Dead Dads Club lijkt een nieuwe naam, maar is een voortzetting van eerdere soloprojecten zoals Palma Violets en Crewel Intentions onder leiding van bassist en zanger Alexander "Chilli" Jesson.
Bij de Fontaines D.C. speelde hij op de ‘Romance’ tour aanvullend gitaar en achtergrondzang. En daar is dan weer de link met Carlos O’Connell die voor dit album de productie deed. Daar waar eerdere albums bleven steken in goedbedoelde middelmatigheid. Weet Carlos het songmateriaal wel de juiste meerwaarde mee te geven. En dat levert uitstekende indie rock op.
De bandnaam refereert aan de dood van Alex zn vader en met titels als ‘Don’t Blame The Son For The Sins Of The Father’ is duidelijk dat er wat persoonlijks verwerkt moet worden.
De muzikale invulling geeft een passend tegengewicht voor de beladen inspiratiebron van dit album, met rauw schurende gitaren en af en toe dreigende synths. Gecombineerd met meer melodische delen, is er een fraai zelfverzekerd album ontstaan.
Het nieuwe album van NL beste gitaarband is ook onmiddellijk de muzikale verrassing van dit nog frisse jaar. Want hun sound heeft de groots mogelijke mutatie doorstaan die mogelijk lijkt, terwijl de band in nog precies de zelfde samenstelling is als voorheen. De eerste 2 hoofdstukken werden gedomineerd door pure Britpop met als nadeel dat de inspiratiebronnen soms herkenbaar waren.
De eerste nummers van dit Stunt Double laten direct een heel ander avontuurlijk geluid horen, met vet aangezette nois rock, energiek en ongepolijst en tegelijk mogen de gitaren nog steeds hoekig en melodieus klinken. Productietechnisch meesterlijk. Een andere noviteit is ‘The Drop’ met heerlijk swingende funky gitaren, die tegen het eind van de song langzaam steeds gruiziger worden. Nog meer dynamiek is hoorbaar in ‘Eva’ vooral in de intense zang van Jurre.
Op afstand hun beste album so far.
