Rond de periode van album nummer vijf, Countdown to Extinction, is Megadeth succesvoller dan ooit en ook binnen de band zelf is er sprake van rust en stabiliteit. Die rust en stabiliteit valt ook af te horen aan deze langspeler.
Waar grote concurrent Metallica al een duidelijke (en zeer succesvolle) koerswijziging laat horen op hun gelijknamige album (ook wel The Black Album genoemd), lijkt Megadeth dit ook te doen op Countdown to Extinction; weg is het broeierige, intense en eigenzinnige karakter van de vorige platen. Vanaf Countdown... kiest Megadeth voor een meer toegankelijke songstructuur. Het levert pakkende en directe songs op, die stuk voor stuk effectief zijn, maar minder spannend klinken.
Wat niets zegt gelukkig over de identiteit van de band; Megadeth klinkt nog steeds gemeen en venijnig, alleen minder hard en intens.
Doordat de band toegankelijker klinkt, valt des te meer de vocalen van Dave Mustaine op. Deze krijgen meer de ruimte, waardoor ook zijn beperkingen als zanger duidelijker worden. Hij komt ermee weg, omdat hij nou eenmaal klinkt zoals hij klinkt (en ik hou er over het algemeen wel van), maar niet per se op elk nummer.

Ten tijden van het verschijnen van Countdown..., was ik helemaal 'into' Megadeth en was dit één van de albums die ik zo'n beetje kapot gedraaid heb. Toentertijd zou ik dit album zonder blikken of blozen de maximale score hebben uitgedeeld. Heden ten dagen ben ik iets gematigder en realiseer ik me ook wel dat, alhoewel het nog steeds een sterk album is, het toch een beetje in de schaduw staat van zijn meesterlijke voorganger. Wel dapper dat Megadeth besloot om zich niet te verschuilen in het verlengde van voorgaand werk, maar met een knap en verfrissend album op de proppen te komen. Voor de band bleek te koerswijziging binnen de muziek in ieder geval een succes. En het moet gezegd, Countdown... heeft zijn juweeltjes.

Sterke nummers worden afgewisseld met wat zwakkere broeders. De plaat opent in ieder geval sterk met de eerste vier nummers ("Symphony of Destruction" natuurlijk, alhoewel nu echt te vaak gehoord).
"Sweating Bullets" heb ik altijd een beetje 'lastig' gevonden. Tof bedacht, sterk uitgangspunt qua lyrics, alleen is het hier voor het eerst dat ik me toch irriteer aan Mustaine. Puur persoonlijk, want ik weet dat dit een populair en geliefd nummer is. Het nummer heeft ook zeker op muzikaal gebied zijn momenten.
Het titelnummer is daarentegen weer best sterk en duidelijk is hier ook te horen hoe de band qua intensiteit duidelijk gas terugneemt. Duidelijk meer aandacht voor doordacht, direct songmateriaal met de nodige toegankelijkheid en melodie gebracht. Ze komen er echt wel mee weg.
De beste momenten zitten echter in het laatste gedeelte van het album, met toppers als het scherpe "Psychotron" en de formidabele afsluiter "Ashes in Your Mouth".

Concreet is duidelijk te horen dat Megadeth beheerst en zelfverzekerd klinkt op deze overtuigende vijfde langspeler. Het album was ook de eerste van een reeks albums waarop vooral de kunde van een toegankelijke en doordachte song schrijven echt vooropstond. Het razende thrash metal-geluid moest daar echter wel (op een paar uitzonderingen na) flink voor wijken. Knap tegelijkertijd dat Megadeth ondanks de koerswijziging dus, het toch voor elkaar kreeg om een aantal zeer memorabele en dappere platen uit te brengen die weliswaar niet tot mijn favorieten behoren, maar die ik, ondanks dat, wel degelijk kan waarderen.

Een ruime 4 punten voor Countdown to Extinction.

Na het indrukwekkende Monsters of Rock-festival in 1988 begint het (weer) te rommelen binnen Megadeth en Dave Mustaine is genoodzaakt om (weer) een aantal bandleden eruit te knikkeren. Dit keer in de vorm van drummer Chuck Behler (uiteindelijk vervangen door, ironisch genoeg, zíjn drumtechnicus Nick Menza daar waar voorheen Chuck Behler als drumtechnicus Gar Samuelson verving) en gitarist Jeff Young, vervangen door de uiterst begenadigde gitarist Marty Friedman. De reputatie van Megadeth blijkt op dat moment niet te onderschatten, want voordat Friedman uiteindelijk wordt aangetrokken, zijn niemand minder dan Dimebag Darrel (Pantera), Jeff Waters (Annihilator) en zelfs oud Megadeth-gitarist Chris Poland in beeld geweest om de plek van Young in te nemen.

