Een album dat ik meerdere keren moest beluisteren om zijn waarde te beoordelen - het is geen album dat zijn geheimen snel prijsgeeft - maar tenslotte is mijn oordeel dat het een meesterwerk is.
Het draait hier vooral om de sfeer die intens is: soms romantisch, dan weer duister tot onheilspellend. Opmerkelijk is de erg rijke klankkleur hoewel de productie sober is. Er komt van alles bij te pas: akoestische gitaar, orgel, trompet ... en natuurlijk de kenmerkende klaagzang van Mark Hollis. Het album klinkt vrij experimenteel maar vormt één sterk geheel zonder dat er sprake is van kakofonie. Er wordt niet geëxperimenteerd om te experimenteren maar om een sfeervol klankleur neer te zetten en uiteindelijk heeft het album een rustgevend effect op mij.
Destijds verkocht het album weinig wegens niet toegankelijk genoeg maar als je ervoor openstaat ben je een meesterwerk rijker.

Tot nu toe is Taylor Swift grotendeels aan mij voorbij gegaan buiten enkele nummers. Deze 1989 is tot nu toe haar grootste succes en bevat vrij aanstekelijke en radiovriendelijke nummers waarvan de hits Blank Space en Bad Blood goede voorbeelden van zijn. Zingen kan ze beslist en tekstueel komt ze soms gevat over, ze steekt op alle vlakken de meeste andere sterretjes (zoals Katy Perry en Rhianna) ruimschoots voorbij. Aan de andere kant is het een erg veilig en standaard album mede door de gladde productie, het is overduidelijk gericht op een zo breed mogelijk (en jong) publiek met het gekende resultaat. Haar vorige albums heb ik ook beluisterd en die waren toch iets meer eigenzinniger en meer countrygetint hoewel ook enigszins gladgestreken. Haar eigenheid heeft Taylor Swift dus verruild voor commerciële zekerheid. Een redelijk album maar een opzienbarend meesterwerk of klassieker? Neen!
Overigens heeft Ryan Adams dit album integraal gecoverd, die ga ik ook beluisteren.

Teenage Fanclub kende ik wel van naam maar had nooit eerder albums van deze band aangeschaft. Totdat ik op YouTube en Allmusic enkele fragmenten beluisterde en dat viel goed mee. Ik heb op goed geluk een box met 5 albums aangeschaft (hun albums waren niet meer los te krijgen en het was ook vrij goedkoop) en ik heb er geen spijt van, integendeel ...

Teenage Fanclub brengt aanstekelijke Britpop in de traditie van The Beatles en The Byrds maar met een gruizig randje, ik hoor hier ook grunge-invloeden in. Juist de muziek die ik heerlijk vind, melodieuze doorwrochte gitaarpop, meestal vrolijk, soms wat dromerig en relaxt maar met de nodige prikkeldraad. Ik begrijp ook niet dat deze band nooit de status van bands als Blur en Oasis heeft gekregen, dit is toch prima tijdloze rock. Hun volgende albums vind ik overigens ook prima.

Het meest uitgebalanceerde album van Teenage Fanclub tot nu toe, niet baanbrekend maar wel allemaal pakkende popsongs die schijnbaar eenvoudig maar vernuft in elkaar steken. Vergeleken met de voorgangers zijn de gruizige gitaren verminderd, klinkt het nog meer als sixtiespop (Beatles, Byrds) met wat meer samenzang en komt er ook meer melancholie in de songs sluipen. Wie houdt van Blur en Oasis moet dit album ook eens beluisteren.

Teenage Fanclub gaat hier meer op de akoestische toer maar anderzijds zijn de songs rijker en avontuurlijker gearrangeerd met soms violen en synths die perfect in het totaalgeluid zijn geïntegreerd. Naast Beatles en Byrds doet dit album mij bij momenten ook denken aan The Eagles door de perfecte meerstemmige zang en licht country tintje in enkele songs. Maar weer staan hier hemelsmooie songs die je meer waardeert per luisterbeurt, dit behoort absoluut tot het beste wat de Britpop in de jaren '90 heeft gebracht.

Ammonia Avenue, een conceptalbum over de verhouding mens/industrie is net als de voorganger Eye in the Sky erg succesvol mede dankzij de uitstekende hitsingle Don't Answer Me. Maar er staan nog meer prachtige nummers op dit album zoals You Don't Believe, Pipeline en vooral de titeltrack. Het thema is goed uitgewerkt, echt zwakke songs staan er niet tussen (enkel One Good Reason en Dancing on a High Wire beklijven minder) en de productie is wederom vlekkeloos, op en top verzorgd. De andere kant van de medaille is echter dat de muziek hierdoor wat te klinisch klinkt en weinig verrassingen meer biedt.

