Leather Temple is het derde en laatste deel in de Leather-trilogie van de synthwave-eenmansformatie Carpenter Brut oftewel Franck Hueso en dit is stiekem toch het album waar ik zo'n beetje op gehoopt had. Hier laat Carpenter Brut van begin tot eind horen, waarom ze tot de de betere synthwave-acts behoren, namelijk het presenteren van een combinatie van boeiende en bij vlagen snoeiharde darksynth en synthwave. Volledig instrumentaal ook dit keer en daar ligt de kracht wat mij betreft van Carpenter Brut.
Ook de speelduur is perfect: niet te kort, niet te lang. Daardoor blijft er een album fier overeind staan die ongelooflijk uitgebalanceerd klinkt.

De nummers zijn allemaal erg fijn. Stuk voor stuk brute synthwave-uitspattingen m.u.v. "The End Complete" waarmee Carpenter Brut op een net even wat meer afwijkende en tegelijkertijd wat meer rustige wijze dit album, maar ook de trilogie als geheel afsluit.
De rest van Leather Temple is ook geweldig, met toppers zoals "Start Your Engines" die vooral in de laatste anderhalve minuut volledig losgaat en ook het intense "Speed or Perish" is uitmuntend.
Van "Speed or Perish" is ook een hele gave videoclip gemaakt die zelfs de clip van "Turbo Killer" weet te overtreffen. Werkelijk alles is uit de kast getrokken om één van de meest intense, gave videoclips te maken die ik ooit heb gezien.

Concreet is Leather Temple vooralsnog het beste album die ik gehoord heb van Carpenter Brut en het doet eerlijk gezegd smaken naar meer. Zolang ze niet te veel verzanden in het brengen van soms wat flauwe gezongen synthipop, blijft deze synthwave-act toch wel tot de beteren behoren van het brengen van ijzersterke synthwave.

Zoek je dus naar onderhoudende, maar tegelijkertijd intense en harde synthwave met aanstekelijke thema's? Pak dit album dan zeker mee! Specifiek dit album doet namelijk niet onder voor bijvoorbeeld de synthwave van de geheimzinnige Venezolaanse synthwave-pionier King Stephen, die ik ook hoog heb zitten, van wat ik ervan heb gehoord tenminste.

Normaal zou ik 4 punten hebben gegeven, maar ik ga toch een halfje omhoog omdat dit echt een groei-album blijkt te zijn. Toppertje!

Leather Terror is deeltje 2 uit de Leather-trilogie van Carpenter Brut en net zoals het eerste deel, laat Carpenter Brut hier een mix horen van vooral hardere synthwave t.o.v. het eerste deel. Ook vallen dit keer wat meer industrial- en metalinvloeden te ontwaren. Tegelijkertijd wordt ook dit deel weer opgevuld met typische jaren '80-stijl synth-pop en disco-achtige gezongen nummers die weliswaar helemaal niet onaardig zijn, maar er ook voor zorgen dat net zoals bij het eerste deel, de spanningsboog eronder lijdt. Het instrumentale deel van dit album is namelijk veel en veel sterker.
Dit zorgt ervoor dat, alhoewel net even wat beter en heftiger dan Leather Teeth, ook Leather Terror net niet helemaal weet te overtuigen, alhoewel het wel fijn is dat dit album wat langer duurt.

De sterke en intense synthwave-uitspattingen zorgen wel voor geweldige momenten tijdens nummers als het brute "Straight Outta Hell", het geweldige tweeluik "Day Stalker" en "Night Prowler" en het intense "Color Me Blood". Het deels gezongen "Stabat Mater" wat overloopt in "Paradisi Gloria" is ook erg goed. De rest is wederom o.k. tot aardig maar halen het niveau wat naar beneden.

Alhoewel een tandje beter dan Leather Teeth, blijft er toch een ruime 3,5 staan voor Leather Terror wat voor de rest gewoon een toffe en gedenkwaardige opvolger is in deze trilogie. Maar het beste wordt in dit geval voor het laatst bewaard...

De eerste volwaardige langspeler, alhoewel met 32 minuten aan de korte kant, van synthwave-specialist Carpenter Brut, oftewel de Fransman Franck Hueso, is het eerste deel van de Leather-trilogie.

Leather Teeth laat een combinatie van messcherpe en afwisselende synthwave horen, gezamenlijk met een tweetal gezongen nummers die meer in de stijl van jaren '80 synth-pop en disco liggen. Het resultaat mag er zeker zijn, maar het album weet me net wat minder te grijpen dan zijn Trilogy-compilatie, bestaande uit de EP-collectie van Carpenter Brut. Dit heeft vooral te maken met de gezongen nummers, die alhoewel helemaal niet onaardig, de spanning en vaart uit het album halen. Carpenter Brut overtuigd namelijk véél beter als ze met de instrumentale, vaak harde en afwisselende (dark) synthwave op de proppen komen.
Dit zorgt er in zijn totaliteit voor, dat de spanningsboog niet volledig benut wordt. Daarbij is ruim 30 minuten in het geval van dit album toch net wat te kort.

Toch is Leather Teeth een erg fijn en vermakelijk album, maar tegelijkertijd een soort van opwarmertje met wat Carpenter Brut zou presteren op de twee opvolgers van deze trilogie
Kort maar krachtig komt er in ieder geval voldoende afwisselende synthwave voorbij die over de gehele linie de aandacht vast houdt met als uitschieter het stuwende titelnummer en het formidabele "Hairspray Hurricane". De rest is bovengemiddeld aardig tot goed. De popnummers zijn o.k.

Een kleine 3,5 voor Leather Teeth blijft staan.