Rust in Peace was mijn eerste kennismaking met Megadeth en ik was eigenlijk meteen verpest en had toen al het beste gehoord, met alle respect voor het leeuwendeel van het werk van de band.
Want de aanloop naar Rust in Peace leveren weliswaar drie sterke albums op, maar wat de band uiteindelijk met de 'gouden' line-up vocalist/gitarist Dave Mustaine, gitarist Marty Friedman, bassist Dave Ellefson en drummer Nick Menza op dit album laat horen, is van ongekend meesterlijke proporties.
Tot op de dag van vandaag heeft dit geweldige album niets aan kracht ingeboet en is het van de eerste tot de laatste noot, ondanks de beetje vreemde eend in de bijt "Dawn Patrol", één groot geniaal thrash-feest.
Het album staat vol met zeer doordachte en eigenzinnige nummers waar onderling ijzingwekkend sterke riffs, geweldige solo's en andere daverende momenten voor een vlammend en meesterlijk album zorgen.

Sowieso begint het album al met "Holy Wars...The Punishment Due", wat voor mij het op één na beste metalnummer is ooit gemaakt (spoiler alert: "Painkiller" van Judas Priest staat bij mij op nummer 1, overigens óók verschenen in 1990).
Wat... een... geniaal... begin van een al even geniale plaat. Want alhoewel het niveau van "Holy Wars..." al torenhoog is, liegt de rest van de plaat er ook niet om.
De band maait gretig om zich heen als de ene na de andere thrash-klassieker wordt afgevuurd, zoals het razende "Hangar 18" wat zo mogelijk nog razender wordt naarmate het einde in zicht komt.
Andere toppers zijn het absoluut geweldige "Five Magics" en het bij vlagen sterk aan Iron Maiden herinnerende "Tornado of Souls".
De plaat sluit eveneens overtuigend af met "Rust in Peace...Polaris" en zorgt voor een daverend slot van een al even daverend album.

De maniakale en cynisch klinkende vocalen van Mustaine klinken scherper en venijniger dan ooit en alhoewel er absoluut mensen zullen zijn die zijn stem niet om aan te horen vinden, is het natuurlijk gewoon een feit dat het wel degelijk past binnen het geheel. Simpelweg een kwestie van 'Love it or hate it!'

Uiteindelijk zal Rust in Peace tevens voorlopig het laatste album zijn waarop de band vooral scherpe, razende en redelijk excentrieke thrash metal laat horen. Vanaf opvolger Countdown to Extinction zal er meer ruimte komen voor toegankelijkheid vanwege een meer pakkende en directe manier van schrijven van de nummers. Aan de ene kant zorgt dit ervoor dat de muziek als geheel wat meer luchtiger overkomt, maar ook wat softer. De muzikale koerswijziging zou nog verder doorgevoerd worden op de overige albums die in de jaren '90 verschijnen.

Gelukkig zou er binnen het Megadeth-kamp e.e.a. ook (voorlopig) wat stabieler blijven en zou de samenstelling van de band v.w.b. de muziek zorgen voor weliswaar wat meer songgerichter materiaal op de albums, maar ook voor verdelingen onder de fans, gezien niet iedereen de koerswijziging die langzaam maar zeker binnen de muziek te horen valt, kan waarderen.

Maar ten tijden van Rust in Peace heerst Megadeth in ieder geval op ongekende hoogte. Het album klopt gewoon! Het is een zeer essentiële release die gewoon in iedere metal-collectie thuis hoort en verdient, hoe kan het ook anders, de maximale score. Meesterwerk!

PS: uiteraard geldt mijn bericht voor het originele album en niet die walgelijke remaster uit 2004.

So Far, So Good... So What! is het eerste album van Megadeth waarop de band in een andere samenstelling te horen valt (en het zou zeker niet bij één wijziging blijven), nadat gitarist Chris Poland en drummer Gar Samuelson uit de band zijn getrapt vanwege storend gedrag en drugsgebruik. Tevens blijken ze het tourschema als zwaar te ervaren. Dus eruit Chris en Gar en ervoor in de plaats komen gitarist Jeff Young en nota bene de drumtechnicus van Gar Samuelson, Chuck Behler. Het levert in ieder geval een zeer consistent album op waarop de band net zo gretig vuur spuwt als op de voorgaande twee platen.

Het album opent in ieder geval overtuigend met het verzengende, instrumentale "Into the Lungs of Hell" om daarna overtuigend verder te gaan met "Set the World Afire", één van de allereerste nummers die Dave Mustaine voor Megadeth ooit schreef, maar uiteindelijk voor het eerst tot volle wasdom komt op Megadeth's derde langspeler.

