Fijne kick-ass rock 'n roll, geproduceerd door Thé Lau die ook op orgel zijn bijdrage levert. Geen tekstuele hoogvliegerij, geen vernieuwende muziek, maar goede energie. L'Attentat - en muzikaal broertje van New Adventures - was voornamelijk een liveband, en dat gevoel brengen ze goed over op dit mini-album, dat in twee dagen werd ingespeeld. 3,5*

La Pat, onze hoogst eigen Patty Trossèl, leuk! Ten tijde van dit album heb ik haar een paar keer op zien treden en dat waren prachtige concerten. Als een losgeslagen kruising van Nina Hagen, Marlene Dietrich en pak em beet Piaf bracht ze met een band haar liedjes, in een uitbundige, anarchistische show vol verkleedpartijen en rotzooi. Grappig, geen kip die verstond wat ze zong, maar dat deed er allemaal niets toe. Verrassenderwijs ook zonder show, dus kaal op lp, de moeite waard 4*

Wegens persoonlijke omstandigheden is ze een tijd uit de picture geweest, maar vorig seizoen heeft ze haar theatercomeback gemaakt, die helaas een beetje geruisloos aan iedereen voorbij lijkt gegaan.

Weetje: ze was de vaste begeleider van Theo & Thea en schreef ook alle muziek, zoals bv. voor Theo & Thea en het Tenekaasimperium

De Alternatieve Top 152 bracht me op het spoor van dit album en dat is winst. Prachtig album, waarvan met name de eerste drie nummers het predikaat geniaal verdienen. De instrumentale opener, waarbij de naam Porcupine Tree af en toe door het hoofd schoot (niet voor het laatst dit album), ‘Myths’, waar Portishead-vocalen en folk prachtig samenkomen en de mooie, meeslepende pop van ‘L’Abbraccio’, het is een drieluik dat hier al twee dagen op repeat staat. Kennelijk was het kruit toen wat verschoten, of de openingstracks waren domweg te goed, want bij ‘Tete’ overvalt het me eerste gevoel van herhaling. Knap stevig is het wel. Na ‘Sbriusiu’, een jazzy stuk solopiano, pakt de groep de draad weer enigszins op met het lang uitgesponnen titelnummer, dat me in de finale toch weer rechtop in de stoel krijgt. Het slotnummer is weer van grote klasse, zodat de eindbalans naar 4 sterren doorslaat.

Als ik er nou nog achter kon komen waar dit album te krijgen is… 4*

Misschien ben je er inmiddels achter, maar dit is een geweldige plaat! Bijzonder gelikt, dat wel, maar als je daar tegen kan is er veel te genieten, met als hoogtepunt Days on the road, een prachtig, meeslepend en melancholiek nummer, geweldig gezongen. I remember the days on the road, I almost died there. Each year, harder than those before.

Eind jaren zestig werd er in Kikkerland lekkere smerige, rauwe blues gemaakt door deze Haagse heren, met op drums ene Cesar Zuiderwijk. Geweldige plaat, mooie hoes, 4*

Lou Reed is van een aparte orde. Om over iemand die vanaf de jaren zestig origineel en creatief is te gaan neuzelen over zijn stemgeluid vind ik redelijk gewaagd. Luister eens naar The Bed, de zeggingskracht en de lading van dat nummer zijn bijna onovertroffen. Zijn teksten zijn al veertig jaar persoonlijk en diepgaand, geen vage terminologie als Give peace a chance of We are the world, maar levensvragen die iedereen bezighouden. Geloof me, menige popnachtegaal of stergitarist zou zijn leven geven voor het oeuvre van dhr. Reed, omdat hij iets heeft wat maar weinigen hebben: rock-'n-roll!