Obituary's vijfde album, Back from the Dead, is een heel aardig album van de death metal-veteranen uit Florida. Sterker nog: het album presenteert stuk voor stuk lekker in het gehoor liggende death metal-uitspattingen die de ietwat gore nasmaak van voorganger World Demise met gemak weg weet te spoelen. Maar zo impact-vol en grens-verleggend als de eerste drie albums? Nee, dat gaat nu ook weer een beetje ver.

Back from the Dead klinkt vooral vertrouwd. De nummers luisteren fijn weg en alhoewel er niet per se een échte knaller op staat, kent het album als geheel een evenwichtig en consistent karakter. Het is ook allemaal veel prettiger te verteren dan het algehele, moeilijke karakter van World Demise, die door een lichtelijk experimenteel karakter en een te lange tracklist, een negatieve uitwerking had op de songs.
Experimenteerdrift heeft een band als Obituary dan ook niet nodig en dus gaan de Obi-boys op Back from the Dead terug naar de basis. Geen geneuzel, gewoon lekker een zwik toegankelijke death metal-songs presenteren op een wat mij betreft prima album.

Niet al te moeilijke songstructuren geven de nummers allemaal een toegankelijk smoelwerk mee en alhoewel Obituary op dit album zeker wat eenvormig klinkt, is dat eerlijk gezegd niet eens een probleem. Eenvormigheid heeft altijd een onderdeel uitgemaakt binnen de muziek van Obituary. Vind je dat tof, dan zal je er géén hinder aan ondervinden. Zo ja, dan kan het wellicht een stoorzender zijn, met als gevolg dat de nummers op elkaar gaan lijken. Het is bij Obituary typisch een kwestie van 'love it or hate it'.

Eigenlijk heb ik oprecht niets negatiefs te melden over Back from the Dead. Zelfs afsluiter "Bullituary [Remix]" lijkt gewoon een spontaan, puur voor de lol opgenomen 'crossovertje' te zijn met gastbijdragen van DJ's Diablo D en Skinner T. Op de begeleiding van "By the Light" rappen de heren zich middels een ongelooflijke partij slap geouwehoer door het nummer heen, totdat op een gegeven moment John Tardy weer van zich laat horen. Ach, het gaat nergens over, maar als extraatje (ik beschouw het maar als een bonustrack), klinkt het grappig.

De slepende, groovende death metal op Back from the Dead wordt nergens naar grote hoogten gevoerd, maar laat wel algeheel gezien een positieve indruk achter. Back from the Dead schotelt dan ook muzikaal een aangenaam bord met bedorven vlees van de terugkerende doden voor en is een ruime 3,5 zeker waard.

Na Back from the Dead zou de band een pauze van vijf jaar inlassen. Uiteindelijk zou Obituary weer uit het graf herrijzen om te werken aan opvolger Frozen in Time, die uiteindelijk in 2005 zou verschijnen. Gelukkig kwam er in die vijf jaar nog wel een live- en een compilatie-album uit, om de boel toch nog een beetje 'levend' te houden .

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Kamelot is altijd een band geweest, waar ik altijd (meestal op de achtergrond), wat van meekreeg. Maar er echt in verdiept, heb ik me er nooit in. Het is vooral een band, waar mijn vriendin behoorlijk fan van is. Al het materiaal hebben we dan ook in huis, maar het is er nooit echt van gekomen, om mezelf helemaal open te stellen voor de band.
Het enige album waar ik toentertijd mijn tanden in had gezet, was Karma, een album die heden ten dagen wordt beschouwd als één van de betere albums van Kamelot. Om de één of andere reden was het toen vooral de hoes die me heel erg aantrok: de mystieke, sensuele dame die vooral veel kracht en mystiek uitstraalt, die hoogstwaarschijnlijk een fantasierijke interpretatie van de beruchte Elizabeth Bathory moet voorstellen (de bloedgravin die zich letterlijk baadde in het bloed van haar slachtoffers), vind ik nog steeds één van de mooiste albumhoezen ooit. Maar goed, de muziek is uiteraard ook belangrijk en laat dat gewoon in alle opzichten erg goed zijn.
Maar Kamelot wist me verder nooit echt te grijpen, alhoewel de sporadische keer dat het voorbij kwam, de muziek altijd wel deels mijn oren wist te spitsen.

