menu

Hier kun je zien welke berichten blur8 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

ABC - The Lexicon of Love II (2016)

4,0
Het Verschil Part 1 & 2 zit in de verhouding Pop - Soul.
Waar part I een popalbum is met Soul invloeden is Part II Een Soul Album met pop invloeden.
Als je dat accepteert worden songs als Kiss Me Goodbye & Confessions of a Fool opeens veel beter.

De meeste Soul zit in Ten Below Zero & Brighter Than the Sun. Voor mij de sleutelsongs van part II,
Doet verder niets af aan Singer Not the Song. De combi is onweerstaanbaar,
ondanks iets te zoetzappige nep-violen.
Ik wordt hier niet een Beetje vrolijk van , maar Heel blij.

Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel + Casino (2018)

5,0
Het getuigd van Lef om een album te maken waarvan je vooraf weet dat een deel van de initiële fanbase zal afhaken. Nu behoor ik tot degene die juist de stijgende kwaliteit in de releases waardeer. En Tranquility Base Hotel & Casino gaat weer een stap verder, door het album te presenteren zonder singles. Het statement is duidelijk: Beluister dit als een artistiek consept, waar de songs op elkaar reageren en alles behalve een verzameling nieuwe nummers zijn.
De Artics zijn verre van pleasers en beginnen dus met de 3 minst uitgesproken songs. Minimum aan gitaar, en One Point Perspective & American Sports lopen naadloos in elkaar over. Het volgende 3-luik zijn juist de meest uitgesproken songs met gitaar (T.B.Hotel, GoldenTrunks, 4outof5) . En wat een rijkdom aan melodieën: Geluiden en solo's beantwoorden elkaar of strijden tegen elkaar. Bijvoorbeeld de laatste 12 seconden van Four outof Five. Als luisteraar hoop je dat de gitaar een aanzet is tot iets veel langers, maar als je even niet oplet is het al weer voorbij. en daar zit het hele album vol mee.
Bij eerste beluistering springt Batphone er direct uit. De open walz-structuur maakt het een zeer intrigerend nummer. Je hoort dat hier bewust noten zijn weggelaten. Ik vul ze graag weer al luisterend op. Voorlopig hoogtepunt.
Benieuwd wat de repeat-knop nog meer in petto heeft, want dat de onderhuidse schoonheid niet direct in alle details duidelijk is en maakt dat de nieuwe AM een waar avontuur is. Mn voorgevoel weet eigenlijk al waar dit uiteindelijk op uitdraait, maar voor nu effe 4,5 *.

Balthazar - Fever (2019)

4,0
Oktober 2017 zag ik met hoeveel plezier Jinte op het podium stond als J.Bernardt. Vroeg hem Na het concert brutaal of het succes van de soloprojecten niet het einde van Balthazar in luide. Vol verbazing kreeg ik als antwoord dat ze die week met zn alle in de studio de eerste opnamen hadden gehad voor een nieuw album. Toen nog voor ‘volgend jaar’. En nu ligt Fever er. Het bewijs dat soloprojecten het groepsproces juist kunnen versterken. Want Balthazar is volwassen geworden, en presenteert vol zelfvertrouwen een doortimmerd en evenwichtig album.
Noemen van Fav. tracks, naast de al bekende singles, is ondoenlijk, want er zit geen zwakkere noot tussen.
En ergens kies ik dan toch voor de rust punten Phone Number & Youre So Real. Omdat daar zoveel vernuft en meeste experiment inzit.

Door de soloalbums hoor je duidelijker dan ooit wie welke invloed op het groepsgeluid heeft, en vervolgens is het een echte Balthazar. Duidelijk herkenbaar, dansbaar, maar ook vetter. Ready voor een groter publiek, maar met behoud van eigen waarde en avontuur (Jazz invloeden). Voor het concert in die blokkendoos bij de Arena zijn al meer dan 5000 kaarten weg; Missie super geslaagd dus. Tijdens de soloconcerten (ook van WarHaus) hoorde ik dat menigeen Balthazar niet eens kende, dat is dus de nieuwe aanwas.
En laat het voorjaar nu maar komen, want dit is alles behalve een winter album.