Het zwakste album van Alan Parsons Project. De richting die APP insloeg (AOR) om de Amerikaanse markt te veroveren trek ik niet en de productie (typisch die tijd) met overheersende synths en syndrums is heden ten dagen te steriel en te kil. Het songmateriaal is ook ondermaats voor APP, In the Real World bv. is een te doorsnee AOR-nummer. Enkel Limelight (vooral dankzij de zang) en in mindere mate Beaujolais en Chinese Whispers kunnen nog op mijn goedkeuring rekenen, de rest is matig tot zwak en vaak vervelend.

Hun albums t.e.m. Ammonia Avenue vind ik allemaal sterk (buiten het wat mindere Eve), Vulture Culture is een teleurstelling die nog verder wordt doorgetrokken in Stereotomy. Het is duidelijk dat de inspiratie op was.

De nummers apart besproken :

1. It Won't Be Long (2:13)
Het rockt, yeah, het is erg plezierig! Prima opener, zeer goed gezongen en gespeeld met de gepaste gitaarrifs.

2. All I've Got to Do (2:04)
Een breekbaar en pakkend nummer, erg emotioneel gezongen door John Lennon.

3. All My Loving (2:09)
Wederom een pakkend nummer, het is vooral die rinkelende gitaar dat het hem doet, the Beatles weten hun nummers steeds in de gepaste vorm te gieten.

4. Don't Bother Me (2:29)
Het allereerste Harrison-compositie en sterk begin, het nummer krijgt een cynische en vrij sombere ondertoon.

5. Little Child (1:48)
Erg kort en vrij simpel maar ook erg vrolijk en opzwepend nummer mede vanwege de mondharmonica.

6. Till There Was You (2:16)
Een honingzoet nummer dat volledig aan de hand van McCartney is, maar hij komt hier goed mee weg door de sobere instrumentatie en de juiste zang.

7. Please Mr. Postman (2:36)
Een vrolijker nummer is haast niet denkbaar, de rauwe (samen)zang doet het hier helemaal!

8. Roll over Beethoven (2:47)
Gecoverd op initiatief van John Lennon die een fervente Chuck Berry-fan is. The Beatles klinken hier erg energiek en enthousiast.

9. Hold Me Tight (2:32)
Het minste nummer op dit album ondanks het goede ritme, het komt mij wat niemendallerig over en de zang komt ditmaal niet helemaal uit de verf.

10. You've Really Got a Hold on Me (3:02)
Oorspronkelijk een nummer van Smokey Robinson. Het trage en weemoedige nummer past erg goed bij John Lennon die het ook prima uitvoert met respect voor het origineel.

11. I Wanne Be Your Man (1:58)
Nu krijgen wij weer een opzwepend en energiek nummer, ik prefereer deze versie boven die van the Stones. Het is een ongeschreven wet dat Ringo Starr op elk album een nummer moet inzingen maar hij krijgt hier vocaal veel ondersteuning van de andere Beatles-leden.

12. Devil in Her Heart (2:27)
Dit nummer vind ik niet bijzonder, het is wel goed uitgevoerd met veel enthousiasme.

13. Not a Second Time (2:08)
Een sterk en typisch Lennon-nummer, dat hoor je meteen. De Lennon-nummers klinken zowel tekstueel als melodisch heel wat bitterder dan de McCartney-composities.

14. Money (That's What I Want) (2:47)
Als gepaste afsluiter een rauw, vrolijk en energiek nummer, de tekst moet je niet te letterlijk opvatten.

John Lennon heeft duidelijk de grootste inbreng in dit tweede Beatles-album die het vooral moet hebben van het enthousiasme, de rauwe emoties en natuurlijk de pakkende melodieën. Niet alle nummers zijn top en er staan nog een aantal covers, maar globaal vind ik het om eerder genoemde redenen toch 4,5* waard.

1. 5D (Fifth Dimension) (2:33)
Sterke opener met een vrij simpele maar aanstekelijke melodie, het klinkt folky met een licht psychedelisch tintje vanwege de (rickenbacker) gitaarsound.

2. Wild Mountain Thyme (2:30)
Erg sfeervol en romantisch nummer mede vanwege de gepaste violen, erg mooi met prima samenzang.

3. Mr. Spaceman (2:09)
Een luchtig en aanstekelijk rocknummertje met een leuke tekst, prima samenzang en aparte gitaarsolo.

4. I See You (2:38)
Dit nummer klinkt wat somberder dan de vorige nummers, met een wat chaotisch klinkend maar erg knappe gitaarbegeleiding dat weer psychedelisch getint is.

