Heb het album nu 3,5 maand in huis en moet zeggen dat ik het nu eigenlijk al niet zo vaak opzet.
De muziek begint een beetje eentonig te worden, ik ken bijna alle nummers nu wel uit mijn hoofd, maar het allerbelangrijkste: het pakt me gewoon niet meer beet. Toch blijft het wel lekker klinken, maar de impact die het in het begin op me maakte is weg helaas. Ik verlaag mijn stem dan ook maar met een halfje. 3,5* nu.

Wat een lage cijfers! Echt waar, dit was eigelijk het album waardoor ik half into metallica kwam en juist om de reden omdat ik dit een hele vette plaat vond.
De meeste argumenten hier vind ik wel heel kort door de bocht. Het lijkt meestal meer alsof mensen hier komen om het nog maar eens duidelijk te maken, want iedereen weet het toch: St. Anger zuigt!!! Nou niet dus. Waarom niet? Ten eerste spreekt het hele albumgevoel, het gevoel dat ik op het album krijg, me heel erg aan. Dit is natuurlijk voor iedereen anders, maar als ik soms lees hoe negatief mensen zijn over het album en daarna kijk naar de sfeer die op dit album hangt snap ik dat totaal niet. Het klinkt allemaal heerlijk rauw en eigelijk best als een soort van garage band ja. Maar dat vind ikzelf dus niet erg. Daarnaast vind ik de riffs gewoon echt lekker, heel metallica-achtig(ja ik heb nu al bijna alle albums vaker dan 1 keer geluisterd en vind st anger riffs op andere riffs lijken).

Helaas geen solo's tja heel jammer, maar als ik er over nadenk zou ik ook niet weten waar een solo zou moeten komen. Er is eigelijk gewoon geen plaats voor, dus naar mijn mening is het eigelijk ook maar beter dat ze er niet inzitten. Een liedje moet gemaakt worden uit gevoelens en niet uit het moeten plaatsen van een bepaalde solo of iets dergelijks. Dan zou deze plaat heel geforceerd overkomen, wat het nu totaal niet komt.

En dan de veelbesproken drums. Wat klinken die heerlijk! Overdreven aanwezig misschien, hoewel dat overdreven voor mij eerder fijn moet zijn Ik hou gewoon om heerlijk die drums te horen in een nummer, en vooral hoe Ullrich drumt. Gewoon puur uit dienst van het nummer lijkt het wel, en dat zorgt ervoor dat de nummers echt als nummers klinken en niet als een stel instrumenten bij elkaar. Waar mensen het vandaan halen dat deze drums slecht klinken.... Ik weet het niet hoor. Ze passen toch perfect bij dit album? Wat voor drums had je er dan in gewild. Ik weet zeker dat wanneer er gewoon standaard drums in hadden gezeten dat bijna alle nummers niet de energie zouden hebben gehad als die ze nu hebben.

Wat ik dan wel weer jammer vind is de bass. Hoewel deze wel lekker dofferig en 'vies' klinkt, is het gewoon jammer dat een producer dit heeft ingespeeld. Niet dat deze niet goed kan zijn, maar je merkt het gewoon aan de basslines. Ze zijn oké, maar daarmee is eigelijk ook alles gezegd.

Dit over de feel en geluid van het album. De nummers: Ik vind van het nummers eigelijk alle nummers tot ongeveer purify goed klinken en lekkere nummers om op te hebben staan. Purify en All Within My Hands hebben me nooit echt weten te raken. Misschien omdat ze op het eind staan, je hebt al een heel album geluisterd met allemaal een beetje hetzelfde geluid en om dan nog een nummer met dat geluid te horen wat niet echt iets speciaals heeft voor mij... Nee liever niet. Toppers van dit album vind ik toch echt: Frantic, Some Kind of Monster en Invisible Kid. Heerlijk:D Alle drie deze nummers hebben datgene wat st. Anger voor mij zo leuk maakt: Drums, Riffs en een bepaald gevoel dat niet echt zo ff op te schrijven valt:)

Voor mij is St. Anger dus een veel leuker album dan voor de gemiddelde stemmer hier op musicmeter. Het klopt dat metallica betere albums heeft gemaakt, maar waarom zou je vergelijken? Zie ieder album als een nieuw album en dus nieuwe kansen voor een band om zich weer ns op een andere manier te laten zien. Dat heeft metallica hier gedaan en is ze behoorlijk goed gelukt. Een tip: als het album je maar niet heeft weten te pakken, scoor dan ergens de DVD: "Some kind of Monster". Dat laat een beetje het verhaal achter dit album zien, wat er bij mij voor heeft gezorgd dat ik het album nog meer ben gaan apprecieren als dat ik al deed:) Ik geef 3,5*

Dit was het eerste album van Opeth waarin ik me meer heb verdiept dan maar 1 of 2 nummers. En ik heb er totaal geen spijt van!

