Verhoogd naar de volle 5* (dan heb ik eindelijk een album uit 1994 met 5*) en zoals ik eerder zei vind ik dat zijn beste solo-album dat gerust naast het beste van The Smiths mag staan. Vrij sobere maar avontuurlijke en sfeervolle arrangementen maar de scherpte van weleer is gebleven en hij zingt hier beter dan ooit zonder aan emotie in te boeten.
Zijn volgende twee albums vind ik minder, met You Are the Quarry kwam hij weer ijzersterk voor de dag.

Your Arsenal vind ik een zeer geslaagd Morrissey-album. Wat steviger rock waarmee hij goed aansluit bij de tijdgeest maar nog steeds breekbaar en emotioneel en er staat geen zwakke song op. De teksten zijn soms humoristisch, dan weer zwartgallig maar steeds raak en zijn gevoel voor pakkende melodieën alsook zijn stemgeluid (je moet er wel van houden) zijn ook hier in volle glorie te horen.