Paparazzi staat volgens mij in iedere top 100 hier.

Niet dat ik dat slecht vind, integendeel. Laat maar eens zien hoe sterk dat nummer wel niet is. Maar toch denk ik dat ik niet aan Paparazzi zou hebben gedacht als je me voor dit topic had gevraagd welk nummer ik in de meeste lijsten zou verwachten.

This is For Hip Hop is wel een heel erg nice nummer trouwens.

Leuk om Kendrick in je top 100 te zien! Leuk om uberhaupt een hoop newschool te zien in je lijst

Het zou maar raar zijn dat je een hele hoop nieuwe muziek gaat raten met 4.5 en af en toe zelfs 5 en dan geen enkele nieuwe track in je top 100 hebt staan

@ Hessel: The Loyalists zijn gewoon top!

The Loyalists zijn zeker top! Ik moet Moodswing snel weer eens een keer luisteren. Geniaal album.

Morgen en zaterdag geen tijd dus ik drop nu al mn laatste lijstje voor we de top 20 induiken en het echte werk kan beginnen, zondagavond drop ik nummers 20-11 en dan volgende week mijn top 10 per 4-3-3.

30. Pharoahe Monch: Agent Orange

Mijn persoonlijke favoriet van Pharoahe, heeft lang op het net rond gezweefd zonder op een album te staan. Uiteindelijk werd het een bonustrack op sommige versies van Desire. Maar wat een track, pompende beat en pharoahe die zijn klasse toont: flow, stemgeluid, lyrics tot zelfs het refrein dat hij prachtig inzingt. Pharoahe toont op deze track dat hij zowat de meest onderschatte MC aller tijden is. Deze man wordt vaak over het hoofd gezien maar hoort skillwise moeiteloos bij de 10 a 20 beste MC's ter wereld.

29. Deltron 3030: Mastermind

Een maandje geleden dropte Deltron 3030, de supergroep bestaande uit Del the Funky Homosapien, Dan the Automator en Dj Koala een opvolger voor hun debuutalbum. Dat het nieuwe album nauwelijks onderdoet voor hun oorspronkelijke klassieker is grotendeels de verdienste van vakman Dan the Automator die voor een prachtige sfeer zorgt op beide albums. Mastermind illustreert wat deel 1 toch nog een tikje beter maakt: een Del op full force (die binnenrijmen, die teksten, die flow ) en gewoon de compleetheid van deze monstertrack! Dit kwaliteit van dit nummer wordt niet meer geëvenaard op Event 2 waardoor Deltron 3030 hun piece de resistance zal blijven, al is event II veel beter dan men doet uitschijnen!

28. Mos Def: Ms. Fat Booty

Ik heb als solonummer voor Mos Def lang getwijfeld om voor personal favorite Travelling Man te kiezen maar ik ben uiteindelijk toch voor de klassieker gegaan. Ms. Fat Booty is namelijk hét hoogtepunt van Mos' beste soloalbum "Black on Both Sides". Ayatollah schudt met deze beat een meesterwerk uit zijn mouw: die voice-sample, de hook, de basslijn zijn alle kenmerkend voor deze klassieker. En Mos Def, tja hij blijft een top M.C. als hij het preken achterwege kan laten. Op het eerste zicht gewoon een liedje over een of andere chick maar de manier waarop Mos het brengt is uniek te noemen: op eenvoudige wijze met een eenvoudig thema toch origineel uit de hoek komen, het blijft een moeilijke evenwichtsoefening. Mos slaagt weet deze balans echter moeiteloos te vinden en levert daarmee een nummer af, dat ik vandaag de dag nog steeds regelmatig beluister en dat me altijd vervult met een gevoel van nostalgie.

27. Blu: No Greater Love

De afgelopen jaren bezorgde Blu ons hoofdpijn door het afleveren van gedrochten als Jesus en Noyork. Dat beide zo teleurstellend waren, ligt aan de kwaliteiten die Blu wel degelijk heeft. Dat komt echter pas tot uiting in combinatie met het muzikale genie van pakweg The Roots: zijn legendarische bijdrage op How I Got Over bewees nog maar eens dat Blu wel degelijk hét talent is van zijn generatie. Het beste werk leverde Blu af met producer Exile, op zijn beurt één van de grootste talenten onder de hedendaagse hip hop producers. Hun debuutalbum Below the Heavens blijft een meesterwerkje. Op dat meesterwerk is No Greater Love voor mij hét hoogtepunt: prachtige compositie van Exile en Blu die er heerlijk overheen vloeit. Topplaatje! Voor de users die de tweede plaat van Blu & Exile over het hoofd gezien hebben: ook dat album is zeker en vast de moeite om te checken.