En toen was daar opeens het alweer veertiende studio-album van de band rondom gitarist en songwriter Thomas Youngblood, Dark Asylum. En na al die jaren (zonder dus te vergelijken met al het voorgaande werk), stapte ik schoon in dit nieuwe wapenfeit van Kamelot. En hoe verfrissend is het, dat ik geen vergelijkingsmateriaal heb ten opzichte van de voorgaande albums; daar ken ik Kamelot niet goed genoeg voor.
Dus al dat gemopper en gezeur over dat Dark Asylum een zwak album blijkt te zijn voor velen en zeker voor fans, een album waarop Kamelot zichzelf herkauwt op een inspiratieloze manier, ik hoor het er niet vanaf. Nee, ik hoor vooral een goed album. Een album vol met bombastische power-metal met een licht progressieve insteek. Een stijl die Kamelot al jaren hanteert en daar is uiteraard, even los van het feit dat het album hoogstwaarschijnlijk geen verrassingen biedt, niets mis mee.
Het heeft dus voordelen, als je de voorgaande albums (nog) niet kent, of niet goed genoeg. Dat kan dan, zeker gezien dit album, dus positief uitvallen. Of zijn nadelen, het is maar net hoe je het bekijkt, of in dit geval beluistert. Ik hoor in ieder geval een goed album.

Dark Asylum is een concept-album wat gaat over, jawel, een soort inrichting/schuilplaats (in dit geval een kathedraal die is omgebouwd tot een somber gesticht), waarin diverse personages rondwaren die elk te kampen hebben met een mentale worsteling. Ieder nummer behandelt als het ware een kamer binnen het gesticht en wat daar specifiek gebeurt en dan vooral met de personages die daar zitten. Wat gebeurt er met ze, waar worstelen ze mee, waar zijn ze naar op zoek in hun mentale 'state of mind'? Kortom, als concept een intrigerende keuze om een album over te maken. En laat Dark Asylum nu, althans bij mij, overkomen als een goed, meeslepend album vol met intrigerende en sterke songs.

De songs zijn verspreid over het album middels vijftien nummers, inclusief een intro, intermezzo en outro. Alhoewel niet elk nummer mijn volledige aandacht weet te trekken, zijn ze wel allemaal stuk voor stuk goed. De ene net wat beter dan de ander, maar dat is sowieso en zeker bij een band als Kamelot, het geval. Zover was ik al. Maar het zit allemaal gewoon heel degelijk en kwalitatief sterk in elkaar.

Op een aantal nummers zijn gastvocalisten te horen, waaronder de altijd vertrouwde en goede zangeres Clémentine Delauney (Visions of Atlantis) die gezamenlijk met de behoorlijk aan de weg timmerende Ignacia Fernández (frontvrouw en oprichtster van de progressieve death metal-band Decessus en zowaar uitgeroepen tot Miss World van Chili in 2025), te horen zijn op één van de klappers van het album, namelijk het indrukwekkend meeslepende "Sanctuary".
Andere toppers zijn het sterke titelnummer, het gezamenlijk met Tobias Sammet (Avantasia) gezongen "One Last Masquerade" en het niet meer uit je hoofd weg te denken "Kaleidoscope", vanwege het aanstekelijke refrein. Tevens vinden we meer aan het einde van de plaat het sterke "Cassandra's Disease" terug, waarop vaste leadzanger Tommy Karevik even goed laat horen, wat voor een geweldige zanger hij is en wat mij betreft (overigens ook al weer flink wat jaren) bewijst een goede opvolger te zijn voor Roy Kahn.

Concreet is Dark Asylum wellicht de plaat die niet het meest in het oog springt als je de flinke discografie van de band erop nagaat, maar het maakt me eerlijk gezegd geen donder uit. Wat ik hoor, klinkt goed. En ja wellicht kom ik er ooit nog eens op terug, als ik meer albums van de band heb leren kennen en beter op me in heb laten werken. Wie weet hebben mijn oortjes me dan wel bedrogen en snap ik niet waarom Dark Asylum zo goed op mij over kwam. Het heeft voordelen, als je een band niet goed genoeg kent !

