De Turkse muzikant Can Atilla maakt o.a. veelzijdige synthesizer-muziek waarbij hij duidelijk de invloeden van vooral Tangerine Dream laat horen. Op albums zoals Waves of Wheels en Ave is het wat dat aangaat één groot feest der herkenning als het gaat om het herkennen van de verschillende stijlen waar vooral de sound van Tangerine Dream in te horen valt. Het is qua sound gewoon een één-op-één kopie!
Maar tegelijkertijd is het géén plagiaat wat Can Atilla pleegt. Hij klinkt als Tangerine Dream, maar doet er vervolgens zijn eigen ding mee met zeer in het oor springende, over het algemeen behoorlijk goede, originele, eigen composities. Het album Concorde is daar geen uitzondering op.

Na het wat meer afwijkend klinkende Omni, wat meer een kruising is tussen Café del Mar-achtige lounge-muziek gecombineerd met de onmiskenbare sound van niemand minder dan Jean-Michel Jarre, kwam er al vrij snel een opvolger in de vorm van het album Concorde.
Min of meer een soort van concept-album, opgedragen aan het gelijknamige unieke, legendarische, supersonische passagiersvliegtuig, grijpt Can qua stijl weer terug naar vooral Tangerine Dream en dan vooral de jaren '90-stijl van de band met ook een vleugje jaren '80- én zelfs jaren '70-Tangerine Dream!

Met tachtig minuten speelduur is Concorde een flinke zit, maar wel een zeer goede. Globaal gezien gaat het album in ieder geval ijzersterk van start met de eerste zeven nummers die allen stuk voor stuk behoorlijk goed zijn. Gaandeweg kakt het album dan toch wel wat in en blijkt de tachtig minuten aan de forse kant, alhoewel ook de tweede helft van de plaat geenszins slecht is. Het is absoluut bovengemiddeld, zeer goede synthesizermuziek, alleen lijkt de plaat naar het einde toe wat richtingloos te klinken en neigt wat voort te kabbelen. Wat op zich zonde is, als de nummers onderling wat beter verdeeld waren. De vlotte, meer dynamische nummers domineren vooral de eerste helft van het album, de wat minder karakteristieke en minder opvallende kant van de plaat domineert vooral de tweede helft.

Concreet: Concorde had wat korter gemogen, dan had het een veel meer doeltreffende en sterkere plaat opgeleverd.
Neemt niet weg dat er nog steeds genoeg fraais opstaat. Na het intro "Prologue" laat vooral "Rain of Fire" er geen gras over groeien en is een waar spektakel van een nummer, vol met opvallende verrassingen binnen de muziek verweven. Maar het blijkt slechts een opwarmertje, als vanaf nummer drie "Cluster" als het ware de Concorde aan zijn vlucht begint.

"Concorde Forever" is de slagroom op de taart. Een geweldig nummer, waarbij we hoorbaar inmiddels hoog in de lucht in de Concorde zitten. Een zekere James Watkins is op dit nummer te horen en somt een aantal technische feitjes over de Concorde op. Erg gaaf en effectief gedaan!

Daarna is het even bijkomen middels het majestueuze en tegelijkertijd ingetogen "Tears of Maria Barbara Bach" om vervolgens weer het tempo wat op te voeren middels het vlotte en afwisselende "Midnight Runner".

Het beetje vreemde maar tegelijkertijd behoorlijk vlot klinkende "Purple and Flexible" luidt als het ware de overgang in naar de tweede helft van de plaat, wat dus een heel ander karakter lijkt te hebben op muzikaal gebied dan grofweg de complete eerst helft.

De aandacht lijkt wat af te dwalen met "Pacific Lover" en het eigenlijk wat te lang voorkabbelende "Eve" en ofschoon het hele goede nummers zijn, is de flank van het album er ondertussen toch al redelijk af en lukt het niet de volledige speelduur de aandacht vast te houden.

Als het dan even rustig bijkomen is middels de wat aparte en verontrustende klanken op het ambient-stuk "Solid Water", begin ik me al toch rustig af te vragen of dit niet het slot van het album had moeten zijn.

In plaats daarvan volgt het korte, maar toch wel zeer fraaie, rustige en introspectief klinkende "Anna Magdalena's Notebook". En alhoewel het nummer wat uit de toon valt t.o.v. de rest, kan het er toch mee door.