China Crisis - Autumn in the Neighbourhood (2015)

4,5
Smile
Vanaf de openingsnoten is duidelijk waar we heen willen. Klassieke popmuziek met een grote K, met op elk moment het juiste acccent om het zo beluisterbaar mogelijk te maken. Dat klinkt als wetenschap maar is luistergenot.

Down Here on Earth
Zo CC. zo harmonieus, die subtiele trompet op het juiste moment, overlopend in een pianoklank. Bijna schaamteloos, maar daarom zo goed, Daarom!. Gewoon muziek maken die je zelf mooi vindt en wij mogen meegenieten.

Autumn in the Neighbourhood
Bekend van recente optreden en zo terecht. Onweerstaanbaar heupwiegend ritme met op elk moment de juiste break, het juiste bas of gitaar accent.

Because My Heart
Normaal krijg ik van een steelgitaar ter plekke uitslag, maar er zijn verzachtende omstandigheden. En die heten Eddie Lundon. Hij weet het direct zo intenst smaakvol te laten klinken.

Bernard
De inzet van het refrein: Gitaar, Drums, Bas & Koper is ogenschijnlijk zo simpel, en tegelijk van z'n grote schoonheid. Geen idee wat ik daar van moet bewoorden. Veel te mooi. en dan wordt elke herhaling anders gespeeld.

Being in Love
De weelderig rond dwaalende tonen worden fraai verstoord door de ruwe gitaarsolo. En zo perfect gezongen. Ik denk nu al dat dit mijn album fav is.

Fool
Stuwend ritme, achtergrond zang en trompet. Bijna te eenvoudig met een minimale tekstregel, maar t gebeurd met het juiste gevoel en daarom werkt het zo wonderwel fraai.

My Sweet Delight
Nu hoor ik weer een harmonica, gewoon een klein extra accent.

Tell Tale Signs
Dit album is vooral op het conto van gitarist Eddie. Daarom natuurlijk deze bijna instrumental.

Wonderful New World
Gezongen door Eddie, om maar even duidelijk te maken wie de bandleider is.

Everyone You Know
Niet op CD, wel digitaal. maar vermoedelijk wel uit de zelfde opname sessies.
Iets meer uptemo Eenvoud is de kracht en dan is zelfs lalalalala geoorloofd.

Wat een kado uit Liverpool. en laat ik er maar niet omheen draaien door te twijfelen. Dus zonder enige twijfel *****.

Editors - Violence (2018)

4,5
Eigenlijk is de structuur van het album wel duidelijk. Geen concept, gewoon opgebouwd rond de 2 fantastische singles, en de publiekslieveling bij concerten No Sound But the Wind.
Dan hebben we deel 1, met 3 eenvoudige songs gedomineerd door computergestuurde drums (Cold, Violence, Darkness). Daarna deel 2 met meer muzikale inhoud (Nothingness, Counting Spooks, Belong).
Van de nieuwe songs bevalt me de vibe van Counting Spooks het meest.

Conclusie: Een veilig consoliderend album. Maar als dat onder de bezielde leiding van Tom gebeurd, hoor je mij echt niet klagen. En iedereen te vriend houden lukt natuurlijk nooit meer bij je 6de album, zeker niet bij zuurpruimen die hun mening al klaar hebben halverwege de 1ste luisterbeurt. Heb daar totaal geen last van, geen spoor van teleurstelling en ben zeer verheugd om naar een reeks van concertdata te gaan deze maand en in oktober. Wordt een feest met deze reeks stadion krakers.

Glasvegas - Glasvegas (2008)