Mijn 1000ste stem op MusicMeter wilde ik plaatsen bij een bijzonder album en dat is uiteindelijk deze opvolger geworden van Gandalf's tweede album Visions (1981).
Eigenlijk wilde ik gaan voor In Search of Hades (2019), maar gezien ik daar qua berichtgeving een behoorlijke commitment voor mezelf heb opgelegd, wacht ik daar nog even mee (ook al zijn mijn berichten bij deze fenomenale box-set ook al weer flink wat jaren oud ...mijn hemel waar blijft de tijd!)

Gandalf (de Oostenrijkse multi-instrumentalist Heinz Strobl), is één van mijn favoriete muzikanten. Waarom deze man niet bekender is bij een groter publiek, zal altijd wel een raadsel blijven voor mij. Immers is zijn muziek, ondanks dat het toch echt wel behoorlijk in een hokje geplaatst wordt, heel erg sfeervol, maar vooral ook erg toegankelijk; zijn warme, zeer prettig in het gehoor liggende composities (voornamelijk instrumentaal) kennen invloeden uit de symfonische (rock)muziek, klassieke muziek, elektronische muziek, wereldmuziek, folk en new age en zijn praktisch over de gehele linie met ongelooflijk veel passie en gevoel gebracht. Daarnaast speelt ook de toegankelijkheid van zijn muziek dus een grote rol.
Al zijn albums zijn eigenlijk stuk voor stuk wel de moeite waard; uiteraard de ene beter dan de ander, maar Gandalf hoef je echt nooit te betrappen op het maken van matige tot slechte muziek.

Mijn kennismaking met Gandalf was middels het compilatie-album Reflection (1991), een album die toentertijd in de uitverkoopbak lag bij de lokale platen- en CD-zaak. Ik was meteen verkocht door de warme, melodieuze en avontuurlijke klanken van Gandalf's muziek en als instapper was het dan ook een prima album.
Een aantal maanden later volgde toen The Universal Play (1987) en was weliswaar niet een over de gehele linie overtuigende, maar wel een intrigerende plaat wat toch smaakte naar meer.
Gek genoeg onstond er toen een gat van maar liefst zeven jaar, voordat ik besloot me weer te gaan verdiepen in Gandalf's muziek. Dat werd dus dit album, wat deels een vervolg is op Gandalf's tweede album Visions, maar deels (om toentertijd het 20-jarig jubileum van Gandalf als muzikant te vieren) een compilatie met fraaie hoogtepunten uit zijn toenmalige carrière.

Dit dubbel-album is van begin tot eind een prachtig muzikaal avontuur vol met betoverende muziek.
Het eerste album is getiteld Visions 2001 en is een muzikale interpretatie op het wereldberoemde verhaal van J. R. R. Tolkien's 'Lord of the Rings'. Je zou het haast kunnen zien als een soundtrack voor een op dat moment niet bestaande film. Let wel: de muziek voor de bijbehorende, wereldberoemde film-trilogie van Peter Jackson zou pas vanaf 2001 verschijnen. Gandalf was film-componist Howard Shore dus eigenlijk onbedoeld een jaar voor.

Waar Visions al een prachtig album is, schat ik Visions 2001 nog net even wat hoger in. Dit is oprecht zulke mooie, prachtige muziek waar alle invloeden waar Gandalf bekend om staat, samen komen tot één fantastische luister-ervaring. Het gevoel dat je werkelijk in het verhaal wordt gezogen, komt echt naar voren tijdens beluistering. Althans, als je het boek kent tenminste. Zoniet, dan (met alle respect), leef je onder een steen.
Het ene moment is de muziek vrolijk en feestelijk gestemd, dan weer warm en ingetogen, het andere moment voelt de muziek weer meer wijds en avontuurlijk; er gebeurd werkelijk continu van alles.
De thema's zijn allemaal zeer memorabel en aanstekelijk te noemen en elk nummer is voorzien van prachtige melodieën. Overduidelijk is de bezieling en het enthousiasme binnen de muziek terug te horen en wat dat betreft kon je er natuurlijk op wachten dat een multi-instrumentalist die zichzelf als artiestennaam Gandalf noemt, een muzikale interpretatie op 'Lord of the Rings' zou uitbrengen. Dat het verderop in zijn carrière relatief laat zou gebeuren, schetste toentertijd eerlijk gezegd mijn verbazing.

