Tja, na voorgaande existentiële dialoog tussen EMM en ZG wil je dan ook graag iets zeggen over SFtF, en uitleggen waarom je deze cd zomaar 4* geeft. Maar wat nog toe te voegen? Dat het me vanaf seconde uno als een warm bad heeft aangevoeld misschien. Dat een titel als Steel Compass / Drive North / Disappear natuurlijk jeuk aan de rugzak bezorgt (wat een mooie track ook). Ik heb het gevoel dat ik een rondleiding krijg door een complex waar in alle hallen en zalen die we betreden een ander onderdeel voor hetzelfde eindproduct wordt gemaakt. Onderscheid, maar ook samenhang. En het mooie is dat je halverwege de rondleiding vergeet om jezelf af te vragen wat er eigenlijk gemaakt wordt, en dat je alleen nog maar heel blij bent dát het gemaakt wordt

Sex Pistols was de eerste boys band. Geheel bedacht volgens een marketing-concept. Dat ze zo'n goede plaat afleverden verraste vooral de manager McLaren himself. Dat zegt wel iets natuurlijk. Feitelijk hebben Sex Pistols niets met punk te maken. Net als die reunie van SP trouwens, wat een dieptepunt. Zeer overschatte band wat betreft invloed op de punk, desalniettemin een paar waanzinnige nummers op die plaat.

Ik was als zevenjarige nog helemaal niet bezig met muziek – ik ben vergeten waar ik toen eigenlijk wél mee bezig was – maar deze plaat voert me niet terug naar de tijd dat ik de muziek ZELF ging waarderen, maar naar 1970, toen mijn vader, mijn moeder, mijn ooms en tantes S&G draaiden en verder overal deze plaat leek op te staan.

Daarom 4,5 *. De kracht van deze plaat zit niet in de constante kwaliteit van het songmateriaal (titelsong Bridge eindigt veel te bombastisch, Cecilia en met name Bye Bye Love vind ik zelfs redelijk zwak), maar in die andere kracht van muziek: memory-trigger. De sfeer voert me terug naar eindeloze vakanties, feestjes van mijn vader waar je op mocht blijven, de levensfase waarin je onder je bed kijkt voor je gaat slapen, duizenden vragen hebt en – in mijn geval - het knagende gevoel ontstond dat muziek wel eens een groot aandeel in mijn leven zou kunnen krijgen.

Los van al deze bespiegelingen staat er natuurlijk een pak geweldige nummers op deze plaat. Het melancholieke So Long, Frank Lloyd Wright, het schitterende The Boxer, het swingende Why don’t you write me en natuurlijk Song for the asking, waardoor het laatste groefje van de elpee altijd vergezeld gaat van mijn kippenvel.

Simon & Garfunkel kunnen doorgaan tot ze ons wegen, voor mij blijft het bij hen altijd 1970.

Ongelooflijk dat ik hier nog nooit van gehoord had, die Molina heeft al een enorm oeuvre uitgebracht. Wat kan ik erover zeggen: vanaf de eerste luisterbeurt maakt deze muziek diepe indruk op me, met name het openingsnummer is betoverend mooi. Broeierig en heel fraai gezongen, het bewijs dat je geen wereldstem nodig hebt om iemand te kunnen grijpen. Ik moest tijdens het luisteren denken aan Crazy Horse (niet de stem, maar die slordige en daardoor juist zo meeslepende manier van spelen) en aan Nick Drake (en dan wel de manier van zingen). Had de laatste paar nummers wel wat moeite mijn aandacht erbij te houden. Ik zag trouwens op Allmusic.com dat deze cd als het mindere broertje wordt beschouwd van Songs:Ohia, ben wel heel benieuwd naar de rest van zijn platen dan. Voor nu: 4*, maar ga er vanavond eens goed voor zitten zonder afleiding.

Waarom 5* voor Spearhead wordt mij gevraagd. Tja. Waarschijnlijk een samengaan van een paar zaken. Ten eerste mijn fantastische herinneringen aan het jaar 1995, toen ik in een kroeg werkte en deze plaat leerde kennen. Ten tweede het meisje dat later mijn (en weer later mijn ex) vriendin werd, dat ik definitief door de knieën liet gaan door haar deze cd te schenken

Maar ten derde en toch met name de fantastische positieve en swingende sfeer die van het album straalt. Teglijkertijd lome en superswingende baslijnen (ik kan me niet voorstellen dat het baslijntje van Dreamteam me ooit zal vervelen), Michael Franti (die stem!) die daarna nooit meer beter zou zingen en nog niet zo godvergeten politiek correct was, en de creatieve teksten. (De angst voor) AIDS en het rassenprobleem worden scherp, maar met de nodige humor en zelfrelativering aangesneden.

