I am a bird now, Antony and the Johnsons. Puur op gok geluisterd. Ik ging er van ook van uit dat het weer een Brits pop/rock-bandje was, maar nu erg goed gedaan, door het hoge gemiddelde.
Het tegenovergestelde bleek. Ik weet nog goed toen ik de eerste klanken van Hope There's Someone hoorde. Ik dacht wat is dit?! Een of andere klassieke shit? Misschien was alleen het openingsnummer zo, om 'alternatief' te zijn ofzo? Maar nee, Antony bleef doorzeiken met zijn zeurende stem.

Afgezet, zeker een maand geen luisterbeurt meer gehad.

Toen begon ik weer intresse te tonen, en besloot, mede door de positieve reviews door o.a. Aero, de cd nogmaals op te zetten. Goede zet van me . Ik was er dus ook achter dat Antony and the Johnsons géén britpopbandje was, maar een zanger in het verkeerde lichaam etc. etc.

Hope There's Someone is een waardige opener, mooi pianospel. Bouwt goed op naar een climax, waar lekker op de piano geramd wordt.
Dan volgen er twee tracks die een beetje over de top zijn, vind ik. De tekst wordt iets te lang herhaald, waardoor het me best snel gaat vervelen. Maar muzikaal zit het goed in elkaar en deze foutjes vergeef ik, want de cd belooft verder een genot te zijn.
Man is the Baby is een prachtige song. Erg ingetogen, met de piano en viool. Het refrein blijft ook maar in m'n kop hangen.
You Are My Sister is ook weer erg goed. De stemmen van Antony en Boy George passen erg goed bij elkaar. Dit nummer heeft trouwens ook een goede clip.
What Can I Do? is een track met Rufus Wainwright op de vocalen. Kort, maar ook erg mooi. Vooral de eerste uithaal van Rufus.
Het hoogtepunt van de cd wordt bereikt met Fistful Of Love. Na een korte intro van de meester himself Lou Reed, barst het uit in een echte jazzsong. De blazers gaan helemaal los.
Spiralling is ook een goed nummer, waar Antony zijn stem erg mooi gebruikt. Bird Gerhl sluit dit meesterwerkje af. Ook weer een song van hoog niveau.

Kortom een welverdiende 4,5* + een top tien plaats. Ik ben nog voorzichtig met 5-jes uitdelen, aangezien ik nog niet op zo veel albums gestemd heb. Maar dit kan zo verhoogd worden!
I Am a Bird Now is een prachtige plaat waar de emotie vanaf spat.

Ben nu ook eindelijk tot een besluit gekomen, ik geef hem 4 (dikke) sterren.
Mooie intro met de radio, gaat over in een mooi rustig liedje. De single Four Winds is een lekker liedje, veel country invloeden. Klinkt allemaal heel leuk.
Dan komt het hoogtepunt van de cd met If the Brakeman Turns My Way. Prachtig liedje, mooie achtergrondvocalen en een goed refrein.
Make a plan to love me is van hetzelfde niveau. Weer van die mooie achtergrondvocalen. Veel strijkers, wat altijd goed is.
Verderop komen we het sublieme No One Would Riot for Less tegen. Net als grovonion heb ik ook een zwak voor zulke nummers. Op het einde een climax. Ja een erg prettig nummer.
Daarop volgt waarschijnlijk de minste song van de cd. Raakt me niet en het einde in irritant.
Lime Tree sluit de cd mooi af. Mooi ingetogen. De vergelijking met Damien Rice van Aero snap ik. Alhoewel ik toch vind dat Bright Eyes een hele andere sound heeft dan Damien.

Kortom, Bright eyes heeft weer een prachtig werkje afgeleverd. Over het algemeen is het album voller geproduceerd dan voorgangers. Samen met Digital Ash in a Digital Urn is dit mijn favoriete Bright Eyes album, ze worden steeds beter.

De nieuwe PJ Harvey, een artiest waar ik nog niet veel van ken (alleen Stories from the City,...). Die beviel erg goed bij me, heerlijke rockplaat met een paar rustige, gevoelige nummers erop. Dus ik was opzich best benieuwd naar haar nieuwe. In de cd-winkel waar ik altijd kom, stond al duidelijk aangegeven dat we de nieuwe plaat van deze dame eind september konden verwachten. Dus ik was alvast wat nieuws op internet gaan zoeken over de cd. Het enige wat echt duidelijk was dat het totaal anders ging worden: lieve liedjes, begeleid op piano.
Door een interview in OOR werd mijn belangstelling alleen maar groter. Erg fascinerend om te lezen hoe deze dame denkt en hoe het proces van het maken van dit album verlopen was. De plaat is is gebaseerd op naïviteit en onschuld, zegt ze zelf.

