stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

4de album van zwaar ondergewaardeerde Brabantse band. Dromerige jangle, met melodieuze rifs in een range van manieren om een gitaar te bespelen, gecombineerd met meerstemmige zang. Prima songs en dat de sound nostalgisch klinkt is op deze manier geen enkel bezwaar.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Kwam Blue Slate tegen op Left ofthe Dial Festival in Rotterdam, daar opende ze de set van 40 minuten met ‘This’ ook de eerste track op hun 1ste EP. En was binnen enkele minuten volledig overtuigd. De ongeveer Vuurspuwende gitaren, gebracht met de jeugdige gretigheid van begin twintigers was overduidelijk. De mix van Grunge met melodische Shoegaze moest uit de boxen knallen. En dan is nauwkeurig spelen ook volledig ondergeschikt aan speelplezier, heerlijk eerlijk dus. Dat wat andere bands alleen in hun finale nummer doen, perst Blue Slate er al uit in het begin van de set en die houding bleef tot het eind toe zichtbaar en hoorbaar.
De songs waren toen volledig nieuw, maar tegelijk intens invoelbaar en zo zijn ze ook te beleven op deze debuut-EP. Knappe prestatie om de gig-power overtuigend te vertalen naar de studio en de songs ook nog te laten ademen door er tijdig rust en ruimte in toe te laten. Bijvoorbeeld in de fijne overgang van track 3 naar 4. De EP is een aanvulling op hun podiumprestatie terwijl vergelijkbare nieuwe bands vaak niet zo ver komen.
Heb zo maar het idee dat Blue Slate de meeste indruk als debuut band dit jaar gaat maken, maar uit dit stukkie blijkt al dit ik niet meer heel objectief ben.

Op dezelfde release datum komen 2 Nederpop albums uit die verschillende raakvlakken hebben maar ook tegenpolen zijn: Droom Dit en De Toegift. Dan vraag je bijna om een competitieve vergelijking. Het bindend element is de nederpop en de met golvende emoties doorspekte teksten, vol persoonlijke ontboezemingen. Maar je kan het ook op muziek gezette poëzie noemen. Beide zangers en tekstschrijvers hebben iets te vertellen, maar dat doen ze wel totaal verschillend. Maxim (DeToegift) vertaalt zijn gedachtes naar universele gevoelens waar de luisteraar zelf ook iets anders uit kan halen dan de oorspronkelijke intentie. Sam (DroomDit) hakt zijn zeer persoonlijke gevoelens in steen en laat nauwelijks vrije ruimte over voor eigen perceptie en vertaalt dat ook in de muzikale omlijsting, die vooral uit dampende synths bestaat. Geen ontsnappen aan, maar dat betekent ook dat je met hun mee wil gaan, of dat het afstoot. En dan helpt de passie waarmee de songs in elkaar steken. ‘Ik Weet Het’ is wellicht beste voorbeeld daarvan, tekstueel en muzikaal een eenheid.
Een andere tekst bestaat alleen uit werkwoorden die in de juiste volgorde een heel verhaal verteld: “Vasthoud, knijpt, scheurt, loslaat, kust”. Met andere woorden: een indrukwekkend album om bij weg te dromen of te feesten.
Heb direct maar barcodes laten komen voor een concert, want 'Dit' wil ik wel zien en horen.

Op het eerste gehoor bestaat de derde Squid uit verre van hapklare brokken, veel meer een moderne opera, waarmee de zingende drummer Ollie zijn band verder wegleid van de jazzrock op hun eerdere albums. Geloof flarden te horen van symphonische Progrock en Folk en vooral een grote diversiteit aan instrumenten waarmee afwisselend ritme gemaakt word en dan weer prachtige melodieën. De standaard instrumenten worden voor extra klankkleur aangevuld met Ritmes op blikjes en pannen en melodie komt ook van strijkers, piano en trompet.
De oppervlakkige luisteraar laat zich vermoedelijk wegsturen met schreeuwzang en disonantie, maar direct daarna komt er ook gedoseerde rust. Een snelle eind conclusie is dus eigenlijk niet te doen, daarvoor zijn meer luisterbeurten nodig en die ga ik Cowards vanaf nu geven, want dat verdient deze avonturentocht op zeker.
ps. na 3x zit ik al op ****