menu

Hier kun je zien welke berichten Strangeways als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Harold Budd - The White Arcades (1988)

5,0
Altijd al mijn persoonlijke favoriet van de beste man geweest. Daar waar ik La Bella Vista (Harold unplugged) als oorstrelend rustgevend ervaar en Avalon Sutra bij vlagen hypnotiserend vind, ademt ook dit album een geheel eigen sfeer; ik zou het als "kosmisch" kunnen omschrijven. Je kunt het natuurlijk als achtergrondmuziek bij het werk opzetten, maar je ervaart The White Arcades, net als Apollo van Brian Eno, pas werkelijk als je in een volledig verdonkerde kamer, starend naar het plafond, de mysterieuze klanken op je in laat werken. Een nummer als Balthus Bemused by Color bijvoorbeeld, zo prachtig subtiel opgebouwd... Maar er zit ook een zekere spanningsboog in het album; met name het middenstuk, gecentreerd rond Algebra of Darkness, is ineens een stuk duisterder, vergelijkbaar met het middenstuk van The Pearl uit 1984. Om vervolgens, met de korte sluitstukken Coyote en het dromerige The Kiss, weer helemaal op te bloeien. The White Arcades is een album dat tijd en aandacht nodig heeft, maar er uiteindelijk ontzettend veel voldoening voor terug geeft. 5 sterren.

Hooverphonic - Jackie Cane (2002)

Alternatieve titel: Hooverphonic Presents Jackie Cane

3,5
Ik heb dit altijd als hun minste album bestempeld. Nu wil ik dat toch enigszins nuanceren. Mijn grootste probleem met HPJC is de complete omslag na het vierde nummer. Sometimes, One, Human Interest en Nirvana Blue zijn typische Hooverphonic liedjes die ook op The Magnificent Tree hadden kunnen staan; melodieus en prettig in het gehoor liggend. Hierna wordt het echter te wisselvallig om van een geslaagd project te kunnen spreken. Hoe een bijna irritant opgewekt niemendalletje als The World Is Mine aan 13 voorkeurstemmen is gekomen is mij een raadsel. Een groter contrast met de resterende tracks is moeilijk denkbaar, hier wordt de instorting van Jackie Cane (en haar uiteindelijke zelfmoord) met de nodige zwaarmoedigheid en pathos uit de doeken gedaan. Nummers als Jackie's Delirium, Day After Day en Opium vind ik ronduit zwak. Sad Song, Shampoo en Others Delight halen daarentegen wel een acceptabel niveau, hoewel ze kwalitatief zeker niet even sterk als de albumopeners zijn. De afsluitende drieluik doet me altijd onwillekeurig denken aan Dog Man Star van Suede; de in elkaar verglijdende Opium en The Last Supper leunen op piano, viool en bijna griezelig te noemen synthesizerklanken en zijn doordrongen van een sinistere emotionaliteit, waarna in The Kiss weer enige berusting doorklinkt en vrede met het lot van Jackie. HPJC is absoluut een buitenbeentje in het oeuvre van Hooverphonic. Het is geen uitzonderlijk goed (concept)album, maar wel gedurfd, en op basis van de goede momenten vind ik een 3,5* uiteindelijk toch gerechtvaardigd.