Tot slot volgt nog het redelijke "First Kiss" en ondanks dat dit nummer 100% een Tangerine Dream-nummer uit medio jaren '80 had kunnen zijn, had het wellicht beter geweest om het te gebruiken voor een ander album.

Als geheel eindigt het album met "Epilogue" en daarmee heeft de Concorde zijn vlucht gemaakt en is daarmee aangekomen bij haar eindbestemming.

Concorde grijpt qua stijl vooral terug op één van de vorige albums van Can Atilla, namelijk Waves of Wheels. Dat album zit vol met vooral de invloeden van Tangerine Dream uit vooral de jaren '90. Dit is met Concorde ook weer het geval, maar los daarvan stoeit Can dus ook met de invloeden die te horen waren in de muziek van Tangerine Dream uit zowel de jaren '80 als de jaren '70. Soms stoeit hij er mee en gooit alle stijlen bijna in één nummer! Maar het klinkt echt gewoon goed en hij forceert de boel niet en dat is knap van zichzelf.

Concorde bezwijkt uiteindelijk een beetje onder zijn eigen gewicht en dan heb ik het vooral over de speelduur. Had wat ingekort in de tweede helft en de plaat was sterker geweest. Begrijp me niet verkeerd, het album krijgt alsnog een solide 4 punten. Maar het hadden er meer kunnen zijn geweest!

Blijft over nog steeds een zeer imponerende plaat die iedere liefhebber van de betere synthesizermuziek uit zou moeten checken. En zeker dus ook liefhebbers van Tangerine Dream.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

De veelzijdige Turkse muzikant Can Atilla maakt o.a. elektronische muziek, maar binnen dit genre tapt hij zo nu en dan ook uit een ander vaatje qua stijl en zodoende klinkt het album Omni volledig anders dan voorgaande releases zoals Waves of Wheels en Ave. Waarop Can op die albums vooral de sound van Tangerine Dream naar boven haalt, klinkt de muziek op Omni toch vooral heel erg als een mix van Jean Michel Jarre met de nodige lounge- en chill-out-invloeden. Dat maakt de muziek op Omni over het algemeen best opzwepend en dansbaar en ook compositorisch gooit Can het over een geheel andere boeg.

Omni is wel een groeiplaat gebleken; bij eerste beluistering kwam het allemaal niet echt over maar na de nodige luisterbeurten blijkt Omni toch een goede plaat. Vooral de tweede helft kent sterke momenten. Best apart ook hoe Can Atilla zo vanuit het niets van stijl kan switchen. Opvolger Concorde die slechts een jaar na Omni zou verschijnen, klinkt namelijk weer puur als een jaren '90 Tangerine Dream-plaat.

Het moet me wel van het hart dat Can Atilla, even los van de verwijzingen, soms écht de neiging heeft wel héél erg leentjebuur te spelen. Zo is het nummer "Madeleine Hotel", los van dat het overigens echt wel een mooi nummer is, bijna een rechtstreekse kopie van Jarre's slotnummer van zijn Rendez-Vous-plaat, namelijk "Last Rendez-Vous (Ron's Piece)". Het nummer kent eenzelfde sfeer, mede door de sombere, doch mooie elektronische omlijsting die wordt neergezet en het eenzame, prachtige saxofoon-spel die duidelijk op de voorgrond aanwezig is. Het is bijna een letterlijk vervolg op Jarre's eigen, opvallende compositie.
Ook "Leb-i Derya" neigt naar een ander bekend nummer van Jarre, namelijk "Revolutions". Althans, de ideeën komen compositorisch redelijk overeen, met het verschil dat dit nummer ook heel veel invloeden kent uit de traditionele Turkse muziek.

