Een erg fijne plaat. De mix van commerciële tunes, gregoriaanse monniken-achtige, opzwepende, zang en Deutsche Synchronnstimme heeft erg goed uitgepakt. De plaat heeft een donkere sfeer, elke plaat heeft een ander thema. Das Testament heeft op zijn beurt weer Christelijke teksten.

Minpuntjes zijn er wel, maar echt storend zijn ze niet. Zo zijn er simpelweg wat simpelere nummers die wat te weinig muziek tegenover stem bevatten. En er wordt bij veel nummers ook gebruik gemaakt van dezelfde muzikale progressie, zij het gemoduleerd naar een andere toonsoort. Het nummer "Angst" is weer wat anders dan de rest van de plaat. Persoonlijk vond ik het een minder nummer, het moet je dus maar net liggen.

4*

Mijn eerste Eels album. Het is even wennen, het eerste nummer heeft meteen al flinke distortion over de stem, maar het wend zeer snel. Een fijne afwisseling tussen heftige (gaf mij een 60's rock & roll gevoel) en melancholische, rustgevende nummers. De laatste 3 nummers waren voor mij pareltjes, maar van Tremendous Dynamite valt ook zeker te smullen.

Balance of Power heeft me enige tijd geleden aangenaam verrast. Het zouden de laatste stuiptrekkingen van ELO zijn, maar ook hier heeft Lynne zowel de typische ELO sound behouden (je kan het voelen) en toch ook vernieuwing gebracht. Weg zijn de overdreven disco-tunes uit Time en Discovery, nieuw zijn de (voor ELO) pop-balleds.

Dat de strijkpartijen weg zijn valt meteen op, en dat was toch altijd de kracht van ELO. Alles bij elkaar is dit een prettig album, Lynne vernieuwt (onder druk?) de sound hier en daar en laat zien dat hij van alle markten thuis is.

Door velen een van de mindere albums genoemd, ik denk er wat anders over. In vergelijking met het fantastische Out of the Blue is dit in technisch opzicht wat minder interessant. De strijkers zijn grotendeels weg, en er is gekozen om in bepaalde mee te gaan met de disco-golf (wat voor velen getuigt van gebrek aan zelfrespect als band). Dit disco-element wordt in Time (1981) nog verder doorgevoerd. Weet wel: ELO is gelukkig nooit een volledig disco-band geworden. Het opzwepende en catchy disco gevoel (tunes, getriggerde drums) is door Lynne netjes in het ELO jasje gegoten.

'Confussion'. Door mij geweldig gevonden, door velen zoals ik al eerder schreef "meeloopgedrag" genoemd. Naar mijn mening een vrij positieve ontwikkeling,aangezien nog steeds ELO zijn, het blijft hoorbaar! Confussion is niet ingewikkeld, maar o zo pakkend. Echt een nummer waar ik euforisch van kan worden. Nummers als 'The Diary of Horace Wimp' en 'Need Her Love' zijn nog typisch ELO qua teksten. Weinig diepgaand, en de clichés worden weer lekker uit de kast getrokken. Last Train to London klinkt erg herkenbaar, er is veel van voorgaande albums in hoorbaar qua progressie. Niks bijzonders, maar we zijn Out of the Blue natuurlijk gewend. Midnight Blue valt in dezelfde categorie. Fijne progressie, typisch ELO, maar niet wereldschokkend. 'On the Run' combineert dan weer het beste van twee werelden. Een, wat in de jaren 80 volledig ingeburgerd zou zijn, disco tempo met de ELO sound! Een aangename verassing dus.'Wishing' borduurt hier prima op verder, in de mysterieuze sfeer die we in The Diary of Horace Wimp ook weleens horen. 'Don't Bring Me Down' is een zeer bekende knaller die feite niet zo bijzonder is. Een geslaagde mix van rock 'n roll & disco. 'Little Town Hero', tenslotte, voelt aan als fijn vulmateriaal. Niet slecht, maar ELO is neit heel duidelijk te horen.

Een fijne plaat waarin een nieuwe weg werd ingeslagen, terwijl de roots behouden werden.

Na een klassieke opvoeding gehad te hebben vond ik het vorig jaar op vaders aanraden wel tijd voor the Electric Light Orchestra, en tijd was het. Geweldig, subliem, uitmuntend, spectaculair. ELO heeft een plekje in mijn hart veroverd. Songs als Mr. Blue Sky, Across the Border, Steppin' Out en Sweet Talking Woman behoren tot mijn favorieten van deze plaat. Mr. Blue Sky (en veel andere songs) hebben opmerkelijk fijne modulaties, hierdoor blijft het lang boeien. In de nieuwere albums horen we Lynne veel experimenteren met flangers en andere effecten (wat tijdens enkele maten waar louter drums en zang te horen is goed te, eh, horen is) waardoor ELO toch lang vers is gebleven. Lynne is een verdraaid goede componist die donders goed wist waar hij mee bezig was.