26. Reflection Eternal: Move Something

Zoals Blu pas volledig tot zijn recht komt op beats van Exile, zo slaagde ook Dj Hi Tek er in om Talib Kweli destijds naar een ongekend niveau te tillen. Ik had een paar updates geleden al The Blast gedropt, een track die bijna exemplarisch te noemen is als het over Kweli gaat. Het nummer dat me echt een klap in mijn gezicht gaf tijdens het beluisteren van Train of Though was echter deze Move Something. Die bombastische beat sleept je meteen mee en Talib toont zijn klasse: minder ingetogen en gecontroleerd, meer de losgeslagen Kweli die met een onnavolgbare flow boordevol energie en tempowisselingen over de track heen walst. Ik krijg spontaan de drang om te springen als ik deze beat hoor inslaan!

25. Warren G: Regulate

Even een klassieke G funk plaat droppen maar wel meteen dé G funk plaat. Voor sommige zal dit nummer veel te cliché aanvoelen maar welke hip hop head van mijn generatie gaat ontkennen dat hij dit nummer als jonge gast 100 keer gepompt heeft? Op een occasionele leugenaar na: niemand! Nate Dogg is niks minder dan een held en Warren G laat zien dat hij meer is dan het neefje van: zijn lyrics of mc skills zijn misschien niet uitzonderlijk te noemen maar zijn stemgeluid en flow zijn dat wel en al zeker op deze plaat!

24. The Pharcyde: Runnin'

Het regent intussen klassiekers en dat zal niet meer stoppen tot mijn top 100 klaar is. The Pharcyde zal altijd synoniem staan met Runnin' en Passin' me by. Beide nummers zijn exponent voor de kwaliteit die Pharcyde begin jaren 90 wist af te leveren. Wat mij betreft is Runnin' met zijn slepende sample, voortkabbelende beat, geniale hook en refrein nog steeds hét absolute topnummer uit hun oeuvre. Het contrast tussen de in-your-face flow van Fatlip, de vloeiende, dansende raps van Tre en de losgeslagenheid van Knumb komen op deze track perfect samen en zijn representatief voor de harmonieuze veelzijdigheid van deze band.

23. The Notorious B.I.G.: Juicy

Als jonge jongen was ik meer aanhanger van het Tupac kamp dan van het kamp van Biggie maar de absolute parel van deze grote mijnheer mocht niet ontbreken in deze top 100. Sorry dat ik voor zijn meest commerciële nummer ben gegaan maar wie Biggie zegt, zegt Ready to Die en wie Ready to Die zegt Juicy. Zo simpel is het. Alls klopt: de beat , de hook en vooral Biggie! Van de grootste wigger tot de meest fervente backpacker alle kopjes gaan op en neer als Juicy inslaat en iedereen kan de track van voor naar achter meerappen. Wie dit niet diggt kan maar beter Coldplay opzetten (no offence Coldplay fans)

22. Cunninlynguists: The Gates (featuring Tonedeff)

Van een gansterrap klassieker naar een modern meesterwerk. Cunninlynguists staat al meer dan 10 jaar garant voor kwaliteit. De band heeft een ongekend oeuvre met als absolute uitschieter "A Piece of Strange" voor mij persoonlijk: één van de beste albums aller tijden. Meesterwerk op een sowieso al uitermate gestoorde verzameling tracks is The Gates. Deze had net zo goed in mijn top vijf gekund maar zweeft omwille van een niet nader te noemen criteria dat ik hanteer op plaats 22. Prachtige bezwerende beat van Kno, die dan wel een arrogant mannetje mag zijn maar daarnaast ook een muzikaal genie blijft. Niet toevallig tilt Tonedeff de track naar een hoger niveau, de combinatie tussen Tone en CL is er eentje van goud en dat blijkt ook hier. Hij flowt op zeemzoete wijze over de flow en het contrast met de ruigere stem van Deacon is er eentje dat zorgt voor een geweldige sfeer, die ondersteund wordt door de prachtige beat.