Volledig in de traditie van de vorige twee platen, staat er ook op So Far, So Good... So What! een cover, in dit geval het best vermakelijke "Anarchy in the U.K." van Sex Pistols. Zelfs Sex Pistols-gitarist Steve Jones doet mee!

Andere toppers zijn zonder meer het geweldige " Mary Jane" en natuurlijk "In My Darkest Hour".

Daar staat tegenover dat "502" en "Liar" me minder kunnen bekoren, maar dat is in dit geval gewoon persoonlijk. Ik vind in ieder geval dat het algehele niveau dit keer een beetje lijdt onder deze twee nummers.

In tegenstelling tot voorganger Peace Sells... but Who's Buying?, klinkt So Far, So Good... So What! daardoor in zijn totaliteit, mede door toedoen van de paar zwakke broeders die het album lichtelijk ontsiert, wel wat onevenwichtiger. Niettemin is het naar maatstaven een goed album, maar uiteindelijk staat ie een beetje in de schaduw als je 'm vergelijkt met de voorganger en zéker de opvolger.

Neemt allemaal niet weg dat mijn beoordeling nog steeds hoog uitvalt, simpelweg omdat het nog steeds een essentieel hoofdstuk uit het Megadeth-boek is. Maar Megadeth moest hun meesterwerk nog gaan uitbrengen...

Klinkt Megadeth op hun debuut wellicht nog wat onwennig en rommelig, toch is al duidelijk te horen waar ze muzikaal voor staan. Dat is op album nummer twee Peace Sells... But Who's Buying? grondiger en in alle opzichten beter aangepakt: produktie is beter, de nummers zijn beter en de band (overigens in dezelfde samenstelling als op Killing is My Business...) is beter op elkaar ingespeelt. Dave Mustaine klinkt ook meer overtuigend en ook al zal hij nooit de beste zanger binnen metal-land zijn, heeft hij wel degelijk zijn eigen stijl wat onlosmakelijk verbonden is met de algehele sound van de band.

Maar het is en blijft toch vooral de virtuositeit in combinatie met een flinke brok eigenzinnigheid wat Megadeth kenmerkt en ook op Peace Sells...is dat niet anders.
Het album staat bol van klassiekers en trapt al meteen af met het geweldige, persoonlijke favoriet van de plaat "Wake Up Dead". Fantastische riffs, tempowisselingen en solo's worden als een salvo afgevuurd en zet meteen de toon voor de rest van de plaat.
Andere toppers als het titelnummer, het hakkende en venijnige "Good Mourning / Black Friday" en het messcherpe, afsluitende "My Last Words" zetten die trend zonder blikken of blozen door.
De rest van de nummers zijn van net zulk niveau en alhoewel tof uitgevoerd, heb ik gek genoeg nog het minst met de Howlin' Wolf-cover "I Ain't Superstitious".

Maar los van de cover, haalt dit nummer het niveau van de plaat gelukkig niet naar beneden; daar is de rest te goed voor. Het is een ongelooflijk sterke plaat waarmee Megadeth zich meteen mocht meten met de andere grote thrash-giganten.

Peace Sells... But Who's Buying? is een topper van formaat.

Sommige platen zijn net zoals wijn, ze worden beter met de jaren. Het debuut van Megadeth is daar een uitstekend voorbeeld van. Aan de ene kant een rommelig en primitief klinkende plaat, maar tegelijkertijd is al duidelijk de eigenzinnigheid en genialiteit te horen van opperhoofd Dave Mustaine en kompanen.

Want wat doe je als blijkt dat je van het ene op het andere moment niet meer in de band zit bestaande uit leden die je beschouwde als vrienden en mede daardoor je in de steek gelaten voelt? Dan steek je een middelvinger naar ze uit en begin je gewoon je eigen band! En hoe! Want laten we eerlijk zijn: Mustaine is natuurlijk zeker niet de gemakkelijkste persoon in de omgang gebleken, maar wat hij heeft gedaan en bereikt met Megadeth is ongekend. En als je dan ook nog eens zo'n eigenzinnig en rebels klinkende plaat als Killing Is My Business... and Business Is Good! weet af te leveren, dan ben je gewoon verdomd goed bezig!

Ten tijden van dit debuut bestaat de band uit gitarist/vocalist Dave Mustaine, gitarist Chris Poland, bassist Dave Ellefson en drummer Gar Samuelson. Deze jonge honden laten zien dat ze wat betreft agressie, snelheid en compositorisch vernuft op hun eigen manier, eigenzinnig, eigenwijs en wellicht wat naïef als dat ze waren, een plaat in elkaar kunnen flansen die zich rustig kan meten met de overige klassieke debuutplaten op het gebied van thrash metal die in de hoogtijdagen van de jaren '80 aan de lopende band verschenen van de ene na de andere iconische thrash metal-band.