Het album wordt verderop onderbroken door het zeer opvallende, met veel bezieling door een zekere Julia Martins gezongen "Just Go On Believing". Het is een nummer met een opvallende tekst die aansluit op wat het hoofdpersonage (Frodo Baggins) allemaal wel niet moet meemaken, maar dat je altijd weer moet terugkeren naar de kracht die in jezelf zit. Het is een prachtig nummer die verderop in een ietwat misplaatste Dance-mix als bonus nog even terug komt. Was niet nodig geweest, maar het is niet erg. Na al dat fraais, is het ook wel weer grappig.

Het tweede album is getiteld 20 Years: Rare & Precious Pieces en is een prachtig overzicht van hoogtepunten van diverse albums van Gandalf en, zoals de titel al zegt, ook een aantal unieke nummers. Al met al een geweldige manier om zijn muziek (nog) beter te leren kennen en alleen daarom al de moeite waard. Er staan oprecht parels tussen en zou iedereen die dit soort muziek oprecht kan waarderen, moeten aansporen om de overige muziek van Gandalf te leren kennen. Het is het 't oprecht waard!

Tot slot schetst het dan ook mijn verbazing dat hier op de site zo weinig tot geen belangstelling voor 's mans muziek is. Mijn bericht is de eerste sinds die van Jester en mijn stem zal de derde worden sinds het album op MusicMeter staat. Ongelooflijk eigenlijk, maar goed. Het is wat het is.

In ieder geval hoop ik met mijn 1000ste stem het enthousiasme in liefhebbers aan te wakkeren, om dit album oprecht te gaan luisteren / leren kennen. Geloof me, het is het waard. Mijn maximale score voor dit album zou een trigger moeten zijn !

Op naar de volgende 1000... !

Onder het mom van: wie niet waagt, die niet wint! Na maanden Discogs in de gaten te hebben gehouden, werd er opeens een betaalbaar tweedehands exemplaar via een Spaanse verkoper aangeboden en kon ik het dan toch niet laten deze zevende volume uit de Synthesizer Greatest-reeks op de kop te tikken.

Volume 7 is het écht laatste deel in de Synthesizer Greatest-reeks en is een Spaanse release, op Arcade uitgebracht. Qua lay-out/hoesontwerp sluit dit deel naadloos aan op de Nederlandse reeks uitgaven en is zeker voor liefhebbers die de reeks compleet willen hebben, een leuk deel om erbij te hebben.
In Nederland was de hype rondom deze releases reeds in 1993 lang niet zo groot meer als ten tijden van de vorige releases en de promotie rond Volume 7 was dan ook niet groot, als ie er al was. Zoals al eerder opgemerkt, kan ik me ook niet herinneren, dit deel ooit in de winkels te hebben zien liggen. Ik was eerlijk gezegd toentertijd ook al lang niet meer bezig met Synthesizer Greatest.

Gezien mijn relatief recente (her)ontdekking van Ed Starink's opvallende (en lichtelijk omstreden) Synthesizer Greatest-compilaties, is het toch wel erg leuk om nu dan ook Volume 7 erbij te hebben.
Het is wel een wat verwarrend deel binnen de serie, ook omdat in Frankrijk in die tijd de releases van Synthetiseur ongeveer gelijk liepen met die van Synthesizer Greatest. Synthétiseur 8 (1992) namelijk is in principe niets meer dan de Franse release van Volume 7, compleet met dezelfde albumcover en nagenoeg dezelfde tracklist. En waar het bij Synthesizer Greatest definitief zou ophouden bij Volume 7, ging het bij Synthetiseur gewoon nog eventjes door en zouden er uiteindelijk in totaal 12 delen verschijnen binnen die reeks.

