Arcane, oftewel de Brit Paul Lawler, laat op het live-album Live @ E​-​day 2017, opgenomen op 29 april 2017 in het Enck Theater in Oirschot (de informatie zegt Eindhoven, maar volgens mij klopt dat niet), horen wat hij in zijn mars heeft. Vooral beïnvloedt door Tangerine Dream en dan vooral de stijl die de band hanteerde in de eerste helft van de jaren '80, laat Arcane een hele toffe set horen van stuk voor stuk erg memorabele en mooie synthesizermuziek. Het is alsof vooral Johannes Schmoelling, die een belangrijke invloed had op de muziek van Tangerine Dream in de genoemde jaren '80-periode, naast Paul Lawler plaats heeft genomen en met hem de invloedrijke periode van Tangerine Dream zo lang geleden alweer, nieuw leven inblaast. Want zo klinkt de muziek namelijk!

Het zorgt voor ruim een uur lang voor een soort van 'trip down memory lane' en het is duidelijk te horen dat, even los dat de muziek allesbehalve origineel klinkt, Paul Lawler het voor elkaar krijgt dit te compenseren middels erg sterke composities die allen overtuigend onderverdeeld zijn in deze live-set.

Live @ E​-​day 2017 biedt eigenlijk dé perfecte bloemlezing van de muziek van Arcane en bevat naast een aantal bestaande nummers, ook een aantal exclusieve, nieuwe nummers die nergens anders te vinden zijn behalve op deze live-set.

Dus houdt je vooral van de melodieuze kant van Tangerine Dream en heb je albums zoals Tangram, Exit, White Eagle, Logos Live, Hyperborea en Poland heel hoog zitten, dan is dit album verplichte kost. De muziek ligt absoluut in het verlengde van deze Tangerine Dream-klassiekers en is zelfs misschien, mede door de aanstekelijke thema's, net zo memorabel te noemen. En nee, de status van klassieker gaat dit album geenszins halen, maar de muziek is qua niveau net zo goed en dat is ook een prestatie te noemen!

Luister maar naar nummers als "Cloud Surfer", "Post Apocalyptic Rodeo" en afsluiter "(Encore) from Here to Oblivion" en het is duidelijk te horen waar Abraham de mosterd vandaan heeft gehaald. Maar wel met de wetenschap dat het goed is! En dat is ook belangrijk!

Paul Lawler verstaat zijn vak dan ook wel. En als er één album is die dé perfecte instapper is op het werk van zowel hemzelf als onder zijn alias Arcane, dan is het ontegenzeggelijk dit geweldige album. Eenmaal gegrepen door de muziek, duurt het niet lang voordat het album op 'repeat' zal komen te staan.

Aanrader dus!

Blood Dynasty blijkt dan uiteindelijk de zwanenzang te zijn geweest voor Alissa White-Gluz en dat is jammer. De blauw-harige zangeres wist met haar eigen charme en rebelse, stoere uitstraling overtuigend in de voetsporen te treden van fan-favorite Angela Gossow en haar bijdrage aan de band heeft toch een redelijk aantal memorabele albums opgeleverd.

Blood Dynasty is helaas toch een wat mindere worp gebleken van de band, ondanks dat het album alles-vernietigend van start gaat met "Dream Stealer". Verderop staan her en der ook nog zeker wel een paar geweldige nummers, maar het merendeel is minder memorabel, waaronder de misplaatste ballad "Vivre Libre" waar ik persoonlijk niets mee heb.
Gelukkig heb ik de Japanse uitgave met de bonustracks in huis, die de plaat nog een positieve boost geven, gezien ze beter zijn dan de meeste van de reguliere tracks. En afsluiten met een toffe cover van Death's "Evil Dead" is helemaal zo verkeerd nog niet!

Arch Enemy weet altijd wel een potje bij me te breken en qua flitsend en beukend gitaarwerk e.d. zit het ook wel weer snor. Michael Amott en nieuwkomer gitarist Joey Concepcion die recent Jeff Loomis verving, zorgen weer voor het nodige gitaarvuurwerk en de vaste tandem middels bassist Sharlee D'Angelo en drummer Daniel Erlandsson zijn ook altijd goed.

Slecht is Blood Dynasty dan ook zeker niet, maar het is algeheel gezien een minder memorabel album gebleken. Eentje die over een kleine tien jaar misschien zelfs wel vergeten is.