De reden dat het debuut van Megadeth, ondanks de zeer matige produktie (wat niet eens een issue zou moeten zijn; immers hebben veel goede thrash-platen uit die tijd een vaak rommelige en matige produktie), toch boven het maaiveld uitsteekt, komt ook puur door de manier hoe de nummers in elkaar steken. Duidelijk is al de geniale manier hoe Mustaine nummers weet te schrijven al te horen en dit zou dan ook verder geperfectioneerd worden op de volgende platen. Ook het gitaargeweld met vlammende solo's van Mustaine en Poland is al zeer opvallend aanwezig; het album staat er vol mee! Tel daarbij op eveneens vanaf het begin de uitmuntende bas-partijen van Ellefson en het snelle, neurotische geroffel van toenmalige drummer Samuelson en je hebt goud in handen!

Het album is effectief kort, verveelt geen seconde en staat vol geweldige nummers. Niet alles blijft hangen, maar het luistert wel lekker weg. Ook tof om te horen hoe lekker maniakaal en boos Mustaine hier klinkt. De manier hoe hij zijn teksten met zijn kenmerkende, rauwe sneer uitspuwt is nog niet helemaal ontwikkeld, maar dit komt ook mede door het feit dat de vocalen door de produktie behoorlijk naar de achtergrond zijn geduwd. Dus moet hij e.e.a. compenseren met zijn uithalen die lekker agressief en effectief klinken.

Toppers zijn "The Skull Beneath the Skin" wat absoluut een klassieker genoemd mag worden. Dit nummer laat typische tempowisselingen horen en die unieke, scherpe Megadeth-riffs zijn 'all over the place'. Tevens zijn het furieuze "Rattlehead", "Looking Down the Cross" en uiteraard "Mechanix" niet te versmaden.

Concreet is de band op dit debuut goed op dreef. Het primitieve karakter geeft de plaat zijn charme en daarom geef ik ook de voorkeur aan de originele versie (pas op: negeer de remasters van álle platen van Megadeth die in 2004 verschenen en hou het bij de originelen!) t.o.v. de remix en remaster van dit album. Zeker ook omdat de originele versie van "These Boots" op de oorspronkelijke versie van het album staat i.p.v. de gecensureerde versie. Op sommige edities ontbreekt het nummer zelfs.

Killing Is My Business... and Business Is Good! is gewoonweg een heel dapper debuut van een toentertijd veelbelovende band die anno nu nog steeds heel fijn wegluistert. En er zou nog veel fraais (op een aantal uitzonderingen na) volgen! Aanrader dus!

stem geplaatst

Testament's Para Bellum wordt bestempeld als één van de beste thrash metal-albums van 2025. Het album scoort algeheel gezien erg hoog en praktisch iedereen die de band hoog heeft zitten, schijnt deze plaat te adoreren. Zelf hoor ik het er nauwelijks aan af.

Wat is er aan de hand met Para Bellum? Welnu, de plaat is in ieder geval spijkerhard. Het is de hardste plaat die de band heeft opgenomen sinds The Gathering. Maar waar The Gathering 'ademt' en beklijft, krijg ik het bij Para Bellum spontaan Spaans benauwd, wil het maar niet lukken om ook maar bij één nummer op te veren en het album is als geheel gezien ook allesbehalve memorabel te noemen. Hard, harder, hardst moeten ze binnen het kamp van Testament gedacht hebben, maar tegelijkertijd vergaten ze even om met memorabele nummers op de proppen te komen.

Waar het aan ligt? Laat ik eens in eerste instantie wijzen naar nieuwe drum-aanwinst Chris Dovas (ex- Seven Spires) die Gene Hoglan vervangen heeft, waarmee we direct het eerste minpunt te pakken hebben. Het lijkt wel of ze een afspraak met Chris hebben gemaakt om vooral zo veel mogelijk ieder nummer dicht te stoppen en vol te proppen met zijn scala aan grooves, fills en licks. Tel daarbij op al die tempowisselingen binnen vaak één nummer (waaronder soms irritant misplaatste blastbeats) en je krijgt als resultaat een zeer volgestouwd en dichtgesmeerd geheel. Met als gevolg de gedachte die bij me opkomt: wauw, wat kan deze jonge knul verschrikkelijk goed drummen, kan hij niet gewoon even dimmen en gas terug nemen in plaats van hard, harder, hardst te gaan? De nummers hoeven er niet altijd om te vragen; we hebben het hier over thrash, niet over razende, atmosferische black metal.

