Impulse, het debuut van Free System Projekt, is een heel aardig, ietwat bescheiden klinkend album naar productiemaatstaven, vol met kabbelende, redelijk melodieuze synthesizermuziek wat over de gehele linie prettig is om naar te luisteren. Nergens echter heel memorabel en mede door de wat kale productie, klinkt het geheel echter wel wat kil en primitief wat hoogstwaarschijnlijk een budgettaire reden zal hebben.

Marcel Engels, oprichter en ten tijden van dit debuut, enige lid, levert hier echter wel dapper werk af met de keyboards en synthesizers die hij toentertijd tot zijn beschikking had. Duidelijk is te horen, dat het project nog in zijn kinderschoenen stond, mede door de wat primitieve aanpak van de composities. Niets mis mee, maar het valt er wel wat aan af te horen. Daardoor klinkt het album naar maatstaven, zelfs voor 1996-begrippen, ietwat gedateerd. Wederom een productie-dingetje denk ik...

Aan de muziek ligt het niet eens; er staan aardige compositorische vondsten op dit album. Vooral "The Opening" is een redelijk opvallend stukje aangename, muzikale elektronica, mede door het kabbelende, opvallende sequencer-werk.
Tevens staan er over de gehele linie van het album redelijk opvallende synth-solo's op, die voor wat extra kleur en vernuft zorgen. Soms klinken die solo's wel alsof ze qua sound afkomstig zijn van muziek uit een retro Commodore 64-spelletje. Gek genoeg, geeft dat het wel zijn charme.

Wat me wel wat tegenstaat, is de goedkoop klinkende ritmische omlijsting/ondersteuning. Sporadisch klinkt deze gewoon niet fraai t.o.v. de rest. Het voelt zelfs eerder overbodig daardoor dan dat het wat toevoegt.

Free System Projekt klinkt hier nog niet als de band op latere albums. Vanaf het moment dat Ruud Heij en Frank van der Wel erbij komen, gaat de band meer en meer de kant op van de jaren '70 van een band als Tangerine Dream en Klaus Schulze, oftewel de retro-sound die bekend staat als de Berlijnse School. Die invloeden hoor ik eigenlijk (nog) niet terug op Impulse. Eerder een wat primitief klinkende Jean-Michel Jarre, maar ook onze landgenoten van Peru hoor ik er wel in. Zelfs het oude werk van Kitaro hoor ik er bij vlagen erin terug zowaar! Wederom niets verkeerds mee en wellicht was het interessanter geweest als Marcel Engels de stijl die hij bespeelt op Impulse verder ontwikkelt had. Dat doet hij deels nog wel op Pointless Reminder, de opvolger van dit album, maar daarna niet meer.

Strange Charm Records bracht Impulse in 2005 opnieuw uit met de bonustrack "And Then There Were Two". Op dit nummer is Marcel Engels samen met Ruud Heij te horen.
Duidelijk is het verschil te horen t.o.v. de rest van het album. Het is een latere compositie waarin opeens die o zo herkenbare invloeden van Tangerine Dream en Klaus Schulze in doorklinken. Alleen al het begin van het nummer is bijna een ode aan Tangerine Dream's "Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares" van het klassieke Phaedra-album. En verderop zitten weer sounds verborgen die weer flink hinten richting Tangerine Dream's Rubycon. Zelfs de sequencer die eruit voortkomt, is puur een Rubycon-verwijzing.
Ook is duidelijk te horen dat Free System Projekt op deze bonustrack opeens qua productie veel warmer, beter en voller klinkt. Compleet anders dan de sound van het debuut. En alhoewel de bonustrack zeker niet verkeerd is, klinkt ie wel wat misplaatst tegenover de rest van het materiaal. Liever had ik dan wat out-takes gehoord uit de archieven van het vroege Free System Projekt-materiaal en hadden ze dit nummer kunnen bewaren voor één van hun latere releases.

Nu lijkt het vanwege mijn opmerkingen dat mijn algehele reactie omtrent dit album wat lauw is. Dit is niet het geval. Het album kent algeheel gezien zijn charme en door de primitieve sound, klinkt deze eersteling van Free System Projekt wellicht nog wel meer als Free System Projekt dan de latere releases waarin de alombekende invloeden van de aartsvaders binnen het genre om de hoek komen gluren.

Concreet is Impulse gewoon een heel aardig, oprecht en eerlijk album. En alhoewel latere releases mij meer aanspreken, zal ik niet ontkennen dat ze minder origineel klinken dan dit album. Marcel Engels klinkt gewoon op dit album, alsof hij zich nog in een soort van ontwikkelings-fase bevindt met Free System Projekt en dat valt terug te horen in de composities en de productie. En soms is dat geen probleem als het materiaal goed genoeg is. En deze ligt boven het gemiddelde.

Free System Projekt is één van de vele navolgers van vooral de Berlijnse School en vooral op latere albums, zou Free System Projekt steeds meer gaan klinken als vooral Tangerine Dream ten tijden van albums zoals Phaedra en Rubycon. Ook de invloed van Klaus Schulze is prominent aanwezig op de meeste releases van Free System Projekt. Nergens origineel, maar wel goed uitgevoerd.