Het verhaal dat zich ontvouwt in deze track is er eentje dat zijn gelijke niet kent binnen hip hop. Tonedeff schetst de harde levensloop van een brandweerman die zijn vrouw verliest, zijn dochter verliest en uiteindelijk sterft. Aan de hemelpoort ontstaat een confrontatie tussen de man en the gatekeeper (Deacon) dat niet zo goed afloopt voor deze brandweerman. Geniale track, die (nogmaals mijn excuses) een plaats of 20 te laag staat in mijn top 100.

21. Jay-Z: Heart of the City

Na het diepe The Gates sluiten we af met iets luchtig maar wel iets geniaal. Heart of the City is voor mij de reden dat The Blueprint Jay's beste album blijft: de definitieve doorbraak van mister Kanye West; ondanks alle arrogantie één van mijn favoriete producers aller tijden. Deze beat is typisch voor de Kanye van die tijd: bombastisch, trompetgeschal, stompende beat, gospel samples, klappende handjes,... Jay-Z pakt het cadeautje met veel plezier uit: complexloos rapt hij de track vol en laat hij de beat zijn werk doen. Als Jay stopt met rappen, de beat zich aanzwengelt en de hook losslaat, gevolgd door de claps. Veel mensen zullen nu de wenkbrauwen fronsen, maar dat boeit me geen ene moer, wat een beat

Mooi rijtje weer. Mastermind is een heerlijk nummer, maar niet het beste nummer van het album naar mijn mening. De beat is heerlijk en Del is tekstueel erg sterk, maar het onderwerp van dit nummer is vrij simpel vergeleken met sommige andere nummers.

Echt niet? Qua thematiek niet maar qua combinatie met de productie wel imo. Enorm vette clip overigens. Al zijn madness, 3030, positive contact, things you can do,... ook erg vet.

Opnieuw een vette lijst. Enkel Heart Of The City (absoluut niet wack, maar imo niet van heel hoog niveau) is wat minder. No Greater Love had ik dik op repeat in 2010 (ontdekte toen Below The Heavens).

Leuk geschreven en coole top 100

Vanavond/morgenvroeg de top 20, en dan in de dagen erna de top 10 per 3 a 4 tracks.

En we duiken bij deze de top 20 in, het zijn quasi allemaal classics, waarvoor mijn excuses:

20. Kanye West: Get Em High (ft. Talib Kwel...

We beginnen aan de top 20 met een persoonlijke favoriet. Voor mij het hoogtepunt van The College dropout: een monstercallabo bestaande uit één van mijn favoriete producers en twee van mijn favoriete mc's. Heerlijke beat van Kanye waarop Talib & Common lekker los gaan en ook Kanye komt verrassend dope uit de hoek. Ik zag zowel Talib als Kanye deze al live brengen en dan gaat echt het dak er af. Tot mijn grote teleurstelling vertikte Kanye de laatste keer om Common bij deze track mee het podium op te sleuren (hij stond nochtans in het voorprogramma), doodjammer maar mister West had misschien bang om van het podium gerapt te worden door Common Sense

19. Immortal Technique: Dance With the Devil

Klassiekertje van IT. De rustige pianomelodie en de baslijn staan in schril contrast met de rauwe stem van IT die op typische wijze een weerzingwekkend verhaal uit de doeken doet. De tekst maakt je ongemakkelijk maar de manier waarop onze favoriete Peruvaanse Amerikaan het verhaal opbouwt om uiteindelijk tot een huiveringwekkende apotheose te komen, is niet minder dan geniaal te noemen!

18. Non Phixion: Black Helicopters

Als 17-jarige werrd ik weggeblazen toen ik voor het eerst dit nummer hoorde. De beat van Necro is één van de vetste beats die ooit gemaakt werd, ik ben nooit echt een fan geweest van het Uncle Howie kamp maar deze track en bij uitbreiding het hele "The Future is Now" album is van een zelden gezien niveau. Met producties van o.a. Pete Rock en Dj Premier is het album zo veel meer dan enkel alleen Black Helicopters, al blijft het het absolute hoogetepunt.