Volume 7 is niet het meest opvallende deel van de serie, maar wel qua hoeveelheid aan selecties. Ruim 75 minuten klokt dit album en is het langste deel daardoor uit de Synthesizer Greatest-reeks.
Het is dit keer wel een beetje gek dat twee nummers terugkeren op deze volume, tw. "Supercopter" (getiteld "Theme from 'Airwolf'", terug te vinden op Volume 4) en "Revolution Industrielle - Part 1" (getiteld "Industrial Revolution (Part One), ook terug te vinden op Volume 4). Waarom hiervoor gekozen is, is mij een raadsel, maar dat zal wel komen, omdat dit officiëel geen Nederlandse uitgave betreft.

Uiteindelijk is zoals altijd wel bij Ed Starink, de uitvoeringen redelijk opvallend te noemen en is de productie bovengemiddeld goed. Het is algeheel gezien ook een afwisselende compilatie waarbij de nadruk eens niet ligt bij bijvoorbeeld een zwik aan nagespeelde Vangelis-composities (Volume 6 heeft dat bijvoorbeeld heel opvallend). Het sfeervolle artwork sluit ook mooi aan bij de voorgaande releases.

Al met al is Volume 7, de laatste release van Synthesizer Greatest, gewoon een consistente release binnen de reeks en uiteraard is de ene uitvoering weer wat geslaagder dan de ander. Het luistert echter fijn weg en er is verder dus weinig mis mee, als je dus niet te zwaar tilt dat het covers zijn.

Op Music Detected, het vijfde album van Deep Forest, dwaalt het Franse duo voor een groot deel af van het pad die ze tot dan toe muzikaal bewandeld hebben. De kenmerkende blend van ambient, folk en overige kenmerkende elektronische muziek waar Deep Forest bekend om staat, is slechts voor een klein deel nog aanwezig op de plaat.
Meer 'echte' instrumenten, maar ook 'echte' vocalisten zijn zeer opvallend te horen. Dat was voorheen ook wel eens het geval (check "Media Luna" op Comparsa), maar niet zo nadrukkelijk als op dit album.
Music Detected is daarmee meer een experimentele plaat geworden. Niet dat het album per se klinkt als zijnde experimenteel, maar overduidelijk is er een afwijking in de sound te horen die nieuw is voor Deep Forest.

Invloeden en stijlen van andere groepen en artiesten uit dezelfde periode die binnen hetzelfde genre opereren, zijn duidelijk terug te horen op Music Detected. Dat zorgt ervoor dat er in ieder geval sprake is van een afwisselende en opvallende plaat, maar helaas ben ik niet over de gehele linie even gecharmeerd.

De plaat opent in ieder geval heel afwijkend en opvallend met "India" en ik zal zeker niet de eerste zijn die het idee had bij de eerste tonen, met de verkeerde plaat van doen te hebben. Het is meer een soort van etnisch klinkend rocknummer, compleet met elektrische gitaren en drums. Niet verkeerd, maar een beetje een vreemde eend in de bijt om de plaat mee te openen.

"Endangered Species" is vervolgens wel direct één van de betere vertegenwoordigers op de plaat. Een opzwepend, lekker nummer waarin centraal een rol is weggelegd voor een zanglijn, volledig met vocoder gedaan (verantwoordelijk hiervoor zijn Eric Mouquet gezamenlijk met Beverly Jo Scott, die laatste zingt ook op een aantal andere nummers). Geweldig nummer en het niveau wordt meteen omhoog gekrikt.

Het weer wat stevige "Soul Elevator" bevindt zich ergens weer op wat meer traditioneel vaarwater, maar toch klinkt het vrij atypisch.

"Computer Machine" is al helemaal niet echt iets wat je snel van Deep Forest zou verwachten. Hier lijken ze meer te willen klinken als Daft Punk meets Kraftwerk. Tegelijkertijd is het helemaal geen onaardig nummer.

"Yuki's Song" is de eerste van een aantal volledig 'echt' gezongen nummers en is een rustige, meeslepende compositie waarin een mooie rol is weggelegd voor Beverly Jo Scott. Wederom niet iets wat je van Deep Forest zou verwachten en al helemaal niet als blijkt dat overduidelijk in de tweede helft van het nummer de invloed van Moby er aan alle kanten af druipt. Toch pas het binnen het geheel en daarom is "Yuki's Song", eerlijk is eerlijk, verrassend.