4,5
Consert niet gezien; uitverkocht. De CD dus maar:
Flowers and Football Tops: Komt wat langzaam opgang maar dan is na 2 minuten ook wel duidelijk wat voor album dit is. Onvervalste pop, zoals ze dat alleen op dat eiland voor de europeese kust kunnen maken.
Geraldine: Krachtige paradeplaat van GlasVegas. De songstructuur is wat afwijkend omdat er geen refrein inzit. dat wordt vervangen door een geweldig gitaarrif.
It's My Own Cheating Heart: Loopt naadloos over vanuit de vorige song en moet het hebben van de ontploffende gitaarmuur.
Lonesome Swan: Het volgende hoogtepunt. De stuwende gitaar is meteen raak.
Go Square Go: Punksong ala the Clash. Aardig, maar iets te eenvoudig.
Polmont on My Mind: Bestaat uit galmende gitaren, en zang. Het refrein is een trillende gitaar die we kennen van de SimpleMinds en Editors. Heerlijk.
Daddy's Gone: De aanklacht van de te makkelijk scheidende huwelijken, waarbij het kind vergeten wordt. Het sentiment druipt ervanaf, maar wordt gelukkig opgevangen door een relativerende gitaar vol overwinningsdrang.
Stabbed: Een klasiek sample met een praatstem. niet mijn favoriet.
S.A.D. Light: De statige drumslagen zijn de basis voor deze winter blues. Lijkt een voorproefje van het begin December te verwachten kerstalbum (A Snowflake Fell).
Ice Cream Van: is geen echte song, het is meer een te lange laatste toon van het vorige nummer. Dat maakt het wel een te kort album. Maar met zoveel hoogtepunten dat dit album bij mij met stip op plaats 2 voor 2008 staat.
Glasvegas moet het vooral hebben van de stuwende gitaarifs en de melancholische melodie. Een bijna vernieuwend geluid, gebaseerd op 'n soort jaren-50 rockabilly meets newwave. Het duidelijk schotse accent en de vrouwelijke drummer zorgen voor een eigen geluid. Zij staat achter haar drumstel en mept als en bouwvakker.

GoGo Penguin - A Humdrum Star (2018)

4,0
Geweldig om te horen hoe het trio Bas Drum Piano, naar hartenlust experimenteert en zoekt naar nieuwe invalshoeken om de beperkingen van het trio-schap de baas te worden.
Bij de eerste beluistering is het direct duidelijk. Nieuw hoogtepunt is Transient State. Instrumentbeheersing en sfeerwisselingen komen samen in een dynamisch geheel, waar ik heel graag naar luister.
En A Hundred Moons: Het betrekkelijk eenvoudig klinkende thema wordt in zoveel variaties en tempi herhaald dat het een soort van trans wordt. Waarom track 7 & 11 niet aan elkaar gesmeed zijn kan ik niet bevroeden. Zo te horen enige smet, die ik in mn playlist al heb opgelost. Zeer geslaagd album.

Gorillaz - Humanz (2017)

3,5
Geweldig avontuurlijk Album. Dit is mijn playlist van HumanZ die uitstekend werkt:
Saturnz Barz (Popcaan)
Andromeda (D.R.A.M)
We Got the Power (Jehnny Beth)
Hallelujah Money (Benjamin Clementine)
Let Me Out (Mavis Staples)
Busted and Blue
Ticker Tape (Carly Simon)
She's My Collar (Kali Uchis)
Strobelite (Peven Everett)
Charger (Grace Jones)

Gorillaz - The Now Now (2018)

4,0
Heerlijk om weer te constateren dat GorillaZ onder aanvoering van Damon & Jamie niet is een specifiek hokje te proppen zijn. The Now Now gaat duidelijk de muzikale dialoog aan met HumanZ. Een groter verschil kan bijna niet; evenwichtige luistersongs tegen gierende synths met schreeuwende gastzangers. Wij mogen vrolijk kiezen wat beter bij het moment van de dag past.

Ik ben in ieder geval al zeer gecharmeerd van Fire Flies & Souk Eye. Met een veelvoud aan subtiele melodieën en ritmes. Weer aangetoond: een eerste oppervlakkige luisterbeurt opent niet direct de aanwezige parel-tracks. Waardering gaat nog stijgen, let maar op.

ISLAND - Feels Like Air (2018)

5,0
Ik vindt het heel grappig, die matig gekozen bandnaam, lijkt op andere bestaande groepen, en als zoekterm op de digitale snelweg volledig stuurloos. Maar gelukkig gaat het om de muziek. Na 2 verrassend leuke EP's en een status als opkomend Brits talent, is er nu een heel album.