17. Dead Prez: Hip Hop

Twee jaar voor ik Black Helicopters voor het eerst hoorde, was ik in de ban van het album Lets Get Free van Dead Prez. Ondanks dat ik als blanke, Belgische tiener weinig voeling had met de politieke insteek van het album, raakte ik toch onder de indruk van de teksten van beide heren (ook al waren deze op het randje van racistisch). Het album zit bovendien ijzersterk in elkaar met als absolute uitschieter deze absolute banger! De manier waarop die basslijn inkickt is gewoon legendarisch, de verschillende lagen die bovendien in de beat zitten en de manier waarop beide mc's te keer gaan: alles klopt op deze track

16. Madvillain: Accordion

Toen ik Madvillainy voor het eerst hoorde, snapte ik niet waarom iedereen dit zo buitenaards goed vond. De slome flow van Doom kon me niet pakken en deed zijn sterke lyrics compleet te niet, bovendien vond ik de Madlib producties maar raar klinken. Accordion vormde de uitzondering, ik draaide dat nummer erg vaak. Een jaar of vijf herontdekte ik Madvillainy en toen zag ik de genialiteit er plots wel van in. Madvillainy is niets minder dan een meesterwerk dat bol van de hoogtepunten staat maar voor mij zal Accordion altijd het allerbeste nummer van de LP blijven (al komt All Caps aardig in de buurt).

15. Jedi Mind Tricks: Uncommon Valor: a Vietnam S...

Jedi Mind Tricks is wederom een voorbeeld van een groep die ik lang niks vond maar na een tijd toch geniaal begon te vinden. De beats van Stoupe heb ik altijd heerlijk gevonden maar ik vond de schreeuwerige stijl van Vinnie Paz niks. Gaandeweg begon ik Vinnie steeds beter te vinden maar als ik denk aan JMT's beste nummer dan denk ik toch aan Uncommon Valor en dan vooral de legendarische bijdrage van RA, een mc die in geen enkele top 100 mag ontbreken. Jammer voor Vinnie maar het zijn RA en Stoupe die hier de show stelen en dat is geeneens een schande want beide heren leven hier een buitenaardse bijdrage aan een ontroerend mooi nummer.

14. Nujabes: Feather (Cise Starr)

Cise Starr en Nujabes, een hemelse combinatie van twee heren die ik ontdekte via musicmeter en in geen tijd uitgroeide tot twee van mijn grootste idolen. De dood van Nujabes is voor de hip hop nagenoeg een even groot verlies dan de pijnlijke overlijdens van monumenten als Dilla, Guru, Biggie of Pac en dat wil veel zeggen. Cise Starr, die bij CYNE met Akin een uitstekende partner in crime heeft en enorm goed tot zijn recht komt op de producties van Spech en Enoch, haalt mogelijks een nog hoger niveau wanneer hij met Nujabes de handen in elkaar slaat. Het absolute hoogtepunt van die samenwerking (en dat wil wat zeggen als je de rest van hun gezamelijke nummer erop naslaat) is dit prachtig nummer. De pianomelodie en rustige basslijn zijn synoniem geworden met het Hydeout label en Cise Starr gaat er lekker op los. Heerlijke track!

13. Jaylib: The Red

Even om aan te tonen dat je door een dijk van een beat te maken gewoon een absolute classic kunt creëeren zonder dat daarbij ook de raps van een hoog niveau hoeven te zijn. De sample van Shine On, de tempowisselingen, de basslijn,... de legendarsiche samenwerking tussen twee muzikale genieën leverde een memorabel album op met enkele monumentale uitschieters met als klap op de vuurpijl The Red. Madlibs raps op deze track doen het nummer weinig eer aan, maar vreemd genoeg is dat voor mij meteen ook onderdeel van de genialiteit van dit nummer, het legt de focus waar ze hoort te liggen: bij de beat!

12. Mobb Deep: Shook Ones pt II

Cliché of niet zoals geen enkele top 100 zonder Illmatic kan, is het onmogelijk om The Infamous van Mobb Deep niet te vermelden bij het opstellen van dergelijke lijstjes. En dan kom je toch altijd uit bij Shook Ones pt II, al staat The Infamous toch vol met topnummers.... De manier waarop Havoc en Prodigy te keer gaan op die grimmige beat, bezorgt me ook na de tienduizendste keer dat ik de track pomp nog steeds kippenvel. De kwaliteit en duisterheid van de beat zijn exemplarisch voor de sfeer op het album, Prodigy en Havoc nemen je mee naar de donkere hoekjes van Queens Bridge. Dat het album nauwelijks onderdoet voor Illmatic, zegt eigenlijk al genoeg.

