Snotverdorie, wat een lekker plaatje is me dit zeg, in meerdere opzichten !

Na het hele fijne debuut First Bite, komt het Servische gezelschap The Big Deal met hun tweede album Electrified en eigenlijk is alles wat ik te melden had over de debuutplaat, tevens van toepassing voor deze opvolger.

In ruim 40 minuten jagen de heren en dames van The Big Deal er twaalf ongelooflijk aanstekelijke hardrock-nummers doorheen, met hier en daar een snufje metal, maar zeker ook progressieve rock.
E.e.a. komt door het geweldige gitaar- en keyboardwerk van het echtpaar Srdjan en Nevena Brankovic, die eigenlijk op ieder nummer wel een spectaculair, muzikaal duel met elkaar aan gaan.
Ook zijn het her en der de verrassende toevoegingen en invalshoeken binnen de nummers, die de doorgaans wellicht niet al te originele muziek, juist vanwege deze interessante muzikale omlijstingen, naar een hoger plan tillen.
Goede voorbeelden zijn het slotstuk van "They Defied" waarbij de muziek spontaan een compleet andere wending krijgt; de muziek veranderd plotsklaps en lijkt te veranderen in een totaal ander nummer, maar door de vloeiende manier waarop de verschillende stukken samenkomen, past het juist zo wonderlijk binnen de muziek en zorgt voor een geweldig slot.
Ook het begin van "Dare to Dream" steekt heel wonderlijk in elkaar en vloeit prachtig over in het hoofddeel van het nummer.
En zo zitten er nog wel meer van dat soort muzikale verrassingen, maar nergens klinkt het geforceerd of gezocht. Alle vondsten dienen ter verdienste van het nummer en het werkt.

Verder zijn de vocalen van Nevena Brankovic (ja, naast keyboard spelen kan ze ook een flink goed potje zingen) en Ana Nicolic de centrale spil van het album. Duidelijk is hier talent te horen en de dynamiek dat er twee zangeressen de longen uit hun lijf staan te zingen, zorgt voor behoorlijk wat extra impact.
Tot slot is de ritmesectie, bestaande uit drummer Marko Milojevic en nieuwkomer Nikola Mijic op basgitaar, de verdere stuwende kracht van de band die de nummers de 'powerpunch' geven die ze nodig hebben.

Ook Electrified is net zoals First Bite een behoorlijk consistente plaat. De term 'all killer no filler' is hier dan ook flink van toepassing; het album verveelt werkelijk geen seconde!
Het is een vrolijke, stevige rockplaat waarin de speelse uitstapjes naar pop, hardrock, metal en progressieve rock een hele fijne combi vormen.
Alle nummers zijn al vrij snel niet meer uit je kop te branden, maar dat is alleen maar een pluspunt, gezien het allemaal heel aangenaam wegluistert.
Als ik dan al hoogtepunten kan noemen, dan zijn dat in ieder geval "Fairy of White" (ondanks dat het couplet wel héél erg lijkt op "Bye Bye Beautiful" van Nightwish) en de al eerder genoemde "They Defied" en "Dare to Dream".
Ook opener "Survivor" en het springerige "Like a Fire" zijn zeer verdienstelijk, maar joh...alles aan dit album is de moeite waard.

Hou je dus van hele vlotte en stevige, goed doordachte (hard)rock met invloeden van Europe, Journey, Nightwish en ABBA, twijfel dan geen seconde, maar bijt je dan vast op deze 'second bite' van The Big Deal getiteld Electrified, één van de betere rockalbums die ik dit jaar heb gehoord.

En oh ja, net zoals bij het eerste album, zijn de videoclips die voor een aantal nummers zijn opgenomen, ook wel even het bekijken waard !

Met het debuutalbum Slowly We Rot, weten de jonge knapen van Obituary in 1989 een geweldig album neer te zetten; een death metal-klassieker van optima forma die het tot op de dag van vandaag moet hebben van kracht, agressie en spontaniteit. En met de basis die wordt gelegd met het debuut, spuwen ze een jaar later met hun tweede album Cause of Death er wederom een klassieker uit, maar wat voor één is me dat!
Exit lead-gitarist Allen West en exit bassist Daniel Tucker en voor de plaats krijgen we respectievelijk James Murphy en Frank Watkins en vooral James Murphy bepaald toch écht de sound van Cause of Death middels zeer kenmerkend en smaakvol solo-werk.
Centraal blijven de gebroeders Tardy met Donald's fijne drumwerk en tja de strot van John is 'one of a kind'.

