Leuke toevoeging! D.C. Lewis (artiestennaam van Ruud Eggenhuizen) scoorde in 1970 een nummer 1 hit met Mijn gebed . Wie hij van de eerste plaats verdrong? Shocking Blue met Venus.

Het was een rare ervaring, een religieuze hit, geschreven door Joop Stokkermans en Gerrit den Braber. Op kerkorgelmuziek richt Lewis zich tot God.

Eggenhuizen overleed in 2000 aan een spierziekte op 52-jarige leeftijd. Maar hij laat een unieke nummer 1 hit na.

Dit is uw orgel, Heer, dit is uw kerk,
‘k Loop zomaar binnen, Heer, net van m’n werk,
Niet voor de priester, Heer, of ’t antiek,
Ik kom alleen maar, Heer voor de muziek.

Is het bezwaarlijk, Heer, dat ik hier zit,
Maakt ’t wat uit, oh Heer, dat ik niet bid,
‘k Ben niet hervormd of zo, niet katholiek,
Ik kom alleen maar hier voor de muziek.

Ik kom hier vaker, Heer, haast elke week,
Nooit bij een zondagsdienst, nooit voor de preek.
Als je alleen bent, Heer, zonder publiek,
Nou dan geniet je meer van de muziek.

Ik had een rotdag, Heer, ’t lukte niet best,
‘k Werd door collega’s, Heer, ook nog gepest.
’t Komt door ’t orgel, Heer, door uw trompet,
Ik kwam haast ongemerkt tot een gebed.

Dit album slingert heeft twee kanten wat mij betreft: lekkere funky gedeelten en soepele melodieën, die me af en toe weg doen zweven naar mijn geliefde Getaway People (dat ook wel eens wat meer stemmen mag krijgen).

Maar te vaak slaat de meter door naar R&B, met die eeuwig over elkaar gemonteerde koortjes, en op die momenten te aanstellerige zang van Darius, die een mooie stem heeft, dat wel.

Beste nummer: Butterfly. 3,0 *

Dit is zowaar uitstekende muziek van mijn stadsgenoten, met de rollende groove van Termunterzielstrand, de hilarische old school van Eppo Bos, de fraaie dorpsode Twijde Hoogholsterbaalkje en het goed getroffen Raaisfolders:

vroag een Grunneger boer, net geliek vee of baauw
woar goan joe dit joar mit vekaanzie noar tou
din zeg e: k heb te drok of ik heb t nait zo dik
moar belangriekste reden dij joe heuren denk ik
is dat prachtige Grunneger laand dus wat mout
ik as boer op vekaanzie want ik heb t hier ja goud

as vekaanziebestemming zo ain moal in t joar
is Middellandse Zee nog net nait zo roar
moar as ik den bie ons over Waddenzee stoar
of op fietse deur n gele zee koolzoadvelden voar
of an t snouken bin an t Westerwietwerdermoar
den denk ik bie miezulf: kloar

de gemiddelde Grunneger wil gain gezoes
dij komt echt nait mit drij, vaaier kilo folders in hoes
sloager oet Stainstilstroade scheurt noar t Schildmeer
en zet bie Boei 12 - hup! zien caravan neer
ietsmoaker oet Stad moakt het ook nait te dol
stait elk joar mit zien tent even veurbie Potjewol

al bin ik vergruid mit het Kolle Gat
Grand Canyon liekt mie ook wel wat
k bin in Zuud Frankriek en op Corsica west
en k heb mie best vernuverd in Zuud Engeland lest
moar d'allermooiste tocht dij ik ooit ondernam
was op t fietske van Stad noar Waarffum over Onderdendam

Meesterlijk . Vertaling opvraagbaar 4*

Heb afgelopen najaar drie maanden door het oostblok gereisd en was extra nieuwsgierig naar deze cd, hoewel die panfluit mij af en toe op een Zuid-Amerikaans dwaalspoor zet. Hoe dan ook, dit is pure feestmuziek, waarin af en toe een traan opduikt, maar hoppa niet te lang getreurd we trekken nog een fles open. Fantastische uptempo-nummers, het doet me allemaal een beetje denken aan Fanfare Ciocarlia, voor wie ze kent. Tja, Balkan-blues in optima forma, lachen om de traan, ik begin maar eens met vier sterren, want ik ga nog meer van dhr. Bregovic luisteren, zoveel is zeker.

Trouwens, ik lees veel liefdesverklaringen aan Pitbull, 't is ook wel een aardig nummer, maar binnen deze score toch een storende factor wat mij betreft (net als het nummer erna).