Substance is een redelijk interessante EP van Free System Projekt, die ten tijden van deze release enkel bestond uit Marcel Engels. "Substance" zou later op het tweede volledige album Pointless Reminder verschijnen, echter is deze EP best de moeite waard, omdat de versie van "Substance" hier toch net even anders klinkt. In grote lijnen hetzelfde, ietwat schetsmatiger, maar niet verkeerd.

Duidelijk is te horen op "Substance" dat Marcel Engels hier speelt met een combinatie van 'retro meets modern'. Het klinkt niet over de gehele linie even vloeiend, maar de ideeën zijn er en zoals al eerder gemeld, zou het nummer later beter en dynamischer uitgewerkt worden op Pointless Reminder.
Ook is het wel interessant om te weten dat Free System Projekt, in ieder geval op deze EP, meer een 'eigen' gezicht heeft qua muzikale stijl, gezien de combinatie van de stijl die Marcel speelt op deze release. De invloeden van de grote voorbeelden zijn er al wel, maar nog niet helemaal door-ontwikkelt, wat in het voordeel werkt in dit geval.

Wie houdt van goede elektronische muziek én vooral ook liefhebber is van Tangerine Dream en Klaus Schulze, moet Free System Projekt uitchecken. Zeker dus op latere releases is het net alsof je met materiaal te maken hebt, waar een Edgar Froese of Klaus Schulze verantwoordelijk voor zou kunnen zijn geweest.

Marcel Engels houdt zich op Substance nog redelijk in en de invloeden van de Berlijnse School zijn al deels hoorbaar. Als opwarmertje voor Pointless Reminder is Substance echter zeker de moeite waard om als 'companion piece' erbij te hebben.

Kebu (de Finse toetsenist/keyboard-wizard Sebastian Teir) wist mij niet meteen te overtuigen met zijn derde volledige langspeler Urban Dreams, maar gelukkig wist dat album toch te groeien bij iedere luisterbeurt.
Op de langverwachte opvolger Urban Skies (tussendoor kwam er nog wel even een live in de studio opgenomen album, een remix-album en een cover-album uit), wil dat voor een deel maar niet lukken.

Op het eerste gehoor doet Kebu gewoon waar hij goed in is op deze vierde volledige langspeler, namelijk ongelooflijk goed geproduceerde, melodieuze synthesizermuziek voorschotelen.
Aandacht voor energieke en sterke thema's, dynamiek en passie binnen de diverse nummers staan centraal, alleen Kebu houd het niveau dit keer niet vast. Integendeel, het album kakt op den duur toch wat in en dan duurt het album met in totaal ruim een uur opeens net wat te lang. Zeker vanaf "Aurora's Wings" tot aan het einde van de plaat, lijkt het kruid opeens verschoten te zijn en weet Urban Skies mij niet meer de volledige aandacht vast te houden.

Kebu valt dus wat tegen op Urban Skies, maar tegelijkertijd is het ook zeker geen misselijk album. Het is onmiskenbaar en onweerstaanbaar de sound van Kebu wat de klok slaat, alleen lijkt Kebu zich nu wat in te houden en compositorisch niet alle nummers naar een hoger plan te tillen.

Alhoewel goed bedoeld, gaat het eigenlijk al een beetje mis met de gezongen nummers "Everyone's a Story" en "Stand Up", gezongen door een zekere Johan Becker. Zijn op zich prima stemgeluid (ligt het aan mij of klinkt hij als hij de hogere regionen opzoekt op Joseph Williams van Toto...?), voelt voor mij toch wat overbodig aan en leidt af van de eigenlijk gewoon krachtige begeleiding van Kebu. De nummers hadden dan ook wat mij betreft als een instrumentale bonus toegevoegd mogen worden aan het album. Dan had ik deze eerder beluisterd dan de gezongen versies. Begrijp me niet verkeerd, synthi-pop met zang is mijn ding, maar voor Kebu hoeft dat voor mij niet. Kebu overtuigd instrumentaal beter.

Hoewel Kebu prima in staat is om ingetogen en rustige nummers te schrijven, zijn dat op Urban Skies juist de zwakkere schakels en zijn de meer opzwepende nummers de sterkere. Daar waar dat in ieder geval nog prima in balans is op Urban Dreams, is dat hier dus minder het geval.
Eén van de betere rustige nummers, namelijk "Winter's Kiss", is erg mooi en meeslepend, maar daar tegenover moeten het niet over de gehele linie sterke "The Time We Had', het te lang voortkabbelende "Dreamer's Lullaby" met Gattobus en voor een afsluiter het niet overtuigende "Prayer for the Living" het toch afleggen.