En wat blijkt? Gelekt . En ik heb totaal geen geduld, dus ik draai hem al een klein weekje .

En wat kan ik zeggen? Wat een plaat! Helemaal niet vergelijkbaar met iets van het ouder werk. Je moet de cd echt een paar kansen gunnen, want dit is een groeier.
Polly doet niet alleen iets totaal anders met haar instrumenten, maar ook met haar stem. Ze blijft erg hoog zingen, het klinkt allemaal erg lief, maar tegelijk erg droevig. Nergens zet ze haar rauwe rockstem op. Mensen kunnen het irritant vinden; ik vind het prachtig.
Polly tovert de mooiste melodieën uit haar piano en de harp op de achtergrond maakt het af. In het titelnummer wordt een mondharmonica ingezet en dat doet het ook erg goed.
Dear Darkness beschouw ik als het hoogtepunt van de cd. Er wordt een briefje geschreven aan de duisternis. Maar eigenlijk telt het album geen echt hoogtepunt, want ieder nummer is een parel op zich en het ene kippenvelmoment volgt na het andere. Nog een speciale vermelding voor The Piano, een nummer dat ietswat dreigend begint, maar in het refrein zo mooi wordt. The Mountain sluit de plaat met een prachtige climax af.

Mijn liefde voor PJ Harvey is enorm gegroeid door dit album, en het wordt dan ook snel tijd om de rest van haar discografie te beluisteren. Maar voor nu kan ik nog volop genieten van dit geweldige White Chalk. 24 september snel naar de winkel dus.

Pas net uit, had het al een 4,5 gegeven, die is nu verhoogd tot een dikke 5*.

Ik kom net terug van een weekje Berlijn. En je kan wel zeggen als ik deze cd luister terug denk aan deze geweldige week. Ik heb door Tiergarten gelopen, ik kan het nummer Tiergarten niet horen, zonder terug te denken aan dit moment.
Ik ben in Sanssouci geweest, en ik heb precies hetzelfde met dit nummer.
En dan die hoes! Ik ben in het Pentagonmuseum geweest, ik heb daar Athena in gevecht gezien met de titanen.
Heel deze cd is voor mij een grote herinnering.

Daarbuiten is het een uiterst sterke cd, vol met super popsongs.
Opener Do I disappoint you is heerlijk bombastisch, niet uit het hoofd te krijgen.
Single Going to a town is goed opgebouwd, prachtige tekst en de clip is inderdaad lekker dramatich. typisch Rufus.
Het duet, voor zover je het duet kunt noemen, met Joan Wasser Between my Legs is misschien is een heerlijke rocksong met een geweldig achtergrondkoortje.
Na de ingetogen ballad I'm not ready to love, volgt het bombastische Slideshow, wederom een nummer van topklasse.
Met Leaving for Paris No. 2 maken we even een uitstapje naar Parijs. Rufus weet een erg mooie sfeer neer te zetten met dit nummer.
Afsluiter Release the Stars is geweldig, lekker, mooi, alles gewoon.

Dit album komt bij de beste te horen voor mij. Met de 5* die ik het geef, vind ik het beter dan Want, two.
Een album wat pas net uit is, met al zoveel herinneringen voor me. Heerlijk.

Met dit album probeert Ryan Adams er te makkelijk van af te komen.
Allemaal songs die prima in elkaar zitten, maar geen van alle je weten te raken. Hij heeft het allemaal al een keertje eerder gedaan op zijn vorige albums. Door zo snel met een nieuw album te komen, krijg ik het idee dat er snel 12 songs zijn uitgepropt. En dat is te merken aan de kwaliteit, zoals ik al zei, ze raken je niet, wat hij op zijn vorige albums altijd wel had.
Bij rocker Magick krijg ik spontane braakneigingen, zo cheesy vind ik het klinken. En bij de dramatische afsluiter Stop, krijg ik een spontane lachaanval.
"There is a tunnel and there is a light, and there is a choice"
Kom op zeg . De rest is één grote oppervlakkigheid, ik voel er niets bij, ook al zitten ze goed in elkaar. En dat is eigenlijk wel wat ik in Ryan Adams zo goed vond, hoe hij je met zijn stem en een simpel liedje kippenvel kon laten bezorgen.
Dus beter wacht meneer nu even een paar jaar met uitbrengen van nieuw materiaal, zodat hij genoeg tijd heeft om iets goeds te bedenken. Hopelijk komt er dan een plaat aan die zijn debuut evenaart.
Beetje een tegenvaller dus.