Zoals al opgemerkt, is het vooral de tweede helft van de plaat die het niveau omhoog krikt. Vooral de laatste vier nummers (de bonustracks even niet meegerekend), zijn erg goed en met afstand toch wel de beste tracks van het album.
"E=MC2 (Einstainiana)" is misschien wel de beste track en los van de onvermijdelijke Jarre-invloeden, valt ook duidelijk aan dit nummer af te horen, dat Can Atilla ook graag naar Alan Parsons luistert. Dit nummer is daar ontegenzeggelijk het bewijs van. En wederom valt op dat, ondanks dat er geen sprake is van een eigen stijl, Can Atilla het heel erg goed voor elkaar krijgt om andermans stijl te kopiëren, maar ook om te zetten in een sterk doordachte compositie.
Andere knallers zijn het kleurrijke en opzwepende "Avalon" en de bombastische, dynamische afsluiter "Sputnik 2" maakt het plaatje compleet en is een spetterend en geweldig slot van een voor de rest erg fijn album.

Omni is net even anders dan anders dan het leeuwendeel van de synthesizermuziek van Can Atilla. Dit komt mede door de stijl en andere invloeden die in de muziek verborgen zitten. Dat hij deze stijl ook goed kan hebben, is in ieder geval een feit. De grap is dan ook, dat Can Atilla het op elk vlak allemaal aankan als het gaat om goede muziek. En dan nemen we het maar voor lief, dat hij muzikaal qua eigen identiteit een smoelwerk mist.

Dus is in dit geval Jean Michel Jarre, de muziek van Café del Mar en een vleugje Alan Parsons je ding, check dan zeker Omni!

Can Atilla is een veelzijdige muzikant die o.a. ook bekend staat om het maken van elektronische muziek in vooral de stijl van Tangerine Dream, maar ook Jean Michel Jarre.

Op dit live-album combineert hij de stijl van Tangerine Dream zoals ze klonken in de jaren '90 en die van Jarre tot een sterk geheel. Dat hij goed is in het maken van doordachte en memorabele composities, is een feit. Maar voor originaliteit hoef je niet bij Can Atilla aan te kloppen. Daarvoor moet je wellicht bij zijn meer orkestrale, traditionele muziek zijn. Echter staat dat toch behoorlijk ver verwijderd van zijn elektronische muziek

Het album Live, opgenomen tijdens het concert wat Can Atilla gaf op het Ankara International Music Festival op 22 mei 2002, klinkt vooral als een soort vervolg op zijn van oorsprong eerder uitgebrachte album Waves of Wheels, een album die via het Nederlandse Groove-label een jaar na dit vastgelegde optreden, opnieuw uitgebracht zou worden, inclusief bonustracks. Dus eigenlijk dient dit live-album dan ook een beetje om de re-release van Waves of Wheels opnieuw te promoten. Afkomstig van oorspronkelijk Waves of Wheels zijn op Live unieke, nieuwe versies van "Torchlight" te horen die een stuk dynamischer en opzwepender klinkt dan de studio-versie en een wat meer tragere versie van "Winterland" die mede door het toevoegen van wat meer akoestische instrumenten, wat kleurrijker klinkt.
De rest van het materiaal is echter, wat ik ervan weet, exclusief voor deze release en zijn op geen enkel studio-album terug te vinden. Dus net zoals Tangerine Dream vaak deed (en nog steeds trouwens), presenteert Can Atilla op Live vooral heel veel nieuw materiaal wat aan niveau en kwaliteit absoluut niet onderdoet voor zijn studiowerk.

Dat Can Atilla ook fan is van Jarre, is bijvoorbeeld duidelijk terug te horen op "Arpeggiator" en los van dat het nummer dezelfde titel heeft als de Jarre-track van zijn eigen live-album The Concerts in China, is het gewoon erg goed.
Maar ook Vangelis wordt geëerd middels het prachtige "Marco Polo" wat ook weer los van de verwijzing, een prachtig nummer is.
De rest van het materiaal is eigenlijk verder ook gewoon van hoge kwaliteit. Nummers als het epische en grootse "White Out" en "Leonardo" laten vooral horen dat Can Atilla echt een grote fan is van Tangerine Dream. Het is ook absoluut niet voor het eerst dat hij duidelijk in zijn muziek zijn adoratie voor deze legendarische band laat horen; het is eerlijk gezegd bijna eng hoeveel de muziek van Can Atilla het geluid en niveau van Tangerine Dream benaderd, misschien zelfs in sommige opzichten overtreft.

Concreet is dit verder gewoon een geweldig en heel fijn album die van begin tot eind nog-stop dynamische en sterke elektronische muziek laat horen. Tevens laat Can Atilla ook met dit album horen, dat hij live goed voor de dag weet te komen met unieke composities die niet onder doen qua niveau voor zijn studio-releases.