5. What's Happening?!?! (2:35)
Ook dit nummer is voorzien van een aparte, wat psychedelisch getinte gitaarsound. Verder weet het mij iets minder te boeien dan voorgaande nummers.

6. I Come and Stand at Every Door (3:03)
Een wat meer traditionele folky popsong dat ondanks de eenvoud goed is opgebouwd.

7. Eight Miles High (3:34)
Magistraal nummer met aparte psychedelische, licht jazzy getinte gitaarsound en ook prachtige zangharmonieën, schitterend opgebouwd, het beste nummer op dit album.

8. Hey Joe (2:17)
Deze versie is zeker niet onaardig maar wat gewoontjes, toch als je het vergelijkt met de versies van Jimi Hendrix en zelfs Willy Deville die daar een heel eigen draai aan geven.

9. Captain Soul (2:53)
Een instrumentaal nummer ditmaal dat meer bluesy getint is met mondharmonica.

10. John Riley (2:57)
Dit vind ik ook één van de beste nummers hierop vanwege de herfstachtige sfeer die het uitstraalt en de samenzang.

11. 2-4-2 Fox Trot (The Lear Jet Song) (2:12)
Dit nummer moet het vooral hebben van de (wel originele) geluidseffecten, melodisch vind ik het ondermaats.

12. Why [Single Version] * (3:02)
Waarom werd dit nummer hier niet eerder opgenomen? Ik vind het een prima song dat niet moet onderdoen voor de meeste nummers hierboven en ook de gitaarsound hier is magistraal.

13. I Know My Rider (I Know You Rider) * (2:46)
Ook dit vind ik een uitstekend nummer, sfeervol en psychedelisch getint, klasse gewoon.

14. Psychodrama City * (3:26)
Het eerste minuut en 20 sec is instrumentaal, dan pas komt de zang er ook bij. Dit nummer is vrij experimenteel en neigt meer naar jazz.

15. Eight Miles High [RCA Version] * (3:22)
Zoals vermeld de alternatieve of demo-versie dat uiteindelijk niet veel verschilt van de definitieve versie.

16. Why [RCA Version] * (2:43)
Ook dit nummer verschilt niet zoveel van de versie op 12.

17.John Riley [Instrumental Version] * (16:53)
Ik hoor liever de gezongen versie maar dit is wel interessant omdat je hier goed hoort hoe inventief the Byrds wel zijn met hun gitaarspel.

Dan volgt er nog een interview over de instandkoming van het album.

Conclusie : op dit album verrijken the Byrds hun specifieke sound op zeer geslaagde wijze met psychedelica. Bovendien is de geluidskwaliteit na remastering erg goed.

Hier geef ik mijn impressie per nummer.

1. A Reflection (2:09)
Een mysterieus klinkende piano, het lijkt een voorbode dat er iets gaat gebeuren.

2. Play for Today (3:39)
Een goed uitgebalanceerd nummer dat mij erg weet te boeien vanwege de aanstekelijke melodie, het karakteristieke en ritmische gitaar, de baslijn en de subtiele toevoeging van de synthesizer.

3. Secrets (3:19)
Ook dit is een even aanstekelijk als melancholiek en donker nummer dat drijft op bas en gitaar met hier een zuchtende Robert Smith.

4. In Your House (4:06)
Een wat langzamer nummer met doffe drum en heldere gitaarsound waarbij de synthesizer en later de stem van Robert Smith komt aanzetten. Erg sfeervol en dromerig.

5. Three (2:36)
Een piano-nummer waarbij op de achtergrond een fluisterstem te horen is. Het heeft iets onheilspellends in zich.

6. The Final Sound (0:52)
Een sfeervol instrumentaal tussendoortje dat wel abrupt stopt.

7. A Forest (5:55)
Dit is het hoogtepunt van dit album en de ultieme Cure-song. Fascinerend nummer vanwege het unieke ritme vooral door de baslijn, de zang en gitaar van Smith en vooral de intense (mysterieuze) sfeer dat het nummer uitstraalt, je waant bij het horen van dit nummer echt in een donker bos. Bijzonder knap dat the Cure met een minimum aan middelen een maximum aan sfeer weet te creëren. Dit nummer kan nooit maar ook nooit stuk voor mij.

8. M (3:03)
Een vrij luchtig en catchy nummer met heerlijke gitaarsound, zeker op het einde van dit nummer.

9. At Night (5:54)
Een donker en zelfs wat grimmig klinkend nummer met die karakteristieke doffe drums, hier klinkt de invloed van Joy Division door.

10. Seventeen Seconds (4:01)
Uitstekende afsluiter (ik heb de versie zonder bonustracks) van dit album, vrij ingetogen, romantisch en melancholiek.