Cause of Death mag naast Slowly We Rot toch echt wel gezien worden als het pionierswerk van Obituary en het is niet voor niets dat zeker in death metal-kringen, deze twee albums in één adem worden genoemd. Oftewel, als er twee albums zijn van Obituary die je verplicht moet luisteren om te weten wat voor impact de band heeft gehad in (death) metal-land, dan zijn dat dus de twee eerste albums.

Gevoelsmatig is Cause of Death de perfectionering van Slowly We Rot.
De sfeer is hetzelfde gebleven: duister, goor, mistroostig en grimmig. Echter tegelijkertijd ook ongelooflijk bruut, pakkend en meeslepend. Duidelijk is ook te horen dat de band qua schrijven van nummers echt hebben nagedacht over het materiaal. In plaats van het abrupt laten beginnen en eindigen van de nummers, is er hier sprake van rustig opbouwende nummers, waar heel veel ruimte en tijd is voor lange, instrumentale passages waarin eveneens heel veel ruimte is gelaten voor het sfeervolle solowerk van James Murphy.
Dit alles maakt Cause of Death misschien ook nog wel boeiender om naar te luisteren.
Wat ook helpt is de ongelooflijk zompige en indringende productie van Scott Burns die als geen ander weet hoe death metal moet klinken. Alleen die kenmerkende productie al bepaald Obituary's sound ontzettend.

Klinkt John Tardy op Slowly We Rot al maniakaal, hier klinkt hij misschien nog wel nog boosaardiger; wat een strot heeft die man toch en hij bepaalt voor een groot deel de sfeer van het album.

Ook knap is dat het album staat als een huis van de eerste tot de laatste seconde. Er is tijd om de boel op gang te laten komen middels de eerste twee nummers "Infected" en "Bodybag". Wat hierbij helpt zijn de korte ambient-intermezzo's die tussen veel van de nummers te horen zijn; het bepaalt de sfeer en is bevordelijk voor de muzikale spanningsboog. Het is op een wijze gedaan zoals Sepultura het een jaar later op éénzelfde manier zou doen op hun meesterlijke album Arise.
Eenmaal goed opgewarmd is het tijd om echt te knallen met de klassieker "Chopped in Half" of zoals John het werkelijk uitkotst: "CHOPPED IN HAAAUUUUWWW!!!"
De cover "Circe of the Tyrants" van Celtic Frost (die zowaar beter klinkt dan het origineel) vormt het centrale middelpunt van het album en is dé perfecte track om het algehele karakter van het album echt goed tot zijn recht te laten komen. Een waanzinnige ode aan Celtic Frost maar ook gewoon in deze versie een topper van jewelste.
Het ruim voor de helft instrumentale "Dying" is eveneens fantastisch en hier mag James Murphy heerlijk soleren, totdat op het laatst de werkelijk uit zijn tenen geperste grunt van John nog even van zich mag laten horen.
Het gaspedaal wordt even flink ingetrapt middels de oer-klassieker "Find the Arise" om vervolgens weer in het mistroostige dal van onheil en droefenis te belanden als het titelnummer voorbij komt.
Het album eindigt met het indringende "Memories Remain" en het eveneens zeer sterke (en onder fans ook favoriete) "Turned Inside Out".

En zo mag geconcludeerd worden dat, ook na 35 jaar, dit album nog steeds staat als de terechte klassieker die het is. Niet voor niets speelt de band dit jaar live de wereld rond om dit te vieren en in augustus hebben ze het album live uitgevoerd in een uitverkocht Doornroosje in Nijmegen. Wat een geweldig optreden was dat en wat een geweldige sfeer heerste er die avond. Werkelijk top!

Sinds dit jaar heb ik de band her-ontdekt en daar prijs ik mezelf dankbaar voor. Cause of Death blijkt na her-ontdekking namelijk een meesterwerk en als een CD grijs gedraaid kon worden, dan was ie dat nu al !