11. Gang Starr: Full Clip

Gang Starr is één van die groepen (samen met Outkast, De La Soul,...) die ik dringend moet herontdekken. Ik ken hun classic albums wel en heb ze vaak beluisterd maar lang niet uitvoerig genoeg. Guru heb ik altijd een geweldige mc gevonden mede door zijn Jazzmatazz platen maar toch vooral door zijn werk met Dj Premier. Voor mij blijft het hoogtepunt uit hun oeuvre dit geweldig nummer dat opgedragen werd aan Big L. En wat voor een eerbetoon is het geworden: typische beat van Premier, typische scratch erin en Guru op zijn sterkst, wat een bazentrack Ik kan alle albums van Gang Starr nog honderd keer gaan herbeluisteren, Full Clip zal voor mij hét beste nummer van dit legendarische duo blijven. Nu ik het nummer beluister en ik hoor Premier beginnen met: Big L rest in peace, denk ik automatisch: ik mis Guru minstens even hard als Big L. GURU REST IN PEACE!

Ik hoop dat jullie genoten hebben van deze update en wil me nogmaals excuseren voor de clichés. De rest van de week maak ik geleidelijk aan mijn top 10 bekend en ook daarin zal je veel classics terugvinden, maar bevat toch wat meer een personal touch.

Inderdaad allemaal cliché nummers Maar wel stuk voor stuk keiharde tracks. Alleen ben ik Uncommon Valor helemaal beu.

Iets minder als de 10 hiervoor. Maar nog steeds dope.

Grappig, mijn ervaring met Jedi Mind Tricks is dus precies omgekeerd. Voor mij erg toegankelijk hiphop, gewoon lekker boos en niet te ingewikkeld. Maar het gaat vrij snel vervelen. Uncommon Valor trekt me overigens niet heel erg. Verder een mooi rijtje, zelf ik kende het meeste hier al wel van.

Blijkbaar had ik nog niet op deze top 100 gereageerd. Veel uitstekende tracks, weinig onbekenden inderdaad maar cliché zou ik het niet willen noemen - hooguit cliché omdat er minder obscure tracks in staan dan bij de meeste van je voorgangers. Vooral in je eerste paar updates trokken de wat meer moderne mainstream tracks me niet zo, maar dat werd voor mij gelukkig gecompenseerd door de afwisseling met undergroundtoppers en klassiekers. Dit lijkt me een aantrekkelijke top honderd voor eventuele lezers die wel geïnteresseerd zijn in hiphop maar niet zo bekend zijn met de betere artiesten.

Zoals ik. De hiaten in mijn kennis zijn groot, dus binnenkort maar eens serieus doorluisteren.

Ik volg dit topic al een tijdje, passief maar met veel nieuwschierigheid naar elke update.
Hartstikke tof.

Weer een aantal sterke nummers, of eigenlijk alleen maar sterke nummers. Dance with the Devil is mijn favoriet van dit rijtje. Storytelling op zijn best. Full Clip is ook lekker. Ik vind het altijd mooi hoe die beat er in komt na 'Big L Rest In Peace'.

Dit! Echt legendarisch hoe die bass er complexloos ingepompt komt. Ik ga zo mijn nummer 10 droppen! Vandaag zal ik vier nummers doen, morgen en overmorgen telkens drie.

10. Masta Ace: Beautiful




Ik begin mijn top tien met één van mijn favoriete artiesten: Masta Ace. MA is een mc die altijd garant staat voor kwaliteit maar zijn absolute meesterwerk blijft voor mij "A Long Hot Summer". Beautiful vind ik het beste nummer op een waanzinnig goed album. De productie die producer Koolade levert is niets minder dan geniaal te noemen: die slepende sample, de voice sample, die voortkabbelende basslijn Het mooiste element in hip hop is voor mij echter de symbiose tussen een geniale beat en een rapper die de track naar een hoger niveau tilt. Dit nummer is hier een schoolvoorbeeld van, de flow van Ace sluit naadloos aan bij de beat, de manier waarop hij het refrein zingt klopt perfect met de tempowisseling in het nummer. De manier waarop Masta Ace verhaalt over de kleine dingen die het leven mooi maken, is eenvoudig maar daarom niet minder dan geniaal. In zijn geheel gewoon een prachtig nummer dat ik na al die jaren nog steeds regelmatig beluister!