Gelukkig zijn de nummers die het album overeind houden, degenen waar de meeste vaart inzit.
Zo opent het album heel sterk met het intro "Accepting the Storm" die zeer gaaf overloopt in misschien wel de klapper van de plaat "Future Friday". Serieus, wat een geweldig nummer is dat! Als het niveau van dit nummer over de gehele linie van de plaat te horen zou zijn, was het meteen één van Kebu's beste albums geweest.
Maar er staan nog wel meer juweeltjes op, zoals het epische titelnummer wat mij volledig weet te bevangen. Verderop is de samenwerking met Madis, namelijk het gedreven "Touching the Sun" ook zeker één van de betere nummers van het album.
Andere opzwepende nummers, zoals "Murdoc's Revenge" en "The Missing Bolt" zijn ook zeker niet verkeerd.

Maar toch blijf ik na afloop een beetje het gevoel hebben dat Kebu t.o.v. de voorgangers er niet alles uit heeft gehaald dit keer. Niet per se een issue, maar ik mis nét even die overtuigende vonk. Urban Skies houd het namelijk niet helemaal vol tot het eind en dat is jammer want het is per definitie absoluut geen slechte plaat.

Concreet beleef ik voor een groot deel veel plezier met Urban Skies, laat ik dat voorop stellen. Maar misschien lagen de verwachtingen gewoon te hoog na toch wel weer een langere perode dat er gewacht moest worden op gloednieuw plaatwerk van deze sympathieke Fin.
Het album had een véél sterkere focus gehad, als Kebu wat had gesneden in het materiaal, zoals bijvoorbeeld het schrappen van de laatste drie nummers. Als het album geëindigd zou zijn met "Touching the Sun", had dat voor een meer overtuigend slot gezorgd naar mijn mening. Tevens zou ik benieuwd zijn geweest hoe de nummers zonder Johan Becker hadden geklonken.

Urban Skies verdient alsnog een zeer ruime 3,5. Maar het had met gemak een 4 moeten zijn natuurlijk. Een tikkeltje jammer dan ook dit keer, maar zoals het spreekwoord luidt: de boog kan niet altijd gespannen staan. Het is daardoor tegelijkertijd wel een dappere plaat.

Zo nu en dan (niet zo heel vaak meer eerlijk gezegd), grijp ik nog wel eens terug op de muziek van de Griekse toetsenist Yanni. Vooral in de zomer, is het bij tijd en wijlen helemaal niet verkeerd om op zijn muziek eens lekker bij te komen.

Er wordt nog wel eens wat lacherig gedaan om deze Griekse versie van Jan Vayne en niet geheel ten onrechte. Wie ooit de videoclip voorbij heeft zien komen van het overigens prachtige "Reflections of Passion", snapt wel dat Yanni met zijn ijdeltuiterij zichzelf eerder belachelijk maakt dan serieus.
Toch is Yanni razend populair en dit komt gewoon doordat zijn muziek een brede massa aanspreekt. Vooral zijn concerten zijn één groot feest en het is niet moeilijk om in een opperbeste stemming te komen, bij het horen van zijn over het algemeen vrolijk gestemde, sprankelende keyboard-muziek waarbij de nadruk vooral ligt op prachtige piano-melodieën. Dat is op deze Dare to Dream niet anders.

Dare to Dream is een typisch album waar Yanni gewoon voor staat: ietwat kitscherig klinkende keyboard- en synthesizermuziek met altijd het gevoel dat de Griekse invloeden binnen de muziek nooit ver weg zijn. Yanni's roots klinkt dus eigenlijk altijd wel door binnen zijn muziek, maar wel op een geheel andere manier dan de muziek van collega-toetsenist, wijlen de iconische Vangelis. Waar Vangelis groots en bombastisch klinkt, klinkt Yanni veel meer ingetogen en charmanter, wat tegelijkertijd zijn muziek niet altijd even boeiend maakt.
Dare to Dream klinkt dan ook helemaal niet slecht, maar ook niet heel opvallend. Het kabbelt aangenaam voort en luistert lekker weg, maar in tegenstelling tot oudere albums als Keys to Imagination, Out of Silence en Chameleon Days, is Dare to Dream wat minder memorabel.

Er staat absoluut niets slechts op Dare to Dream. De plaat doet wat ie moet doen: aangenaam wegluisteren en dan bij voorkeur op een zwoele zomeravond met een toepasselijke cocktail erbij, is dit echt zo gek nog niet.
De plaat duurt gevoelsmatig wel wat te lang en echte pareltjes/uitschieters ontbreken eerlijk gezegd. Dit overigens met uitzondering van het slotnummer "In the Mirror" wat met afstand één van de mooiste Yanni-composities is die de beste man geschreven heeft. Het is eerlijk gezegd jammer dat het niveau van dit slotstuk niet doorklinkt over de gehele plaat, gezien de meeste nummers toch iets te inwisselbaar zijn.
Een andere opvallend nummer is het bewerkte "Flower Duet" van Léo Delibes opera Lakmé, hier omgedoopt tot "Aria". Maar eerder opvallend dan echt goed, gezien ik de toegevoegde zangpartijen niet zo heel erg geweldig vind, wat in dit geval smaakgebonden is.

Concreet is Dare to Dream, alhoewel beter dan het mij te frivool klinkende Niki Nana, een heel aardige Yanni-plaat, maar wel net een tandje minder dan zijn eerste vier platen.

