Fijn album met bekende gitaarpartijen van Mark's kant. Beachcombing staat hier stipt op 1 in mijn top 3 van dit album. Eigenlijk is het ook het enige nummer dat ik nog luister. Een perfect nummer om tot jezelf te komen. Alle nummers zijn stuk voor stuk duetten met Emmylou Harris wat best leuk is voor de afwisseling maar persoonlijk heb ik het liefst alleen de stem van Knopfler, zoals hij dat fantastisch doet op zijn Dire Straits albums.

Zijn eerste albums zijn stukken beter dan zijn latere en huidige. Ook op dit album is hij nog vrij origineel (cliché moet er maar bij genomen worden). Muzikaal gezien zou het (toen) niet misstaan in de hitlijsten en textueel is het niet doorspekt met religieuze uitspattingen. Religie speelt uiteraard wel een grote rol in zijn muziek, maar hier is het nog prima te luisteren zonder meteen aan religieuze zaken te denken, op een enkel nummer daar gelaten. Het album behandelt zowel christelijke thema's die ook in non-christelijke muziek terugkomen, zoals liefde en vriendschap. Een fijn album!

Ik ben nooit gek geweest van hun vorige albums. Veel nummers waren (met opzet hoop ik) tegen het valse aan, er werd veel gebruik gemaakt van disonanten en over the top gitaarsounds, en daar ben ik niet weg van. Dit album kan me dan wel bekoren. Vooral Undisclosed Desires vind ik fantastisch. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige die de nieuwe Muse top vind. Ik stoor me niet bepaald aan het ontrbreken van pianopartijen. Deze waren in het verleden wel mooi, maar na een bepaalde partij gingen ze er snoeihard met gitaren doorheen. Moet dat zo? Geef mij dan maar Keane.

4 sterren voor dit nieuwe album.