Toch nog een 3,5!

Ik ben altijd nogal verbaasd geweest over dat praktisch iedereen The New Order beter vind dan The Legacy. Laat ik voorop stellen dat Testament's tweede worp nog steeds een geweldig album is, maar zelf vind ik 'm een flink slag minder dan het overrompelende debuut die van de eerste tot de laatste seconde vol staat met vlammende thrash-klassiekers van het eerste uur.
De energie, de compositorische krachtpatserij, het waanzinnige gitaarwerk vol met razende riffs en solo's, een maniakaal klinkende Chuck Billy: The Legacy heeft het allemaal! Misschien qua productie een tand minder dan The New Order, maar dat is qua essentie een factor die ik niet essentieel genoeg vind. Daarnaast heeft de ietwat primitieve productie ook zeker zijn charme.

Gelukkig staan er ook regelrechte thrash-klassiekers op The New Order, laat ik dat absoluut voorop stellen. Maar helaas halen een aantal nummers flink de vaart uit het album, waaronder de instrumentaaltjes "Hypnosis" en "Musical Death (A Dirge)". Alhoewel goed gespeelt en er fantastisch gesoleerd wordt door Alex Skolnick, zorgen beide nummers ervoor dat het album inkakt. Compositorisch missen ze ook een bepaalde impact.
Laat ik voorop stellen dat er niets mis is met tussendoor een instrumentaal nummer op een thrash-plaat te zetten, maar dan verwacht ik ook vuurwerk. Vergelijk afsluiter "Musical Death (A Dirge)" eens met "The Call of Ktulu" van Metallica's Ride the Lightning; dáárop is sprake van vuurwerk. Dit doet de afsluiter op The New Order helaas niet. De vlam in de pan is weg!
Tevens vind ik de Aerosmith-cover van "Nobody's Fault" misplaatst t.o.v. de rest van het album. Testament heeft wat mij betreft geen cover nodig om een album te vullen. Als B-kantje was ie beter geslaagd geweest.

Eigenlijk had The New Order een veel korter en beter plaatje kunnen zijn, als zowel de twee instrumentale tracks als "Nobody's Fault" volledig weggelaten waren. En dan had ik persoonlijk "Disciples of the Watch" en "A Day of Reckoning" omgedraaid. "Disciples of the Watch" was dan een nét even meer overtuigende afsluiter geweest dan "A Day of Reckoning".
Als bonus had natuurlijk "Reign of Terror" gewoon op de plaat gemoeten en dan had deze als extraatje na "Disciples of the Watch" mogen komen als de definitieve afsluiter.

Dus concreet had de tracklist er dan als volgt uitgezien:

1. "Eerie Inhabitants"
2. "The New Order"
3. "Trial by Fire"
4. "Into the Pit"
5. "A Day of Reckoning"
6. "The Preacher"
7. "Disciples of the Watch"
8. "Reign of Terror" (bonus)

Welnu: dát had een perfecte thrash-plaat opgeleverd en dé perfecte opvolger op het perfecte debuut.

Maar goed, dit neemt niet weg dat The New Order nog steeds een fijne Testament-plaat is. Echter door de genoemde factoren niet zo goed als het debuut. Gelukkig doen de nummers die er absoluut toe doen, werkelijk een hoop goed. Immers bevat deze plaat een aantal van de beste Testament-nummers ooit, namelijk "Into the Pit" en het al eerder aangehaalde "Disciples of the Watch".

Blijft over dus een plaat met oprecht heel veel toppers maar ook een aantal momenten waarop de kracht van de plaat helaas wat onderuit wordt gehaald. Maar als geheel gezien toch nog een zeer fatsoenlijke vier punten voor deze The New Order.

In mijn bericht bij Arcane - Future Wreck (2000) - MusicMeter.nl heb ik het nog over het Britse EM-trio Arcane. Welnu, laat dat trio maar achterwege, want na al die jaren ben ik weer wat wijzer geworden.
Het Britse Electronic Music-project Arcane blijkt namelijk een beetje in mysterie gehuld te zijn.