Who they, who they, who they, who they slept with. (Positive)

Tot slot zag ik later dat jaar Spearhead in De Oosterpoort, een geweldig concert dat het laatste puzzelstukje vormde voor mijn topbeoordeling. Toegegeven, de avond werd een handje geholpen door wat flora van De Tevreden Rookster, maar ik en mijn vriend Otto hebben tot diep in de nacht met een geweldige grijns door Groningen gezeuld. Mijn vriend Otto gaf zelfs toe voor het eerst in tien jaar te hebben gedanst

Nu ik erover nadenk toch erg weinig stemmen voor een album dat ik als een klassieker beschouw.

Onze vaderlandse bijdrage aan de punk, geproduceerd door de beste dj van Nederland ooit, Alfred Lagarde. Inmiddels zijn we een jaar of 25 verder en het nodige gewend, maar toen deze plaat uitkwam werd ik echt van mijn sokken geblazen door de snoeiharde, retestrakke schema's. Af en toe wat (te) flauwe humor tussendoor en na 29 minuten vonden ze blijkbaar dat ze genoeg muziek gemaakt hadden, maar voor de rest: top!

Ik heb de cd meerdere malen beluisterd. Mijn probleem is dat het muzikaal allemaal wel klopt, maar het is allemaal zo braaf en glad geproduceerd. Lukather kan goed spelen, maar hij durft amper buiten de meer dan platgetreden paden te treden. Als hij dat af en toe toch doet, levert het direct de fraaiste momenten van de cd op. Enkele hoogtepunten: Hero with a thousand Eyes (had zo op een vroeg Toto-album kunnen staan, mooie zangmelodie), Freedom (het beste nummer, lekker stevig, mooi gitaarwerk) en Never Walk Alone (rustige blues). Samen zorgen ze net voor 2,5 *

Leer deze plaat net kennen (had er echt nog nooit van gehoord), waar MuMe al niet goed voor is. Hink op twee gedachten, want deze muziek is uniek, maar ik zit toch met vergelijkingen in mijn hoofd (Daft Punk meets Jesus & Mary Chain, DAF a la Tiësto, Stray Cats on acid of zoiets). Het absolute hoogtepunt. Ik kom niet op dancefeesten, maar dit lijkt me ook anno nu een geheide vloervuller. Wisselvallig, want ik vind itt anderen op deze bladzijde Frankie Teardrop en ook Johnny zwakke nummers: 3,5 *

Super Furry Animals was zo’n band waarvan ik alleen de naam kende, wel grappig vond ik die naam. Jammer dat ik mezelf die muziek al die tijd ontzegd heb, want ik het echt een zeer prima collectief. Mwng is de derde cd die ik van ze hoor (naast Outspaced en Rings around the world).
Erg sfeervol, deze cd. Het lijkt op de één of andere manier wel of ze lekkerder in hun vel zitten door het zingen in hun moerstaal (soms denk je trouwens even dat je naar een Frans album luistert). Keerzijde is natuurlijk wel dat je geen blasse Ahnung hebt waar het over gaat. Dan maar onderdompelen in de stemming die ze oproepen. Ook lekker. Onderling behoorlijk verschillende nummers, alleen al de eerste twee. Prachtige opener, beetje zeikerig vervolg met Ymaelodi Â'r Ymylon. Maar daarna begint SFA aan een sterke opmars, ingeleid door het fraaie trompetje in Y Gwyneb Iau. En uitgeleid door het ook al zo mooie Gwreiddiau DWFN Mawrth Oer AR y Blaned Neifion. Tussendoor verslapt eerlijk gezegd wel eens mijn aandacht, maar nooit heel lang. Ergo: 4 *

Voor de geïnteresseerden:
- Drygioni = Badness
- Ymaelodi Â'r Ymylon = Joining The Periphery
- Y Gwyneb Iau = Liverface
- Dacw Hi = There She Is
- Nythod Cacwn = Beehives
- Pan Ddaw'r Wawr = When Dawn Breaks
- Ysbeidiau Heulog = Sunny Intervals
- Y Teimlad = The Feeling
- Sarn Helen = Sarn Helen
- Gwreiddiau Dwfn/Mawrth Oer Ar Y Blaned Neifion = Deep Roots/A Cold Mars On Neptune

Was toch een behoorlijke line-up: Bertus Borgers, Herman Deinum en Hans Lafaille uit Cuby & The Blizzards, Robert-Jan Stips (die heeft dan al een succesvolle carrière als frontman van Supersister en toetsenist bij de Golden Earring achter de rug). Alleen gitarist Paul Smeenk is relatief onbekend als ze in 1976 beginnen en gelanceerd worden als een ‘supergroep’. Ze spelen het live-circuit helemaal plat, maar toch wilde het niet echt lukken met deze jongens. Natuurlijk wel het lekkere Still believe geschreven, dat later door Brood op Cha Cha wat bekender is gemaakt.