De Turkse muzikant Can Atilla maakt o.a. veelzijdige synthesizer-muziek waarbij hij duidelijk de invloeden van vooral Tangerine Dream laat horen. Op albums zoals Waves of Wheels en Ave is het wat dat aangaat één groot feest der herkenning als het gaat om het herkennen van de verschillende stijlen waar vooral de sound van Tangerine Dream in te horen valt. Het is qua sound gewoon een één-op-één kopie!
Maar tegelijkertijd is het géén plagiaat wat Can Atilla pleegt. Hij klinkt als Tangerine Dream, maar doet er vervolgens zijn eigen ding mee met zeer in het oor springende, over het algemeen behoorlijk goede, originele, eigen composities. Het album Concorde is daar geen uitzondering op.

Na het wat meer afwijkend klinkende Omni, wat meer een kruising is tussen Café del Mar-achtige lounge-muziek gecombineerd met de onmiskenbare sound van niemand minder dan Jean-Michel Jarre, kwam er al vrij snel een opvolger in de vorm van het album Concorde.
Min of meer een soort van concept-album, opgedragen aan het gelijknamige unieke, legendarische, supersonische passagiersvliegtuig, grijpt Can qua stijl weer terug naar vooral Tangerine Dream en dan vooral de jaren '90-stijl van de band met ook een vleugje jaren '80- én zelfs jaren '70-Tangerine Dream!

Met tachtig minuten speelduur is Concorde een flinke zit, maar wel een zeer goede. Globaal gezien gaat het album in ieder geval ijzersterk van start met de eerste zeven nummers die allen stuk voor stuk behoorlijk goed zijn. Gaandeweg kakt het album dan toch wel wat in en blijkt de tachtig minuten aan de forse kant, alhoewel ook de tweede helft van de plaat geenszins slecht is. Het is absoluut bovengemiddeld, zeer goede synthesizermuziek, alleen lijkt de plaat naar het einde toe wat richtingloos te klinken en neigt wat voort te kabbelen. Wat op zich zonde is, als de nummers onderling wat beter verdeeld waren. De vlotte, meer dynamische nummers domineren vooral de eerste helft van het album, de wat minder karakteristieke en minder opvallende kant van de plaat domineert vooral de tweede helft.

Concreet: Concorde had wat korter gemogen, dan had het een veel meer doeltreffende en sterkere plaat opgeleverd.
Neemt niet weg dat er nog steeds genoeg fraais opstaat. Na het intro "Prologue" laat vooral "Rain of Fire" er geen gras over groeien en is een waar spektakel van een nummer, vol met opvallende verrassingen binnen de muziek verweven. Maar het blijkt slechts een opwarmertje, als vanaf nummer drie "Cluster" als het ware de Concorde aan zijn vlucht begint.

"Concorde Forever" is de slagroom op de taart. Een geweldig nummer, waarbij we hoorbaar inmiddels hoog in de lucht in de Concorde zitten. Een zekere James Watkins is op dit nummer te horen en somt een aantal technische feitjes over de Concorde op. Erg gaaf en effectief gedaan!

Daarna is het even bijkomen middels het majestueuze en tegelijkertijd ingetogen "Tears of Maria Barbara Bach" om vervolgens weer het tempo wat op te voeren middels het vlotte en afwisselende "Midnight Runner".

Het beetje vreemde maar tegelijkertijd behoorlijk vlot klinkende "Purple and Flexible" luidt als het ware de overgang in naar de tweede helft van de plaat, wat dus een heel ander karakter lijkt te hebben op muzikaal gebied dan grofweg de complete eerst helft.

De aandacht lijkt wat af te dwalen met "Pacific Lover" en het eigenlijk wat te lang voorkabbelende "Eve" en ofschoon het hele goede nummers zijn, is de flank van het album er ondertussen toch al redelijk af en lukt het niet de volledige speelduur de aandacht vast te houden.

Als het dan even rustig bijkomen is middels de wat aparte en verontrustende klanken op het ambient-stuk "Solid Water", begin ik me al toch rustig af te vragen of dit niet het slot van het album had moeten zijn.

In plaats daarvan volgt het korte, maar toch wel zeer fraaie, rustige en introspectief klinkende "Anna Magdalena's Notebook". En alhoewel het nummer wat uit de toon valt t.o.v. de rest, kan het er toch mee door.

Tot slot volgt nog het redelijke "First Kiss" en ondanks dat dit nummer 100% een Tangerine Dream-nummer uit medio jaren '80 had kunnen zijn, had het wellicht beter geweest om het te gebruiken voor een ander album.

Als geheel eindigt het album met "Epilogue" en daarmee heeft de Concorde zijn vlucht gemaakt en is daarmee aangekomen bij haar eindbestemming.

Concorde grijpt qua stijl vooral terug op één van de vorige albums van Can Atilla, namelijk Waves of Wheels. Dat album zit vol met vooral de invloeden van Tangerine Dream uit vooral de jaren '90. Dit is met Concorde ook weer het geval, maar los daarvan stoeit Can dus ook met de invloeden die te horen waren in de muziek van Tangerine Dream uit zowel de jaren '80 als de jaren '70. Soms stoeit hij er mee en gooit alle stijlen bijna in één nummer! Maar het klinkt echt gewoon goed en hij forceert de boel niet en dat is knap van zichzelf.

Concorde bezwijkt uiteindelijk een beetje onder zijn eigen gewicht en dan heb ik het vooral over de speelduur. Had wat ingekort in de tweede helft en de plaat was sterker geweest. Begrijp me niet verkeerd, het album krijgt alsnog een solide 4 punten. Maar het hadden er meer kunnen zijn geweest!

Blijft over nog steeds een zeer imponerende plaat die iedere liefhebber van de betere synthesizermuziek uit zou moeten checken. En zeker dus ook liefhebbers van Tangerine Dream.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren