menu

Hier kun je zien welke berichten Strangeways als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dave Matthews & Tim Reynolds - Live at Radio City Music Hall (2007)

4,0
Mijn voorkeur gaat nog altijd uit naar Live at Luther College, ook omdat de nadruk daar veel meer op het eerste DMB album lag, maar deze is ook uitstekend. Met een 5-tal nummers die niet door Matthews geschreven zijn en 6 van zijn eerste en vooralsnog enige solo album, zijn er in elk geval genoeg wijzigingen in de setlist aangebracht. Het is wel opvallend dat Before These Crowded Streets op alle drie de cd’s van Dave en Tim nauwelijks vertegenwoordigd is, terwijl Stay, The Dreaming Tree en Spoon me toch erg geschikt lijken voor een akoestische performance.

Geluidstechnisch is dit een prachtige opname. Wel vind ik het jammer als Dave zich vocaal teveel laat gaan, zoals op het einde van Save Me. Dat hoort natuurlijk bij hem, dat scatten en koeterwaals geschreeuw, maar het staat haaks op de intimiteit die bij andere nummers gecreëerd wordt. Ook van het snerpend hoge gitaarspel van Tim Reynolds op Crush ben ik persoonlijk niet zo gecharmeerd. Maar laat ik ook meteen zeggen dat het positieve ruim overheerst: When the World Ends, Old Dirt Hill, Sister, Out of My Hands (met piano!)... Drie nummers wil ik nog even speciaal vermelden. Stay Or Leave blijkt opnieuw een ontzettend mooi opgebouwd nummer te zijn. Met name het stukje “What day is this? Besides the day you left me?” raakt me elke keer weer. En het tweeluik Some Devil – Grace is Gone is voor mij het absolute hoogtepunt van deze release. Wat een diepgang, wat een schoonheid! Ik zet dit album op 4* met kans op verhoging tot 4,5* en kijk reikhalzend uit naar Live in Vegas.

Dead Can Dance - Anastasis (2012)

4,0
dazzler schreef:
En als hij met Kiko het minst interessante nummer van de plaat (volgens mij)
als download tip voorstelt, dan is hij (volgens mij) te haastig te werk gegaan.

Daarin geef ik hem juist helemaal gelijk. Kiko is voor mij echt het prijsnummer van dit album; donker en bezwerend, met een prachtig melodieus sluitstuk dat na vijfenhalve minuut wordt ingezet.

Déanta - Whisper of a Secret (1997)

4,0
Bijna 3 jaar geleden toegevoegd en nog altijd slechts die ene stem van mij. Kennelijk is dit zelfs aan veel folkliefhebbers voorbij gegaan. Zonde, want Whisper of a Secret is zonder meer één van de betere moderne folk-albums. Déanta (je spreekt het uit als jaunt-a en het betekent zoveel als "gedaan" of "gemaakt") was een Noord-Ierse groep, opgericht door Kate en Eoghan O'Brien en later met zangers Mary Dillon als boegbeeld. Het schijnt dat ze eind 2008 weer bij elkaar zijn gekomen. Whisper of a secret uit 1997 was hun derde album op het Green Linnet label; een elegante mix van traditionals (Lone Shanakyle, The Blacksmith, Willie and Mary) en zelf geschreven instrumentals; veel vrolijke jigs en reels maar ook het ontroerende Where Are You en Waltz of the White Lilies, dat Kate voor haar eigen trouwerij schreef. Eigenlijk alleen maar goede nummers te vinden hier, van opener Two Days to Go tot afsluiter Scarta Glen Road. 4,5*