Ooit, terugkijkend op mijn jeugdjaren, als pubertje van net 16 die al bijna 2 jaar naar metal luisterde, dacht ik op een gegeven moment ook dat het cool was om mijn haar te laten groeien (stond me niet), metal-shirts te dragen (dat doe ik nog steeds zo nu en dan) en schijt te hebben aan de norm. Tja dat was natuurlijk wel wat op die leeftijd. En weet je, ik kijk er met een goed gevoel op terug. Het had ook wel weer wat! Ik zie er zeker dan ook een bepaalde vorm van charme in.
En...uiteraard is er één ding niet veranderd: mijn enthousiasme en liefde voor metal!

Niets is zo veranderlijk als de mens en zeker in de 'goede, oude tijd' was een geregeld uitstapje naar de platenboer om van mijn zuurverdiende centjes een aantal goede metal-CD’s te kopen, eerder regel dan uitzondering.
Ik weet dan nog goed dat ik wat verveeld door de metal-collectie aan het bladeren was en het vakje van Obituary tegenkwam. Drie albums op CD (40 gulden per stuk toentertijd!!!) staarden mij aan. Eentje letterlijk, namelijk het oog van de prachtige cover van Cause of Death, bleef mij aankijken en ik kon de CD's, nadat ik ze eens goed bestudeerd had, niet meer wegleggen. De covers van respectievelijk Slowly We Rot, Cause of Death en The End Complete hadden mij letterlijk bevangen. Wat een cover-art! Werkelijk fenomenaal. En dan dat bandlogo: OBITUARY!!! Geweldig!

Ik was toen al wel wat bekend met harde trash en death metal: Testament, Sepultura en uiteraard Metallica. Maar Obituary kende ik (nog) niet. Op basis van de album-covers besloot ik om de albums (de drie klassieke Obituary-albums) te kopen en thuis op me te laten inwerken. En ik was niet meteen verkocht. Ik kon niet wennen aan de zompige, modderige productie van de albums en de algehele stijl en sfeer bleek toch niet helemaal aan te slaan, m.u.v. Cause of Death, waar ik wel over te spreken was.
Echter, om de één of andere reden pakte het me allemaal niet voor de volle 100%. Tuurlijk, ik hoorde het wel, maar daar bleef het bij. Uiteindelijk besloot ik de albums van de hand te doen. Slecht besluit, want wat beleef ik tegenwoordig toch een hoop plezier bij de muziek van Obituary.
Na al die jaren kom ik dan dus toch weer terug bij deze band. Na uiteindelijk weer stuk voor stuk wat klassieke nummers beluisterd te hebben, besloot ik me dan ook om me weer opnieuw te verdiepen in deze legendarische death metal-band. Want, niets is zo veranderlijk als de mens!

De sound van deze band en zeker ook de strot van John Tardy is wat mij betreft uniek; er is geen band die specifiek zo klinkt als Obituary en dit bevestigen ze al decennia lang. Dat ze daarbij niet voor vernieuwing zorgen, maar continu in dezelfde modus blijven hangen qua stijl, is juist bij deze band zo belangrijk. Juist afwijken van de vertrouwde formule, zou geen goede zet zijn geweest.

Het debuut Slowly We Rot mag misschien wel gezien worden als het meest unieke album van de band. Op dit debuut klinken deze toentertijd nog zeer jonge knapen als een stel opgefokte pubers die even laten horen wat ze in hun mars hebben. Duidelijk is te horen dat er puurheid in de muziek zit; dit is gewoon een zeer spontaan in elkaar gezet album die het moet hebben van de kracht, de intensiteit, de sound en de impact die het album in zijn algemeenheid had op death metal in die tijd. Een product van zijn tijd, dat zeker, maar tegelijkertijd een ongelooflijk invloedrijk album waarmee Obituary eer bewijst aan de metalbands waar ze zelf de inspiratie vandaan halen: Slayer, Hellhammer, Celtic Frost, Venom en Metallica. Dit alles zwaar overgoten met een zompig, drassig geluid wat duidelijk een handelsmerk van de band zou gaan worden: geen cleane, nette producties, maar zware, logge producties met de laag gestemde gitaren van Trevor Peres en toenmalig lead-gitarist Allen West, de vettig klinkende drumsound van Donald Tardy, de ronkende basgitaar van de toenmalige basgitarist Daniel Tucker en natuurlijk de monsterlijke grunt van John Tardy, één van de besten binnen het genre. En niemand minder dan Scott Burns wist hoe death metal moest klinken en de unieke sound die zo kenmerkend is aan veel death metal-albums uit die tijd, staan op zijn conto.