Goed voorbeeld is "High Noon". Hoorbaar zijn er goedbedoelde en in de verste verte best toffe ideeën, maar er zijn er teveel binnen nog geen 4 minuten tijd en Chris moet en zal er ook nog even wat totaal misplaatste tempowisselingen bovenop gooien. Zelfs na 10 luisterbeurten blijft het nummer voor geen millimeter hangen. Totaal onnodig!
De invloed van Gene Hoglan mis ik dan ook direct en ik ben dan ook niet blij met de drums, hoe goed die Chris ook kan drummen en daarmee zijn best doet. Het is één van de redenen waarom ik ook het Seven Spires-album A Fortress Called Home (die ook al door de rest van de wereld zo lovend ontvangen wordt), zeer slecht trek, even los van de ook nog eens slecht geschreven nummers in zijn algemeenheid!

Dan de vocalen: Chuck Billy vind ik met afstand één van de beste zangers binnen thrash metal. Zo nu en dan vind ik zijn grunts ook zeker niet storend, maar het nummer moet er wel om vragen. En de screams van Eric Peterson zijn dit keer echt 'all over the place'. Hij vult Chuck vaak op een effectieve wijze aan (goed voorbeeld is het titelnummer van The Formation of Damnation), echter op Para Bellum weet hij zijn kop niet te houden. Dit resulteert soms in hele vervelende momenten die i.m.o. niets toevoegen aan het nummer.

Goed voorbeeld is opener "For the Love of Pain". Ook dit nummer kent in de basis goede ideeën, maar teveel is simpelweg teveel. En naast een (over de gehele linie van het album overigens teveel) brullende Chuck Billy, is het kermende ge-ijl van Eric Peterson tijdens de slepende momenten gewoonweg niet om aan te horen.
"For the Love of Pain" is overigens wel dé blauwdruk voor de rest van het album: 'what you hear is wat you get!' Veel, hard, volgepropt, totaal niet memorabele thrash metal, wat ik, zeker in het geval van Testament, niet gewend ben!

De nummers an sich: wat de f**k is happening here? Waar moet ik beginnen? Kunnen we alsjeblieft even tot de kern van het nummer komen? Nee, we pleuren alles vol en gaan gewoon alle kanten op, moet men gedacht hebben. Soms levert dit toffe momenten op, maar omdat ze soms volledig misplaatst en 'out of the blue' binnen een nummer verwerkt zijn, is de teerling al geworpen en doet het dus afbreuk aan het nummer.

Goed voorbeeld is "Witch Hunt". Toegegeven, de laatste sectie van het nummer is best sterk, maar eerst moet je je door al het on-memorabel oer-geweld aan riffs, blastbeats en gebrul geworsteld hebben, om tot dit moment te komen, en dan heb ik het al helemaal gehad.

Een nummer waarbij de band wél tot de kern van de compositie blijft, is "Havana Syndrome", ware het niet dat het nummer wel verdacht veel lijkt op "More Than Meets the Eye". Uiteraard wordt het niveau van dát nummer nergens gehaald, maar gek genoeg is "Havana Syndrome" daardoor wel één van de betere tracks van het album.

Dan de solo's: Alex Skolnick is een zeer goede gitarist die eigenlijk altijd wel op de proppen komt met geweldige solo's. Zo niet op Para Bellum. Soms zijn ze zo nietszeggend, dat ik niet eens merk dat er op het moment dat het nummer aan me voorbijgaat, gesoleerd wordt. Lijkt me ook niet de bedoeling toch?

E.e.a. resulteert in een plaat die daardoor met zijn 50 minuten wel 80 minuten lijkt te duren. Er is gewoonweg niet doorheen te komen! Tot overmaat van ramp moeten ze binnen het kamp gedacht hebben: laten we er een ballade tussendoor proppen, wat resulteert in het ook al niet doorheen te komen "Meant to Be".
Wederom jammer, want Testament wist voorheen toch wel weg te komen met hun meer ingetogen materiaal; een nummer als "The Legacy" van Souls of Black heb ik bijvoorbeeld heel hoog zitten. Zoniet "Meant to Be"! Het blijkt een brallerige, volledig misplaatste track te zijn op een voor de rest knalharde, onrustige en vervelende plaat.

Conclusie: Para Bellum is voer voor iedereen die gaat voor rete-strak, knalhard, bruut en meedogenloos, maar vooral richtingloos. In dat opzicht is Para Bellum een zeer overtuigende plaat. Ga je echter naast knalhard en memorabel, ook voor knap doordachte, goed in elkaar stekende composities met een goede kop en staart, dan ben je bij Para Bellum toch echt aan het verkeerde adres.