9. DIlated Peoples ft. Guru : Worst Comes to Worst




Dilated Peoples groeide de laatste jaren uit tot één van mijn favoriete bands. Terwijl ik hen vroeger gewoon beschouwde als een degelijke hip hop formatie die zo nu en dan op de proppen kwam met een epische track (zoals worst comes to worst), ben ik door het bijwonen van live optredens van zowel Dilated Peoples als Evidence solo een enorme fan geworden van zowat alles wat met de groep te maken heeft. Worst comes to worst blijft in een oceaan van geweldige nummers voor mij overeind als hun beste track.

De genialiteit van de track ligt toch vooral in de geweldige productie van Alchemist. Ludacris maakte er gretig gebruik van op het al eveneens geweldige Growing Pains. Waar dat nummer het moest hebben van een goed gezongen hook en het stemgeluid van Ludacris, is Worst Comes to Worst echter een stuk completer. De beat wordt ondersteund door geniale sratches van beatjunkie Dj Babu en zoals wel vaker tilt Evidence de Alchemist productie naar een hoger niveau. Rakaa doet zoals gewoonlijk weinig onder en als klap op de vuurpijl komt ook superheld Guru de track nog wat opluisteren! De combinatie beat, dope mc's en Babu - die laat zien dat je door op het juiste moment scratches toe te voegen aan een nummer, wel degelijk het nummer een extra dimensie kan geven- zorgen ervoor dat dit nummer uitgroeide tot een weergaloze hip hop classic.

Als ik dit nummer beluisterd heb, betrap ik mezelf erop dat ik de rest van de dag, het deuntje vrolijk loop te fluiten. Fijn nummertje ook om met dit nazomerweertje door je koptelefoontjes te pompen!

Beautiful Een van de mooiste feel good nummers. Die zomerse sfeer die het hele album heeft komt in dit nummer het beste tot uiting. Masta Ace is natuurlijk ook een hele relaxte rapper om naar te luisteren.

Worst Come to Worst is ook een lekker nummer. Killah Priest gebruikt die sample trouwens ook heel erg goed.

Beide nummers komen inderdaad toevallig mooi overeen met het weer

8. Common: The Light




Menig hip hop liefhebber zal me voor gek verklaren omwille van het feit dat ik The Light verkies boven pakweg I Used to Love H.E.R. of een nummer van mijn favoriete Comalbum: Be. De reden is dat ik als 15-jarige mainstream hip hop liefhebber een exemplaar kreeg aangepraat van Like Water for Chocolate. Een heel belangrijk moment voor mij als hip hop head, ik kwam voor het eerst in aanraking met de geniale J Dilla (toen nog Jay Dee). Op dat moment kon ik zijn stijl nog niet ten volle appreciëren maar ik werd wel weggeblazen door dit nummer en door het door Premier geproduceerde The Sixth Sense. Ik heb dan ook lang getwijfeld tussen beide tracks maar ik ben uiteindelijk toch gegaan voor de Dilla productie. De beat is geniaal, Common rapt met in zijn gekende stijl met een enorme gladde flow, de teksten zijn misschien niet erg ingenieus maar getuige van eenvoudige schoonheid,... The Light is een knaller van een klassieker die ik altijd met veel plezier zal meezingen. Net als de vorige twee nummers, past ook deze track enorm goed bij het weertje!

Je zit toch wel lekker in de zon he? Al die verhalen de typen?

Nope, mn doctoraatsproject zit erop en mijn contract loopt bijna af, tussen het solliciteren door, verveel ik me wat en typ ik de verhaaltjes. Hier het laatste nummer voor nummer voor vandaag.

