Heerlijke productie van heerlijke muziek. De originele Alan Parsons-platen hebben zo'n fijne dynamiek, dat vinden we tegenwoordig niet meer terug. De meeste recente remaster (The Essential, 2 cd) is ook niet slecht. Heerlijk symplistische basslijn in de opener, de bass is altijd fantastisch gemixed. Niet gek, Alan Parsons was ook technicus voor Pink Floyds "Dark Side of the Moon". Wat ook fantastisch is is het overlope nvan nummers, dat mis ik vandaag de dag steeds meer.

De bevestiging van wat Lynne orkestraal in zijn mars had. Zou niet verkeerd staan in de tijd van de klassieke grootmeesters. Je moet de plaat inderdaad in zijn geheel luisteren (Can't Get It Out Of My Head kan wellicht los) om hem optimaal te waarderen. Toch vind ik de latere albums van ELO waarin de strijkers door synths vervangen zijn niet 'slechter'. Lynne ging goed met zijn tijd mee en bleef vernieuwen. Met succes. Na Balance of Power was het helaas wel voorbij. Zoom is niet zo fraai...

Als woord vooraf: Deze jongens mogen dan waarschijnlijk weinig weten over akkoordprogressie, ze maken er waarschijnlijk zelfs geen bewust gebruik van, maar o wat hebben ze een talent.

Persoonlijk moest ik de voorgaande albums meervoudig luisteren voordat ik de muziek pas kon waarderen. Dat is hier wel anders! Binnen het album is veel variatie te vinden. Het geheel klinkt erg jaren 70/80, en dat terwijl de jongens deze jaren niet eens bewust hebben meegemaakt. Album opener 'Losing Touch' begint met een lekker synthesizer-melodietje. Daarnaast komt er een welgeplaatste saxofoon in voor welke de overhand neemt, bijna een heuse fanfare! Toch heeft deze track niet de klassieke "Killers" sfeer over zich, het voelt aan als een experiment. De bridge is het enige wat herkenbaar voelde. "Human" zit vol emoties en valt niet te zwaar. Het klinkt nieuw, maar ook vertrouwd, hiermee zijn ze succesvol een nieuwe weg ingeslagen. 'Spaceman', op zijn beurt, heeft een vrolijke, activerende sfeer over zich. Het refrein is opzwepend en het gehele nummer is een soort van 'dance rock', deze track zal het waarschijnlijk live prima doen.

'Joy Ride' klinkt nieuw, verfrissend, in een positieve zin. een funky bassloopje, een jazzy pianotje, meer graag! 'A Dustland Fairytale' begint heel kalmpjes, maar heeft de bekende sfeer in zich. Het voelt vrij en Flowers' stem draagt werkelijk geweldig bij aan het geheel. 'Neon Tiger' heeft een mooie opbouw, de gitaren overheersen niet, de backing vocals klinken mooi aanvullend. 'This Is Your Life' had gelukkig voor de afwisseling wat 'brullen op de achtergrond' met het zelfde effect als in 'Bones'. Na het luisteren van 'The World We Live In' wist ik vrijwel zeker dat The Killers een ander pad zijn ingegaan, de synthesizers zijn nog wel aanwezig, maar niet zoals Smile Like You Mean It, de belletejs in Bones em krijgen we ooit nog een track als 'Change Your Mind'? Een leidende synthesizer vind ik persoonlijk het lekkerst, en zo begonnen ze toch ook? (Hot Fuss). Het is nóg commercieler, maar daarom niet minder goed. Zolang ik Flowers' stem hoor weet ik inmiddels automatisch dat het goed zit, ook al is het nieuw (stiekem verfrissend). 'Goodnight, Travel Well' en bonus-track 'A Crippling Blow' deden mij niks. Muzikaal klonk het wel 'leuk', het was weer wat anders, maar na een paar keer luisteren was ik het goed zat. Normaal gesproken is het andersom, na een aantal keer luisteren waardeer ik het alleen maar meer (Hot Fuss, Sam's Town). Andere bonus-track, 'Forget About What I said' zat niet bij mij op de cd, maar heb ik ondertussen wel. Gelukkig, want het klinkt weer lekker Killers-achtig, maar dan met een wederom vernieuwend refrein.