Waarom vindt ik dit zo overweldigend goed? Het zal wel de combi zijn van de juiste pijlen die allemaal doel raken. De kern is de zangstem, vol passie en emotie, rauw en zacht tegelijk. Rollo zingt met z'n doorleefdheid en gemak; je vraagt je af hoe oud is die gast. En dan komen dit soort teksten voorbij:
Tell my baby, I've got to go, No I won't say Goodbye. I'm ready to see that light.
Straight to heaven or hell, I don't mind, it's all paradise. I'm already on my way, to die.
Cynische cryptische teksten, maar de fanatieke zang zuigt je door elke song heen.
Het is een fragmentarische sound, waar alles los van elkaar gespeeld lijkt te worden; bijna minimalistisch. Weglaten van overbodige noten lijkt wel een doel opzicht. Halverwege een song geheel stil vallen, of rockend uithalen, alles is mogelijk.
De songs klinken bedriegend eenvoudig, relaxt ritmisch met een melancholische ondertoon, maar nooit sentimenteel. De gitaarsolo's van Jack zijn helder, open en puntig. bluesy, rockend of tokkelend. De vaak hoge gitaartonen zijn een strak tegenwicht voor Rolo's rauwe, diepe stem. Ze versterken mekaar.
Geloof dat ik zo wel veel woorden nodig heb voor de Waarom-vraag. Een review per track:

Eerst de 3 singles samen gegroepeerd aan begin van het album. De albumtracks komen later wel.
Something Perfect, Moth & God Forgive:
De eenvoud van een goede gitaarsound en een doordringende zanger: Lekker!
Interlude:
Nix geen intermezzo. gewoon een rustpunt gebaseerd op die ongewoon goed klinkende gitaar van Jack. Instrumentaal? Verrassing.
Horizon:
Al bekend als openingssong tijdens concerten, met meer nadruk op een drumloop en even minder gitaar.
We Can Go Anywhere:
De hele song staat in het teken van de titel. Waar willen we naar toe vraagt elk instrument zich minuten lang af. Laat ik het maar zeggen: naar een zorgvuldig opgebouwde ontlading. Smashing brilliant, zeggen ze dan in de UK.
Feels Like Air:
Zeer terecht ook de albumtitle. Maakt direct indruk met het bluesy instrumentale slot, waar gitaren en bas volledig los kunnen gaan.
Lilyflower: Een lullaby tot slot.

Nieuwe bands worden altijd direct vergeleken met andere acts. En ik zou het niet weten waar ISLAND op lijkt. Dat eigen geluid verklaard wellicht waarom ik ben ingepakt. Of is het die verrassend frisse sound en strakke composities. Songs hebben ook consequent een fatsoenlijk uitgewerkt begin EN slot; weer pluspunten.

Mijn eerste kennismaking met ISLAND was bij een concert waar ze gewoon voorprogramma waren, waar bij de hoofdact beetje flets afstak. Op dus op naar volgende life confrontatie met het nieuwe werk, want op het podium klinkt ISLAND met meer power, die in de studio niet altijd mogelijk blijkt. En dan heb ik gelukkig toch nog een kritiekpunt te pakken, die niets af doet aan dit super fijne debutalbum.

ISLAND - When We're Still (2019)

4,5
Ik mag deze geldingsdrang graag zien. Vorig jaar het debuutalbum en 9 maanden later doorpakken met een nieuwe single. Deze EP bevat geen restmateriaal, maar nieuwe songs. En in de tussentijd bijna permanent op tour. De inspiratie van vreemde steden wordt dan ook on the road verwerkt in nieuwe songs.
Toby vertelde dat She als werktitel "San Diego" had, de stad waar ze geschreven is.
Om zoveel mogelijk airplay te behalen wordt elke track eerst als single uitgebracht en geef ze eens ongelijk. Want het is nu al 3x raak: Bull, Bull, Bull.

Just That Time of the Night heeft de lekkerste variant op de herkenbare ISLAND gitaarsound van jack. En wie het nummer life gehoord heeft weet dat het slot een stuk rockender bedoeld is dan in de studio hoorbaar.

All-in My Head : De inventief gezongen coupletten, de ritme wissel, de inzet van de bas, de break.
Overal sparkelende gitaren en die drums. Die roffels op de enige plek waar ze moeten zitten.

She is z’n schoolvoorbeeld hoe je van een in wezen simpel muziekidee, een kei van een songs maakt, gewoon door met volle overgave te zingen. En dat heerlijke bas outro, als extra toefje.

