In het kader van soulalbum van de week beluisterd. Ik moet zeggen, zoiets hoor je niet elke dag

Moet ook zeggen dat ik er niet meteen heel kapot van ben. Ondanks het ontegenzeggelijke talent, en de enorme power die ervanaf straalt, is hij voor mijn gevoel wel heel erg bezig James Brown naar de kroon te steken. Bovendien vind ik dat er op bepaalde momenten veel te veel blazers in weg staan en snap ik niet wat de intrumentale cover van California Dreaming op het album doet.

Op zijn beste momenten daarentegen swingt Baby Huey zijn gewicht in goud en vang je een glimp op van de enerverende bijeenkomsten die zijn liveconcerten moeten zijn geweest.

Openingsbod 3*, met halve ster groeipotentie



Mwoah, heb ze eens achter elkaar gedraaid, maar Sam Cooke blijft makkelijk overeind. Beide mooie versies.

Badfinger heeft alles in de bio wat de rock zo roll maakt. Begenadigde muzikanten, een contract bij Apple, en een rij hits waar geen einde aan leek te komen eindigde in de zelfmoord van twee van de songwriters (Pete Ham in 1975 en Tom Evans in 1983) en het volslagen bankroet van de rest van de band. Nevertheless, vanmiddag deze plaat weergedraaid - uit de tijd dat ze allemaal nog leefden - en de muziek kan er nog steeds meer dan uitstekend mee door. Waar lijkt het op? The Hollies en The Beatles lees ik op internet, maar zelf dwaalde ik ook regelmatig af naar Steve Miller. 3,5 *

Deze schijf kende ik natuurlijk al, maar had nog niet gestemd. Door de nominatie tot Soulalbum van de Week ben ik hier tot mijn plezier op gewezen. De negende stem op dit abum bevat vier sterren, allemaal vanwege haar stem, haar persoonlijkheid, de lekkere teksten en zoals sq al terecht opmerkte - ga je nog stemmen? - de onovertroffen jaren zeventig productie.

Waar is die vijfde ster dan? Ben af en toe niet helemaal ondersteboven van de composities en betrap mezelf soms op de neiging tot forwarden, iets wat ook wel eens opborrelt bij beluistering van idd Parliament en andere 70's funkautoriteiten. Droomde er als jongetje wel vaak van om een ultracoole funkbassist te zijn, zoals die hier te horen is. Het is dan ook niet de eerste de beste. Larry Graham speelde bij Sly & the Family Stone en was oprichter en voorganger van de funkers van Graham Central Station.

Heel erg stemmingsafhankelijk, de albums van Betty Davis. Vanavond ben ik in de juiste stemming. Oh Yeah! I Will Take That Ride!

Wat deze man met een gitaar doet, daar zakt mijn broek van af. Rauwe, vieze akoustische blues met zijn donkere stem er lekker vervormd (denk ik) overheen. Live is deze Noorse heer ook een sensatie, inderdaad een motherf.... stringmachine. Laat mijn stem - de eerste - niet de laatste zijn: 4*.

Ik zat gisteren in het cafe, waar net Crazy Rhythms van The Feelies was gedraaid en de barman vertelde een perfect vervolg te hebben: Black Lipstick. Nooit van gehoord, maar dit is nou zo'n ontdekking waar ik blij van wordt. The Feelies meet Velvet Underground, zoiets, heerlijke meeslepende nummers, beetje donkere licht overstuurde gitaren en allemaal heel laidback. 4* voorlopig

Zo eens even vier sterren uitdelen. Zo'n spierballenbijeenkomst is van tijd tot tijd wel aan mij besteed, vooral omdat de heren naast biceps vooral veel finesse tonen. Bodybuilders die een eitjes pellen zeg maar. Unique Selling Point: de gitaar die in alle vormen, maten, geluiden en snelheden tot je komt, de ene keer nog mooier dan de andere. Zelfs een flamenco kwam voorbij in huize lebowski. Uiteraard op een lekker ritmebed van Bozzio en Levin. Ik denk dat de Prog-liefhebber hier wel iets mee kan. Deze wel iig 4*

Het soort bluesrockband dat door ZZ Top overbodig werd gemaakt. Ik zat bij het beluisteren op 2,5* tot ik de tenenkrommende cover van Sweet Jane hoorde . Alleen Smokin' in the Boys Room is een prima nummer.

Geweldige plaat, maar helaas geadopteerd door zo'n beetje elk Grand Café, hotellounge en verjaardagsfeest. Je kan er dus bijna niet meer naar luisteren als je er zelf zin in hebt. Ben trouwens drie jaar geleden in de BVS Club in Cuba geweest, je kan daar met gemak nog acht of negen blikken van die heerlijke mannetjes en dito muziek opentrekken. Fantastische sfeer.