De vloed aan Britse gitaarbands lijkt niet te stoppen en vanuit de Engelse muziekpers wordt elke nieuwe naam altijd als veelbelovend aangekondigd, maar eerlijkheidshalve zijn de meeste slechts kortstondig leuk tot aardig. De uitzondering daarop dient zich dus ook zelden aan, maar The Guest List uit Manchester is die zeldzame uitzondering. De eerste te streamen singels gaven al iets prijs van wat die uitnodigende bandnaam kon gaan worden, want hoorde Inventieve songwriting en bevlogen begeleiding, die per release intenser en complexer werden. Gevoelsmatig is er een connectielijn: Damon Albarn > Alex Turner > Cai Alty. Zanger Cai is vergelijkbaar met Damon & Alex de componist en tekstschrijver die met een band om zich heen elk creatief idee tot een volwaardige song weet te maken. En bovendien is het bewonderingswaardig dat dit album mogelijk is als je 20 bent.
12 songs die opvallend veelzijdig klinken: gestuurd door een krachtig gitaarriff, melodische indie of akoestische ballads en die ook stuk voor stuk een eigen klankkleur hebben. De muzikale invulling past zich aan, bij het bezongen onderwerp. Met minimale instrumentatie een ijl orgeltje, of juist maximale inzet inclusief achtergrond koor, of aanzwellende drums ondersteund met violen.
En dan zijn er ook nog die echte lyrics die grote thema’s behandelen, klimaat change, eenzaamheid op de socials, suicide. Heel vrolijk word het niet, maar passend bij de verdoemde wereld om ons heen is de vrees.
Songs waar elke seconde telt, met breaks, wendingen, opbouwend naar een anthem, subtiel in balans en vooral oorstrelend, zonder in herhaling te vallen.
Klein nadeel voor de fans die elke singel of EP release al volgde, want dan zijn er slechts 4 nieuwe songs bijgekomen. Vermoedelijk geld dat minpunt niet voor de meeste luisteraars, daar zal hopelijk het verrassingselement zijn werkt doen. Het is wel duidelijk waar mijn ster waardering op uit gaat komen….
Zag dit 6-tal al meerdere keren live en dat was telkens een muzikale ontdekkingstocht. Op voorhand benieuwd hoe de chaotische artrock van het podium getransformeerd word naar de studio. Die chaos komt vermoedelijk door voorkeuren voor 6 verschillende muziekstijlen die ieder 1-6de aandeel kregen in M/W/C, waardoor er nooit een echte keuze gemaakt hoeft te worden.
Opvallend dat in de studio meer poppy invloeden doorklinken, terwijl live meer folky effecten hoorbaar waren. Dat gaat zelfs zo ver dat het lijkt of er E.L.O. violen uit een ver verleden hoorbaar zijn. Maar direct daarna klinkt weer een fiddle die ook uit een Ierse Pub kan komen, of een rockende gitaar uithaal. Voor wie op zoek is naar één herkenbaar muziek genre is er geen eer te halen. Dat word nog eens versterkt door de 3 totaal verschillende lead vocals van bassist Vera, Emmie-Mae (keys) en gitarist William Ward. Ervaar het beluisteren van de Cannonball als een ontdekkingsfeest met Nosedive en Only Girl als de parels.
