toch Seasons? Wel voornamelijk door het concept van het nummer dat even origineel als geniaal is!

De productie van Kno is sowieso top en doet het geniale concept van het nummer alle eer aan. Dat het nummer een classic is geworden, heeft veel te maken met de manier waarop Kno de beat in elkaar heeft geknutseld. De aangrijpende melodie trekt zich meteen op gang en na een korte intro kickt ook de bass erin. Met enkele subtiele bliepjes en vooral het refrein, bestaande uit keurig uitgekozen samples van Fugees, 9th Wonder en André 3000.

Tijdens de korte intro wordt ook de gastmc aangekondigd en wat voor één, niemand minder dan Masta Ace. Je kan je geen betere mc indenken om mee te werken aan dit concept, Masta Ace was/is een hip hop veteraan die alle periodes in de hip hop meemaakte. Die ervaring maakt Masta Ace de uitgelezen MC om de track te beginnen. Meteen wordt het concept duidelijk: verschillende periodes binnen de hip hop worden vergeleken met de vier seizoenen. Masta Ace begint over de periode die hij als jonge twintiger meemaakte: het ontstaan van de hip hop. Ace vergelijkt dit met de lente, het ontstaan van iets zonnigs. De manier waarop Ace dit doet is typerend voor zijn stijl. Eenvoudige ogende lyrics die toch net dat tikkeltje ingenieuzer in elkaar steken dan het lijkt en een meesterlijke flow.

Deacon the Villain neemt over en doet dit trouwens uitstekend. Op overtuigende wijze vertelt hij over wat voor hun (en voor mij) de échte golden age van de hip hop is/was: de vroege jaren 90. Enerzijds de west-coast rap a.k.a. G funk en aan de oostkust de classics genre Illmatic. Als je er Deacon over hoort verhalen, kan je alleen maar instemmend knikken

Na het refrein neemt Kno over en ook dat is in mijn ogen symbolisch: Kno is een geniale producer maar is de minste mc van de vier. Vooral qua stemgeluid en flow is Kno niet de beste rapper en het is dan ook logisch dat hij het begin van een sombere periode aankondigt. Ook het feit dat Kno tekstueel een paar keer gevat uit de hoek komt zit vervat in het verhaal: voor mij een onbedoelde metafoor verwijzend naarhet feit dat er ook in die periode wat classics vielen op te tekenen (Kno haalt Outkast en Raekwon aan).

Het niveau gaat terug omhoog als SOS de mic overneemt. Ondanks het feit dat ik Natti een betere mc vind, kan ik moeilijk ontkennen dat ook mr. SOS een meer dan verdienstelijk mc is en dat blijkt ook weer uit deze track. Hoe hij de sombere periode aan het begin van het nieuwe millenium omschrijft is hoogst vermakelijk en redelijk waarheidsgetrouw. In die periode kwam er namelijk heel wat shit uit. Het ironische is dat Masta Ace en CL in die periode beide een erg dik album dropte (niet alleen zij natuurlijk, maar het blijft frappant). Hier wordt dan ook met een knipoog naar verwezen doordat SOS laat uitschijnen dat er toen ook nog wel af en toe licht in de duisternis kwam. SOS eindigt dan ook met de boodschap dat dat sprankeltje licht zichzelf meer en meer zal gaan manifesteren en dat de cirkel opnieuw kan beginnen (startend vanaf Southernunderground natuurlijk).

Profetische woorden van de CL want na een goeie periode van pakweg 2003 tot 2007 met enkele topalbums waaronder classics door CL en Masta Ace, kende we een topperiode na 2007 met o.a. Atmosphere en aan commerciële kant pakweg Kanye,. Nu zitten we weer wat in de herfst (ook dat zal wel kloppen). Persoonlijk ben ik niet bang voor de winter want net als eind jaren 90, begin jaren 2000 is er ook nu een enorme stroom aan underground hip hop die de crappy mainstream compleet doet verbleken.

Wat een bazennummer als je erover nadenkt

Seasons had ik als relatieve leek nog nooit gehoord. Heerlijk nummer. Net als ik de rest van deze top 10 in meer of mindere mate wel een warm hart toe draag.

Season is inderdaad een prachtig nummer. Sowieso staan op Southernunderground de beste nummer van CL, wat een album is dat

a Piece of Strange!!! Maar eigenlijk vind ik zowat alle albums van CL heel vet, zelfs het laatste album. Southernunderground staat bij mij uiteraard op twee in de lijst van beste CL albums.

Anyway, mijn excuses. Ik wou gisteren al mijn nummer één posten, wel hier komt hij, alle tromgeroffel is overbodig want deze zagen de aandachtige volgers al van kilometers afstand aankomen:

1. Wu-Tang: Protect Ya Neck




Wu-Tang again? Fuck yeah! Het stond in de sterren geschreven dat mijn nummer 1 moest komen van het legendarische 36 Chambers! Ik heb lang getwijfeld over welk nummer ik nou precies zou kiezen en dat is uiteindelijk toch maar Protect Ya Neck geworden.

Waarom? Eén reden is dat dit nummer (samen met Wu-Tang Clan aint...) het nummer is dat ik het vaakst gespind heb. Een andere reden is dat ik de track woord voor woord kan meerappen, maar de hoofdreden blijft: nostalgie. Als 12-jarige werd ik voor het eerst blootgesteld aan Wu-Tang, zei het aan Wu-Tang Forever. Hun nog steeds erg onderschatte dubbelaar, die me meteen omver blies. Ik als kleine snaak meteen naar de platenzaak om hun meesterwerk uit 93 ook maar te kopen (als 8-jarige ging dit mijn petje wat te boven). Ik was lichtjes teleurgesteld, vooral door de kwaliteit van het afmixen maar Protect Ya Neck was één van de tracks die me meteen wegblies. En ook de sfeer van het album pakte me meteen, het is dan ook geen toeval dat ik Protect Ya Neck kies, gezien dat nummer het best de sfeer op het album weergeeft.