Yanni zou overigens het hierna veel sterkere "In My Time" uitbrengen, een plaat met nieuwe, maar ook bewerkingen van bestaande nummers in een meer piano-georiënteerd jasje. En de nadruk op de piano maakt Yanni's muziek over het algemeen nu net even wat persoonlijker en sterker in combinatie met de sfeervolle keyboard-omlijsting.

Verschillende mensen, verschillende meningen. Altijd interessant om te ontdekken wat men goed vind, of juist niet. Waarom mensen tot bepaalde genres en binnen die genres zich juist aangetrokken voelen tot die ene specifieke plaat: waarom juist dat ene album? wat maakt die ene specifieke reden dat je juist die ene plaat zo goed vind? Of juist niet? Het blijft ten allen tijden subjectief en tegelijkertijd is het ook niet belangrijk. Je vind iets goed of niet.
De reden waarom ik bovenstaande als een soort van filosofische gedachtengang probeer te kenschetsen, heeft puur te maken met wat ik specifiek vind van juist dit ene album van Delerium, namelijk Mythologie.

Het verhaal van Delerium is ondertussen al zo vaak in mijn berichten benoemd dat ik het eigenlijk niet meer hoef aan te halen, maar in het kort: de producers achter één van de bekendere Industrial-bands, Front Line Assembly, hebben zoveel creatieve ideeën dat ze die niet binnen hun eigen band kwijt kunnen. Zodoende ontstaat er een tweede band die qua sound afwijkt maar in de verte ook weer overeenkomsten heeft, namelijk Delerium. Naarmate de jaren verstrijken, ontstaan er vanuit Front Line Assembly en Delerium nog meer afsplitsingen; kleinere, muzikale projecten waarvan de ene meer binnen het Industrial-genre te plaatsen valt, de ander meer in de ambient- en soms zelfs de pop-hoek. Uiteindelijk blijkt Delerium de succesvolste van al die projecten en binnen de sound van Delerium vind zelfs een drastische koerswijziging plaats, waarmee de producers uiteindelijk heel erg veel succes hebben. Delerium verandert definitief in een pop-band: een effectieve en succesvolle combinatie van dromerige, elektronische pop-muziek met vooral vrouwelijke vocalen is dan ook wat ze al jaren aan de liefhebber voorschotelen. Eigenlijk al meer dan dertig jaar, potjandulleme!!!

Ik heb niets tegen dromerige, elektronische muziek. Sterker nog, ik kan er dagelijks naar luisteren. Echter heb ik moeite met Delerium.
Ondanks dat, is de reden waarom ik de band vandaag de dag nog steeds volg, ik over het algemeen gewoon fan ben van de muziek van de heren achter dit project: Bill Leeb en Rhys Fulber.
Deze mannen hebben zo'n ongelooflijke stempel gedrukt in het landschap van de elektronische muziek en hebben door de jaren heen altijd wel een specifieke sound gehad, wat me gewoon aanspreekt. Ook Delerium en dan vooral in de hoogtijdagen van weleer. Dat is uiteraard vandaag de dag en dus eigenlijk al tientallen jaren wel anders. Niet erg, alleen gewoon niet zo mijn ding meer, maar net intrigerend genoeg om mee te pakken.

Eigenlijk heb ik al hun officiële studio-albums (met recentelijk nog Signs), reeds besproken, m.u.v. Mythologie. Waarom dit album in de vergetelheid is geraakt, heeft één simpele reden, namelijk dat dit album met afstand misschien wel het zwakste album van Delerium is tot nu toe!! En dan gaan we weer naar mijn opmerking aan het begin van mijn bericht, want uiteraard zijn er ook liefhebbers (fans) die dit album heel erg de moeite waard vinden. Dat is helemaal top en kudos voor diegenen die Mythologie fantastisch vinden. Ik kan het echter niet begrijpen.

Toegegeven, Mythologie klinkt als een klok en dat mag ook wel met Leeb en Fulber als producers. De songs zijn allemaal pakkend en toegankelijk te noemen. Kwaliteit en aandacht voor details binnen de muziek zijn allemaal aanwezig. Dusdanig dat het album alles bevat wat je heden ten dagen mag verwachten van Delerium: droompop van de bovenste plank, met de nadruk op het woord 'droom'. Want wat is het toch wegdromen op de muziek van dit album, maar niet in het positieve geval. Nee, integendeel. Want het probleem met Mythologie is dat dit zo ongelooflijk godvergeten saai klinkt, dat het werkelijk waar niet te filmen is!! Praktisch elk nummer, elk moment van het album is inwisselbaar te noemen.
Op exact dezelfde wijze kabbelt ieder nummer rustig voort. De dromerige vocalen van de overigens altijd goede zangeressen hangen ergens in het luchtledige (met soms irritante galm-effecten op de vocalen waardoor het allemaal nog véél dromerig klinkt). Bijna ieder nummer heeft hetzelfde tempo, hetzelfde karakter en dezelfde stijl. Als geheel klinkt het album sprankelend....rustgevend.....dromerig.....maar vooral inspiratieloos en SAAI!!!! Dit is zo ongelooflijk nietszeggend en inwisselbaar dat het niet meer leuk is en dan duurt het album ook nog eens ruim een uur en duren veel nummers ook veel te lang. Ik zal gerust toegeven dat Mythologie bijna een pure marteling is om doorheen te komen.