En ondanks het feit dat de band Cause of Death (en in mindere mate het debuut), eigenlijk nooit meer benaderd heeft qua niveau, zal ik per direct toegeven dat de albums die zouden volgen, me ook allemaal erg goed liggen. De ene wellicht wat beter dan de ander, maar eerlijk is eerlijk: Obituary is een betrouwbare band die altijd kwaliteit levert. Nee, geen verrassingen, maar daar is het de band dan ook niet naar. En dat is ook totaal geen probleem!

'Dat kan korter en meer kernachtig', moet de band gedacht hebben, tijdens het schrijven van de vijfde langspeler die simpelweg Beyond the Black heet. Een album die letterlijk in het verlengde ligt van Hørizøns, echter wel met de wetenschap dat de band dit keer nét even wat minder sprankelend voor de dag weet te komen.
Aan 'hitgevoeligheid' wederom geen gebrek; de Duitse metal-formatie Beyond the Black weet wat hun kracht is, namelijk het maken van ongelooflijk catchy metalsongs met de nadruk op een poppy insteek. Dit was altijd al het geval bij de band, echter werd het meer nadrukkelijk doorgevoerd op voorgangers Heart of the Hurricane maar vooral op Hørizøns.

Bovenstaande betekent, dat Beyond the Black's vijfde, gelijknamige worp, dit keer echt géén verrassingen biedt; ze gaan door waar Hørizøns eindigt, echter weten ze het niveau van dat album net niet aan te tikken. Wat overigens niet per se een issue hoeft te zijn, maar om de één of andere reden haalt dit album het gewoonweg niet bij de overige albums van de band.

Het is ook lastig om het niveau algeheel hoog te houden, maar gelukkig maakt het voor Beyond the Black niet zo heel veel uit, want ondanks een lichte terugval, is het vooral betrouwbaar- en herkenbaarheid wat dit album voor de luisteraar in petto heeft.

Het verschil met de voorgangers is dit keer vooral de speelduur. Met 'slechts' 10 nummers (de bonustracks en de instrumentale versies van de nummers even uitgezonderd), is Beyond the Black een vrij kort album, maar dan nóg klinkt het album gevoelsmatig lang, omdat het dit keer net niet zo'n sterk album is geworden, als dat ik persoonlijk gewend ben van ze.

Laat ik voorop stellen dat het geenszins een matig album is, het is voer voor iedere liefhebber van de betere pop-metal en met opener "Is There Anybody Out There?" en afsluiter "I Remember Dying" heb je meteen twee van de beste nummers in huis die Beyond the Black ooit gemaakt heeft en daarbij mag ook zeker de single "Dancing in the Dark" even genoemd worden.. Echter...alles wat er tussen zit komt in de degelijke middenmoot terecht en dat is iets wat ik voorheen niet gewend was van de band.

Degelijk, meer van het hetzelfde, maar dan een tandje minder: dat is Beyond the Black in een notendop. Niets mis mee en ondanks dat gewoon verder een hele fijne, prettige plaat met andere fijne nummers zoals het stuwende, goed vooruit te branden "Reincarnation", het luidkeels mee te zingen "Free Me", de bezielende ballad "Wide Awake" en wederom een speelse ode aan Within Temptation, namelijk het toch wel goede en verslavende, al eerder aangehaalde "Dancing in the Dark".

En uiteraard is de gouden troef van de plaat wederom de schitterende zang van Jennifer Haben.

Op naar album nummer zes!

Beyond the Black weet in de nieuwe samenstelling sinds het derde album Heart of the Hurricane de juiste formule qua muzikale aanpak vast te houden, maar gaat een stapje verder op album nr. 4 Hørizøns, zonder tegelijkertijd de herkenbaarheid uit het oog te verliezen, namelijk het voorschotelen van hapklare, pakkende metalsongs.
En alhoewel het vorige album het al een beetje liet horen, lijken de symfonische invloeden toch nu echt naar de achtergrond verdrongen en is de poppy aanpak de hoofdmoot geworden op Hørizøns. Maar ondanks deze aanpak, klinkt de band al net zo intens als op de voorgangers en zijn de nummers ook nu weer pakkend, verfrissend en inspirerend te noemen. Nee, geen hogere wiskunde, ingewikkelde stijlen of sprake van vernieuwingsdrang op Hørizøns en tóch klinkt het album eigentijds en verveelt het geen moment.
De nog meer pop-georiënteerde aanpak heeft in ieder geval geen negatief effect gehad op de nummers, die allemaal net zo krachtig en intens klinken zoals we dat onderhand van de band gewend mogen zijn.