De track straalt namelijk, zoals het hele album van begin tot eind een soort energie en grimmigheid uit die me als jonge snaak meteen aansprak. Zo wat elke muziekliefhebber die ik ken en geen fan van het genre hip hop is, zegt daar steevast bij: behalve dat eerste wu-tang album, jezus is me dat een gestoorde, wilde sfeer! En zo is het maar net! Tot op de dag van vandaag is er geen enkel hip hop album meer uitgekomen dat de sfeer van 36 Chambers kan evenaren.

Protect Ya Neck is gewoon exemplarisch voor de hele sfeer op het album. Dat radio-interview, dat korte Shaolingeluid als mini-intro, de agressieve beat die meteen erna inkickt, dat simpele refrein dat je bij de keel grijpt, de loop "watch your step kid" en dan Inspectah Deck die meteen de deur instampt met een legendarische verse. De toon is gezet en als je Raekwon bezig hoort, snap je de commentaar wel van mensen die zeggen dat ze heimwee hebben naar de oude Rae. Method's verse is vervolgens al minstens even legendarisch en is tekenend voor de kwaliteit die TIcal zijn hele carrière zal brengen. U-God komt net als Rae zo dope op deze track, dat hij dat later nooit meer zou kunnen evenaren. De grimmigheid neemt toe met de donkere, gestoorde verses van de meer geflipte mc's van the Wu: ODB, Ghostface en RZA, zij rollen de rode loper uit voor THE GENIUS! Take us the fuck out of here, vraagt RZA hem. Is cool denkt GZA en hij rapt de fucking track helemaal kapot!!! Toen ik dat de eerste keer werd ik zowaar euforisch, alsof Genk net Anderlecht een pak slaag had gegeven!

Deze track en dit album zijn voor mij de reden dat The Wu niks mis kan doen. Ook al zijn hun recentere albums nog zo matig, het blijven iconen. Sure ze zijn lui, sure ze laten een uur op zich wachten en ja ze komen live vaak ongeïnteresseerd over en hadden beter hun mics gecheckt in plaats van te stonen in de backstage maar ik ga toch altijd helemaal los als ik nog maar de beats hoor inslaan van nummers als Protect Ya Neck, CREAM, Wu-Tang Clan Aint Nuthin to Fuck With,... en kan bijgevolg een live-optreden van Wu-Tang niet objectief beoordelen, voor mij is het namelijk altijd een feest!

Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn top 100 en ik zal zeker de toplijstjes van andere users blijven volgen!

Het ironische van Seasons is ook dat het begin van de jaren nul nou met schot dé golden age van hiphop voor mij is Maar inderdaad, dat speelt zich dan wel allemaal in de underground af. Verder geloof ik niets van zo'n cycle.

Verder ken ik het niet. Zometeen eens luisteren. Over Protect Ya Neck hoef ik verder niks meer te zeggen, natuurlijk. Ik vind meerdere Wu-nummers beter, maar goed, het scheelt allemaal niet veel: fantastisch nummer.

Een top top 100. En mn complimenten voor je verhaaltjes. Nu snel die nieuwste Gmob gaan luisteren thgryda!

Goodie Mob? Ik had die al beluisterd maar het was niet zo mijn ding, vandaar dat ik nog niet gestemd heb op het album. Maar ik ga het in de nabije toekomst zeker nog eens een spin geven om dan met een definitief oordeel te komen!

O. Vandaar. Ik herinnerde me je post daar dus vandaar mijn opmerking. Ik kan het me wel voorstellen. Het is nogal apart hier en daar door het Gnarls Barkley / Cee-lo Green sausje dat er over heen gegoten is.

Gezien je top 100 lijkt me dat hun eerste 2 albums meer in je straatje passen.

Peace....

Tof, ik houd het hier in de gaten en ik zie vanzelf wel wanneer het mijn beurt is.

Leuke top thgryda.

Geweldige top drie. Brother Ali is een heerlijke relaxte rapper, zeker met de juiste beat. Seasons is een mooi in elkaar gezet nummer, van wel degelijk hun beste album.

Protect Ya Neck, tja, gewoon een lekkere rauwe beat met een paar topverses.

http://wallpoper.com/images/00/28/33/74/meme-angry_00283374.jpg

kidding, ieder zijn mening en Southernunderground is een geweldig album, alleen vind ik de productie op A Piece of Strange zo buitenaards goed, dat het in mijn ogen hun meesterwerk is. De kwaliteit van SU, WRFF en DA zegt genoeg over de genialiteit van APOS.

Ik heb even de laatste pagina's doorgelezen en ik maak aan de hand daarvan even deze update:

Niels94: Update
Hessel: Update
Glaciers of Ice: nieuwe top 100
Harderwiek: Update
Inzpired: Nieuwe top 100

Wat doen we? Gaan de mensen die nog geen top 100 hebben voor? Ik vind het geen probleem in ieder geval, als ze er al klaar voor zijn dan. Anders kan Niels misschien beter eerst zijn update posten.

Mij maakt het niets uit. Dat laat ik aan Niels en jou over

Vrijdagmiddag ik verveel me. Wordt tijd dat ik de kolenmijn weer mag verlaten. Helaas geen top om mn tijd mee te doden. Wie plaatst?

Ik heb deze week wel tijd, maar als iemand nu zijn top 100 wilt plaatsen, ga je gang.

Trouwens, had hier over heen gelezen. Hahaha vette top 100 tghryda.

Doe jij maar GoI.