7. Atmosphere: Painting




Wat betreft Atmosphere had ik wel een volledige top 100 kunnen vullen met alleen maar nummers van deze jongens. Een nummer kiezen voor in mijn top 10 te plaatsen was dan ook verschrikkelijk moeilijk. Uiteindelijk ben ik dan maar gegaan voor het nummer dat op mij de grootste indruk naliet bij mijn eerste luisterbeurt. Niet toevallig heb ik gekozen voor een nummer van hun meesterwerk WLGYLYPTSG. Voor velen misschien één van hun mindere nummers, voor mij allicht hun beste nummer. De productie van Ant is heerlijk in al zijn eenvoud. Wederom een zomerse sample die het nummer domineert en voor een geweldige sfeer zorgt. Slugs heldere flow en aangenaam stemgeluid zorgen voor een perfecte symfonie. De dubbele bodem in zijn teksten, zijn woordkeuze en voor één keer gaat het niet over vrouwen maar over de hardheid van het dagelijkse leven en hoe men er aan ontsnapt door te vluchten in een verslaving (althans dat interpreteer ik zo en laat dat net de kracht van Slug zijn). Prachtig nummer om de dag mee af te sluiten, stay tuned voor meer kleppers de komende twee dagen

Painting. Inderdaad erg tof nummer. Volgens mij ook het nummer van Atmosphere dat ik in mijn top 100 had staan.

Sterkte met solliciteren.

De laatste 4 nummers zijn echt ontzettend tof! Zouden stuk voor stuk ook hoog in mijn top 100 staan.

En we gaan verder:

6. Cyne: Steady




Voor mij het allerbeste nummer van één van hip hops best bewaarde geheimen: CYNE! De groep, bestaande uit de blanke producers Enoch en Speck en de zwarte mc's Cise Star en Akin moet zowat het vlaggenschip zijn van het steengoed Project Mooncircle label. CYNE heeft een aantal heel vette platen onder hun riem maar debuutalbum Time Being blijft hun meesterwerk, zoals dat bij de meeste artiesten het geval is. Anders dan bij de meeste artiesten ligt dat bij CYNE echter niet door een gebrek aan niveau bij hun later werk, in tegendeel, de groep is één van de meest consistente formaties binnen het genre. Nee bij CYNE ligt dat aan de weergaloze schoonheid van hun debuutplaat.

Het nummer Steady is exemplarisch voor de rest van het album: de productie die Enoch en Speck hier afleveren is uitermate lekker met die terugkerende voice sample, de tempowisselingen en de ingetogen basslijn. De mc's overstijgen echter het niveau van de beat en dat ligt zeker niet aan de kwaliteit van de productie! De flow van Cise Starr op dit nummer is werkelijk fe-no-me-naal, hoe hij over de beat zweeft, wisselt van tempo, zijn breath control, stemgeluid, delivery & rijmschema's Zowat elke mc zou ondergesneeuwd worden door een dergelijk arsenaal aan klasse maar niet Akin, die blijft vrolijk in Cise"s kielzog en vormt de perfecte aanvulling voor zijn kompaan. De wisselwerking tussen beide is, samen met de producties van superduo Spech en Enoch, dé reden waarom CYNE zo geniaal is.

Top nummer dat ik met plezier twee maal na elkaar geluisterd heb, tijdens het schrijven van dit tekstje!

Een uurtje na de nummer 6, duiken we de top 5 in en de spanning neemt toe:

5. The Roots ft. Erykah Badu: You Got Me




Sorry voor het clichénummer maar ik kan gewoon niet buiten deze parel. De instrumentatie van Questlove en kompanen is van een vertederende schoonheid die zelfs de meest volwassen kerel tot tranen toe kan ontroeren. De melancholische zang van Erykah draagt bij aan de unieke sfeer die dit nummer uitdraagt.

Black Thought is een weergaloos talentvolle mc, op de meer bombastische tracks van the roots voelt de man zich als een vis in het water, op meer grimmige tracks lijkt hij dan weer gemaakt om op een duistere manier zijn verhaal te doen en op You Got Me krijgen we de ingetogen, gecontroleerde Black Thought te horen. De man is een hip hop duizendpoot die zich aanpast aan de omstandigheden. Zijn stemgeluid en flow vormen een perfecte synergie met de melancholische pracht van de instrumentale begeleiding. Er ontspint zich een liefdesverhaal voor onze ogen waaraan quasi uit het niets een verrassend sterke Eve (wat is er met haar gebeurd btw ) haar bijdrage levert.

Een pareltje van een nummer dat nooit zal vervelen, een mijlpaal binnen de muziek in het algemeen en de hip hop in het bijzonder die altijd zal overeind blijven!