Iemand nog benieuwd naar mijn score over 2 weken, als ook nr.4 te beluisteren is? Tuurlijk niet.

Otzeki - Binary Childhood (2018)

4,5
Het is een geweldig album geworden. En anders dan dat k m had voorgesteld. Had meer uptempo verwacht in lijn van TrueLove. Alleen Foreign Love voldoet aan die verwachting. Er is echter gekozen voor ingehouden, of beter gezegd onderhuids. Niet de makkelijke weg maar Inovatieve blieps, puls en beats, zoals Walk On & Ships Are Coming In. En natuurlijk is dat veel interessanter.
Ben zeer gecharmeerd van deze organische electro. Dat lijkt een stroming op zich, want ken eigenlijk meerdere nieuwe namen die de synth als basis hebben, maar via een goede zanger en echte gitaren het gevoel terugbrengen in een gernre dat op sterven na dood leek. Niets is minder waar, als er een duidelijke visie is. En dit familie gerelateerde duo (ze zijn neef van elkaar) Weten heel goed wat ze willen, met maatschappelijke teksten, terwijl ze zeggen a-politiek te zijn, wordt de overheid & de digitale maatschapij kritisch bezongen. Zeer geschikt voor de repeat knop.

Palace - So Long Forever (2016)

5,0
Inmiddels is So Long Forever ruim een half jaar oud en ik blijf hem met groot plezier draaien.
Waarbij inmiddels alle songs me even lief zijn. Voorheen had ik nog individuele favorieten, maar dat is nu geheel vervaagd.
Ook weer een concert verder, waaruit bleek dat zij ook live weer gegroeid zijn en nog strakker en subtieler spelen. Zelfs de stem van Leo is beter. Tijd voor de laatste ster verhoging dus.

Simple Minds - Walk Between Worlds (2018)

4,5
Als je zuurpruimerig cynisch wilt zijn: is W.B.W een bombastische galmbak met kitscherige violen, maar ik ben juist heel positief over deze Minds. Binnen de mogelijkheden van een band met een rijke historie zijn er weer nieuwe wegen ingeslagen en presenteren de 2 mannen een ambitieus album, vol geïnspireerde nummers die moeiteloos over de 5 minuten gaan zonder een moment te verslappen. De eerste single vergeef ik ze, dat is het minste nummer. De andere 7 nummers doen niet voor elkaar onder. En de andere singles vallen binnen het album veel beter op zn plaats dan los. Dit is ook een typisch conceptalbum, dat als totaal beluisterd dient te worden. Alle songs zijn zo volgestopt met details, dat elke her-beluistering iets nieuws oplevert.

Wat me nog opviel bij de eerste beluistering:
In Summer trekt Jim alle vocale mogelijkheden uit de kast om er iets bijzonders van te maken.
Barrowland Star & Walk Between Worlds lopen in elkaar over en wordt een symfonie.

Met andere worden: geweldig muzikaal kado uit Schotland.

Snow Patrol - Wildness (2018)

3,0
Afgaande op de singles leek het al dat alle urgentie bij SnowPatrol verdwenen is. Er wordt keurig gespeeld, voorbeeldig gezongen, het is een verzorgde productie. maar waar is het gevoel. Pijnlijke eerste luisterbeurt dus, want vooroordeel lijkt helaas bevestigd.

Een nummer als A Dark Switch: poging om dans te maken. Maar dat kunnen ze niet, dus mislukken de goede bedoelingen.
A Youth Written in Fire: De eerste 2,5 minuten heb ik het gevoel dat dit m is waar ik op zit te wachten en dan komt de ontlading, met een lelijk klinkende syth. daar waar een snijdende gitaar de song had kunnen maken. Blijft een heel goede track maar er had zo veel meer ingezeten met de juiste instrumenten op zn plaats.

Waarom staan die alternatieve versies er eigenlijk. Heb niet het idee dat ze veel toevoegen. ze zijn net iets meer acoustic, dat origineel, maar voegen eigenlijk niets toe. want het origineel is ook al vrij rustig.

Life On Earth & Empress blijven de aardigste songs maar helaas ben ik daar min of meer al op uitgesluisterd. Beetje pijnlijk is het wel. Ga het voor de zekerheid nog een paar keer proberen. oordeel volgt.