Slowly We Rot is eigenlijk één groot feest voor death metal-fans. Het album verveelt geen seconde en de ene na de andere klassieker wordt er als het ware uitgespuwd.
“Internal Bleeding” opent de plaat op zeer overtuigende wijze en als de muziek er dan eenmaal in knalt en de eerste doodsrochel van John Tardy te horen valt, weet je gewoon dat er met deze gasten niet te spotten valt.
Sommige nummers lijken eerder schetsmatig dan als volwaardige composities te klinken, maar dat past zo wonderlijk binnen vooral deze eersteling van Obituary. Nummers als “Godly Beings”, het messcherpe “Gates to Hell” (met de meest abrupte fade-out ooit in metal-historie) en het razende “Words of Evil” bewijzen dit. Andere composities klinken weer wat meer ‘doordachter’, zoals de klassieker “’Til Death” en uiteraard het weergaloze, eveneens klassieke titelnummer.
De rest van de nummers zijn ook allemaal stuk voor stuk geweldig en zouden ervoor moeten zorgen dat iedere metalfan (en niet alleen fans van death metal), dit album in ieder geval op zijn minst gehoord moeten hebben. Het enthousiasme is namelijk in alles te horen en zorgen voor een heel puur en heel eerlijk album waarmee de Obi-boys als het ware willen zeggen dat ze inderdaad niet behoren tot de meest geniale muzikanten, maar dat ze wel duidelijk hun voorliefde voor harde metal hebben weten te vertalen in een zeer overtuigend neergezet debuut, die tot op de dag van vandaag niet alleen als één van de beste albums van Obituary beschouwd word, maar ook als terechte metalklassieker.

En alhoewel er meer zou komen (en één album zou Slowly We Rot op alle fronten overtreffen), is er in ieder geval één album die er zeker toe doet binnen de discografie van Obituary en dat is simpelweg dit debuut-album.

Slowly We Rot is verrot fantastisch!

De tweede EP van de Zweedse synthesizermuzikant J. Fredrik Andersson, is wederom een mooie ode aan de muziek van de groten binnen het genre, namelijk Jean-Michel Jarre, Vangelis en Tangerine Dream. Zijn muziek doet overduidelijk herinneren aan deze pioniers en daar is niets mis mee, ondanks dat het wellicht een vorm van muziek is, die oeverloos uitgekauwd is.
Maar het maakt niet uit, als je het maar goed, doordacht en met het hart en de ziel op de juiste plek, weet te doen. Dit is gelukkig zeker het geval bij de muziek van Andersson, die dit al eerder deed middels zijn eerste wapenfeit, namelijk de EP A Mind Forever Voyaging.

Deze EP ligt duidelijk in het verlengde, biedt niet per se spectaculaire verrassingen, maar wel meeslepende, toegankelijke synthesizermuziek met soms dromerige, maar tegelijkertijd ook aanstekelijke thema's.

Het is een vrij rustige EP, wat opener "Memories of Love" direct al laat horen, ondanks dat het wel meteen grijpt.
De troef hier is "Chiba Skyline", puur vanwege het heerlijke, muzikale, weidse karakter wat het nummer als het ware uitademt. Geweldig thema ook trouwens.
"Is This Reality?" is een ingetogen stukje muziek waarin een wat eenzame piano-melodie centraal staat, waarin duidelijk mag zijn dat Andersson ook met gevoel en passie muziek als het ware kan overdragen op een manier waardoor het kan raken op een emotioneel vlak. Mooi gedaan!
Het is pas opveren bij het slotnummer "Voyage Through Time", waarin Andersson wederom laat horen dat hij zonder moeite in staat is, net zoals zijn collega Kebu, composities te schrijven die in het verlengde liggen van praktisch iedere hit die Jean-Michel Jarre heeft gemaakt. En dat is best knap te noemen.

Ook de tweede EP van J. Fredrik Andersson is een mooi staaltje melodieuze synthesizermuziek maar net zoals de eerste EP lijkt ook dit mini-album slechts een soort van 'opwarmertje' met wat Andersson uiteindelijk met de EP Artemis in petto zou gaan hebben.

Ik hoop oprecht dat J. Fredrik Andersson wordt opgepikt door het grote publiek en de tijd, ruimte, budget en mogelijkheid krijgt om zijn kwaliteiten om te zetten middels een volwaardige langspeler. De tijd zal het leren.
Tot die tijd ben ik in ieder geval in mijn sas met de drie mooie EP's die hij tot nu toe gemaakt heeft.

J. Fredrik Andersson is, net zoals Kebu, één van de navolgers die het geluid van Jean-Michel Jarre, Vangelis en Tangerine Dream eer aan doet door voor de dag te komen met sterke en mooie composities.
Dit geldt dan ook zeker voor zijn debuut-EP A Mind Forever Voyaging; alleen al het eerste nummer "The Tesseract" is een ode aan Tangerine Dream wat mij betreft.

Ik vind het mooi dat er nog steeds artiesten bestaan die niet alleen trouw zijn aan een bepaalde sound, maar dit ook om weten te zetten in oprecht goede nummers. Het gaat hier dan ook totaal niet om originaliteit, maar gewoon puur in het maken van goed in elkaar stekende composities, die memorabel blijken en waar je keer op keer op terug kan vallen. Simpelweg, omdat het mooie en fijne muziek is.