Slechts drie nummers vallen in positieve zin op: de beide nummers met zangeres JES (Jes Brieden) zijn pakkend, charmant en blijven zowaar wél hangen. Vooral "Stay" is erg fijn en lijkt wel een beetje op een willekeurig nummer van de Schotse synthpop-band Chvrches. Ook "Once in a Lifetime" is een prettig in het gehoor liggend, mooi nummer.
Verderop is het semi-instrumentale "Continuum" met Leah Randi helemaal zo verkeerd nog niet. Een vrij meeslepend en ingetogen nummer die boeit van begin tot eind.

De rest is gebakken lucht. Zelfs de nummers met de altijd zeer mooi zingende Mimi Page zijn werkelijk geen ene mallemoer aan. Daar kan zij niet eens wat aan doen! Het is gewoon über-saai!!

Concreet maakt dit Mythologie tot misschien wel het saaiste album van Delerium.
Het ironische is, dat het niet eens slecht is, maar het floept het ene oor in, om het andere weer uit te gaan. En werkelijk nauwelijks tot niets blijft hangen. Dit album is simpelweg een saaie bedoening, een lege huls, gebakken lucht. Een ongelooflijk nietszeggend, ongeïnspireerd album waarmee Delerium echt ruim onder de maat scoort. En dat is, ondanks dat het meeste materiaal van de afgelopen tientallen jaren al niet zo boeiend was, toch een dieptepunt.

Drie nummers zijn redelijk tot OK, maar is veel te weinig om een volledig album te dragen natuurlijk, als de rest zo nietszeggend is. De drie nummers zorgen er dan ook voor dat ik voor twee zéér krappe punten ga, maar eigenlijk had ik een anderhalf willen geven. Gelukkig zou Delerium met het behoorlijk wat jaren later te verschijnen Signs wat goed maken t.o.v. dit saaie gebeuren.

Delerium staat al jaren garant voor prachtige, elektronische droom-pop, alleen op de één of andere manier boeit me het gewoon een stuk minder dan al het vroegere werk van dit project rond het duo Bill Leeb en Rhys Fulber. Delerium was namelijk tot halverwege de jaren '90 meer een dark ambient-project met spaarzame industrial-invloeden en klonk toen een stuk spannender en meeslepender.
Een lichte overgang met de beide, overigens uitstekende Spheres-albums luidde uiteindelijk een nieuwe periode in en sinds het album Semantic Spaces, trakteert Delerium de liefhebber om de zoveel tijd op een album met een combinatie van rustgevende popmuziek, ambient-achtige elektronica à la Enigma en meerdere van dat soort artiesten. Absoluut niet slecht en normaal gesproken houd ik ook wel van dat soort muziek, alleen niet per se van een project als Delerium.
Maar goed, talmen over 'vroeger was het beter', die vlieger gaat al heel wat jaren niet meer op voor Delerium. Uiteindelijk luister ik ook bij tijd en wijlen graag naar hun latere werk, maar imponeren doet het niet.

En dat brengt ons op Signs, een album die wederom geen verrassingen biedt, maar wel kwaliteit. En dat mag ook verwacht worden van de heren Leeb en Fulber; ze brengen altijd wel iets interessants en in het kader van Signs, zijn dat wederom weer een twaalf-tal goed geproduceerde, rustige en soms wat zweverige elektro-popnummers waar liefhebbers van een Enigma of een Moby wel raad mee weten.

En ja soms heeft het allemaal wel wat; albums zoals Semantic Spaces, Karma en Nuage Du Monde zijn meer dan OK, andere albums zoals Poem en Chimera kleuren wat mij betreft toch echt teveel binnen de lijntjes. Het kabbelt gewoon wat teveel door zonder echt memorabele momenten.

Signs is een puur elektronisch pop-album en bevat voor de verandering weer eens wat meer instrumentale uitspattingen, die ik ook over het geheel gezien vaak wat meer kan smaken dan wanneer er weer een zangeres om de hoek komt gluren. Toegegeven, de altijd vertrouwde Mimi Page zorgt dit keer weer voor de beste vocale partijen, geen wonder dat ze geregeld terugkeert op een Delerium-album.

Van de instrumentale delen van het album zijn vooral "Rain" en "Esque" de moeite waard. "Amebedo" kan door de vreemde samples op den duur op de zenuwen werken, maar werkt wel doordat de combinatie van de samples met de muziek een apart sfeertje met zich meebrengt.
Van de vocale nummers zijn die met Mimi Page wellicht de besten vanwege haar prachtige stem, maar mijn voorkeur gaat toch naar het pakkende "Streetcar" met Inna Walters en zowaar de Delerium-remix van "Glimmer" met Emily Haines heeft zeer opvallende, karakteristieke zanglijnen, waardoor ik ook dit nummer best kan hebben.