Sundara Karma - Ulfilas' Alphabet (2019)

4,5
geplaatst:
Wordt steeds positiever over de ongrijpbare Muziek van SundaraKarma. Het is geen Rock. het is geen Pop het is geen Dans. Wel een opvallende zanger, die expressief hoog en laag zingt. Dynamische ArtRock waar van alles gebeurt; verveling is uitgesloten ook door de vele sfeerwisselingen.
Vergelijken lukt alleen door Glamrock en Bowie te noemen, met Inspiratie uit de jaren 70.
Ook opvallend: Bij geen enkele song heb ik skipneigingen. Want telkens als het té poppy dreigt te worden, wordt op laatste moment toch weer een muzikale twist gevonden. De tracklist kent een stijgende lijn in creativiteit. Andere constatering: geen promosingle uitgebracht. Het is duidelijk bedoeld als album, geen single kandidaad te bekennen.

The Boxer Rebellion - Ghost Alive (2018)

5,0
Het getuigd van lef om een geheel accoustisch getint album te presenteren, als radikaal antwoord op Ocean by Ocean van 2 jaar geleden. Geen Synths meer maar oor strelende String arrangementen, trompet en tokkelende gitaren geven de songs de gewenste verdieping. Nathan zingt veel in falset, en dat gaat hem heel goed af.

Er is maar 1 nummer met zwaarder aangezette drums: Don't Look Back. Meest opvallend zijn echter de bijzonder fraaie cello, viool en koper melodieën die the Boxer Rebellion een nieuw geluid geven, waarin de zang prachtig kan gedijen. Meest geslaagd daarin is Don't Ever Stop. Maar door mijn favoriet nu al te noemen doe ik de rest eigenlijk onrecht aan. Alles is even raak, met alleen zeer geslaagde tracks.

Wat een schitterend Album is het geworden, waarbij de 4 vooruitgestuurde songs alleen maar opwarmers blijken te zijn: Rain & Fear, Don’t Look Back & Don’t Ever Stop gaan daar ruim over heen.

The Drums - Brutalism (2019)

4,0
geplaatst:
Brutalism is het eerste solo album van Jonny Pierce, nadat maatje Jacob 2 jaar geleden the Drums achter zich liet. Als dat maar goed gaat nu er echt een ander geluid is, maar wel onder dezelfde bandnaam, die dus geen band meer is, maar een artistnaam is geworden.
Geen spoor meer van de surf invloeden, meer electric Drum&Bass met spaarzame breakbeats. Wat gelukkig wel is gebleven is de melancholische ondertoon, die maakt dat de eerste indruk super positief is.

Beste voorbeelden zijn Pretty Cloud en de titletrack: Brutalism.
Tracks die ik onmiddellijk weer wil horen, en dat gevoel was 2 albums lang erg ver weg. Dus respect voor Jonny die in zn eentje met hernieuwde energie het dode spoor van theDrums op de laatste albums verlaat en een persoonlijk getint album maakt, met weer aantrekkelijke frisse songs; minder luisterpop en meer dans.

( Dankjewel: E-Clect-Eddy voor de link hint)

The Japanese House - Good at Falling (2019)

4,5
Het eerste album van Amber is zorgvuldig opgebouwd rond de uitzonderlijk goede singels. Was paar maanden geleden nog super benieuwd of de vertaling van zeer genietbare EP’s naar een heel album zou slagen en de JH ingrediënten langer zouden stand houden. Die vraag is na eerste beluistering onmiddellijk beantwoord: Probleemloos!. De variatie wordt bewaard door maar liefst 5 rustige tracks. Met somethingfartoogood en Marika sleeping als meest geslaagd. Die ingetogen sfeer wordt nog eens versterkt door de verrassende versie van de oudere single Saw You In A Dream, die op het album in een akoestische versie staat als I saw you in a dream.

Las ergens dat de productie een samenwerking is van Amber Bain en George Daniel; drummer bij de The 1975. En dat is dan wel even schrikken want van die band weet me ik weinig positiefs te herinneren. Maar Good at Falling beluisterend hoor je gelukkig direct het grote verschil tussen 1975 & tJH: Het vakwerk van songwriting! De een blijft hangen in goedbedoeld matigheid de ander tovert de een na andere briljante song tevoorschijn, die ik met liefde weer laat ronddraaien. Heel blij met dit geweldig album.

