Begin jaren tachtig regelmatige bespelers van De Pyramide in Emmen, waar ik mijn eerste concertjes meepikte. Het had allemaal niet zoveel om het lijf, maar ska is natuurlijk retedansbaar, zijn hit New Shoes gaat er nog steeds in als koek en de sfeer is een vrolijke - ook wat waard! And still going strong, onze Mark.

Deze band heb ik één keer in Vera gezien en heeft toen diepe indruk op mij gemaakt. De verhalen waren ze al vooruit gegaan, de zanger was net vrij na tien jaar in de gevangenis (waarvoor ben ik nooit achter gekomen), en zijn stem had een bereik van alle bekende octaven. Achteraf gezien was het eigenlijk geen zingen, maar proclameren, wat hij deed, piepen, brommen en schreeuwen. En de band - volgens oud-Duits Spliffrecept - legde daar een rockend, funky matrasje onder. Of zoals een Duitse site het zegt: "Funk, Jazz, Industrial und New Wave, mit einen gewissen 'Chic'-Faktor".

Mocht iemand deze muziek trouwens digitaal hebben, dan smeek ik om een PM

Deze plaat nu een paar keer gehoord, MT heeft toch niet zijn gelijke in het Nederlandse poplandschap. Veel variatie, veel sfeer. Er schieten per luisterbeurt tientallen vergelijkingen te binnen (ik lees dat hij zelf veel luistert naar Beck en Pavement), maar het blijft onmiskenbaar Meindert Talma. Alleen kosten de teksten hem een halve ster, die zijn niet echt aan mij besteed.

Raar album, type War of the Worlds, waarvan ik zojuist online voor 40$ een obscuur promo-exemplaar heb gekocht. Mike Batt baseerde zich op het lange, gelijknamige nonsensgedicht van Lewis Caroll (uiteraard wereldberoemd van zijn Alice in Wonderland) uit 1883, en het resultaat is een bizarre rockoperette. Het stuk is nog als musical op de bühne gebracht, met in de cast niet de minste namen: John Hurt, Julian Lennon, Deniece Williams, Roger Daltrey, Midge Ure en Captain Sensible.

Er staan een paar onweerstaanbare nummers op, en een paar gedrochten. Maar als geheel is het als nachtelijk tripje toch bijzonder origineel, en op een gekke manier verslavend.

Ik ben in ieder geval blij met mijn prachtige aanschaf!

Friends, Romans and countrymen!
Please lend me your ears,
And I will carefully impart what you may have thought for years,

But were too scared to ask,
By day or after dark;
In the Hunting of the Snark!

Aparte pop van Nederlandse bodem, muzikaal erg verwant aan Bowie in zijn 'Lodger'-tijd. Maffe arrangementen, aangenaam gestoord, maar af en toe bijzonder dansbaar. Zeer aangename 'her'-ontdekking. 4*

Amsterdamse avantgarde formatie die door de sleutelrol van Wally van Middendorp de deur opent voor de Ultra beweging. Hun elpee Drastic Measures, Drastic Movement wordt met name in Engeland zeer hoog ingeschat, maar in Nederland is er aanvankelijk weinig begrip voor de groep. (NPI)

Absolute grondleggers voor iedereen die later goede sier ging maken met dit soort cross-over en zich bijvoorbeeld Living Colour, Skunk Anansie, Red Hot Chili Peppers en Urban Dance Squad ging noemen. Niets ten nadele van van al deze topbands trouwens, maar ere wie ere toekomt. En wie Joyce Kennedy wel eens live heeft gezien weet het: . ****1/2

Blabla heeft natuurlijk helemaal gelijk met zijn volle ster, want deze plaat is inderdaad twee keer zo goed als de meeste waar hij op stemt . Ik vind MF een prachtige band (hoewel niet alles even geslaagd is), ze waren de wegbereiders voor funky rockacts als Living Colour en RHCP. Stralend middelpunt is Joyce Kennedy, wier lengte omgekeerd evenredig is aan het bereik van haar strottenhoofd. Op dit album verkent MF vooral haar funky kant. Beste nummers zijn wat mij betreft Watch My Stylin' en Mr. Goodbar.

Intrigerend album, waarop een groep black motherfunkers af en toe en partij hardrock met metaltrekjes laat horen om u tegen te zeggen. Completely out of place in 1976, wel wegbereiders voor Living Colour and the likes. Enne... dit album swingt als de neten!

Muse is voor mij een ingewikkelde zaak. Een aanzienlijke fanclub op MuMe, groot aantal Top 10-posities. Dus heb ik hem op verzoek maar weer eens opgezet om mijn lage stem te verantwoorden.

En al snel weet ik het weer. Sterke muziek (uitschieters wat mij betreft Time is Running Out en Stockholm Syndrome), eigenlijk maar één minpunt. Matthew Bellamy. Zonder gekheid, ik heb zelden of nooit zo'n irritante rockstem gehoord.

Ik kan het dus kort houden dit keer. Zet er een andere zanger neer en dit is een gouden album. Zet Matthew Bellamy er neer: 2*.