Concreet is Signs voor liefhebbers van Delerium die het duo heeft opgepikt sinds het succes van Karma vanwege een zekere remix door een zekere DJ, wellicht de moeite waard. Voor zo op de achtergrond en in de auto is het aangenaam wegluisteren, maar opveren doe ik nergens, alhoewel het aangenaam voortkabbelt op een wijze die het album z'n charme geeft.

Een ruime 3 punten is dan ook zeker weg te geven aan deze Signs.

Deep Forest III: Comparsa zoals dit derde album van Deep Forest toepasselijk genoemd wordt, zet de trend voort waarmee het Franse duo Eric Mouquet en Michel Sanchez ooit gestart waren, namelijk met het maken van aanstekelijke ambient/chill out-muziek gecombineerd met diverse samples van vooral traditionele volkszang vanuit de gehele wereld.
En na Afrika en Oost-Europa, is nu Midden-Amerika aan de beurt en dan vooral de Caraïbische gebieden. Alle invloeden, zowel muzikaal als qua zang, staan centraal op Comparsa en levert wederom een heel fijn album op. Misschien wel het beste album tot nu toe van Deep Forest. Waarom? Omdat t.o.v. de vorige twee albums, er een behoorlijk spontane en dynamische flow constant binnen de muziek verweven is, van begin tot eind. Het album is opzwepend en meeslepend tegelijkertijd, verveelt geen seconde, is ongelooflijk afwisselend en er zitten toch wel een paar zeer verrassende pareltjes verborgen tussen de al fijne collectie van songs.

De ultieme zomerplaat? Met een volmondig 'JA' kan ik dit alleen maar bevestigen. Van dit album kan je alleen maar vrolijk worden. Dus in het bezit van een pesthumeur? Zie je het allemaal even niet meer zitten? Zet dan gerust Comparsa op en je dag is weer goed. Als je tenminste dit soort muziek leuk vind, want het is uiteraard niet voor iedereen. Daar klinkt het allemaal toch wel redelijk specifiek voor.

Vooral t.o.v. Boheme klinkt dit album véél vlotter en vrolijker en de zwoele, zomerse 'touch' is over de gehele linie te horen. Dat is al te horen op de zeer aanstekelijke en geweldige opener "Noonday Sun".
Andere geweldige nummers zijn het erg leuke "Madazulu" en het zeer bijzondere titelnummer waarmee het duo de zeer opzwepende folk-achtige deuntjes op een gegeven moment samen laten gaan met een redelijk dreunende techno-beat waarbij de toch al opzwepende muziek opeens een behoorlijke dynamiek met zich mee krijgt. Daardoor is het één van de meest opvallende nummers van Deep Forest die ik tot nu toe gehoord heb.
Verderop vallen het vrolijke, springerige "Ekue Ekue" op en de plaat wordt afgesloten met het bloedmooie, meeslepende "Media Luna", met afstand de beste track van de plaat. Een wonderschone compositie wat een uniek duet vormt tussen de Frans-Syrische zanger Abed Azrié en de Spaanse zangeres Ana Torroja (bekend van de groep Mecano).

Comparsa is een weliswaar vrij drukke plaat volgestouwd met samples (meer dan ooit) en laat in alles de kenmerken van Deep Forest horen. Maar het werkt en zorgt voor ontzettend veel luisterplezier, wat dit misschien wel tot het beste album van Deep Forest maakt. Tevens zorgt de dynamiek van de plaat ervoor, dat het album meer geïnspireerd voor de dag lijkt te komen dan voorganger Boheme, maar ook dit kan gewoon een kwestie zijn van waar je voorkeur vanuit gaat. En nee, verrassend is Comparsa niet, gezien in wezen gewoon weer hetzelfde kunstje wordt toegepast als op de voorgangers, maar het klinkt wel heel erg lekker allemaal.

Een ruime 4 punten dan ook voor Comparsa.

Na het succes van het gelijknamige debuut van Deep Forest, werd in eerste instantie het debuut opnieuw uitgebracht onder de titel World Mix. Zo kreeg Deep Forest wederom weer (commerciële) aandacht, maar het zou een opwarmertje blijken te zijn, gezien ze alweer een jaar later met de volledige tweede langspeler op de proppen zouden komen.

Boheme mag eigenlijk net zo'n succesvol album genoemd worden als de eersteling. Wederom weten Fransmannen Eric Mouquet en Michel Sanchez een smaakvolle blend te creëren tussen aanstekelijke, ritmische ambient-house en lounge in combinatie met voornamelijk samples van traditionele zangers, zangeressen en muziek uit dit keer vooral Oost-Europa.
Dit levert als geheel qua sfeer een volledig ander album op dan de eersteling, maar tegelijkertijd zijn er zeer herkenbare overeenkomsten. Het idee achter dit album is namelijk precies hetzelfde: folkmuziek en de daarbij behorende zang van de locale bevolking mengen met hedendaagse elektronica.
Daarbij moet wel vermeld worden, dat er meer akoestische instrumenten lijken te zijn gebruikt voor het tweede Deep Forest-album, wat het album als geheel wat afwisselender en kleurrijker, maar niet per se beter maakt dan de eersteling. Daar vind ik Boheme net niet aanstekelijk genoeg voor, maar dit is een persoonlijke mening.