Para Bellum is uiteindelijk daardoor één van de zwakste platen in de gehele discografie van Testament gebleken. Althans, wat mij betreft. Jammer!

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik heb al vaker laten doorschemeren dat de Turkse componist Can Atilla een eigen smoelwerk mist, maar dat maakt hem geenszins tot een slecht muzikant. Daar klinkt zijn muziek over het algemeen (wat ik van hem ken), te goed voor.
Zijn muziek valt over het algemeen in twee kampen te verdelen: in het ene kamp herbergt hij zijn voorliefde voor krachtige, orkestrale en epische muziek waarin ook invloeden uit de Turkse muziek valt te halen en in het andere kamp zijn voorliefde voor pure, elektronische muziek waarin vooral verwijzingen zitten naar de muziek van Tangerine Dream en Jean-Michel Jarre.
In beide gevallen kopieert hij met zeer grote regelmaat de stijl van andere artiesten zowat één op één, waardoor meteen duidelijk wordt dat Can Atilla niet beschikt over een kenmerkende eigen stijl waarin hij zich onderscheidt van anderen. Niet dat dat belangrijk is, maar het valt des te meer op bij deze, overigens zeer veelzijdige en productieve muzikant.

Over het algemeen is het wel zo dat met name zijn elektronische muziek mij het meest aanspreekt, met hoge uitzonderingen daargelaten, zoals dit album Can-I Yunus.
Can-I Yunus ligt qua stijl meer in traditionele vaarwateren. Het is een episch klinkend, soundtrack-achtig album vol met prachtige, meeslepende composities, bij vlagen doordrenkt met die typische, traditionele Turkse invloeden die het album een behoorlijk Midden-Oosters karakter meegeven.
Maar waar het merendeel van dit soort albums me toch minder liggen, valt dat bij Can-I Yunus ontzettend mee. Het is namelijk ook voor een deel een elektronisch getint album en dat komt vooral ook door het feit dat Can Atilla qua stijl dit keer heel erg dicht die van vooral Vangelis benadert. Wie dan ook een zwak heeft voor de meer epische werken van Vangelis (denk aan zijn soundtrack-werk zoals vooral 1492 Conquest of Paradise), moet dit album toch écht een kans geven.
Maar ook Kitaro, Gandalf en Yanni zijn muzikanten waar Can Atilla goed naar geluisterd heeft, bij het maken van dit overigens erg mooie album.

Conceptueel schijnt Can-I Yunus het eerste deel van een trilogie te zijn en het album staat muzikaal stil bij het leven, werk, mystieke reis en buitengewone gebeurtenissen van de beroemde Turkse soefidichter Yunus Emre. Even voor de duidelijkheid, een soefidichter is een schrijver binnen de islamitische traditie die spirituele liefde, goddelijke eenheid en de innerlijke reis naar God verwoordt.

Maar goed, leuk zo'n concept, maar uiteraard draait het hier vooral om de muziek en die is dus echt wel goed te noemen.
Alleen bij het begin en einde van de plaat wordt je op het verkeerde been gezet. Opener "Can-I Yunus" is namelijk meer een soort van stevige pop/rock-song met wat orkestrale elementen eraan toegevoegd, met kracht en bezieling ingezongen door de Turkse zangeres Başak Güleç. Overigens een geweldig nummer en aan het einde keert dit nummer nog terug in een opzwepende instrumentale versie.
Maar los van deze twee nummers, lijkt de rest van de plaat eerder op een soort van verloren gewaande Vangelis-plaat, en dan niet zomaar eentje! Het is krachtige en mooie muziek, groots en meeslepend gebracht en over de gehele linie blijft de plaat boeiend klinken en nemen je mee op een reis naar het mystieke, maar oh zo prachtige Turkije.
Het is werkelijk verbazingwekkend hoe Can Atilla zonder enige moeite overtuigende composities tot leven weet te laten komen die niet onder doen voor die van Vangelis. In vele opzichten lijkt dit album puur qua stijl en sfeer op een vervolg van het eerder aangehaalde 1492 Conquest of Paradise.
Ook her en der lijkt de muziek los van de Vangelis-invloeden af en toe een uitstapje te maken naar de wondere muzikale wereld waar gerelateerde muzikanten als de ook al eerder genoemde Kitaro, Gandalf en Yanni zich in begeven.

Concreet is van alle albums waarin Can Atilla meer zijn roots binnen zijn muziek naar voren laat komen, Can-I Yunus het album die zeker een kans verdient. Uiteraard geldt dat voor ieder album van Can Atilla; het is maar waar je voorkeur naar uitgaat. Maar voor iedere liefhebber van goede, epische muziek met een opvallend elektronisch tintje, is dit een hele goede aanrader!

