Lang geleden dat ik dit album nog heb gehoord maar nu onlangs beluisterd en het kan mij niet erg boeien.
Er staan wel twee prima songs en terechte evergreens nl. Ride Like the Wind (dat veel vaart bezit) en het sfeervolle Sailing. Poor Shirley mag er ook zijn al was het door de Beach Boys-achtige arrangementen maar de overige nummers zijn mij te saai. Echt slecht is het niet maar het is van die typische gladde Amerikaanse FM-rock. Behangmuziek zou ik het ook noemen, weliswaar vakkundig gebracht en Christopher Cross heeft een mooie en aparte stem maar ook erg veilig en verstoken van enig avontuur en daardoor weinig memorabel.

De tracks één voor één beoordeeld:

1. Carry On
Akoestische gitaarbegeleiding met meer dan sublieme samenzang in combinatie tempowisselingen, gitaar van Stills en aparte percussie. Heeft een zonnige maar ook wat mystieke sfeer, dit is niet minder dan top!
Cijfer: 10

2. Teach Your Children
Verrukkelijke samenzang en gitaarbegeleiding en het heeft een aangenaam relaxte countrysfeer. Tekst handelt over het vreedzaam opvoeden van kinderen.
Cijfer: 9,5

3. Almost Cut My Hair
Vrij rauw nummer voor hun doen mede door de overigens geweldige elektrische gitaren die de boventoon voeren (onder invloed van Neil Young), klinkt ook bitter en ook meer bluesy en dat pakt prima uit.
Cijfer: 9

4. Helpless
Een pareltje van Neil Young (had op een solo-album van hem kunnen staan), vrij simpel maar met aangrijpende zang en tekst en functionele achtergrondkoor.
Cijfer: 9,5

5. Woodstock
Geschreven door Joni Mitchell maar past goed in het geheel, geeft perfect de sfeer van het legendarische festival. Hierdoor tijdsgebonden maar zeker niet gedateerd.
Cijfer: 9

6. Déjà Vu
Licht progressief met ook hier tempowisselingen en even avontuurlijke als sublieme arrangementen, geweldige baslijn ook. Heeft net als het openingsnummer een wat mysterieuze, duistere sfeer en verhalende tekst.
Cijfer: 9

7. Our House
Dit nummer heeft - wat de titel belooft - inderdaad een gezellige, huiselijke sfeer. Relaxt met heel aangename vocalen en samenzang en een ode aan de liefde.
Cijfer: 9

8. 4 + 20
Het kortste nummer hier, louter akoestisch met duistere sfeer. Het minst aansprekende nummer hier maar met mooie tekst over het leven.
Cijfer: 8

9. Country Girl
Het langste nummer, geschreven door Neil Young. Vrij progressief en zelfs licht bombastisch door de aanwezigheid van de orgel, heeft een wat grimmige ondertoon maar boeiend tot de laatste noot en ook hier prachtige samenzang.
Cijfer: 9,5

10. Everybody I Love You
Het meest rockende nummer op dit album maar wederom met die perfecte samenzang en uitstekend gitaarwerk.
Cijfer: 8,5

Dit album ken ik allang, ik was bij de eerste beluistering meteen onder de indruk en na vele luisterbeurten nog steeds. Een compleet album dat in nauwelijks 36 minuten veel te bieden heeft: de samenzang die zelden zo perfect is als op dit album, de sublieme gitaarsound, de even inventieve als sfeervolle arrangementen, de soms aangrijpende teksten.
Duidelijk in de hippie-tijdgeest (1970) gemaakt, klinkt misschien nu naïef maar nog steeds erg charmant en muzikaal blijft dit album staan als een huis. Overigens vind ik American Dream (1988) veel gedateerder klinken. Looking Forward (1999) is een degelijk album maar heeft niet de magie van Déjà-Vu.