De charme van Boheme ligt 'm dan ook in de opzet van de muziek en her en der zitten er bijzondere muzikale avontuurtjes verborgen, waaronder het traditionele en korte "Deep Folk Song" die als intro dient op één van de meest gedenkwaardige nummers van de plaat, namelijk "Freedom Cry".
Gedenkwaardig, omdat het in principe een cover is van een traditioneel Hongaars zigeunerlied, opgenomen ergens in vermoedelijk 1977 en gezongen door een zekere Károly "Huttyán" Rostás. Nadat de opname in een archief kwam te liggen en de beste man uiteindelijk in 1986 zou komen te overlijden, zou hij dus nooit weten dat uitgerekend zijn zoon zijn eigen vader, voor het eerst na zijn overlijden, compleet onverwacht, zou horen op de radio, toen de bewerking van Deep Forest's "Freedom Cry" een globale hit werd. Gezien er geen permissie was gegeven om de stem van Huttyán te gebruiken voor Deep Forest's bewerking, kwam de kwestie redelijk onder vuur te liggen. Uiteindelijk kreeg de familie van Huttyán royalty's en een financiële compensatie.
Sinds ik het verhaal achter "Freedom Cry" nu ken, luister ik tegenwoordig op een bepaalde manier anders naar het nummer. Het nummer heeft een vrolijke, maar tegelijkertijd ook een melancholische insteek. Het is daardoor één van de opvallendste nummers van het album.

Boheme is een sterk vervolg op Deep Forest/World Mix, maar vind ik persoonlijk iets minder consistent. Het album kabbelt op een gegeven moment een beetje voort en er staan een aantal nummers op die wat inwisselbaar zijn. Zo gaat "Gathering" op een gegeven moment een beetje slepen en lijkt "Twosome" (ook al is het an sich een mooi nummer) heel erg op "Marta's Song".
Ook opent het album een beetje ongelukkig met het wat nietszeggend voortkabbelende "Anasthasia". Beter hadden ze gewoon direct met "Bohemian Ballet" moeten beginnen. Overigens is een klein gedeelte van "Bohemian Ballet" te horen in de film Strange Days gezamenlijk met de bonustrack "While the Earth Sleeps" die op sommige versies van het album is terug te vinden en voor de aftiteling van Strange Days is gebruikt. Leuk voor diegenen die die film goed vinden.
Andere mooie nummers zijn het spannend opbouwende "Cafe Europa" en het prachtige titelnummer is ook zeker een vermelding waard.

Er zijn dus meerdere versies van Boheme in omloop en voor de completisten onder ons, is er sporadisch een dubbel-CD te vinden met daarop nog meer (overbodige) remixen van Deep Forest-nummers (waarop ook wordt teruggegrepen op het eerste album). Maar tevens prijkt daar dus ook het al eerder aangehaalde "While the Earth Sleeps" op, een opvallend en geweldig nummer en tevens een duet tussen niemand minder dan Peter Gabriel en een zekere in het Hongaars zingende Kate Gibson. Dit laatste is een leuk gegeven waardoor het nummer mooi aansluit op de rest van het Boheme-album, ook al is het nummer specifiek geschreven voor de soundtrack van jawel, Strange Days.

Concreet is Boheme een mooie, passende opvolger op het debuut en alhoewel ik 'm een tandje minder vind, blijft het nog steeds een prima album en kan ik mij zeker voorstellen, dat velen de voorkeur verlenen voor dit album. Het is een opvallend en waardig album waarmee Deep Forest wederom een hoop succes mee wist te scoren.

Ik ben dit jaar mijn CD-kast weer eens grondig aan het onderzoeken geweest en mijn oog viel op een aantal albums van Deep Forest, waarvan ik weet dat mijn vriendin vooral het album World Mix (waaronder dit album ook bekend staat) heel hoog heeft zitten. Nota bene heb ik de albums die ik al had (World Mix, Boheme en Comparsa) toentertijd zelf op CD gekocht gezamenlijk met een bonus-single, maar eigenlijk nooit de moeite genomen om het echt eens te beluisteren. Die dingen gebeuren, net zoals je wel eens één of meerdere boeken koopt, deze in de kast zet om vervolgens uiteindelijk (soms zelfs na jaren) eens te gaan lezen.

Deep Forest kende ik uiteraard al vanwege de hitsingle "Sweet Lullaby" waar mijn vader zaliger me toentertijd op attendeerde, omdat hij het zo'n mooi nummer vond. Ik deed er toen wat meewarig over, maar uiteindelijk was dat van korte duur, want laten we gewoon eerlijk zijn, het is een verdraaid mooi nummer. De dromerige ambient- en lounge-klanken in combinatie met het etnische gezang (briljant als sample verwerkt in de muziek) klikte uiteindelijk wel.