De oprechte topper van de plaat is echter met afstand het prachtige en energieke "Beauty in Your Eyes". De vocoder-delen (wederom gedaan door Eric Mouquet), werken effectief en doen wel weer herinneren aan Kraftwerk, maar het is het prachtige, toch weer aan traditioneel Deep Forest-herinnerende refrein die dit juweeltje naar een hoger plan tilt.

Aansluitend vormen een aantal officieel gezongen nummers, tussen een tweetal korte intermezzo's, de tweede helft van de plaat, maar dat is ook het gedeelte van de plaat waarin het niveau wat begint te kwakkelen.

"Elemental" is wederom weer krachtig en bezielend gezongen door Beverly Jo Scott en speelt een beetje met diverse stijlen waaronder zelfs Franse hiphop-invloeden. Heel apart!

De half Indonesische, half Franse zangeres Anggun mag het pakkende, zeer poppy "Deep Blue Sea" naar een hoger plan zingen en dat doet ze met verve. Ze klinkt zowaar bijna hetzelfde als Annie Lennox!

Het meeslepende "Will You Be Ready" is vol overgave en schoonheid gebracht en is zeker ook één van de toppers van het album, maar moest wel even groeien bij mij.

Helaas zakt het album jammer genoeg als een plumpudding in elkaar met afsluiter "Dignity", waar ik absoluut helemaal niets mee kan. De muzikale stijl en aanpak van dit zeer richtingloze geneuzel doet me werkelijk waar helemaal niets!

Concreet is Music Detected, zeker voor Deep Forest-begrippen een wat merkwaardige plaat, zeker vanwege de aanpak. Het is aan de ene kant eens verfrissend om eens wat anders te horen dan weer hetzelfde truukje en dat siert de plaat. Maar omdat het album soms alle kanten lijkt uit te waaieren, is er ook sprake van een wat onevenwichtige plaat.
Daarnaast is de indeling van de nummers wat ongelukkig. De plaat is levendig en krachtig in de eerste helft, alhoewel niet alles me kan bekoren. De tweede helft is, hoe mooi ook, de kant van de plaat, waarop er flink gas wordt teruggenomen. Daardoor blijft mijn aandacht niet over de gehele linie erbij.
Tot slot vind ik de afsluiter niets, maar dat is puur smaakgebonden.

Kortom, interessante, ietwat onevenwichtige plaat met een aantal sterke vondsten met als uitschieter het fantastische "Beaty in Your Eyes" die bij mij altijd op 'repeat' mag, een aantal merkwaardige nummers en één faliekante misser maakt van Music Detected in ieder geval toch tot een intrigerende plaat. Door het wat wisselvallige niveau daal ik toch naar een 3,5.

Studioalbum nummer vier van Deep Forest (het Franse duo Eric Mouquet en Michel Sanchez) is tevens de soundtrack voor de film Le Prince du Pacifique (The Prince of the Pacific) en bevat de kenmerkende elektronische muziek waar Deep Forest bekend om staat: een blend van ambient- en loungemuziek wat in het geval van Pacifique (de naam zegt het al), zich focust op de traditionele volksmuziek van de vele eilanden die het kleinste werelddeel van de aarde beslaat, namelijk Oceanië.

In tegenstelling tot de vorige drie albums, is Pacifique een veel subtieler album. Zeker ten opzichte van voorganger Comparsa, is Pacifique veel meer een rustig, voor een groot deel instrumentaal album, waar ook zeker New Age-invloeden op zijn terug te vinden. Zo hier en daar is er uiteraard, maar veel spaarzamer dit keer (al dan niet gesampled), volkszang te horen, maar het is veel minder nadrukkelijk aanwezig dan op de vorige drie albums.
Dit zorgt ervoor dat Pacifique veel minder druk, maar tegelijkertijd toch ook wat minder boeiend klinkt; de aanstekelijkheid is namelijk wat minder, ondanks dat Pacifique verder zeker geen verkeerde plaat is. De muziek is namelijk oprecht mooi. Het is veel meer gewoon een redelijk rustgevend album waarmee Deep Forest veel meer de ruimte biedt voor rustige en sfeervolle melodieën verspreidt over de diverse nummers.
Sommige stukken klinken wel wat fragmentarisch, of zelfs 'onaf', maar dit komt ook omdat Pacifique in wezen ook een soundtrack is. Toch wordt het album gezien als een officieel studioalbum van de band.