Can Atilla is een geweldige ontdekking gebleken en zijn elektronische muziek weet me goed te smaken. Ook dit album heeft me geprikkeld om meer van deze muzikant te ontdekken. En eerlijk gezegd zal het me een zorg zijn dat Can Atilla een copycat is v.w.b. het neerzetten van een muzikale stijl. Beter iets goed jatten dan slecht verzinnen is hierbij een veelvuldig aangehaalde uitspraak die ook nu weer van toepassing is.

Aanrader dus!

Heel veel fans en liefhebbers van Tangerine Dream zijn het erover eens dat hun meest invloedrijke periode hun beginperiode is geweest t/m ongeveer halverwege de jaren '80. Daarna braken er andere tijden aan, waarin meer regelmatige bezettingswisselingen en andere omstandigheden ervoor zorgden, dat de muziek ook drastisch anders ging klinken. Qua muziek en composities wist zoonlief Jerome Froese middels zijn eigen inbreng ook duidelijk een stempel te drukken op het toentertijd huidige Tangerine Dream-klimaat en vader Edgar Froese ging daar heel gemakkelijk in mee.
E.e.a. zorgde ervoor dat Tangerine Dream op een gegeven moment een bepaalde sound had ontwikkeld, die mijlenver verwijderd lag van de sound en stijl uit de beginjaren en de natuurlijke ontwikkeling van de oorspronkelijke sound was opeens ook ver te zoeken.
De fans van Tangerine Dream raakten toen ook als het ware in twee kampen verdeeld. De ene helft haakte definitief af, de andere bleef geloven in de band, in die zin, dat ondanks de veranderingen binnen de muziek, de kwaliteit ervan nog steeds hoog in het vaandel stond bij de trouwe schare fans van het eerste uur. En dat viel ook zeker terug te halen binnen de muziek.

Zelf ben ik van mening dat lang niet alles van het latere werk even goed of boeiend is, maar datgene wat wél goed is, is dan ook gewoon oprecht goed! Neem albums als Tyger, Optical Race, Melrose, Turn of the Tides en Goblins Club: allemaal hele fijne albums.
De genoemde albums komen allemaal uit de periode eind jaren '80 en de jaren '90. De periodes die ook wel bekend staan als de Melrose Years (1988 - 1990), de Seattle Years (1991 - 1995) en deels de TDI Years (1996 - 2005).

Neem dan nu de Turkse componist en muzikant Can Atilla. Tot voor kort nog nooit van deze beste man gehoord, maar het is juist deze muzikant die naast zijn voorliefde voor het maken van o.a. neo-klassieke muziek en soundtracks, ook elektronische muziek maakt.
Specifiek dit album, Waves of Wheels, het eerste volledige studioalbum van Can Atilla die ik heb mogen leren kennen en die ik dan ook de afgelopen tijd eens flink op me heb laten inwerken, is overduidelijk beïnvloed door de periode van Tangerine Dream rond 1988 - 2000.
Voor de volle 100% is duidelijk aan alle kanten te horen dat Can Atilla op dit album dezelfde soort muziek speelt als Tangerine Dream in deze periode.

Je kan zelfs haast zeggen dat Can Atilla het kunstje dermate goed verstaat, dat ondanks dat het muzikaal en qua sound eender is, hij het soms voor elkaar krijgt om nóg betere composities af te leveren. Niet continu, maar soms overtreft Can Atilla qua compositorisch vernuft Tangerine Dream! En dat is een prestatie op zich!

