Na hun vertrek uit de band Temperance, richtten drummer/keyboardist Guilo Capone en zangeres Chiara Tricarico, gezamenlijk met bassist Alessandro Jacobi en gitaristen Marco Falanga en Alberto Melinato hun gezamenlijke antwoord op die band op, namelijk Moonlight Haze.
In een wereld waarin female fronted symphonic powermetal zo'n beetje de halve metalwereld in beslag neemt, in ieder geval tegenwoordig, kun je je afvragen of zo'n band als Moonlight Haze opvalt. En alhoewel de band zeker niet zo populair is als de grotere bands binnen dit genre (Nightwish, Within Temptation, Visions of Atlantis...om er maar een paar te noemen), kan ik alvast rustig benoemen, ja zelfs toegeven, dat de band het wel in zich heeft, om net zo groot te worden. Op basis van kwaliteit, intensiteit en algehele presentatie is Moonlight Haze namelijk een band die, mede dankzij de ongelooflijk getalenteerde zangeres Chiara, er één is om rekening mee te houden.

Na het toch wel recente teleurstellende vierde album Beyond, die ik onlangs van een review heb voorzien, werd het tijd om nog eens terug te grijpen naar het debuutalbum van deze band om deze nogmaals aan een aantal luisterbeurten te onderwerpen.
Gezien ik vooral album nummer twee, Lunaris, erg hoog heb zitten maar ook het derde wapenfeit, Animus, zeer goed kan smaken, verdween het debuut De Rerum Natura een beetje van mijn radar. Ik kende het album al wel, maar kreeg het niet helemaal voor elkaar om het te doorgronden. Het debuut van Moonlight Haze is namelijk een wat complexer album, waarbij de band het avontuur binnen het genre opzoekt; het ene moment komt er als het ware een knaller voorbij die neigt naar hitpotentie, het andere moment lijkt de band te zoeken binnen een bepaalde stijl binnen specifieke nummers.
Dit levert in zijn totaliteit een bijzonder album op, eentje die mij in eerste instantie niet helemaal wist te overtuigen. Maar oh boy!! Wat had ik het mis! Hoezo niet overtuigen?? Moonlight Haze knalt er namelijk met hun eersteling een album uit, die van begin tot eind bol staat met zeer fraaie nummers. Ik durf zelfs te stellen dat het album naarmate die vordert beter wordt. In ieder geval blijft de plaat boeien van begin tot eind. Tevens is het wat typisch om te moeten concluderen dat het album zelfs beter is dan ik verwacht had. En zéker nadat ik recentelijk toch wel verwoede pogingen heb geprobeerd om album nummer vier, Beyond, goed te vinden (helaas is dat dus niet zo), heeft dit er toe geleidt dat ik deze eerste plaat zelfs nog beter ben gaan vinden. Het contrast had niet groter kunnen zijn en aan mijn oren heeft het ook zeker niet gemankeerd! Moonlight Haze is een geweldige band met drie geweldige albums op een rij en één teleurstellend album. Niet slecht maar wel zwak als je deze tegenover de rest van de discografie afzet. Zo gek, want de reviews van Beyond zijn over het algemeen lovend! Hoe dan??? Hebben de recensenten wel naar hetzelfde album geluisterd???