Belangrijk ook nu weer zijn de altijd goede vocalen van Jennifer Haben, die zo'n duidelijke stempel drukt op de muziek en elke keer weet ze het beste eruit te halen.
Maar net zo belangrijk is het feit dat de band het wederom voor elkaar krijgt middels een flinke handvol nummers een album vol te krijgen die sterk opent en sterk eindigt. Gewoonweg een hele goede prestatie!

Het titelnummer is groots en pakkend tegelijk, daar waar "Misery" de meest pop-georiënteerde track is die de band tot dan toe heeft gemaakt, maar jongens wat een dijk van een nummer is dit! Pop en metal: het bestaat! Pakkend en intens beukt "Misery" voorbij en is meteen één van de beste nummers van de plaat.
Het ook degelijke, maar iets minder memorabele "Wounded Healer", een duet met Elize Ryd, maakt vervolgens de weg vrij voor het erg fijne "Some Kind of Monster" (hallo Within Temptation, daar zijn we weer...!).
Het meeslepende "Human" vormt aansluitend met het beukende "Golden Pariahs" en de oorwurm "Marching On" de gulden middenmoot van het album en dan is natuurlijk de prangende vraag: kakt het album in of houdt de band vast aan de formule en pakken ze door met nog meer hitgevoelige metal-songs?
Gelukkig is dit laatste het geval en komen er stuk voor stuk knallers voorbij zoals de meebruller "You're Not Alone", de semi-ballade "Out of the Ashes", het hippe en tegelijkertijd zeer stevige en vlotte "Parazyled" (zeker ook een hoogtepunt van het album), het anthem-achtige "Coming Home", het prachtige en intieme "I Won't Surrender" en het allesomvattende "Welcome to My Wasteland" sluit het album op algeheel kloppende wijze af.

Hørizøns is de vierde topper op rij van een band die echt wel de gave ontwikkeld heeft om zeer toegankelijke en pakkende (pop)muziek te presenteren in een zeer aangenaam klinkend metal-jasje.
Dit zorgt ervoor dat Beyond the Black eigenlijk een ongelooflijk breed publiek zou moeten aanspreken, mede ook dankzij de toegankelijke en zeer prettige zang van Jennifer Haben.
Niet voor niets is de band dan ook erg populair en naar het schijnt vooral in het thuisland erg groot.
Los van dit alles biedt de band ook nog eens kwaliteit en is het degelijkheid troef zonder onnodige poespas en experimentele fratsen.
Gewoonweg een wederom toffe plaat van een band die hoorbaar het kunstje nog niet verleerd is. Houden zo!

Na twee geweldige albums, rommelt het ineens flink binnen de line-up van Beyond the Black en tijdens de tour om het tweede album te promoten, staat er bijna een volledig nieuw samengestelde band op de diverse podia te spelen, gelukkig wel nog steeds met de belangrijkste en meest vertrouwde factor van de band, namelijk de ongelooflijk getalenteerde en zeer goede zangeres Jennifer Haben.
Met de nieuwe line-up, verder bestaande uit Chris Hermsdörfer (gitaar en achtergrond-vocalen), Tobi Lodes (gitaar), Kai Tschierschky (drums) en rond de periode van het derde album Stefan Herkenhoff (basgitaar), duikt de band dan de studio in om Heart of the Hurricane op te nemen.
Wat nu zo grappig is, is dat aan niets valt af te horen dat er nagenoeg een compleet nieuwe band staat te spelen; Heart of the Hurricane gaat naadloos verder waar de vorige twee albums eindigen, namelijk het presenteren en spelen van ongelooflijk fijn in het gehoor liggende metal met een pop- en symfonisch rock-sausje.
En wederom werkt de formule gewoon; het album verveelt geen seconde en de band lijkt nog pakkender en directer voor de dag te komen met de ene na de andere topper, alhoewel ik her en der ook een nummer bespeur die even wat minder lijkt uit te pakken, maar deze zijn echter dusdanig in de minderheid, dat het er eigenlijk niet eens toe doet.

