stem geplaatst

De singels van het 4de album van Elizabeth & Co ontvingen links en rechts wat zuinige reacties, maar met de komst van het hele album verbleekt die kritiek als mist voor de zon. Want schrijftalent van perfecte popsongs verdampt niet zo snel. Dit is hun meest samenhangende album van de reeks, waarbij de singels de albumtracks subtiel aanvullen. Sleutel is het breedst mogelijke spectrum aan stijlen waar gebruik van gemaakt word om elke songs vol dynamiek te stoppen en tot een bijzonder fijne luisterervaring te maken. Dat vraagt wel geconcentreerd muziek tot je nemen om de verfijnde arrangementen en creatieve akkoordenstructuren te herkennen. De gitaren van Jonathan en Eliza tokkelen. klinken gruizig of rammelend en soms meerdere keren binnen een song. De koortjes zijn vrolijk of dromerig en de productie zit vol aanvullende fluiten of violen.
De songs klinken in de basis vrolijk, maar zitten vol emotie en ironische lyrics, zonder ook maar een moment in platgetreden clichés te vervallen. De ritmesectie klinkt op z’n best in ‘Take’ waar Tristan strak de hand heeft aangevuld met de energieke baslijnen van Benjamin. Als je een hoogtepunt kan aanwijzen is dat zo wie zo Take waar alle elementen van theBeths ingenieus samenkomen, Juist na de 2 geschakelde emo-songs (tracks 5 & 6). Met andere woorden: Onverwacht opvallend blij met dit album.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

The Royston Club zijn een 4-mans band uit Wales met hun 2de album. Vorige worp bevatte aardige britpop songs die net niet boven het maaiveld uitkwamen. Deze 2de-straalt vanaf de openingstrack veel meer ambitie uit. De songwriters hebben er hoorbaar werk van gemaakt om het dit jaar veel interessanter te maken, door meer dynamiek in de songs te stoppen. en de gitaarakkoorden feller aan te zetten. Opvallend voorbeeld is ‘Cariad’ met een akoestisch intro passend bij een verloren liefde en veel emotie in de lyrics, om uiteindelijk uitbundig de gitaren te laten grommen.
Eigenlijk in elke song laat zanger Tom Faithful horen hoe behendig zijn zang is gegroeid, waarbij stemmingswisselingen versterkt worden door afwisselend laag en hoog te zingen. Om nog meer klankkleur te geven zingt ook gitarist Ben Matthias in een aantal refreinen mee. Of ze wisselen de zang af, zoals in album openener Shivers. Uit zijn gitaar komen tevens bijzonder geslaagde riffs, die de gewenste hoeveelheid energie toevoegen. Met andere woorden:
Een verrassend geslaagd album dat bij herbeluistering op zeker nog gaat groeien.

stem geplaatst