The National - Sleep Well Beast (2017)

4,5
Een indruk per song, opgeschreven tijdens eerste beluistering:
Nobody Else Will Be There:
Al bekend van de live registratie. maar de studio versie is veel indrukwekkender. Een krachtige start van het album met een ingetogen song.
Day I Die:
Duidelijk contrast met de opening. Gewoon een rocksong.
Walk It Back:
Voor mij het hoogtepunt van het album. Zo klinkt mijn Ntl. Maar hier hoor ik liever de live uitvoering, met minder electronica.
The System Only Dreams in Total Darkness:
Een geniale song, waar alles inzit wat Ntl goed maakt.

Born to Beg:
start van deel 2. Geweldige opbouw van spanning die niet tot een ontlading komt. Bedoeld als opmaak naar het meest ruige nummer van Ntl.
Turtleneck:
Prima rocksong. maar niet mijn favoriet, ondanks dat de gitaar lekker vuil dendert.
Empire Line:
Heel herkenbare structuur. Opbouw met een ingenieus drumritme, maar nu wel met een gitaar ontlading nieuwe stijl. en wat zit er weer een fraai uitgewerkt slot aan, Een song met kop body staart; schitterend.
I'll Still Destroy You:
Op eerste gehoor. moeilijkst te doorgronden song. Altijd goed teken.

Guilty Party:
Begin van deel 3; de finale. Wat opvalt is hoe geniaal drums, piano, koper en gitaar samenvloeien om samen een uniek geluid te creëren door eigenlijk volledig apart te handelen. Zo klinkt moderne Jazz.
Carin at the Liquor Store:
Duidelijke zaak. Een nieuwe klassieker. Voor m'n gevoel duurt dit nummer 2 minuten te kort. dit had nog wel even door gezet kunnen worden.
Dark Side of the Gym:
De ingehouden spanning komt hier tot een nieuw hoogtepunt in wierde vioolflarden. Mijn 2de favo van het album.
Sleep Well Beast:
Of het beest hier lekker mee slaapt valt te betwijfelen. Ook hier kies ik voor de live uitvoering tov. de studio.

Mijn 1ste indruk was: Dit gaat bijzonder worden.
2de indruk blijft: Dit is het Ntl-album wat mij het best ligt. 10 songs zijn buiten gewoon perfect. Ik denk dat de ingehouden spanning over het hele album een nieuw hoogtepunt heeft bereikt.
Laat ik starten met 4*, zodat er nog stijg opties zijn. Zal wel snel gaan.....

The Slow Show - Dream Darling (2016)

5,0
Missie geslaagd. Ruim een jaar na het 1ste album, nr.2 met een gelaagd eigen groeps sound, zonder te nadrukkelijke verwijzingen naar muzieke voorbeelden.
Het bestaande consept is nog beter uitgewerkt: een bijzondere stem, Piano gedreven songs, met blazers, koor en een jazzy gitaar. Experimenten zijn nog lang niet nodig.

1. Strangers now
Een opera in 5 minuten. De combi Piano, blazers, vrouwenkoor en de bariton van Rob in alle mogelijke fasetten bijeen. Het gedragen piano outro maakt de song rond. zeer geslaagd.

2. Hurts
“It hurts like hell.” In duet gezongen met de veroorzaakster van het leed. En een verstopt hoogtepunt in de zeer fraaie gitaar accoorden, die meer accenten zijn dan melodie.

3. Ordinary lives
Een catchy koper geluid, bijna swingend. En Rob die zingt in plaats van de bekende spreekzang.

4. Lullaby
Vroeg gas terug. met een duidelijke hoofdrol voor Joels gitaarkunsten.

5. Dry my bones
Zeer geslaagde opbouw naar een fraai gitaarrif en ingehouden bombast. Weer een hoogtepunt.

6. This time
2de uptempo song, met de bekende details die weer perfect bij elkaar gebracht zijn en wat klinkt het koper & de bas hier lekker. Productioneel is nr2 een enorme vooruitgang.