Later kwam het nummer wederom onder mijn aandacht omdat deze prijkt op de tweede verzamelaar van de succesvolle reeks Spirits of Nature-albums (https://www.musicmeter.nl/album/44023) die als warme broodjes over de toonbank gingen in de periode toen ik bij een zeker warenhuis die niet meer bestaat werkte op de muziekafdeling.
Stapels van deze albums werden verkocht, zeker als het werd gedraaid op de afdeling: mensen hoorden de zoetgevooisde, tropische new age-klanken gemixt met moderne lounge- en house-muziek en wilden meteen weten waar ze naar aan het luisteren waren. Het concept werkte en de muzikale stijl van acts zoals Deep Forest, Enigma en Adiemus was nu eenmaal zeer populair in het midden van de jaren '90.

Dankzij de compilaties van Spirits of Nature, leerde ik ook het prachtige "Marta's Song" kennen die terug te vinden is op Boheme, het tweede album van Deep Forest. Later kwam daar ook het nummer "While the Earth Sleeps" met Peter Gabriel bij, die aansloeg vanwege de film Strange Days.

Daarna zakte mijn interesse weer weg, totdat ik jaren later ergens het album Boheme in zijn volledigheid voorbij hoorde komen. Mijn interesse was meteen weer gewekt, maar dit keer definitief om me eens volledig op Deep Forest te storten. Zodoende kwamen de eerste drie albums van Deep Forest in mijn verzameling terecht, om (ironisch genoeg) eerst weer flink wat stof te verzamelen.
Daar is onlangs eindelijk echt verandering in gekomen en de afgelopen maanden draaien de Deep Forest-albums onafgebroken meerdere rondjes in vooral mijn auto, waar dit soort muziek goed voor geschikt is overigens...

Het gelijknamige debuut (ik heb het album dus onder de naam World Mix, inclusief bonustracks met niet zulke hele interessante remixen), is een zeer prettig debuut van dit Franse duo bestaande uit de zeer goede muzikanten Eric Mouquet (die tegenwoordig Deep Forest als eenmansproject leidt) en Michel Sanchez. Duidelijk is te horen dat de combinatie van heerlijk in het gehoor liggende elektronica in combinatie met de soms wat typische samples uit de vooral Afrikaanse wereldmuziek, gewoon klikt.
"Sweet Lullaby" is natuurlijk de grote hit van het album, maar de rest doet er niet voor onder: stuk voor stuk komen er aanstekelijke nummers voorbij, die erg prettig wegluisteren.
Soms klinken de toegevoegde samples erg apart en bevreemdend, maar ze zijn altijd erg fijn binnen de muziek verweven, waardoor je er snel aan went en belangrijker nog, voor lief neemt. Het is nu eenmaal hét handelsmerk van Deep Forest en het werkt gewoon.

Eigenlijk staat het gehele album vol met heerlijke wegdroom-muziek. Want hoe opzwepend veel van de nummers ook klinken, de muziek heeft ook een constant dromerige 'feel' over zich. Het is opzwepend en relaxend tegelijkertijd: echte lounge-muziek dus. En eentje waarmee Deep Forest anno 1992 toch wel een beetje hun tijd vooruit was.

De versie van dit album die onder de titel World Mix bekend staat, geniet ondanks de overdaad aan (soms wat overbodige) remixen, toch de voorkeur. Het is de meest complete versie van het album en je krijgt er ook nog het unieke nummer "Forest Hymn" bij cadeau als bonustrack: een prachtig nummer waar een aantal thema's uit de vorige nummers wederom voorbij komen in een ander jasje gestoken, waardoor het nummer een soort medley wordt. Erg mooi gedaan!
Andere toppers zijn het opzwepende en vrolijke "Savana Dance" en het prachtige "Desert Walk" is misschien wel de topper van het album.

Tussen al die zwoele en tropische aanstekelijkheid door is het rustig bijkomen op twee prachtige ambient-stukken, teweten "The First Twilight" en "The Second Twilight". Doordat deze twee stukken als een soort van muzikale intermissies tussen de rest van de muziek is toegevoegd, ontstaat er het gevoel alsof je luistert naar muziek die als het ware een dag in een Afrikaans land beschrijft; alsof je er zelf bent, vanaf 's ochtends vroeg tot s' avonds laat.

En dat maakt de cirkel rond betreffende dit album. Het zou uiteindelijk een groot succes blijken voor het duo en er zouden snel meerdere albums volgen. En op ieder volgend album (in ieder geval de drie opvolgers) zouden de twee Fransmannen weer een ander deel van de wereld en hun muzikale cultuur onder de loep nemen middels hun zeer prima te verteren blend van etnische cultuur en elektronische muziek.

Deep Forest (World Mix) is eigenlijk gewoon een zeer prima album en vanwege de onweerstaanbaar- en aanstekelijkheid én een aantal oprechte juweeltjes ga ik toch voor vier punten.