Nooit gedacht dat ik hier nog eens zou posten, maar ik heb me maar eens laten verleiden tot een cd van µ-Ziq en verdomd: mooie muziek. Grappig dat ik de cd precies andersom beleef dan de kenners, voor mij zijn die eerste tracks juist een prima manier om een beetje te wennen aan deze muziek en de manier van luisteren, die toch meer van je vraagt dan een gemiddeld rockalbum. Waar ik vroeger om te proberen wel eens een los nummertje luisterde in het genre merk ik dat het veel beter werkt om een heel album te luisteren - en nog eens en nog eens jaja

Ik vind deze cd af en toe behoorlijk funky en had vooral in het begin wel het idee dat ik naar de soundtrack van een oosterse cultfilm luisterde, of tenminste wat ik me daarbij voorstel. Voorlopige favoriet is het titelnummer, waarbij de volumeknop altijd extra opengezet wordt. Ik stem nog maar niet, geen idee hoe ik dit moet plaatsen