Maar in ieder geval terugkomend op het debuut kan ik in ieder geval zeggen dat het album redelijk goed van start gaat met de eerste nummers die ook als single zijn uitgebracht. "To the Moon and Back" is een goede opener, "Ad Astra" wat minder.
Het album begint pas echt tot leven te komen met het wat meer episch geladen "Odi et Amo" wat een avontuurlijk en tegelijkertijd dynamisch geladen nummer is. In dit nummer hoor ik overigens heel erg de stijl van het Oostenrijkse Edenbridge in terug. Zeker in het refrein!
De derde single van het album, "The Butterfly Effect" klinkt wat meer simplistisch en duidelijk is te horen dat Moonlight Haze nog een beetje 'zoekende' is met het schrijven van meer to-the-point nummers. Alsof ze zich meer thuis voelen met het neerzetten van epics.
En die epics liegen er dan ook niet om. Als eerste volgt het indringende en heftige "Time" en kent sterke momenten, mede dankzij de gastbijdragen van sopraan Laura Macri (MaYaN) en brulboei Marc Jansen (Epica, ex-After Forever). Het is meteen het hardste nummer van de plaat en 'it shows', want het is één van mijn favorieten van de plaat.
Dat Moonlight Haze als geen ander epische nummers kan schrijven bewijzen ze namelijk helemaal op de knaller van de plaat, namelijk "Dark Corners of Myself". Op dit nummer komen diverse stijlen samen op een wijze die zijn weerga niet kent. Een wat Oosters klinkende melodielijn opent het nummer, maar het duurt niet lang of grootse en epische thema's zorgen voor een indrukwekkend en groots geheel. Rust, bombast, stevige gitaarriffs en een ongelooflijk mooi refrein met veel passie en bezieling gezongen door Chiara zorgen voor één van de beste nummers die de band ooit geschreven heeft. Ergens halverwege de vierde minuut gooien ze er zelfs een soort overgang tegenaan waar jazzy invloeden in terug te horen zijn! En het past wonderwel perfect binnen het geheel!
Na het hoogtepunt van het album is het altijd spannend of een plaat het dan tot het eind vol weet te houden. En dat gebeurt dan ook. Op fijne wijze komt het wat meer 'straight forward' "A Restless Mind" voorbij en is andermaal een prachtig nummer die vlot voorbij raast maar weet te imponeren vanwege o.a. het sterke refrein.
Naar het einde toe is het genieten met "Deceiver" vanwege wederom gewoonweg de heerlijke vocalen van Chiara die hier ook weer fantastisch is, als op ieder nummer overigens. Smaakvolle gitaarsolo's sieren het nummer hier en het refrein is ook weer prachtig. Het lijkt zelfs wel alsof deze als basis heeft gediend voor het refrein van "Nameless City" op album-opvolger Lunaris.
"A Shelter from the Storm" is de welkome ballad als afwisseling en is een mooi, meeslepend nummer die naarmate het nummer vordert, wat steviger wordt. Maar het blijft mooi en indringend klinken.
"Goddes" sluit het album op vlotte en overtuigende wijze af en laat horen dat de band ook met powermetal-invloeden weet te stoeien. Erg vermakelijk en als afsluiter prima!

De Rerum Natura laat meteen een band in vol ornaat horen. Duidelijk is te horen dat de band weet wat ze doet maar gek genoeg juist bij de grootse, langere nummers beter tot hun recht lijken te komen dan op de kortere, wat meer hit-gevoelige nummers. Betreffende dat laatste zouden ze e.e.a. verder doorontwikkelen en perfectioneren op de opvolgers Lunaris en Animus.
Maar dat neemt niet weg dat dit debuut een heel erg fijn album is die een paar kroonjuwelen bevat. Het is de perfecte opmaat naar wat komen zou gaan en het is te hopen dat ze dit toch weten door te zetten op toekomstige albums na het teleurstellende Beyond. Maar ik geloof in deze band, dus hierbij het voordeel van de twijfel!

In mijn bericht bij de vorige langspeler van Moonlight Haze, Animus, gaf ik aan dat ik niet kon wachten op album nummer vier. Echter moest ik toch mijn best doen en mijn geduld op de proef stellen.
Het wachten is ondertussen voorbij en het vierde album van deze Italiaanse symfonische metalband, die de titel Beyond met zich meegekregen heeft, is ondertussen alweer eventjes uit en laat een band op vooral vertrouwd terrein horen. Ze volgen braaf het pad verder die ze zijn ingeslagen sinds de band besloot om vooral op het vorige album Animus een overtuigende verzameling songs te presenteren die met z'n allen qua karakter twee dingen gemeen hebben: ze zijn allen doeltreffend en hitgevoelig te noemen. En dat maakt Animus tot weliswaar niet het beste, maar wel het meest aansprekende album van de band tot nu toe.
Dus waarom zou je een formule doorbreken als blijkt dat deze werkt en waar je je als band goed bij voelt? Precies! Dan maak je dus gewoon Animus II. Oh sorry...ik bedoel Beyond.

Maar dan beste dames en heren, kunnen er twee dingen gebeuren: dit pakt goed of niet goed uit. Welnu, ik kan in ieder geval bij deze melden dat de band het voor elkaar gekregen heeft om beiden te doen.
Het pakt goed uit in die zin dat we wederom een selectie songs te horen krijgen die vol staan met catchy en vlotte thema's, geweldig gitaarvuurwerk, levendige, enthousiaste drumpartijen en over het algemeen prachtige zang van zangeres Chiara.
Echter pakt het tegelijkertijd niet goed uit, omdat praktisch álle songs dit keer behoorlijk inspiratieloos en plichtmatig overkomen. Het is echt jammer dat ik dit moet melden, maar daardoor is Beyond een zowel spectaculair als zielloos album geworden. Ontzettend frustrerend, gezien ik deze band hoog heb zitten.
Is dit werkelijk dezelfde band die het meesterlijke album Lunaris heeft uitgebracht? Het is bijna niet te geloven gewoon, maar vergeleken met dát album, is Beyond een verzameling aan left-overs geworden.
Zo zonde, want duidelijk is te horen, dat de band het wel kan.
Nummers moeten je meeslepen, je naar de keel grijpen op een positieve manier. Inspiratie, inventiviteit en dynamiek moeten samen gaan en zorgen voor prachtige nummers. Ik weet dat de heren en dame van Moonlight Haze dit als geen ander kunnen. Echter ontbreken deze ingrediënten (bijna) helemaal op deze vierde langspeler.