De optie om Pacifique minder vol te proppen met zang en meer de focus te leggen op de muziek, zorgt er wel voor dat het album wat meer ruimte krijgt om te 'ademen'. Het is over de gehele linie erg prettige muziek en de plaat is best afwisselend met ruimte voor zeer mooie, ingetogen stukken zoals het prachtige, op piano gespeelde "L'Île Invisible" en het dromerige "Moon Light".
Daarnaast staan er uiteraard ook meer traditionele Deep Forest-stukken zoals opener "Pacifique" en het opzwepende "Ouverture Huahiné".
Topper is hier het geweldige "Huahiné Reggae" wat mede door het toepasselijke ritme een geweldige contrasterende dynamiek vormt ten opzichte van de rest van de plaat.

Pacifique is uiteindelijk een hele fijne plaat die binnen de discografie van Deep Forest zijn eigen charme heeft. Het meer rustige karakter geeft het album zijn meerwaarde en omdat het in principe ook om een soundtrack gaat, draait het voor een groot deel van de plaat meer om sfeer. Neemt niet weg, dat er zeker een aantal geweldige, traditionele Deep Forest-'hits' op dit album staan.

Concreet is Pacifique wellicht niet de meest opvallende plaat van Deep Forest, maar zeker niet verkeerd. Een ruime 3,5 ken ik dan ook zeker toe aan Pacifique.

Impulse, het debuut van Free System Projekt, is een heel aardig, ietwat bescheiden klinkend album naar productiemaatstaven, vol met kabbelende, redelijk melodieuze synthesizermuziek wat over de gehele linie prettig is om naar te luisteren. Nergens echter heel memorabel en mede door de wat kale productie, klinkt het geheel echter wel wat kil en primitief wat hoogstwaarschijnlijk een budgettaire reden zal hebben.

Marcel Engels, oprichter en ten tijden van dit debuut, enige lid, levert hier echter wel dapper werk af met de keyboards en synthesizers die hij toentertijd tot zijn beschikking had. Duidelijk is te horen, dat het project nog in zijn kinderschoenen stond, mede door de wat primitieve aanpak van de composities. Niets mis mee, maar het valt er wel wat aan af te horen. Daardoor klinkt het album naar maatstaven, zelfs voor 1996-begrippen, ietwat gedateerd. Wederom een productie-dingetje denk ik...

Aan de muziek ligt het niet eens; er staan aardige compositorische vondsten op dit album. Vooral "The Opening" is een redelijk opvallend stukje aangename, muzikale elektronica, mede door het kabbelende, opvallende sequencer-werk.
Tevens staan er over de gehele linie van het album redelijk opvallende synth-solo's op, die voor wat extra kleur en vernuft zorgen. Soms klinken die solo's wel alsof ze qua sound afkomstig zijn van muziek uit een retro Commodore 64-spelletje. Gek genoeg, geeft dat het wel zijn charme.

Wat me wel wat tegenstaat, is de goedkoop klinkende ritmische omlijsting/ondersteuning. Sporadisch klinkt deze gewoon niet fraai t.o.v. de rest. Het voelt zelfs eerder overbodig daardoor dan dat het wat toevoegt.

Free System Projekt klinkt hier nog niet als de band op latere albums. Vanaf het moment dat Ruud Heij en Frank van der Wel erbij komen, gaat de band meer en meer de kant op van de jaren '70 van een band als Tangerine Dream en Klaus Schulze, oftewel de retro-sound die bekend staat als de Berlijnse School. Die invloeden hoor ik eigenlijk (nog) niet terug op Impulse. Eerder een wat primitief klinkende Jean-Michel Jarre, maar ook onze landgenoten van Peru hoor ik er wel in. Zelfs het oude werk van Kitaro hoor ik er bij vlagen erin terug zowaar! Wederom niets verkeerds mee en wellicht was het interessanter geweest als Marcel Engels de stijl die hij bespeelt op Impulse verder ontwikkelt had. Dat doet hij deels nog wel op Pointless Reminder, de opvolger van dit album, maar daarna niet meer.