Op het zesde album Break the Silence van de succesvolle metal-formatie Beyond the Black rond zangeres Jennifer Haben valt meteen op hoe de band nog steeds op een subtiele wijze aan het evolueren is zonder echt van de vertrouwde paden af te wijken. Het is wel inmiddels duidelijk te horen dat de symfonische en bombastische invloeden binnen de muziek duidelijk naar de achtergrond zijn verbannen; Beyond the Black klinkt een stuk moderner tegenwoordig, maar tegelijkertijd klinken ze ook onmiskenbaar als de band die ze zijn.
Eigenlijk hebben ze het voor elkaar gekregen om dit keer álle kenmerken van hun sound op één album te krijgen en daardoor klinkt Break the Silence als misschien wel hun meest uitgebalanceerde album.

Wat ook weer terug is, is de spreekwoordelijke, muzikale schop onder de reet die de band een beetje nodig had na het weliswaar zeer degelijke, maar ook wat plichtmatig klinkende vorige plaat.
Ander opvallend punt is de relatief zeer korte speelduur; dit is de kortste plaat van Beyond the Black, maar toch had ie niet langer hoeven te duren. Break the Silence is daarmee een behoorlijk beheerst en evenwichtig klinkende plaat geworden en er staat geen enkel vullertje op.

Nog meer dan ooit zijn de pop-invloeden terug te horen op deze zesde langspeler en zorgen mede daardoor voor een meer hippe en moderne sound en dat siert de band volledig. In dat opzicht maken ze zo'n beetje dezelfde ontwikkeling door als onze landgenoten van bijvoorbeeld Within Temptation hebben gedaan (een band die ik al veelvuldig heb aangehaald, omdat er behoorlijk wat vergelijkingen vallen te maken tussen beide bands). Met het verschil dat Beyond the Black op muzikaal gebied vuur spuugt, daar waar Within Temptation zwakke stoomwolkjes uitpuft, althans dat vind ik.

Break the Silence trapt meteen af met de ongelooflijke oorwurm "Rising High" waar ik in eerste instantie een beetje aan moest wennen. De wat aparte, in het Afrikaans gezongen vocalen deed me in eerste instantie fronsen, nu vind ik het onweerstaanbaar. Tevens is het ook gewoon een hele overtuigende opener.

Het titelnummer is een echte meebruller en laat overduidelijk de kwaliteiten van de band horen. Niet per se de meest verrassende track van de plaat, goed is het zonder meer.

"The Art of Being Alone" is daaropvolgend werkelijk ijzersterk; een overtuigend duet met Chris "The Lord of the Lost" Harms kruipt dit nummer flink onder de huid. En Jennifer schittert hier oprecht. Haar uithalen gaan hier op een aangename manier door merg en been.

Maar dan volgt "Let There Be Rain", één van de allerbeste tracks die ik tot nu toe van Beyond the Black gehoord heb. Wát een oorwurm en wát een refrein herbergt deze knaller met een zeer overtuigende gastbijdrage van The Mystery of the Bulgarian Voices.

Gas terug wordt genomen met de semi-ballad "Ravens" en is wederom een indringend en sterk nummer waarmee Beyond the Black ook met rustiger materiaal overtuigend voor de dag weet te komen.

Naarmate de plaat vordert, blijft het niveau consistent en ook het enigszins aparte, maar ook onweerstaanbare "The Flood" blijkt een zeer aangename topper van een track.

Het duet met Asami van Lovebites "Can You Here Me" vind ik gek genoeg misschien wel de minste track van het album en dat komt misschien doordat ik de bijdrage van Asami niet zo bijzonder vind. Ze voegt weinig toe, athans dat vind ik. Maar ook dit nummer is verder natuurlijk heel catchy en memorabel, maar ligt me net even wat minder.

Het meer kleurrijke, met synths overtrokken, deels in het Frans gezongen "(La Vie Est un) Cinéma" laat horen dat Beyond the Black ook duidelijk buiten de paden kan treden met hun muziek. Dit is bijna pure pop en heeft nauwelijks iets met metal van doen. En toch werkt het!

"Hologram" is weer steviger en meer uptempo en gewoon weer een dijk van een track.

Het officiële album sluit af met het grotendeels in het Duits gezongen "Weltschmerz". Het is een rustig, ingetogen nummer die het puur moet hebben van de neerslachtige, maar uiterst mooie sfeer. Het is grotendeels elektronica met daarover heen de prachtige vocalen van Jennifer die in haar moedertaal zingt, wat ze wat mij betreft absoluut vaker mag doen.