Een aantal malen beluisterd, maar zit nog een beetje verlegen om woorden om uit te leggen wát ik nou eigenlijk gehoord heb. De cd trapt af met trage, industriële beats, barst dan heel even uit zijn voegen met vlagen gitaar en zang, maar langzamerhand veranderde de sfeer en kreeg ik - door de meerstemmige, meeslepende zang - het gevoel in een middeleeuwse processie terecht te zijn gekomen. Heel krachtig vind ik wel dat deze cd sterk beelden oproept - in mijn geval met veel duisternis, vuur en mystiek. 3,5*

Daniel Johnston is een bijzonder interessante man, die vaak wordt vergeleken met Syd Barret vanwege zijn enorme zware depressies en derhalve niet al te zonnige kijk op het leven. Alleen in tegenstelling tot lotgenoten als voornoemde Barret en bijvoorbeeld Adrian Borland is Johnston niet in cynisme belandt, maar in goudeerlijke teksten, vaak vol hoop en humor. Dat blijkt al uit deze hoes, want de goede man is nog immer springlevend. Vanaf begin jaren '80 neemt hij zijn muziekjes op cassettes op, die hij zelf in minimale oplages uitgeeft op Stress Records Met name door toedoen van Sonic Youth komt Johnstomn een beetje uit de underground. Onder medemuzikanten geniet hij al langer een enorme status, getuige ook deze cd met covers van niet de minsten. Achttien stuks in totaal, waarna alle originelen van SJ zelf te horen zijn. Als hij nog geleefd had was er ongetwijfeld ook een bijdrage geweest van Kurt Cobain, die een enorme fan was en op vele foto’s in een Daniel Johnston-shirt was gehuld.
Helaas – vooral voor hem - wordt Johnstons carrière regelmatig onderbroken door gewelddadige incidenten en opnames in inrichtingen. Probeer eens te luisteren naar deze geteisterde man, en sla dan die covers maar over, ze zijn leuk als eerbetoon, maar halen het niet bij de originelen.

Tussen het toevoegen door een woordje over Doe Maar: eigenlijk hadden ze het net anders aan moeten pakken. Want door enorme sterke melodieën (Is dit alles, Doe maar net, Pa) te verbinden aan af en toe wel heel simplistische tienerteksten (raar, Vrienten was al bijna 30 toen Doe Maar begon), kreeg de band een enorme groep fans die het niet om de muziek was te doen, maar om de herkenning. Op zich jammer, want Doe Maar kon de sterren van de hemel spelen. Luister bijvoorbeeld eens hoe enorm funky ze staan te spelen in Alles Gaat Voorbij (jammer dat Ernst J. zingt). 4*

Goedemorgen, heb het album pas gisteren binnen gekregen, dus kan nog niets zeggen over het muzikale gedeelte. Dutch Rare Folk is een uitgave van Fonos, dat het Nederlands muzikaal erfgoed beheert en ondermeer vinyl dat niet op cd is uitgegeven digitaliseert en uitgeeft. Zo kocht ik eerder dit leuke album en staat deze nog op de verlanglijst.

Ik geloof niet dat er een speciale reden is om dit uit te geven, behalve dan om mee te liften op, laten we zeggen, de populariteit van het genre op het moment. Zoals het perbericht van Fonos zegt:

31 oktober 2007
Hilversum – Vanaf 19 november is het album Dutch Rare Folk: 43 Lost Classics from the Golden Age of Nederfolk 1967-1987 te koop. Een dubbel-cd met hoogtepunten uit de glorietijd van de Nederlandse Folk.
Folk is hot. Lange tijd werd het genre afgedaan als muziek voor overjarige hippies. Sinds een paar jaar staat Folk weer volop in de belangstelling dankzij hippe types als Devendra Banhart. Weinig mensen weten dat Folk ook in Nederland ooit een bloeiend genre was. Matthijs Linnemann, popscribent en én van de bedenkers van het televisieprogramma Popquiz A Go Go, dook onder in het reusachtige muziekarchief van het Fonos.nl. Hij stelde een dubbel-cd samen met de vaandeldragers van de ‘Nederfolk’ uit de jaren zeventig en tachtig. Daaronder bekende namen als Fungus en Gerard van Maasakkers, maar vooral veel vergeten held(inn)en: Jan Duindam, Sycamore, Wargaren, Anneke Konings…
Volgens Linnemann vult deze release een grote leemte in het huidige CD aanbod.
“In de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig had iedereen alleen maar aandacht voor punk en disco", zegt Linnemann. "Mede daarom is de Nederfolk een volstrekt vergeten hoofdstuk uit onze pophistorie. Dutch Rare Folk opent de deur naar een schatkamer vol verborgen juweeltjes. Luisterend met de oren van 2007 hoor je vlijmscherpe melodieën. Huiveringwekkend pure, aardse muziek. En kun je je nauwelijks voorstellen dat vrijwel geen van deze platen ooit eerder op cd is verschenen.
Dutch Rare Folk herstelt een historisch onrecht. En richt een postuum monument op voor die schitterende muziek uit onze eigen achtertuin, die we met z’n allen over het hoofd zagen toen ze gemaakt werd”, aldus Linnemann.

Ik heb in ieder geval via het album van Whitsuntide Easter kunnen vinden op het web - de lp's staan voor tussen de 400 en 600$ op e-bay - en dat is alvast een pareltje.

Vanavond gaat hij in de speler, dan laat ik je meer weten over het muzikale deel. Een paar groepen ken ik al, van een paar druipt in ieder geval qua naamgeving de geitewollensokkensfeer af.

I'll be back