Strange Charm Records bracht Impulse in 2005 opnieuw uit met de bonustrack "And Then There Were Two". Op dit nummer is Marcel Engels samen met Ruud Heij te horen.
Duidelijk is het verschil te horen t.o.v. de rest van het album. Het is een latere compositie waarin opeens die o zo herkenbare invloeden van Tangerine Dream en Klaus Schulze in doorklinken. Alleen al het begin van het nummer is bijna een ode aan Tangerine Dream's "Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares" van het klassieke Phaedra-album. En verderop zitten weer sounds verborgen die weer flink hinten richting Tangerine Dream's Rubycon. Zelfs de sequencer die eruit voortkomt, is puur een Rubycon-verwijzing.
Ook is duidelijk te horen dat Free System Projekt op deze bonustrack opeens qua productie veel warmer, beter en voller klinkt. Compleet anders dan de sound van het debuut. En alhoewel de bonustrack zeker niet verkeerd is, klinkt ie wel wat misplaatst tegenover de rest van het materiaal. Liever had ik dan wat out-takes gehoord uit de archieven van het vroege Free System Projekt-materiaal en hadden ze dit nummer kunnen bewaren voor één van hun latere releases.

Nu lijkt het vanwege mijn opmerkingen dat mijn algehele reactie omtrent dit album wat lauw is. Dit is niet het geval. Het album kent algeheel gezien zijn charme en door de primitieve sound, klinkt deze eersteling van Free System Projekt wellicht nog wel meer als Free System Projekt dan de latere releases waarin de alombekende invloeden van de aartsvaders binnen het genre om de hoek komen gluren.

Concreet is Impulse gewoon een heel aardig, oprecht en eerlijk album. En alhoewel latere releases mij meer aanspreken, zal ik niet ontkennen dat ze minder origineel klinken dan dit album. Marcel Engels klinkt gewoon op dit album, alsof hij zich nog in een soort van ontwikkelings-fase bevindt met Free System Projekt en dat valt terug te horen in de composities en de productie. En soms is dat geen probleem als het materiaal goed genoeg is. En deze ligt boven het gemiddelde.

Free System Projekt is één van de vele navolgers van vooral de Berlijnse School en vooral op latere albums, zou Free System Projekt steeds meer gaan klinken als vooral Tangerine Dream ten tijden van albums zoals Phaedra en Rubycon. Ook de invloed van Klaus Schulze is prominent aanwezig op de meeste releases van Free System Projekt. Nergens origineel, maar wel goed uitgevoerd.

Substance is een redelijk interessante EP van Free System Projekt, die ten tijden van deze release enkel bestond uit Marcel Engels. "Substance" zou later op het tweede volledige album Pointless Reminder verschijnen, echter is deze EP best de moeite waard, omdat de versie van "Substance" hier toch net even anders klinkt. In grote lijnen hetzelfde, ietwat schetsmatiger, maar niet verkeerd.

Duidelijk is te horen op "Substance" dat Marcel Engels hier speelt met een combinatie van 'retro meets modern'. Het klinkt niet over de gehele linie even vloeiend, maar de ideeën zijn er en zoals al eerder gemeld, zou het nummer later beter en dynamischer uitgewerkt worden op Pointless Reminder.
Ook is het wel interessant om te weten dat Free System Projekt, in ieder geval op deze EP, meer een 'eigen' gezicht heeft qua muzikale stijl, gezien de combinatie van de stijl die Marcel speelt op deze release. De invloeden van de grote voorbeelden zijn er al wel, maar nog niet helemaal door-ontwikkelt, wat in het voordeel werkt in dit geval.

Wie houdt van goede elektronische muziek én vooral ook liefhebber is van Tangerine Dream en Klaus Schulze, moet Free System Projekt uitchecken. Zeker dus op latere releases is het net alsof je met materiaal te maken hebt, waar een Edgar Froese of Klaus Schulze verantwoordelijk voor zou kunnen zijn geweest.

Marcel Engels houdt zich op Substance nog redelijk in en de invloeden van de Berlijnse School zijn al deels hoorbaar. Als opwarmertje voor Pointless Reminder is Substance echter zeker de moeite waard om als 'companion piece' erbij te hebben.