7. Brawling tonight
De spaarzame Jazz achtige gitaar combineert fraai tegen de tweezang met Kesha Ellis, die geeft net de extra push. Haar ongepolijsde stem is een eigen ontdekking uit Manchester en past wonderschoon bij Rob's stem..

8. Last man standing
Het beginkoor klinkt veelbelovend. En zet subtiel de hele song door zonder een moment storend te worden. heel sterk.

9. Breaks today
Ondanks dat dit natuurlijk al bekend is, maakt het in het totaal van het album nog steeds indruk, simpelweg omdat het een van de beste SlowShow songs is.

10. Brick
Filmisch Instrumentaal slot akkoord, met viool & koor natuurlijk, om het album af te sluiten hoe het begon. Inspiratie ligt nu naar mijn gevoel dicht bij de klassieke muziek.

10 uit 10. Enige kritiekpunt dat ik kan bedenken: t'is te snel afgelopen. Direct op repeat.

The Twilight Sad - It Won/t Be Like This All the Time (2019)

Alternatieve titel: It Won't Be Like This All the Time

4,5
Eerste draai. Effe op gevoel:
1. Dwingende monotome beats.
2. Schotse trots met blinkende piano.
3, Vroeg rustpunt. Maar herken de fraaie song direct van concert.
4, Single #3
5. Twinkelend 2de rustpunt.
6. Single #1. Beste TS song yet?
7. Zware synth basis. Dit is echt doorpakken.
8. Zwierend Galmend. stevig. heerlijk
9. Gitaren zetten de toon. bevalt super goed.
10. Dit lijkt minst krachtige song van album. op eerste gehoor hé
11. Single #2 Heerlijk eindsalvo.

Het is een fantastisch album geworden. Toegankelijk, heel indie, heel eigen. Best geslaagde roep ik al vast. Push op de repeatknop nu.

Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (2013)

4,0
VampireWeekend durft eigenwijze keuze te maken, met de overstuurde drums en vervormde vocalen en gitaren. Met wisselend resultaat. In Ya Hey geeft het de song juist het gewenste extraatje. In Diane Young is producer Ariel Rechtshaid. volledig uit de bocht gevlogen, wat het wel tot een bijzonder product maakt, waar wij ons nog lang druk over kunnen maken.

Hoogtepunten:
2. Unbelievers
3. Step
7. Everlasting Arms
8. Finger Back
10. Ya Hey

Zeer geslaagde verdieping:
1. Obvious Bicycle
6. Hannah Hunt
9. Worship You
11. Hudson
12. Young Lion

De minder geslaagde nummers:
4. Diane Young
5. Don't Lie

Villagers - The Art of Pretending to Swim (2018)

5,0
Ook heel heel positief. Sta versteld van de subtiele aanpak en de overal opduikende melodieën, soms verstopt ergens in de achtergrond. Het aantal lagen zijn bijna ontelbaar. Er zijn mekaar versterkende muzikale loopjes en dan weer juist een verstorend instrument of koortje. Invloeden van Folk, Pop, Jazz, Latin zijn zo in elkaar gevlochten dat er een totaal unieke sound ontstaat. En dan zijn er ook nog al die vervreemdende achtergrond geluiden. Beste voorbeeld is de luistertrip: Love Came with All That It Brings. Geweldig.
Album voelt ook als een eenheid waarbij Fool veel overtuigender is na het zwaardere Long Time Waiting.

Wat een goede titel The Art of Pretending to Swim. Dekt geheel de lading, want dit is the Villagers meest artistieke album, waar het rijke talent van Conor nieuwe grenzen is overgestoken. Beetje minder bescheiden mag dus best.

Whispering Sons - Image (2018)

5,0
De grootste uitdaging voor Fenne en haar mannen was natuurlijk om diversiteit in het album te krijgen. Omdat de dreigende synths en stuwende gitaarrifs als valkuil eentonigheid in zich hebben. Nauw daar zijn ze bijzonder goed in geslaagd, door het maximaal inzetten van het geheime wapen van de Sons. Ze zingt meer dan ooit, ook ingetogen om de echte demonische uithalen goed in te bedden. Daarnaast zijn er gelukkig veel tempi wisselingen in de 10 songs die stuk voor stuk niet voor elkaar onder doen. Het lange wachten is rijk beloond.