1. Radio Song (4:15)
met KRS One
Een frisse en zeer geslaagde combinatie van rock en rap, de rinkelende gitaar maakt het nummer compleet en het refrein staat als een huis.

2. Losing My Religion (4:28)
Een nummer waarvan ik nooit genoeg kan krijgen. Hemels, die melodie, die zang, de tekst, die gitaren en violen, ik kan geen betere popsong bedenken.

3. Low (4:56)
Een ingetogen en weemoedig nummer dat schitterend is opgebouwd, Michael Stipe zingt hier opmerkelijk laag, de sfeer is donker en zelfs grimmig mede door de gitaarsound.

4. Near Wild Heaven (3:19)
Nu terug een opgewekt en aanstekelijk nummer met prachtige stemmen en samenzang en gepaste heldere gitaar- en pianobegeleiding.

5. Endgame (3:50)
Een origineel en rustig nummer waarin enkel geneuried wordt. Het heeft een zomerse en landelijke sfeer.

6. Shiny Happy People (3:46)
met Kate Pierson
Een vrolijk tongue-in-cheek nummer (moet kunnen), natuurlijk niet serieus bedoeld (muziek moet niet per definitie serieus klinken) maar wel geslaagd en Kate Pierson (van de maffe B-52's) vind ik hier goed bij passen. Bovendien vind ik de intro geweldig.

7. Belong (4:06)
Een apart nummer met een zeer sterke parlando-tekst, de baslijn en rinkelende gitaarsound vind ik prachtig klinken.

8. Half a World Away (3:28)
Een folkgetint nummer met mandoline en orgel, vrij simpel maar erg origineel en sfeervol.

9. Texarkana (3:40)
Dit klinkt als R.E.M. in de beginperiode. Weer een pakkende melodie, prima zang en gitaren, alles klopt gewoon in dit nummer.

10. Country Feedback (4:09)
Schit-te-rend nummer, licht country getint en de sfeer is intens door de orgel en de galmende, wat grimmige gitaarsound en Michael Stipe zingt hier met veel overgave.

11. Me in Honey (4:06)
met Kate Pierson
Dit nummer is voorzien van een catchy gitaarsound, de zang van beiden is hier schitterend. Een sterke afsluiter.

Dit album is gekenmerkt door zowel aanstekelijke popsongs als originele en sfeervolle arrangementen en een heldere productie. Vocaal is dit gewoon top. Opvolger "Automatic For The People" vormt meer een geheel en beschouw ik ook als een meesterwerk, "Out of Time" bevat (volgens mij) dan weer de beste R.E.M.-songs (tracks 2, 3 en 10). Er staat hier gewoonweg geen zwakke song op dit album dat bovendien veel afwisseling biedt met een scala van stijlen (rock, folk, zelfs rap) en daarom verdient dit album niet minder dan de volle 5*.

Een album waar je de tijd voor moet nemen maar uiteindelijk is het een erg knap opgezet album. Een beetje te vergelijken met The Wall, moest dit onder de naam Pink Floyd zijn uitgebracht was het een groot succes geweest. Vooral tekstueel erg sterk, sfeervol, soms ook theatraal. Opmerkelijk is ook de buitengewoon goede productie en geluidskwaliteit zonder te klinisch over te komen, het lijkt alsof het live gespeeld wordt.

Dit album na herbeluistering nummer per nummer beoordeeld:

1.Undercover (Of the Night) (4:33)
Hun beste nummer op dit album door het ritme en de tekst al kan het niet tippen aan hun vroegere werk en het is vooral de controversiële clip die bijblijft. Het is mij te overgeproduceerd en minder spontaan.
Cijfer: 7

2.She Was Hot (4:42)
Dit vind ik gewoon een banaal rocknummer, ongeïnspireerd waarbij de rauwheid het vooral van de schreeuwzang van Mick Jagger moet komen.
Cijfer: 4,5

3.Tie You Up (The Pain of Love) (4:16)
Een meer bluesy Stones maar mist datgene wat een Stones-nummer onvergetelijk maakt zoals een sterke melodie, gitaar- of pianosolo.
Cijfer: 5,5

4.Wanne Hold You (3:16)
Het dieptepunt op dit album, een nietszeggend rocknummer waarbij de stem van Keith Richard niet in past, hij is meer thuis in ingetogen nummers.
Cijfer: 3,5

5.Feel on Baby (5:08)
Een reggae-nummer dat op de vlakte blijft en ook wat langdradig is al zingt Mick Jagger het wel in met de nodige passie, er mocht een beetje meer pit in.
Cijfer: 5

6.Too Much Blood (6:15)
Eén van de betere Stones-songs hier door het funky ritme, de blazers, de tekst en ook hier de gitaarbegeleiding, al klinkt het a-typisch Stones. Duurt wel wat te lang.
Cijfer: 6,5

7.Pretty Beat Up (4:05)
Daar heb ik nooit veel aan gevonden, een nummer dat monotoon voortdreint waarbij de titel steeds herhaald wordt. Alleen die sax is het vermelden waard.
Cijfer: 4

8.Too Tough (3:51)
Dit is meer Stones te voeten uit maar lijkt ook erg op sterkere She's so Cold door het ritme en gitaarrif.
Cijfer: 6

9.All the Way Down (3:14)
Dit mag er ook zijn maar ook hier heb ik een déja-vu-gevoel. Redelijk maar niet opzienbarend Stones-nummer, moet het teveel van het meezingrefrein hebben.
Cijfer: 6

10.It Must Be Hell (5:04)
Ook hier wil ik een voldoende voor geven al is de riff opzichtig gejat van Soul Survivor. Rolling Stones herhalen zichzelf al te vaak op dit album en de nummers zijn ook te lang uitgesmeerd.
Cijfer: 6