Dit is een erg sfeervol album dat ideaal is om het op een late avond te draaien. Sober maar effectief geïnstrumenteerd zonder overbodige franjes, the Cure heeft hier een zeer eigen sound tot volle ontwikkeling gebracht dat even romantisch en aanstekelijk als melancholiek klinkt. A Forest is het majestueuze hoogtepunt op dit album maar de overige songs zijn eveneens zeer sterk. Derhalve ken ik de volle 5* toe.

Dit Kinks-album verkocht destijds matig en werd ondergesneeuwd door Tommy van the Who. Ik heb enkele luisterbeurten nodig gehad om dit Kinks-album te doorgronden maar uiteindelijk vind ik een prachtig conceptalbum over een Britse immigrant in Australië die met weemoed terugkijkt maar het 'grote' victoriaanse Groot-Brittannië.

Een band die ik was vergeten maar (door MuMe) dit album onlangs aangeschaft. Je zou door de productie helemaal niet denken dat dit album in 1984 is uitgebracht. Het lijkt aan te sluiten bij de punk in de jaren '70 maar lijkt ook een voorbode van de grunge in de jaren '90. Doordat dit album niet aansloot bij de trends die tijd (het klinkt allesbehalve eighties) is dit enkel opgemerkt door een selecte groep.

30 jaar na uitgave klinkt dit album frisser en tijdlozer dan de meeste andere Amerikaanse albums in die tijd. Energiek en vitaal ook en naast punky songs kunnen The Replacements ook degelijke ballads brengen. Vrij simpele maar toch wel pakkende songs. Geen meesterwerk maar een sterk album in zijn geheel. Ik bezit overigens de versie met bonusnummers.

Lang geleden nog op LP gehad maar nu terug gekocht op CD (met bonustracks). Het klinkt ruig en energiek maar The Stranglers hadden muzikaal meer te bieden dan de meeste andere punkbands wat blijkt uit dit album dat naar punkmaatstaven muzikaal rijk is met orgel en synths. Destijds een sensatie maar dit album heeft nog niets aan kracht en frisheid ingeboet. Something Better Change en No More Heroes zijn terechte klassiekers geworden.
Naast dit album bezit ik nog een compilatiedubbelaar met al hun hits (Decades Apart). Wellicht zal ik nog andere albums van Stranglers aanschaffen maar dan in hun latere (postpunk)periode, ik denk in eerste instantie aan The Meninblack.

Hier geef ik mijn luisterervaring per nummer :

1. Sunday Morning (2:56)
Bijzonder sfeervol en charmant nummer vooral vanwege de arrangementen en dat klokkenspel, het nummer doet mij denken aan een nevelige morgen waarbij de zon te voorschijn komt.

2. I'm Waiting for the Man (4:39)
Het is de geniale gitaarrif en het ritme dat het hem doet en natuurlijk ook de tekst (over drugdealen), een klassieker gewoon.

3. Femme Fatale (2:38)
Een eenvoudig maar erg pakkend nummer en de niet helemaal zuivere zang van Nico met achtergrondkoortjes past daar goed bij.

4. Venus in Furs (5:12)
Een fascinerend nummer vanwege de sfeer die het oproept mede vanwege de gitaarsound en die schijnbaar valse viool. dEUS heeft daar duidelijk de mosterd vandaan gehaald (Suds & Soda).

5. Run Run Run (4:22)
Ook weer een geweldig nummer met fantastische gitaarsolo, alleen mochten de drums iets meer op de voorgrond.

6. All Tomorrow's Parties (6:00)
Een wat mysterieus klinkend folkachtig nummer met de bezwerende stem van Nico, prachtig gewoonweg.

7. Heroin (7:12)
Een heel apart nummer met tempowisselingen dat meerdere beluisteringen vergt, maar het is tenslotte geniaal in elkaar gestoken.

8. There She Goes Again (2:41)
Het vrolijkste nummer op dit album, die achtergrondkoortjes vind ik hemels.

9. I'll Be Your Mirror (2:14)
Nu terug een rustig nummer met Nico, ik vind het erg charmant.

10. The Black Angel's Death Song (3:11)
Het klinkt wat chaotisch met krassende violen en dat vind ik het minste nummer op dit album, maar de tekst vind ik wel boeiend.

11. European Son (7:46)
Na een minuut hoor je brekend glas en dan krijg je gitaarjams te horen met soms piepende geluiden, dit op het eerste gehoor chaotisch nummer is ook weer een kwestie van wennen. Prima afsluiter.

Globaal vind ik dat een bijzonder boeiend en facinerend album. Geluidstechnisch en productioneel staat het niet op punt, maar vanwege de originaliteit en de intense sfeer verdient het toch de volle 5*.