Je moet wel van goede huize komen, gezien niet iedere artiest ermee weg komt. Je moet boven het maaiveld uitsteken om tegenwoordig op te vallen binnen zowat élk muziekgenre. Zo ook de elektronische muziek, waar Andersson een voorkeur aan geeft.
Liefhebbers van alle genoemde artiesten in dit bericht kunnen echter zonder enige vorm van twijfel de muziek van J. Fredrik Andersson verwelkomen, mochten ze dat nog niet gedaan hebben. Deze man doet exact hetzelfde als zijn andere Scandinavische collega Kebu.

Deze eerste EP bevat een viertal mooie composities, die erom vragen om gehoord te worden. Zo is bijvoorbeeld "Tannhäuser Gate" (hoogstwaarschijnlijk gebaseerd op Roy Batty's eindmonoloog in de film Blade Runner) een rustige en epische compositie met een eenvoudige, doch meeslepende melodielijn.
Opveren is het dan met "Kessel Run" (hallo Jarre), waarmee Andersson bewijst ook 'hitgevoelige' nummers te kunnen schrijven puur in de trend van nummers als Jarre's "Equinoxe, Pt. 5".
De EP eindigt met "Magrathean Worlds", een mooi opgebouwd stukje muziek met wederom ruimte voor een relatief eenvoudig, maar zeker effectief thema.

A Mind Forever Voyaging is dan ook een heel fijne EP waarmee Andersson bewijst gevoel te hebben voor prettig in het gehoor liggende, melodieuze synthesizermuziek.

Waarom dan toch 'maar' een 3,5? Puur omdat ik het gevoel heb, dat Andersson stiekem nog niet helemaal het onderste uit de kant haalt. Alsof hij zich nog een beetje inhoudt. Begrijp me niet verkeerd, het is tevens een beetje de charme van dit mini-album. Maar net zoals Kebu, die muzikaal toch echt wel vuurwerk uit zijn instrumenten weet te toveren, heb ik sterk het gevoel dat Andersson dit ook kan. Dit bewijst hij namelijk middels zijn derde uitgebrachte EP Artemis.

Ik hoop dan ook oprecht dat J. Fredrik Andersson alle ruimte en mogelijkheden krijgt om zijn muzikale spectrum nog meer te gaan verbreden en wellicht binnenkort een volledig album mag gaan uitbrengen.
Tot die tijd is het genieten met de muziek die vooralsnog van hem verkrijgbaar is.

Van alle navolgers mag deze man, net zoals Kebu, het succes krijgen die hij verdient.

Altijd interessant om artiesten te vinden die een bepaald herkenbaar geluid levend houden. Naast de steeds populairder wordende Finse muzikant Kebu (Sebastian Teir), is daar een aantal jaren geleden ook de Zweedse J. Fredrik Andersson bijgekomen, die hoorbaar, net zoals Kebu, duidelijk beïnvloed is door de muziek van Jean-Michel Jarre.

Het mini-album Artemis moet dan ook wel een ode zijn aan de muziek van de Fransman; de muziek is vrijwel identiek aan Jarre, maar bepaald niet slecht te noemen. De muziek klinkt meeslepend en toegankelijk en het is duidelijk dat Andersson gevoel heeft voor het creëren van sterke thema's, die opbouwend zorgen voor sterke juweeltjes.
Af en toe speelt Andersson wel héél erg leentjebuur door bepaalde thema's erg sterk te laten lijken op bekende synthesizer-klassiekers zoals "Artemis IV", die erg lijkt op Jarre's "Equinoxe, Pt. 7". En ook afsluiter "Artemis V", lijkt qua opbouw ergens ook wel op wederom Jarre's "Chronologie Part 1". Echter moge duidelijk zijn, dat Andersson dit expres heeft gedaan.

Het punt is dat "Artemis" gewoon erg goed in elkaar steekt. Gevoel voor sterke thema's en melodieën hebben continu de overhand, wat dit mini-album heel erg fijn en aanstekelijk maakt door keer op keer weer af te spelen.

Van alle navolgers die de muziek van Jarre, maar ook Vangelis en Tangerine Dream, nieuw leven inblazen op een manier dat het ook nog eens écht gaat om kwalitatief goede muziek componeren die memorabel blijkt, mag wat mij betreft zich nu ook J. Fredrik Andersson scharen.
Ja, toegegeven, het klinkt absoluut alsof de beste man alles bij elkaar gejat heeft, maar hij weet er wat mij betreft toch mee weg te komen, omdat het vanuit een oprecht gevoel voor nostalgie en tegelijkertijd met de kwaliteit van het maken van goede muziek met het hart op de juiste plaats is gedaan. En dat krijgt niet iedere navolger van het maken van specifiek dit soort muziek voor elkaar. Het moet maar net 'klikken' als het ware.

Ik hoop dan ook oprecht dat J. Fredrik Andersson de mogelijkheid en de kans ziet, om zijn kwaliteiten verder uit te breiden en net zoals Kebu, grotere aandacht mag krijgen. Deze man heeft het ook in zich, dat is overduidelijk te horen.

stem geplaatst