De eerste soloplaat van Paddy McAloon, de niet genoeg te prijzen zanger en songwriter van Prefab Sprout. Heel erg apart. I Trawl the Megahertz is niet te vergelijken met het werk van Prefab Sprout, pas op het zesde of zevende nummer komt die karakteristieke stem van McAloon voorbij en zal de argeloze luisteraar beseffen naar wie hij/zij eigenlijk luistert. Het lijkt wel een soundtrack, jazzplaat en operaatje tegelijk, denk aan Philip Glass en Michael Nyman. Maar ik moest ook heel erg denken aan de muziekjes van Sufjan Stevens à la Michigan. Het openingsnummer duurt 22 minuten en heeft een wer-ke-lijk prachtige tekst, ingesproken door een actrice. Absolute aanrader, voor nu 4*

Hollandse wave, een beetje bewegend tussen Blue Murder en TC Matic, maar dan een treetje lager op de kwaliteitstrap. Bij dit mini-album is het gebleven.

Vette, onversneden, virtuoze blues, niet vernieuwend maar wel met een Danko Jones-portie energie gespeeld. Eens in de maand vol door de speakers en de af en toe flauwe teksten dan maar voor lief nemen. De meest energieke live bluesgitarist (pak hem beet 130 kilo ) die ik ooit gezien heb. De teksten op zijn reente albums duiden trouwens op een naderende volwassenheid van drr. Chubby.

Ik zat midden in The Cure, The Sound, Spear of Destiny en andere zwartkijkers toen er een bandje van een groep met de formidabele naam Prefab Sprout in mijn cassettedeckje belandde. Eerlijk is eerlijk, het was geen liefde op het eerste gezicht. Ook niet op het tweede, maar op de een of andere manier belandde het tape-je destijds toch niet in de vergeetbak. Met vaste intervallen klonk de muziek in mijn kamertje en werd ik alsnog verliefd. Waarop?
Op zeer geraffineerde liedjes, fraaie meerstemmige zang en vooral formidabele teksten, die de liefde niet op een nihilistische manier benaderden, maar in alle facetten belichtten. Net als Lou Reed zoekt Paddy McAloon het in de teksten bij zichzelf in plaats van de grotere maatschappelijke misstanden te bezingen. En daar hou ik van, daar hou ik zelfs heel erg van. Ondanks dat McAloons teksten gaan over verloren liefdes of vriendschappen (It’s me again, you worthless friend) zijn de nummers altijd bezwangerd met hoop en leven.

‘Steve McQueen’ - geproduceerd door Thomas Dolby trouwens – haalde voor mij de angel uit een tijdperk waarin ik tegen kernwapens demonstreerde, stuivers zocht op de dansvloer en veel negatieve energie van de wereld ontving. Paddy McAloon – wanneer krijgt die man een standbeeld? - was de romanticus die ik nodig had in het No Future-tijdperk.

It's me again your worthless friend or foe
I somehow let that lovely creature down
Horsin' around, horsin' around
Some things we check and double check and lose
I guess I let that little vow get lost
Forgettin' the cost, forgettin' the cost

Waarom staat deze plaat in godsnaam maar op nr. 8 in mijn top 10

Dit krachtige citaat van collega-recensent Reijersen slaat natuurlijk de spijker op de kop. In het jaar 1987 draaide ik bijna alleen deze plaat en liep ik op een avond verdwaasd en verdoofd door Utrecht, op zoek naar een vervolg aan mijn leven. Want ik had zojuist een concert gezien dat alle muziekervaringen had overtroffen (en die pas vorige week werd benaderd bij Porcupine Tree).

Prince was zo'n unieke verschijning in die tijd, met zijn Droger dan Droog-funk die zelfs dwarsleasies de dansvloer op stuwde. Ook in mijn vriendenkring verstomden alle muzikale verschillen, want over Sign ''o' the Times waren we zeldzaam unaniem. Net als over het feit dat de volumeknop onterecht bij 10 ophield.

If I was your girlfriend
Would u let me dress u
I mean, help u pick out your clothes
Before we go out
Not that youre helpless
But sometimes, sometimes
Those are the things that bein in loves about
If I was your one and only friend
Would u run 2 me if somebody hurt u
Even if that somebody was me?
Sometimes I trip on how happy we could be
Please

Zo ontzettend mooi

1987: Prince was dansen, Prince was sex, Prince was het leven.