Waves of Wheels is één van zijn allereerste albums en is ooit in eerste instantie als cassette en CDr uitgebracht en uiteindelijk via het label Groove Unlimited middels een prachtige re-release in 2003, inclusief bonustracks en andere subtiele verrassingen. En deze versie van het album is gewoonweg de definitieve versie, die bol staat van nummers die Tangerine Dream ook bedacht had kunnen hebben.
Bijna 80 minuten duurt het album en eigenlijk verveelt het praktisch geen moment. Alleen op het laatst weet het album mij niet meer de volle aandacht vast te houden, simpelweg omdat het niveau van een aantal van de bonustracks, niet die van de rest van het album behaalt.
Maar de nummers die er toe doen, staan als een huis. De combinatie van de aanstekelijke synths en keyboards in combinatie met de stuwende ritme-sectie en het her en der opduiken van geweldige gitaar- en saxofoon-solo's (jawel: Tangerine Dream deed dit ook), zorgen ervoor dat Waves of Wheels een geweldige luister-ervaring biedt.
Ook de herkenbare verwijzingen, maakt het voor fans van Tangerine Dream leuk om te raden waar sommige nummers hun inspiratie vandaan hebben gehaald. De ene zal het bijna plagiaat noemen, de ander noemt het een ode. Ik ga voor het laatste, omdat de muziek gewoon erg goed is!
Neem bijvoorbeeld het titelnummer: het aanstekelijke thema lijkt een beetje te refereren naar een nummer zoals "The Midnight Trail" (de tweede sectie van het nummer) van Tangerine Dream's Optical Race.
Een ander goed voorbeeld (deze is bijna letterlijk een kopie) is het prachtige "Epilogue" wat een ode is aan "Cool at Heart" van Tangerine Dream's Melrose.

Maar los dus van alle verwijzingen naar Tangerine Dream, is het gewoon ook heel fijn luisteren naar de pakkende en boeiende composities van Can Atilla. De diverse verwijzingen zijn zelfs soms een beetje een afleiding wat gelukkig wel steeds goed uitpakt, want de muziek is, zoals al eerder gemeld, gewoon goed.
Natuurlijk is het ene nummer beter dan de ander. De plaat opent in ieder geval goed met "Torchlight", waar Can Atilla eigenlijk al zijn geheimen al prijs geeft. Alsof hij muzikaal wilt zeggen, dat ondanks dat hij 100% Tangerine Dream adoreert, hij wel kwaliteit wilt leveren. En dat doe hij dan ook.
Andere hoogtepunten zijn het geweldige "Mona Lisa Smile" waarin de ingetogen en stevige kant van zijn werk beiden een rol vervullen.
Het epische "Love Sequence" is ook prachtig. Groots, warm, ingetogen en dynamisch zijn sleutelwoorden die in me opkomen tijdens beluistering.
"Steel Sky Tales" is weer van meer stevige proporties en de diverse stevige gitaarpartijen, maar ook een smaakvolle saxofoon duiken hier op.
Tussendoor is het even bijkomen tijdens het sfeervolle "Pause of Time", echter duurt het niet lang of het tevens smaakvolle "Eagle's Dance" en het meer exotisch geladen "Lost in Madrid" (een ode aan Tangerine Dream's "Firetongues" van Turn of the Tides) zorgen ervoor dat de aandacht gevestigd blijft.
Het officiële album sluit af met de ingetogen pareltjes "Winterland" en "Epilogue".
Daarna is er nog een geweldige traktatie in de vorm van het grootse "Angel in Dream", naast "Love Sequence" toch echt wel het hoogtepunt van dit album.
De laatste drie nummers zorgen er helaas een beetje voor, dat de impact van het album wat aan kracht verliest. Begrijp me niet verkeerd, het zijn geen slechte nummers (ze lijken wel ergens een beetje op nummers van Tangerine Dreams's Dream Mixes-compilaties), maar ze zijn toch minder memorabel te noemen.
Maar het zijn dan ook toegevoegde extra's op een album die van zichzelf al heel goed is, want er valt simpelweg een hoop goeds te beleven op Waves of Wheels.
Het maakt me in ieder geval benieuwd naar de overige elektronische muziek van Can Atilla.

Waves of Wheels is in ieder geval een klasse-album vol met goede muziek en aan iedereen aan te bevelen die naast natuurlijk Tangerine Dream, goede elektronische muziek hoog in het vaandel heeft staan.
Aanrader dus!

Op album nummer drie, The End Complete, is duidelijk te horen dat de heren van Obituary ondertussen zo goed op elkaar ingespeeld zijn, dat dit geresulteerd heeft in een zeer consistent en beheerst klinkend death metal-album. Maar tegelijkertijd krijg ik ook een beetje het gevoel alsof ze door hun enthousiasme net niet genoeg de tijd hebben genomen om de nummers wat beter uit te werken.
Ergens lijkt het album dan ook op het weliswaar bij vlagen wat fragmentarische, maar o zo spontane en brute debuutalbum Slowly We Rot. Maar waar dát album staat als een huis, vanwege het ongelooflijk brute en rauwe karakter en de memorabele insteek die de meeste nummers hebben, is dat bij The End Complete toch een stuk minder. Gebrek aan inspiratie wellicht? Misschien...