Heart of the Hurricane is in diverse edities te vinden, namelijk als dubbel-album (de "Black Edition"), waar wat nog meer bonustracks aan toegevoegd zijn en zowaar een extra CD met daarop een bloemlezing van de eerste twee albums (met als extraatje een opnieuw opgenomen versie van misschien wel één van de allerbeste tracks van Beyond the Black, tw. "Forget My Name").
Als we de normale uitgave van het album erbij pakken, staan daar 'slechts' 13 nummers op. Echter zijn op nagenoeg alle edities "Echo from the Past" en "Parade" toegevoegd als bonustrack. Op de Japanse uitgave vinden we daarbij nog het zeer exclusieve "The Wond So Deep". Tot slot staat op de "Black Edition" maar liefst 3 extra nummers, namelijk "Spiderweb of Eyes", "We Will Find a Way" en "Still Breathing", echter ontbreekt daar dan weer "The Wond So Deep".

Het loont in ieder geval de moeite om in het geval van Beyond the Black altijd te gaan om de editie met de (meeste) bonustracks, gezien het niet zo maar om left-overs gaan. Het zijn stuk voor stuk hele goede nummers die het niveau van het reguliere album alleen maar een extra 'boost' geeft als het ware.
De versie die ik heb is de "Black Edition" en dit is over het algemeen de meest complete uitvoering van het album en alleen daarom gewoon de moeite waard.

De muziek is wat je onderhand mag verwachten van de band en het is wederom weer een prestatie om de band in topvorm te horen met de ene na de andere krachtpatser van een song.
Het album opent met "Hysteria" en is weer een opener van formaat die na één luisterbeurt al het gevoel achterlaat, dat je het nummer reeds honderd keer eerder hebt gehoord, maar dan zonder dat het een moment verveelt.
Het titelnummer is ook geweldig met een prachtig en meeslepend meezing-refrein, wederom weer zo pakkend als het maar zijn kan.
De singles "Through the Mirror" en "Million Lightyears" laten daaropvolgend de band ook in optima forma horen en aan niets valt af te horen dat de formule aan slijtage onderhevig is geraakt. Geenszins!
Het meer epische "Song for the Godless" kent weer zo'n meedogenloos verslavend refrein en is muzikaal gezien de eerste meer grootse song die op het album staat.
Na het wat meer rustige "Escape from the Earth" laat de band wederom horen dat ze het niet zijn verleerd om zo nu en dan ook te klinken als een kopie van Within Temptation en zodoende bevestigen ze dat dan door "Beneath a Blackened Sky" en "Fairytale of Doom" voor te schotelen en, ondanks wederom de onverbiddelijke vergelijking, zijn het ook nu weer toppers.
Even lijkt het alsof "My Immortal" van Evanescence voorbij komt tijdens "My God is Dead" maar de vergelijking verdwijnt als sneeuw voor de zon als het stampende refrein zich aandient. Ook alweer zo'n knaller!
Gek genoeg is het juist "Dear Death" wat één van de favorieten is voor mij; wat een geweldig vlot en ijzersterk nummer is dit met alweer zo'n onweerstaanbaar sterk refrein.
"Scream for Me" lijkt dan weer een beetje op "My God is Dead" vanwege het contrast middels de ingetogen en de meer stuwende momenten die de band binen het nummer presenteren.
Het is pas bij "Freedom" dat ik bemerk dat de band wat meer het experiment binnen de muziek opzoekt. Het is een vlot nummer, maar vanwege het niet helemaal lekker lopende refrein (die overigens een behoorlijk lastige zanglijn herbergt), beschouw ik dit nummer als de minste van de plaat.
Het reguliere album sluit af met de prachtige ballad "Breeze" en is een juweel van een rustpuntje die het album op prachtige wijze afsluit, ware het niet dat de bonustracks er ook allemaal niet om liegen.
M.u.v. het wellicht iets te gladde "Parade" (wat zowaar een radiohitje had kunnen zijn voor de band), liggen de bonustracks qua niveau namelijk allemaal in het verlengde van eigenlijk het gehele album en zijn dus een welkome extra traktatie op al een behoorlijk goed album.