De man achter Arcane is een zekere Paul Lawler. Hij is het enige bandlid en is voor 100% verantwoordelijk voor de muziek van Arcane. In het verleden deed echter het vermoeden bestaan, dat Arcane bestond uit drie leden, namelijk een zekere Gerhard Shreck, Max Van Richter en Hans-Ulrich Buchloh. Zij maakten muziek volledig in de stijl van vooral jaren '70-stijl Tangerine Dream. Na de plotselinge dood van Max Van Richter, bleek het niet mogelijk voor de overige leden om de band voort te zetten en ze besloten er dan ook een punt achter te zetten. Later blies Paul Lawler de band nieuw leven in en nam muziek op volledig in de stijl van Arcane, als een soort van hommage aan de oude band. Deze muziek werd dan ook, puur om die reden, uitgebracht onder de Arcane-banier. Andere muziek, wel uitgebracht door het oude trio en wat op de planken was blijven liggen, werd ook ontdekt door Paul Lawler en alsnog posthuum uitgebracht, wederom onder de Arcane-banier. Al het latere werk van Arcane (het project heeft een tijd op zijn gat gelegen), is puur het werk van Paul Lawler, die zelf ook bekend staat om zijn solowerk.

Bovenstaand verhaal is natuurlijk als concept geinig bedacht, maar zorgt wel voor verwarring. Arcane is dus niemand minder dan Paul Lawler. Dat was het vanaf het begin het geval en dat is het nog steeds.

Paul Lawler, oftewel Arcane, lijkt in eerste instantie muzikaal gezien grofweg gezegd een pure Tangerine Dream-rip off te zijn. Maar stop de persen, het is wel een héle goede! Arcane weet op een zeer pakkende wijze de muziek van Tangerine Dream uit de jaren '70 én de jaren '80 samen te voegen tot één geheel. Daar valt me dan vooral op, dat Paul Lawler vooral één specifieke periode van de band erg hoog heeft zitten en dat is de periode toen Johannes Schmoelling in Tangerine Dream zat, oftewel de eerste helft van de jaren '80. Het tijdperk waarin albums als Tangram, Exit en Logos voor een nieuwe, verfrissende en vooral melodieuze opleving zorgden binnen de sound van Tangerine Dream. Mede te danken aan de toentertijd frisse nieuwkomer Johannes Schmoelling.
Het is vooral dus die sound plus de mystiek en een flink vleugje van de stijl van Tangerine Dream uit de beroemde Froese/Franke/Baumann-periode, die Arcane vormen. Concreet gezegd: de beste periode van Tangerine Dream, aldus de meeste fans en liefhebbers.

En zo kwam het recent, dat ik Arcane weer (her)ontdekte, waaronder deze Tomorrow's Wasteland, een album vol muzikale herkenbaarheid als het gaat om de gloriedagen van Tangerine Dream. Zelfs een elektrische gitaar komt zo nu en dan voorbij, met het kenmerkende geluid alsof het Edgar Froese zelf is die het bespeelt.
Maar het zijn ook nog eens memorabele en pakkende composities die centraal staan, een handelsmerk wat zeker voor het leeuwendeel van het werk van Arcane van toepassing is.
Wat tevens knap is, is dat dit album qua niveau toppers zoals albums als Force Majeure, Tangram en Logos aantikt en het moet daarom toch gezegd worden: Paul Lawler weet hoe hij een memorabele compositie in elkaar weet te flansen.
Wat ook opvalt aan de muziek van Arcane is de directheid. Nergens duurt het echt lang voordat de muziek tot volle wasdom komt. Daardoor blijft de aandacht centraal.

Het album kent nauwelijks inkak-momenten, misschien met uitzondering van het derde nummer "Time Lapse" die wat richtingloos klinkt, ondanks de meeslepende gitaarmelodie. Maar het is vooral vanaf "Invisible City" dat de plaat me echt bij mijn strot pakt.
De absolute topper hier is "Wave Equation", die alleen vanwege dit nummer het beluisteren van het album al waard is.

Concreet is, ondanks dat het wéér een Tangerine Dream-kloon is, Arcane wel degelijk de moeite waard en Tomorrow's Wasteland is daarvan een uitstekend voorbeeld. Als instapper zelfs wellicht een uitstekende plaat om eens kennis te maken met Arcane, maar stiekem zou ik dan toch gaan voor het geweldige live-album Arcane - Live @ E​-​day 2017 (2017) - MusicMeter.nl, wat Arcane op z'n allerbest laat horen.