Het derde album is voor een band of artiest altijd een cruciale, zeker als blijkt dat de twee voorgaande ijzersterk zijn en met recht klassiekers mogen worden genoemd. Kunnen ze het niveau handhaven en blijven verrassen, of zakt de band weg in meer van hetzelfde en middelmatigheid?
Velen denken er zo over betreffende het laatste bij The End Complete. Aan de andere kant is het nergens een zwak album, verre van. Alle nummers klinken beheerst, bruut, kennen allemaal een ongelooflijke groove en worden allemaal opgesierd dankzij de gortdroge en zompige productie van Scott Burns.

Eigenlijk zijn alle ingrediënten weer aanwezig, alleen is de impact dit keer wat minder. Maar wat klinkt de band beheerst en sterk qua spel en zang. Vooral John Tardy klinkt goed; hij is zowaar redelijk te verstaan en lijkt wat minder maniakaal en gestoord te klinken dit keer. Begrijp me niet verkeerd; hij klinkt nog steeds als een geschifte holeman, maar hij klinkt wat beheerster en gecontroleerder. John Tardy hoeft niet meer zo absurd naar voren te komen met zijn gruwel-vocalen, men weet wat de man kan. Dus is zijn stem meer met de rest van de muziek verweven, wat zorgt voor een heel evenwichtig klinkend totaalplaatje.

Evenwichtig is dan ook het juiste woord wat in mij opkomt, als ik naar The End Complete luister, want ondanks dat de nummers dit keer nóg meer op elkaar lijken dan op de vorige twee platen, vervelen ze geen enkel moment. Tevens luistert het album vlot weg en is nergens saai.
Wellicht dat de solo's dit keer wat inspiratielozer overkomen, waar helaas Allen West debet aan is (James Murphy mocht zijn plaats weer voor hem afstaan), maar ze staan wel behoorlijk in verdienste van de nummers, dat dan weer wel.
Dus waar het op sommige momenten wat minder lijkt te worden, weten andere factoren de plaat weer op te krikken, mede o.a. dankzij de vele tempowisselingen binnen de nummers.

Ik ga The End Complete dan ook het voordeel van de twijfel geven. Het is namelijk wel een dappere plaat, waarmee de Obi-boys hoorbaar toe lijken te geven, dat het uiteindelijk een flinke kluif blijkt te zijn om qua niveau de twee ongelooflijk sterke voorgaande platen te benaderen, laat staan overtreffen. Omdat ze dit hoorbaar dus niet doen, blijft over de kracht om alsnog te doen wat ze kunnen, namelijk lekker knallen middels een negental vette death metal-erupties die nergens écht memorabel klinken, maar ook nergens vervelen. En ook stiekem een aantal pieken kent, middels opener "I'm in Pain" wat heden ten dage een Obituary-klassieker is en helemaal verderop is het titelnummer en het slepende "Rotting Ways" ook zeker niet te versmaden. De rest van het materiaal is wat inwisselbaar, maar blijft consistent en lekker klinken.

The End Complete bleek uiteindelijk een enorm succes voor Obituary en terecht, mede gezien de totale impact die ze met hun albums tot dan toe in het toenmalige tijdsbeeld wisten te bereiken. Death metal was in die tijd een populaire stroming en daar wist Obituary goed in mee te komen. Ze hadden en hebben ook tegenwoordig nog steeds een eigenwijze smoel, doen wat ze doen en waar ze zin in hebben en dat siert de band dan ook wel weer. Nergens hoogdravend, maar altijd vertrouwd en herkenbaar. En dat is The End Complete uiteindelijk ook in een notendop: vertrouwd en herkenbaar! En daar is helemaal niets mis mee.

Omdat ik een zwak heb voor Obituary en toch ook voor The End Complete, daarom toch een in verhouding een hoge score voor deze derde worp van de mannen uit Florida. Weliswaar de tot dan toe minste, maar nog steeds erg lekker!