En zo mag geconcludeerd worden dat ook album nummer 3 "Heart of the Hurricane" een sterk album is geworden van deze hele fijne band. Ook nu ligt het niveau hoog, wordt er geweldig gemusiceerd en is het bovenal ook de zeer gepassioneerde zangstem van Mevr. Haben die de kers op de taart blijkt te zijn. Top!

De Duitse metal-formatie Beyond the Black rond zangeres Jennifer Haben levert met Lost in Forever hun tweede album af en is een logisch vervolg op het overtuigende debuut wat slechts een jaar eerder het levenslicht zag.
En qua inspiratie en enthousiasme heeft de band niet stil gezeten: met maar liefst 13 nummers (17 als je de Tour Edition meerekent), schotelt deze hele fijne band een ongelooflijk portie zeer toegankelijke metal voor waarbij de kracht van de band is om 'catchiness' (om maar eens een woord van stal te halen), invloeden uit de symfonische metal, maar ook degelijk invloeden uit de betere popmuziek tot één geheel te vormen.
En dan is het ook nog eens knap als de formule ook bij het (i.m.o. altijd belangrijke) tweede album, wederom werkt. Maar dat gebeurt dan ook gewoon, want Lost in Forever klinkt, ondanks dat het vooral heel erg in het verlengde van Songs of Love and Death ligt, heel erg vertrouwd. Maar bovenal ook heel sterk. Alsof de band nét even wat zelfverzekerder voor de dag komt en zonder enige moeite de ene na de andere oorwurm uit de mouw weet te schudden.
Daardoor klinkt Lost in Forever gevoelsmatig (althans in mijn oren) nét wat fijner en beter dan het debuut, ondanks dat het niveau eigenlijk nagenoeg gelijk is. Het is in dit geval ook gewoon waar je voorkeur ligt. En laat Lost in Forever mij nét nog wat meer bevallen dan het debuut.

Wederom is duidelijk te horen dat wat mij betreft de grootste vergelijking qua band met Beyond the Black onmiskenbaar Within Temptation is. Niet per se in ieder nummer komt dit tot uiting, maar als het dan zo is, dan is het overduidelijk te horen in bijvoorbeeld één van dé prijsnummers van het album, "Forget My Name". En wat mij betreft is het niet eens jatwerk; de songwriters achter de nummers zijn daar gewoon te goed voor. Het klinkt gewoon ontiegelijk herkenbaar en dat komt uiteraard ook door de meeslepende en hele fijne zang van Jennifer Haben.

Andere knallers zijn het heerlijk verslavende titelnummer, het mooie (en niet uit je hoofd te verbannen) "Beautiful Lies" waar Jennifer een duet vormt met Rick Altzi van de band Masterplan en het meer poppy maar zeker niet minder stevige "Written in Blood".
Er wordt gas teruggenomen met "Against the World" en laat de meer meeslepende en balladesque kant van de band horen, maar daarmee kakt het album ook een héél klein beetje in, gezamenlijk met de daaropvolgende nummers "Beyond the Mirror" en "Halo of the Dark". Allesbehalve slecht, maar net even een tikkie minder dan de eerste drie nummers.
Maar geen zorgen: vanaf het stampende en grootse "Dies Irae" knalt de band er de ene na de andere topper uit en is het één groot feest tot aan afsluiter "Love's a Burden" waarmee de band het officiële deel van het album rustig afsluit. Dit overgrote deel van het album vormt duidelijk de centrale spil waar dit album op rust en het mag werkelijk als een prestatie genoemt worden dat de band het voor elkaar krijgt om nummer na nummer zo sterk voor de dag te komen. Het gebeurt niet vaak dat een album die zo lang duurt en zoveel nummers bevat, nagenoeg consistent blijft.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de bonustracks, waarop de band net even wat avontuurlijk en iets experimenteler uit de hoek neigt te komen. Het zijn echter niet zomaar vullertjes; het zijn volwaardige composities die wonderwel prima bij de rest van het album passen op dit ongelooflijk fijne tweede wapenfeit van deze eveneens ongelooflijk fijne band.

Album nummer twee Lost in Forever is dan ook een meer dan overtuigende plaat die naadloos aansluit op het debuut. En ondanks mijn al eerder genoemde voorkeur voor Beyond the Black's tweede plaat, beoordeel ik deze net zoals de eerste met 4 punten, puur omdat het niveau eigenlijk net zo hoog is. Knappe prestatie!