Het album Watershed is een heel apart album. Vooral als je nog niet van Opeth hebt gehoord en hun muzieksoort dus niet kent, is dit een behoorlijke verrassing(voor mij was dat het tenminste).

Het album begint heel mooi met Coil. Een mooi rustig nummer wat muzikaal erg leuk en mooi in elkaar zingt. Het duet tussen Akerfield en Nathalie Lorichs is goed uitgewerkt en kan dan ook zomaar wat emotie oproepen :O Daarna meteen het ruigste nummer van het album, vooral qua begin dan. De Grunts van Akerfield komen mooi naar voren. De gitaarrifs uit dit nummer zijn ook lekker meeslepend en vooral afwisselend. Net als je een tijdje een riff luisterd en hem zat begint te worden dan veranderd hij weer naar een totaal ander riffje of zelfs een mooi solo. En wat ook zo speciaal is aan dit nummer, het rustige stuk. Als je begint aan dit nummer heb je het gevoel dat je een lekker ruig nummer te wachten staat. Maar niets is minder waar, want op het middenstuk staat je zowaar een heel mooi melodisch stuk te wachten. Maar niet voor te lang want daarna komt ineens weer een ruig stuk. En dat heel mooi in elkaar overgaand! Eerst horen dan geloven, luisteren dus:D

Dan de Lotus Eater. Weer zo'n apart nummer(apart is positieve zin, laat dat duidelijk zijn ). Het begint met een neuriende Akerfield waarna het tempo snel opbouwt en het nummer echt start. Ook dit is afwisselend nummer te noemen, maar bevat minstens zo veel verrassing als Heir Apparent, met als leukste verrassing het Jazz-achtige stuk rond het midden van het liedje. Wat klinkt dat mooi! Alleen al voor dat stukje zou dit album geroemd kunnen worden! De gitaren zijn hier ook weer lekker bezig evenals de drummer, voor wie eigelijk een speciale vermelding gemaakt moet worden. Wat een geweldige drumwerk laat hij hier zien. Niks zoals je het zou verwachten, maar origineel en afwisselend!

Tja Burden. T is me nog niet gelukt dat nummer echt te gaan voelen. te gaan snappen. Ik heb hier dan ook niet echt iets over te vertellen. Het nummer pakt me niet beet en ik heb het dan ook maar een paar keer geluisterd, wat vrij weinig is in vergelijking met de rest van het album.

Porcelain Heart dan Ook hier komen de ingredienten die het zo goed doen op dit album weer heerlijk naar voren. Mooi clean zingen kan Akerfield ook veel beter dan gemiddeld en tja de drums weer. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen dat de drums gewoon waanzinnig zijn:D! Porcelain Heart is verder een redelijk rustig nummer met veel melodische stukken die goed op elkaar aansluiten.

En dan niet: TA TA TA TATA: Hessian Peel. Het beste nummer van dit album voor mij! Het begin alleen al. Een mooie lage toon en dan de akoestische gitaar erbij, waarna een elektrische gitaar ook om de hoek komt kijken. Langzaam wordt dit nummer opgebouwd waarna het door middel van een raar maar mooi geluid meteen op zijn climax komt. Geweldig gedaan! Daarna zwakt het nummer weer wat af en komt er nog (alsof er niet genoeg moois was geweest) een gitaarriff die toch net iets anders is dan de anderen. Hoewel het meer een paar noten zijn in plaats van een riff blijft het gewoon een mooi stuk. Te vinden op: 7:25 Het nummer sluit af met weer een apart soort geluid, iets wat ik nog steeds niet echt plaatsen kan.

En dan alweer het laatste nummer van dit album. Ik haal Hex Omega en Porcelain Heart bijna altijd door elkaar. Het begin lijkt namelijk best wel op elkaar. Hex Omega begint redelijk wild waarna het langzaam een heel erg rustig nummer word met drums die op een langzame maat meespelen. Waarna gewoon weer het lekkere riffje wordt gespeeld. En dat allemaal vloeiloos in elkaar overgaand. Knap, heel knap!

Al met al, dit albums vind ik gewoon een topper! Jammer van Burden maar verder weet dit album mij altijd erg goed te raken en bevat het niet echt hele slechte nummers. 4,5*

Erg lekker album van Saxon! Ik ken Saxon nog niet echt goed en heb ben met dit album begonnen om hun discografie een beetje door te spitten. Een erg goed begin, ben benieuwd wat er komen gaat

Het eerste nummer doet me erg denken aan Power Metal, waar ik persoonlijk niet echt van hou, maar het riffje van dit nummer maakt een heleboel goed. Het refrein is ook een heerlijke meezinger.