De limited edition van het album herbergt als extraatje nog twee spetterende live-uitvoeringen van de klassiekers "In the Shadows" en "Hallellujah", opgenomen op Wacken Open Air in 2025.
De twee unplugged-versies van "The Flood" en "(La Vie Est un) Cinéma" zijn echter flauw en voegen niets toe.

Concreet is Break the Silence een topplaat en laat duidelijk horen hoe kwaliteit en consistentie hoog in het vaandel staan bij Beyond the Black. De band is hoorbaar in topvorm en kan op deze wijze nog echt jaren mee. Ik kijk dan ook nu al weer uit naar de volgende plaat.

Obituary wist met de vierde langspeler World Demise conceptueel afstand te doen van de herkenbare thema's waar ze op dat moment bekend mee stonden, namelijk verrotting en ranzigheid. Daarvoor in de plaats kwam een ander thema aan bod, namelijk de verrotting van de wereldmaatschappij. Onderwerpen zoals verontreiniging, over-populatie en milieuvervuiling sieren dan ook Obituary's vierde album.

Op het eerste gehoor lijkt er weinig veranderd. Wat dat betreft ligt World Demise in het verlengde van de vorige albums. De productie daarentegen klinkt een stuk vetter, vooral de gitaren ronken en scheuren dat het een lieve lust is. Op de vorige albums klinken ze, alsof ze voor de gelegenheid eerst eens flink ondergedompeld zijn in de moerassen van Florida, alvorens er mee gespeeld wordt. Wat overigens zeker geen minpunt is; het kenmerkt en benadrukt de sound van Obituary alleen maar.
Ook John Tardy is zoals altijd weer dé perfecte doodsrochelaar aan het uithangen; wat dat betreft is hij toch wel één van mijn favoriete death metal-vocalisten.

Her en der staan er geweldige nummers op World Demise: opener "Don't Care" is er daar één van, eentje die ik altijd wel op kan zetten. Tevens is het titelnummer best een vermelding waard. Ook verderop zit een spaarzaam pareltje verborgen middels het geweldige "Final Thoughts".

Maar dan heb je het eigenlijk wel gehad met World Demise. En dat is in dit geval heel jammer, want het album zit vol kenmerkende death metal-erupties zoals alleen Obituary deze kan maken. Het album zit er werkelijk tjokvol mee. Té vol, want ruim 50 minuten is te lang voor een Obituary-plaat; de impact en dynamiek gaat verloren, maar dat komt ook doordat het leeuwendeel van de plaat absoluut niet memorabel is. Superfrustrerend, want de plaat spuwt vuur en ranzigheid uit, alleen beklijven de nummers eerlijk gezegd voor geen meter.

De bedoelingen zijn hoorbaar echter absoluut goed en nergens geeft de band de intentie dat ze een 'minder' album hebben gemaakt en toch is er iets met World Demise, wat ervoor zorgt dat het album niet tot volle wasdom komt. Onderling zijn de nummers toch té inwisselbaar en ondanks her en der goede momenten zitten de nummers ook inhoudelijk niet lekker in elkaar. En hoe vaak ik het ook probeer, elke keer houd ik het niet één volledige luisterbeurt vol.
Afzonderlijk beluisterend echter, is het toch weer deels een ander verhaal; dan lijken de nummers weer wat aan kracht te winnen omdat de aandacht dan meer centraal gefocust op dat ene nummer ligt. Maar dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Je wilt als het ware over het gehele album een aangename klap in je gezicht uitgedeeld krijgen. Maar het lijkt vooral op den duur meer op een liefkozende streling over de wang.

Concreet is World Demise in alle opzichten een goed bedoelde en ergens ook verfrissende plaat, vanwege het algehele thema. Ook geinig zijn de speelse uitspattingen met samples en her en der wat industrial-invloeden die opduiken binnen de nummers. Maar tegelijkertijd leidt het ook wat af en het maakt de nummers niet per se beter.
Blijft over een plaat die veel is, maar het niet kan waar maken, ondanks dat er een hoop creativiteit achter heeft gezeten.

Obituary heb ik hoog zitten en ik heb dan ook respect voor de bedoeling die er achter dit album schuilt. Normaal zou ik dan ook een krappe drie punten uitdelen, maar ik moet reëel zijn en ga toch een halve punt terug in mijn definitieve oordeel en hoewel ik me best kan voorstellen dat er ook echt fans zijn die dit album hoog hebben zitten, schaar ik mij daar niet onder.
World Demise is dan misschien een nog dapperder plaat te noemen dan The End Complete, maar compositorisch hebben de heren van Obituary het zich wellicht toch iets te moeilijk gemaakt.

Gelukkig zou de band zich weer op vertrouwder vaarwater bevinden met opvolger Back from the Dead.