menu

Hier kun je zien welke berichten Strangeways als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

The Cure - Seventeen Seconds (1980)

5,0
orbit schreef:
Ik vind In Your House of M zelfs beter dan A Forest inmiddels.. maar dat heb je al snel bij mensen die een band van binnen en buiten kennen en liefhebben. Ik snap best dat de oppervlakkige luisteraar A Forest beter vind, meesterlijke bashook natuurlijk ook!

Nou, ik heb alles van The Cure ook al honderden keren beluisterd de afgelopen 22 jaar en voor mij blijft A Forest toch echt het beste nummer dat Smith ooit geschreven heeft (voor One Hundred Years en All Cats Are Grey).

The Cure - Wish (1992)

5,0
Veel missers? Ik vind dit een goed uitgebalanceerde plaat, de laatste magistrale cd van The Cure. De zwaarmoedigheid wordt halverwege gebroken door een luchtig middenstuk. Misschien dat Doing the Unstuck en Friday I'm in Love niet je ding zijn, maar het zijn kwalitatief sterke popliedjes, happy Cure zoals ook te vinden op Japanese Whispers, The Head on the Door en Kiss Me Kiss Me Kiss Me. De eerste vier nummers en de afsluiter zijn briljant, de rest goed tot zeer goed, en het geheel vind ik nog altijd 5 sterren waardig. Topalbum!

The Horrors - Luminous (2014)

4,0
I See You klinkt alvast fantastisch. Die laatste 2 minuten zijn hemels en hadden zo op M B V van My Bloody Valentine kunnen staan.

The Residents - Intruders (2018)

4,5
Wauw, wat een fantastisch album van the Residents! Ik had dit niet verwacht, na het afscheid van "primary composer" Hardy Fox, die na het vroege vertrek van Jay Clem en John Kennedy al decennia lang samen met zanger Homer Flynn het hart van de groep vormde, maar die wegens zeer ernstige gezondheidsproblemen inmiddels is gestopt met componeren, zowel voor the Residents als solo. De laatste release, the Ghost of Hope, had een interessant concept en was muzikaal vrij goed, maar deze nieuwe haalt naar mijn mening gewoon het niveau van Tweedles, mijn persoonlijke favoriet. Door de inbreng van oudgedienden Nolan Cook, Eric Drew Feldman, Carla Fabrizio en Laurie Hall wordt het vertrek van meesterbrein Fox opgevangen. 11 topnummers, geen zwak moment, met als hoogtepunt Good Vibes. Grappig overigens dat de tekst van Still Needy identiek is aan die van Neediness van het album Demons Dance Alone uit 2002. Hopelijk spelen ze veel van Intruders bij hun concert in Eindhoven volgend jaar. Ik zit in elk geval weer op de eerste rij

The Residents - Tweedles (2006)

5,0
Presenting the great… Tweedles! Is het mogelijk een interessant concept-album te maken over een sexueel gefrustreerde, clowneske vampier met een verstoord gevoelsleven? Kennelijk wel, want Tweedles is samen met Wormwood en Demons Dance Alone het beste en meest fascinerende album van The Residents sinds 1990. Voor het merendeel geen liedjes in de gangbare zin van het woord; we krijgen duistere geluidscollages voorgeschoteld, waarbij melodie ondergeschikt is aan sfeer. Ugly beauty, een stokpaardje van de anonieme vrienden. Stop Signs is daar aan mooi voorbeeld van, eerst sinister en meeslepend, tegen welke achtergrond de verteller zijn verhaal doet, later ritmisch op het agressieve af. Veel overgangen op dit album. Veel ideeën. Opnames van straatzangers, kerkklokken, een reizend circus, omroepen op een vliegveld. Zelfs het filmorkest van Boekarest doet mee. De vertellende stijl kennen we nog van God in 3 Persons, het is een stijl die The Residents het afgelopen decennium veelvuldig hebben gehanteerd. Ik vind het prima, want de donkere, intrigerende stem van de zanger (Homer Flynn?) leent zich er prima voor. Enkele andere favoriete nummers zijn de opener Dreams, Shame on Me (waarin de hoofdpersoon zijn grote geheim verklapt) en de luchtige afsluiter Susie Smiles. 5*

The The - Hyena (2015)

4,0
Ja, absoluut een fijne soundtrack. Bij vlagen duister en dreigend en daarmee prima passend bij de grimmige film van broer Gerard Johnson over vrouwenhandel en de Albanese maffia in (westelijk) Londen. Voor de gelegenheid gebruikte Matt Johnson oude analoge apparatuur, waaronder Mini Moog en Roland sythesizers. Deze soundtrack is daardoor meer electronisch dan zijn voorgangers. Dit zorgt voor een jaren 80 sfeertje in de drie-eenheid Blondes Before Bedtime, Blue Eyes en Fear Porn. Andere tracks die zeker het vermelden waard zijn, zijn The Invisible City (raid), Take Me Away From All This en Everybody Wants To Go To Heaven (but nobody wants to die).

The The - Mind Bomb (1989)

5,0
Een episch album over liefde, geloof en moraal. En wat voor een! De eerste drie nummers handelen expliciet over religie, de gevaren van absolute macht en blinde gehoorzaamheid. Verwacht geen suikerzoete relipop, de muziek is onheilspellend, de teksten hard en cynisch. Zeker een track als Armageddon Days Are Here (Again) deed destijds veel stof opwaaien met lyrics als "God didn't build himself that throne / God doesn't live in Israel or Rome / God doesn't belong to the 'yankee dollar' / God doesn't plant the bombs for Hezbollah." De laatste drie nummers zijn zo mogelijk nog beter en behoren tot het allerbeste wat Matt Johnson ooit heeft geschreven, met als uitschieter het perfect opgebouwde, samen met gitarist Johnny Marr (!) gecomponeerde Gravitate To Me. Beyond Love sluit de CD vervolgens af in stijl, een openhartig stuk over het verlangen naar een hogere liefde om de aardse problemen te ontstijgen: "Beyond the grasp of lust / Beyond the need for trust / Beyond the gaze of the sick & the lame / Beyond the stench of human pain." Pijnlijk mooi in zijn eerlijkheid. Het luisteren naar Mind Bomb is een onvergetelijke ervaring. (R.H. 2003)