Live to rock is gewoon heerlijk! Simpel nummer, maar slaat gewoon erg goed in bij mij. Doet me wel heel erg aan AC/DC denken, maar het heeft net wat meer power dan bijvoorbeeld 'Rock 'n Roll Train' en is daardoor vaker te beluisteren dan dat nummer.

Dan weer een gruwelijk riffje! Demon Sweeney Tod is een snel metalnummer dat dus echt een lekker riffje heeft. Gewoon een goed snel nummer, niet veel meer over te zeggen.

Letter is een kort liedje die Age of Kings inleid. Dit Age of Kings klinkt ook weer een beetje als Power Metal, maar dat is hier ook erg oke. Het lekkere meezing refreintje en weer het lekkere gitaarwerk, maar ook de drummer doet weer lekker mee, dat maakt dit liedje ook een genot om naar te luisteren.

Slow Lane Blues vond ik eerst maar niks, klonk ook weer best als AC/DC. Maar na iets van 4 luisterbeurten begin ik het nummer nu toch wel te waarderen. Ik begin het bluesgevoel een beetje te voelen het hele nummer door. En ik kan je vertellen, dat is toch wel heel lekker! Ook weer een goed nummer dus.

Tot nu toe nog geen slecht nummer

Crime of Passion is geen verandering, ook weer een goed nummer. Het nummer blijft wat minder hangen, maar ik heb het dan ook nog niet zo vaak geluisterd als de eerst 4 nummers, welke toch echt van heel hoog niveau zijn. Crime of Passion heeft wederom weer een lekkere gitaarriff, Biff zing ook weer heerlijk. Geslaagd nummer!

Premonition in D Minor is een instrumental, In het begin vond ik het maar niks, Ik luisterde de laatste tijd vooral Black Metal en Opeth achtige bands, en tja daarin zijn de muzikale stukken soms gewoon heel erg sfeergevend. In het geval van de Opeth achtige, zijn ze meestal ook nog eens er complex. Dat is hier minder het geval, maar na een paar luisterbeurten voelde ik het nummer toch wel, ik vind het nu dan ook een erg goed nummer.

Voice is ook weer een erg fijn nummer, iets slomer dan de nummers hiervoor, maar het nummern neemt hierdoor niet in kracht af. Integendeel. De coupletten hebben een heerlijk gitaarmelodietje welk de sfeer van het liedje ook best wel donker maakt. Ook de gitaar in het refrein zorgt voor een dreigende sfeer, welke erg aanslaat bij de tekst van het nummer. Weer een geslaagd nummer dus.

Oke de volgende nummers heb ik nog niet vaak geluisterd, daarom even kort wat ik er tot nu toe van vind.

Protect Yourself: Alweer een lekkere gitaarriff(ik moet er zelf om lachen hoe vaak ik dat nu al gezegd heb...) lekker zangstem, lekkere drum, lekkere bass. Het sfeertje staat me ook erg aan.

Hellcat: Meesterlijk begin(gitaarrif zit in dit liedje dus weer goed hoor)! Lekker refrein (HELLCAT HELLCAT!). Goed nummer.

Come Rock of Ages begint ook goed. Het hele nummer zit iegelijk weer een beetje in de stijl van de voorgaande nummers, het nummer is weer erg gebaseerd op één gitaarriff. Maar aangezien er weer eigenlijk niks mis is met dit riffje, is het nummer toch erg fijn om naar te luisteren.

Dan als laatste Coming Home [Bottleneck Version], de akoestische versie van Coming Home van Killing Ground. Niet dat ik het nummer ken van dat album, maar het is tenminste dus een al bestaan nummer dat ze nog eens akoestisch hebben gespeeld. Het klinkt erg lekker, De gitaren en Biff zijn weer eens goed op dreef. Een erg goede en vooral verrassende afsluiter.

Een fijn album dus, mijn eerste kennismaking met Saxon. Zoals je wel kon lezen heb ik tot nu toe niet echt iets nadeligs te melden. Je zou als nadeel kunnen geven dat de nummers soms nogal op elkaar lijken, tenminste ze zijn op een soort zelfde manier opgebouwd. Op dit moment zie ik dat nog niet als groot nadeel, misschien dat dit op den duur gaat vervelen. Op dit moment is mij dit album dan ook een dikke 4* waard. Blijft dit album mij boeien, dan kan dit zo door gaan naar de 4,5*, als het me niet blijft boeien, zakt mijn stem uiteraard.