Ik hou er wel van: bands die de traditie van onvervalste en traditionele heavy power-metal in ere houden en niet zullen of willen afwijken van die formule. Als het werkt, is het goed toch? Vooral als de band in kwestie, in dit geval Brainstorm, al jaren garant staat voor het leveren van steevast goede albums. Zo ook dus deze Plague of Rats, een album die weer volstaat van stevige metal-nummers waarin in veel gevallen het meezing-gehalte hoog ligt, gezien de ongelooflijk aanstekelijke refreinen die stuk voor stuk opduiken in de 10 nummers (11 op de limited edition) die het album rijk is.
Stevig gitaarwerk, heerlijk solowerk, een stuwende ritmesectie en een iconische frontman in de vorm van Andy B. Franck vormen de basis van Brainstorm en weten me keer op keer weer te verbazen met het ene na het andere memorabele metal-album.
Nergens, maar dan ook nergens valt er vernieuwingsdrang te bespeuren op deze alweer 14de langspeler van deze sympathieke band, maar dat is ook helemaal geen enkel punt, gezien de kracht van de band om hele fijne, prettige en aanstekelijke metal-nummers af te leveren. Brainstorm biedt betrouwbare kwaliteit voor de fans van dit soort metal, waarvan je onderhand zou denken dat deze specifieke formule al volledig uitgekauwd is. Hoe knap is het dan dat anno 2025 het nog steeds mogelijk is om goed, fris en fruitig voor de dag te komen met een album als Plague of Rats. Laat het maar aan Brainstorm over!

Wederom komen er op dit album weer metal-anthems voorbij die zo aanstekelijk en verslavend werken, dat het niet moeilijk is om dit album op repeat te zetten.
Uiteraard is het ene nummer wellicht nét wat beter dan de ander, maar dat is puur een kwestie waar je voorkeur naar uit gaat. Persoonlijk krijg ik geen genoeg van tracks als de geweldige opener "Beyond Enemy Lines", het energieke "False Memories" of wat te denken van het retestrakke "Masquerade Conspiracy". Andere toppers die er ook zeker niet voor onder doen zijn "Garuda (Eater of Snakes)", "The Shepherd Girl (Gitavoginda)" en "Crawling".
Er zijn verder nog wat prima gastbijdragen van Elina Siirala (Leaves' Eyes / Angel Nation) en Alexander Krull (tevens Leaves' Eyes en Atrocity), die nog wat extra 'schwung' en kleur aan de specifieke nummers geven waarop ze te horen zijn.

Concreet is Plague of Rats weer een erg fijn album geworden. Een album waarmee Brainstorm bewijst, nog lang niet uitgeblust te zijn. Op naar album nummer 15 .

De kringloopwinkel in Zeewolde die bij mij letterlijk om de hoek zit, tja...daar vind je nog eens wat. CD's voor €1,50 bijvoorbeeld, waaronder een zeer goed exemplaar van deze soundtrack. Die laat je niet liggen natuurlijk !

Waar de film me persoonlijk niet zoveel aanspreekt, is het vooral de hype rondom de muziek van deze soundtrack en mijn kennismaking toentertijd met een weliswaar nagespeeld hoofd-thema, die me nieuwsgierig maakten om me meer te verdiepen in dit werkje.

Mijn motivatie door dit album mee te nemen, komt namelijk doordat ik het hoofd-thema van Bilitis een prachtig stukje muziek vind, wat ik al kende middels de compilatie van Just a moment... - discogs.com .
Ed Starink's bewerkte versie die hierop terug te horen valt, is namelijk helemaal zo verkeerd nog niet. Sterker nog, ik vind deze stiekem beter dan het origineel! Wat niet wil zeggen natuurlijk dat de originele versie niet goed is, verre van! Het is oprecht een prachtig thema.
Gelukkig is "Bilitis (Generique)" niet het enige mooie nummer wat er op deze soundtrack staat. Eigenlijk is het gehele album gewoon de moeite waard. Maar misschien is het beste nummer nog wel "Melissa" waarvan het thema zo mogelijk nog memorabeler en sterker is dan het hoofthema van Bilitis.

De muziek van Francis Lai is een combinatie van eigenlijk alles wat. Het ene moment klinkt de muziek dromerig en sfeervol, het andere moment opzwepend en energiek waarin ook wat disco- en funk-invloeden verscholen zitten. Vooral "I Need a Man" is daarvan een exceptioneel voorbeeld en zeker ook een hoogtepunt van het album.
Zo her en der zitten er tevens wat semi-klassiek getinte stukken tussen ("Spring Time Ballet"), maar daar staat tegenover dat de muziek soms ook de elektronische kant opgaat, geheel in een stijl die neigt naar die van Giorgio Moroder ("Melissa") en Vangelis "Bilitis (Generique)".
De muziek is overwegend instrumentaal, maar soms komt er heel erg mooie en zwoele vrouwenzang voorbij in "Scene D'amour" en afsluiter "Bilitis (Generique de Fin)".
De muziek is bovenal heel erg toegankelijk en prettig in het gehoor liggend. De diverse thema's kunnen dagenlang in je hoofd blijven hangen zonder dat het ook maar een moment vervelend wordt.
De diverse stijlen binnen de muziek houden de plaat afwisselend en boeiend, wat gewoon in zijn geheel een meer dan prima luisterervaring oplevert.

Los van de film, kan dit album gezien worden als een puike easy listening-plaat. Even lekker ontspannen op de serene en zwoele klanken van meneer Lai. Niets mis mee hoor! Ik snap de populariteit van dit album dan ook zeker wel.

Tevens heeft het album door de sound iets tijdloos, iets unieks. Het zorgt ervoor dat Bilitis een album is waar keer op keer op teruggegrepen kan worden. De hype rondom dit album is dan ook zeker terecht!

Tot slot kan ik alleen maar opmerken dat het mij verbaasd dat zulke mooie muziek uiteindelijk in een kringloopwinkel terecht komt, maar dat terzijde.