Het geheel is een stuk toegankelijker dan B-sides album 'Sawdust' en hoewel velen liever een stapje terug richting Hot Fuss hadden gehoord ben ik uitermate tevreden over dit album. Natuurlijk komt dat dankzei Human, Joy Ride, Neon Tiger en Spaceman, deze tracks maken de missertjes meer dan goed!

Eerlijk is eerlijk, 'When You Were Young' en de klassiekers van de eerste albums zullen nooit vergeten worden. Elk album heeft zo zijn minpunten (ja, ook Hot Fuss & Sam's Town) en daarom kan ik geen album tot favoriet benoemen, elk album heeft zo zijn toppers, en er is voor elk wat wils. Op naar de volgende, en geen B-sides heren! (Gelukkig is Sawdust geen studio-album)

*4.5

Pfoe... Wonderful Wonderful 2.0. Krijg bij de meeste nummers de neiging om snel door te skippen, het is allemaal erg voorspelbaar. Dat was Wonderful Wonderful dan weer wel, hoewel niet in positieve zin. Battle Born op valium. Ook na Imploding the Mirage moet ik concluderen dat Battle Born het laatste echte Killers album was. Toevallig dat dat ook het laatste album was waarop Keuning meeschreef/speelde. Hij hield die gladde pop-neigingen van Brandon goed in bedwang en deze op zijn beurt Keunings alt.rock pretenties. Goede combi altijd geweest. Gek dat ze Battle Born zelf als een tegenvaller zagen. Wellicht omdat fans dat schreeuwden en meer synthpop wilden.

Nee, het was misschien beter geweest als ze er de brui aan gaven na Battle Born. Een album waarin ze de pretenties van Sam's Towns grootsheid waarmaakten. Sterke poprock met invloeden van the Boss, Petty, Meat Loaf, niet de minste namen. Keane deed rond die periode hetzelfde met Strangeland. Ik vrees dat Imploding en Wonderful al snel vergeten worden. Hot Fuss, Sam's Town en Battle Born niet. Ongetwijfeld zal ik het album nog af en toe luisteren, slecht is het niet. De momenten waar het wél goed klinkt wordt er flink leentjebuur gepleegd. My Own Soul's Warning neigt naar plagiaat. De man achter de War on Drugs speelde wat mee en hielp met de sound, wat een hoop verklaard. Maar het ligt er zo dicht op, ik zou er ongemakkelijk van worden. Adam Granduciel zal er ongetwijfeld om grinniken. Caution is een heerlijke stadionknaller. Maar verder is het doorspoelmateriaal. Ook qua productie. Glad en pretentieus, maar verre van bombastisch. Daarvoor moeten ze Battle Born weer eens luisteren.

Voelt een beetje als een samenraapsel van demo's van de afgelopen jaren. Weinig gitaar (Dave was het zat) en veel songs die zo op Brandon Flowers' solo plaat had kunnen staan. Day & Age -> Battle Born was een logische ontwikkeling voor een band na een album experimenteren met pop. Op Wonderful Wonderful is de draad wat zoek. Muzikaal gesproken, want de productie is wel erg hip en elektronisch. Thematisch is het een album voor Flower's vrouw. Toch zitten er toffe stukken tussen. Run for Cover (uit 2008!) en Tyson vs. Douglas hebben dat typische vitale Killers geluid. Knopfler op Have All The Songs Been Written? voegt erg weinig toe. Out of My Mind is een Empire of the Sun-achtige filler.

Al met al leuk dat The Killers terug zijn, maar het is ook te horen dat maar 2/4 leden terug zijn. Veel synths en studio-opvulling voor songs die uiteindelijk niet heel veel om het lijf lijken te hebben. Leuk tussendoortje. Sawdust 2/The Desired Effect 2. Mijn verwachtingen als fan waren te hoog.

Fantastische samenwerking van topartiesten. Jeff Lynne, George Harrison, Roy Orbinson, Tom Petty... Het genre leent zich perfect voor hen. Country deuntjes kunnen, hoewel ze vaak dezelfde structuur hebben, toch als iets vernieuwends uit de bus komen. Dat bewijzen Handle with Care en End of the Line in ieder geval. Er zitten ook minder werken op de cd's, maar al met al is het een heerlijke luisterervaring.