ELO is de perfecte brug tussen klassieke muziek en symphonische/progressieve rock voor de mensen die klassieke muziek maar niks vinden (door bijvoorbeeld hun referentiekader) of de tijd er niet voor over hebben. Jeff Lynne's ELO maakt uitmuntend gebruik van klassieke (strijk)instrumenten als een cello en violen. Mix hier wat bekende klassieke werken door als invloed en hits zijn geboren. Zonder Jeff Lynne was dit ongetwijfeld anders geweest. Wie zijn uitspraken leest (in onder meer booklets) weet wat voor prachtige persoon het is.

Out of the Blue bestempel ik niet als bete ELO album. Ik ben van mening dat er geen 'beste' is maar dat elk album haar eigen charme heeft. Disco-album 'Discovery' heb ik nog niet geluisterd (ik bezit nu gelukkig wel bijna alle cd's, wat tot mijn smart niet veel mede 18-jarigen kunnen zeggen), maar Time (1981) had al behoorlijk fijne disco-songs. En dat terwijl ze toch wel bekend zijn om hun klassieke instrumenten.

Tot slot: ex-beatle John Lennon (of was het McCartney?) scheen ooit gezegd te hebben dat the Beatles net als ELO waren geworden als ze verder zouden gaan waar ze bij I Am The Walrus ophielden. Een groot compliment voor Lynne dus, die zelf veel produceerwerk voor grote artiesten als Paul McCartney heeft gedaan.

5*

Wederom fantastisch, zei het iets minder geweldig dan Out of the Blue. De strijkers zijn vervangen door synthesizer, wat totaal niet verkeerd gedaan is. Opener Prologue heeft iets melancholisch en magisch over zich, je krijgt het gevoel dat je iets te wachten staat, het begin van een avontuur. De vocoder hierin was echt geen overbodige luxe, het past subliem. Geheel jaren 80-gewijs loopt dit nummer over in Twilight, wat een aastekelijke melodie! Duidelijk meelopend op het disco-succes van die tijd, alhoewel Discovery (Very Disco) dit nog meer scheen te doen, deze moet ik nog steeds beluisteren.

'Yours Truly, 2095' moet opmerkelijk en erg futuristisch zijn geweest toendertijd. Niet iets wat je van ELO verwacht na nummers als Mr. Blue Sky, Telephone Line en Shangri-la, maar desalniettemin valt deze pompende vocoder na enkele luisterbeurten prima te doen! 'Another Heart Breaks' lijkt verdraaid veel op muziek van het hedendaagse electropop-duo 'Empire of the Sun' en is uitmuntend goed om bij weg te dromen of te bezinnen. 'Rain is falling' heeft weer een heldere synthesizer meezinger in zich, en neigt weer naar de oude ELO tijd wat betreft opbouw, hierbij valt wel op te merken dat Jeff Lynne anders zingt dan vroeger, wat totaal niet verkeerd is.'From the End of the World' zou zo de tune van een politie/detective-film kunnen zijn met een sirene-achtige synthesizer sound doorheen het nummer terwijl de plaat hier tegelijk een beetje inzakt naar het standaard pop-niveau. 'The Lights Go Down' bevestigd dit eigenlijk nog meer, de ELO sound lijkt ver te zoeken met de 'zo-zo' piano partijen die we echt niet van ELO gewend zijn. Gelukkig geeft 'Here is the News weer een boost, getuige hiervan is het feit dat de opening nog steeds gebruikt wordt als leader voor de V.P.R.O. '21st Century Man' is weer een typische meeneuriër met een tekst waar een bepaalde groep mensen zich waarshcijnlijk wel in kan vinden. ELO heeft altijd wel teksten gehad voor bepaalde emoties en gebeurtenissen, net als the Beatles, Bee Gees etc. Hier is niks mis mee, maar je gaat het op den duur wel herkennen en hierdoor minder waarderen als het niet van op jou persoonlijke situatie van toepassing is.

'Hold on Tight' is natuurlijk een bekende knaller, niks bijzonders, maar fijne om mee te tikken. Ondanks de het fijne refrein en de bridge blijft het niet lang boeien. 'Epilogue' sluit het boek mooi af. We zijn door de tijd gereist (zowel muzikaal als tekstueel) en hebben genoten, ook al heeft elke tijdreziger zijn dipjes.

Tijd voor bonusnummers! 'The Bouncer' heeft qua gitaren een lekkere rock 'n roll sound, wat fantastisch klinkt in de mix met de drums (deze zijn anders dan de disco-drums aan het begin van de plaat). When Time stood still is weer lekker spacey, goed voor elk moment. Bewust geen uitschieter, en zelfs ietwat deprimerend, maar bij momenten uiterst subliem. Het ligt maar net aan je gemoedstoestand. 'Julie Don't Live Here' Wist mij heel aangenaam te verassen. Het nummer begint al met een lekkere punch van synthesizer, drums en gitaar en strijkt bijna alle plooien van deze plaat plat.

De perfecte eerste aankoop van 2010. Deze plaat doet mij wensen om zo rond '65 geboren te zijn, zodat ik veel van ELO mee had kunnen maken. De plaat is redelijk cliché, je moet er dus van houden. Als ELO-fan maken een paar slippertjes voor mij weinig uit, doch mogen ze best opgemerkt worden.

4.5*