2 jaar na Ultrasound is Palace weer terug met alweer hun 5de album. De zwarte hoes van die vorige is weer ingeruild voor een kleurrijk schilderij van Leo’s broer en muzikaal klinkt Palace weer zwevend dromerig, in plaats van zwaarmoedig melancholiek. Naar verluid is ook dit een concept album maar dan wel over een vrolijker onderwerp. De 3 kernleden Leo, Rupert en Matthew zijn recent vader geworden en dat maakt dat jeugdherinneringen en het wonder van nieuw leven centraal mogen staan. De persoonlijk geïnspireerde gevoelens worden in algemene termen bezongen zodat je luisterend er zelf iets van kan maken.
Muzikaal kan je het ingetogen sfeervol noemen, maar de instrumenten zijn bedrieglijk gelaagd in en over elkaar heen gevlochten. Daardoor vloeien akkoorden samen die dan weer doorsneden worden met bijvoorbeeld een slidegitaar die aanvoelt als een lichtstraal.
Die Slidegitaar die in meerdere songs prominent te horen is benadrukt de Amerikaanse blues en country invloeden, die zijn ook hoorbaar in de lyrics waar Highway, Mountains en Diners bezongen worden vanuit steden zoals Vegas en Ohio. Ox is een album voor de Amerikaanse markt, met het tourschema van 30 gigs in de USA en Canada, voorafgegaan door slechts een paar kleinschalige Rough Trade try-out’s in Engeland. Terwijl in the States zalen tot 6000 man bespeeld worden.
Het hoogtepunt van het album is ‘Brown Bread’ waar in ruim 6 minuten muzikaal geëxperimenteerd kan worden met staccato gezongen kreten die vloeiend overgaan in een organische sound van hoop en belofte tot een bevrijdende ‘Release me’ aan toe. Ox is verre van een album met hapklare brokken. Vluchtig beluisteren zal niet mogelijk zijn, je moet je er voor open stellen, maar dan is er een openhartig zonnig landschap zoals de albumhoes al voorspelt.
