Ik heb me jarenlang verkeken op deze cd. De muziek van de Twins was natuurlijk al behoorlijk geëvolueerd door de jaren heen, van de inktzwarte post-punk van Garlands tot de opgewekte droompop van Heaven or Las Vegas, maar in eerste instantie vond ik ze hier een stap te ver in de verkeerde richting gegaan; Four-Calender Café leek wel een kerstcadeau van de Evangelische omroep. Een 3,5* scheen het hoogst haalbare. Ik zat er naast...

Je moet waarschijnlijk wel de juiste gemoedstoestand hebben, want FCC volgt haar eigen tempo en lijkt zich weinig van catchy hitsingles eisende platenbonzen aan te trekken; kalmerender dat dit kan muziek moeilijk worden. Alleen Summerhead, dat met een venijnige gitaar met de deur in huis valt, en in mindere mate Bluebeard en Squeeze-Wax, doorbreken de etherische sluimer. Geen enkel nummer slaat de plank mis, ook zeker niet de nummers die vooralsnog geen voorkeurstemmen hebben gekregen, zoals Evangeline en Oil of Angels.

Ondanks de koerswijziging zijn er toch bindingen met eerder werk waarneembaar; Essence had zo op Victorialand kunnen staan en het vrolijke, up-tempo Bluebeard op Heaven or Las Vegas. Pur is een afsluiter in de stijl van Ooze Out and Away Onehow van The Moon and the Melodies (of Donimo op Treasure); een langzame opbouw waarna op 2 minuut en 40 seconden een heerlijk uitwaaierende gitaar inbreekt. De Cocteau Twins verstonden sowieso de kunst om het einde van liedjes iets extra's mee te geven, hoor bijvoorbeeld ook de laatste minuut van My Truth.

Fijn dat ik dit album in de herkansing heb gegooid, ik krijg meteen zin om me de komende weken weer eens in het oeuvre van deze geweldige groep te gaan verdiepen.

Dat komt ook doordat Four Calender Café en Milk & Kisses bij Fontana verschenen en 4AD dus niet de rechten heeft op de laatste 3 door jou genoemde nummers.

Ik beschouw dit niet als de definitieve Cocteau Twins collectie, maar de 2,5* en 3,0* die sommige liefhebbers hiervoor geven vind ik te karig toebedeeld; Pearly-Dewdrops' Drops, Aikea-Guinea en Lazy Calm alleen al tillen dit naar een hoger level. Bij bepaalde keuzes zet ik echter mijn vraagtekens. In plaats van Cico Buff, Pandora en My Love Paramour zou ik gekozen hebben voor Blue Bell Knoll, Ivo en Musette and Drums. Fifty-Fifty Clown had achterwege gelaten kunnen worden, aangezien Heaven or Las Vegas al met 2 prima nummers vertegenwoordigd is. Kiezen van het album Garlands is moeilijker. Bij de aardsdonkere sfeerplaat Garlands is, net als bij Pornography van The Cure, het geheel groter dan de som der delen. Op grond van populariteit zouden Shallow Then Halo of The Hollow Men wellicht recht hebben op een plekje, maar persoonlijk lijkt Blind Dumb Deaf of eventueel Wax and Wane me een geschiktere keuze voor een verzamelaar. Pale Clouded White en Watchlar vind ik kwalitatief te licht. Blijft over de categorie nummers die niet op reguliere studio-albums zijn verschenen maar wel in aanmerking komen: Pink Orange Red, Orange Appled, Crushed, From The Flagstones, The Great Fritillary, Millimillenary. Hiervan zou ik er niet te veel kiezen, om de nadruk toch meer op bekender werk te laten liggen. Mijn voorkeur gaat dan uit naar Orange Appled, een bondig intermezzo met een uitbundig, opbeurend refrein. Ik kom tot de volgende tracklist:

1. Blind Dumb Deaf (evt. Wax and Wane)
2. Sugar Hiccup
3. Musette and Drums
4. Pearly-Dewdrops' Drops
5. Ivo
6. Lorelei
7. Aikea-Guinea
8. Lazy Calm
9. The Thinner the Air
10. Orange Appled
11. Blue Bell Knoll
12. Carolyn's Fingers
13. Iceblink Luck
14. Heaven or Las Vegas

Als de rechten op de latere nummers ook verkregen kunnen worden, zou je het in elk geval moeten aanvullen met:

15. Bluebeard
16. Seekers Who Are Lovers

Persoonlijk zou ik graag mijn eigen favorieten Blood Bitch, Beatrix, Rilkean Heart en Ella Megalast Burls Forever op een verzamelaar terug zien, maar de populariteit hiervan is helaas toch iets te gering om dit te rechtvaardigen.