Waar hoor jij beats dan, in het titelnummer? Ligt natuurlijk aan wat je er onder definieert, maar voor mij is dit een beatloos album. En dat getuigt van zelfvertrouwen bij de artiest. Ik vind het razend knap dat hij met zulke ijle klanken en hier en daar wat strijkers drie kwartier aan muziek creëert die ook na vele beluisteringen interessant blijft. Alsof je een heel atelier tot je beschikking hebt en dan met één penseel en drie kleuren een impressionistisch meesterstuk schildert. Persoonlijke favorieten: In the Ballroom, As Pale as a Pearl.

Sinds de cd-release in 2006 heeft Dropsonde me 3 jaar lang proberen te overtuigen van haar genialiteit. Nu ben ik dan eindelijk gezwicht. Het laatste halve sterretje erbij en een plek in mijn top 10, waarmee het mijn andere favoriet van Geir Jenssen, "Cirque" uit 2000, vooralsnog de loef afsteekt.

Een dropsonde is een (weer)meetinstrument dat vanuit een vliegtuig met een ballon of parachute wordt neergelaten. Bij het beluisteren van Biosphere's muziek heb je soms het gevoel zelf aan zo'n ballon te hangen en hoog door de donkere hemel te zweven, in de ruimte waar emotie geen betekenis heeft. Het begint al met opener Dissolving Clouds; 3 wollige, diffuse tonen in een wisselend patroon, met op de achtergrond wat klinkt als het ruisen van wind of gas. Typisch Biosphere om zo extreem minimaal en ongehaast van start te laten gaan, net als met de kustgeluiden van As the Sun Kissed the Horizon op Substrata.

Met Birds Fly... komen we bij het eerste uptempo nummer. Titan schreef dat het iets ruigere karakter te wijten is aan swingjazzinvloeden. Ik zou zelf de uitdrukking "te danken aan"gebruiken. Ik heb weinig met het genre jazz, maar dat subtiele getingel op bekkens, als een metalen precisiebombardement in een onregelmatige maatsoort, is een gouden vondst. Het heeft een hypnotiserend effect. In Triple Time profiteert daar eveneens van. Ook het jachtige Sherbrooke en Daphnis 26 met zijn mechanische blaas/zuiggeluiden zorgen voor enige structuur tussen nummers als Warmed by the Drift, From a Solid to a Liquid en Arafura, die veel meer als de Biosphere op Shenzhou klinken; broeierige, beatloze ambient begeleid door een aanhoudend gezoem en geknisper.

Bij het album Draft 7.30 van Autechre schreef Tuktak zo mooi dat het op geen enkel menselijk sentiment inwerkt. Dat gevoel krijg ik hier ook soms bij. Het is afstandelijk, maar kennelijk spreekt dat me enorm aan. De afsluiter People Are Friends bijvoorbeeld, bevreemdend en tegelijkertijd rustgevend; een diepe drone met hogere tonen die als sneeuwvlokken lijken te dwarrelen, zich aan elkaar vastklampen en weer verder waaien.

De muziek van Biosphere is niet voor iedereen weggelegd. Velen zullen het te monotoon vinden en dat is begrijpelijk. De variatie zit vaker in de achterliggende synth waves dan in het ritme, zo ook bij een van mijn andere favoriete tracks: Fall In Fall Out. Luister dit album eens als je 's avonds laat over een verlaten snelweg door de duisternis scheurt, misschien ervaar je het dan zoals ik dat doe, als een spannend, modern meesterwerk dat je geleidelijk weet in te pakken; een album dat wederom (Geir Jenssen heeft er patent op) natuurlijk lijkt te zijn ontstaan in plaats van dat het door een mens is bedacht.

Overigens is ook de layout van vaste fotograaf/ontwerper Jon Wozencroft weer beeldschoon! En dan bedoel ik de in 2006 verschenen CD versie van Dropsonde, niet de LP met de wolken op de cover.

5*

Ben het er zeker niet mee eens dat de rest van het album zoveel minder zou zijn dan de opener. Beste nummer vind ik Combination Rock, maar ook het leuke Dracula You Broke My Heart draai ik momenteel grijs.
Wist overigens niet dat de bandnaam ontleend was aan de tekst "black iron skyline" van The The's Twilight of a Champion. Nu vind ik ze alleen nog maar leuker.