Het gaat al een beetje mis met de titel-opener: een rustige, korte ballade met op de achtergrond een dromerige piano-melodie. Best mooi, maar het heeft weinig om het lijf.
De plaat had gewoon meteen moeten openen met "Tame the Storm", een knaller van de bovenste plank met een excellerende Chiara. Het is meteen één van de hardste nummers die de band tot dan toe heeft uitgebracht en het werkt. Als de rest van de nummers van dit niveau waren geweest, was Beyond een geweldige opvolger van Animus geweest.
Echter zakt het album daarna wat in elkaar met het behoorlijk obligate "Crystallized", wat ook geldt voor het clichématige "Chase the Light". De nummers zijn behoorlijk inwisselbaar en daardoor nauwelijks memorabel te noemen. Tuurlijk, er wordt geweldig gemusiceerd en gezongen, maar vergeten ben je de nummers ook al heel snel.
Opvolger "Would You Dare?" zet deze lijn voort en is een tikkeltje beter gezien de dynamiek binnen de muziek weer een boost krijgt. Alleen jammer van het drammerige, geforceerde refrein.
Een rustpuntje wordt gezocht met de deels in het Engels, deels in het Italiaans gezongen ballad "L'Eco del Silenzio". How goedbedoeld ook, lijkt het nummer maar niet van de grond te willen komen, gaat uiteindelijk nergens heen en ook vormen sommige zanglijnen in combinatie met de melodielijnen niet altijd een mooi geheel.
"D.N.A. (Do Not Apologize)" geeft weer wat schwung aan het geheel en zorgt voor de spreekwoordelijke schop onder de kont die de plaat nodig heeft. Het werkt gelukkig bij dit nummer want de plaat is dan alweer beland bij de tweede helft.
"Untold" en "Time to Go" zijn ook weer redelijk te noemen en lijken de plaat net zoals het voorgaande nummer weer op de juiste koers te krijgen, wat vooral geldt voor het daaropvolgende charmante "Awakening". Ironisch dat we dan al weer bij het einde van de plaat zitten, want uiteindelijk is "Awakening" tezamen met "Tame the Storm" het beste nummer van de plaat.
De CD-versie van Beyond eindigt met de bonustrack "A Brand New Sky" en zou je bijna de left-over van de left-overs kunnen noemen. Een niet al te overtuigend nummer die verdrinkt in goede bedoelingen, mede door de inspiratieloze gitaarpartijen en alhoewel goed gezongen behoorlijk geforceerde en zeurdige zanglijnen kent, waar vooral het refrein debet aan is.
De LP-versie (welke ik niet heb) eindigt met de bonustrack "Alive Again" en gezien ik dat nummer niet ken, laat ik dat nummer ook voor wat het is. Een beetje flauw ook dat niet gewoon allebei de nummers vertegenwoordigd zijn op alle versies van de albums. Maar goed, ik mis het niet, want het album in zijn geheel is uiteindelijk een stuk minder gebleken dan de voorgangers.

Moonlight Haze is zichzelf een beetje voorbij gegallopeerd en dat is jammer, want het is een goede band en ze hebben met Chiara een zangeres binnen de gelederen die ik beschouw als één van de besten binnen het vakgebied. Echter moet ik tegelijkertijd toegeven dat ze op Beyond soms niet helemaal uit de verf lijkt te komen in sommige nummers. Dit komt ook deels omdat ze zo her en der sporadisch vanuit het niets besluit om een death growl te produceren. Dit deed ze ook al op voorgaande platen, maar daar was het echt ter verdienste van het nummer. Ik heb nu juist het gevoel dat het niets juist niets toevoegt.
Maar wat ik vooral mis, is het gevoel dat de band het vooral aan potentie ontbreekt, terwijl ik weet dat ze alle middelen en kwaliteiten hebben om als band wel hiernaar te streven. Waarom dit niet wordt waargemaakt op Beyond is mij dan ook een groot raadsel.
En nee, nergens is het een slecht album te noemen. Het staat vol met aanstekelijke nummers die absoluut niet vervelend zijn om aan te horen, maar veel om het lijf heeft het allemaal niet.
Tuurlijk, de boog hoeft niet altijd gespannen te staan, maar eerlijk is eerlijk: bij Moonlight Haze had ik toch wel meer verwacht.
Een bescheiden 3 punten is dit album nog wel te vergeven en ik houd dapper moed dat de band mij bij de volgende ronde wel weer weet te verrassen en te imponeren. En wie weet komen de nummers live wél uit de verf. Want live wil ik deze band zeker nog eens gaan zien dus wie weet....

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren