menu

Hier kun je zien welke berichten Strangeways als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Mark Knopfler - Get Lucky (2009)

5,0
Ik snap niet goed hoe iemand Get Lucky wel mooi kan vinden en Shangri-la dan weer niet. Voor mij zijn het compleet vergelijkbare albums, met kwalitatief sterke songs en een warme sound; beide 5 sterren waard. Waarom Rudiger het in eerste instantie muziek voor in het bejaardentehuis vond was mij dan ook een raadsel. Mensen die een rockende Mark Knopfler verwachtten komen van een koude kermis thuis, maar dit was precies het album waar ik zelf op hoopte en wat, na Shangri-la en Kill to Get Crimson, in de lijn der verwachting lag.

Het trapt af met Border Reiver, een up-tempo track (en daardoor zeker geen vertegenwoordiger van het gehele album) waar echoes van Done With Bonaparte en Darling Pretty in doorklinken. Dit is één van de nummers op Get Lucky, samen met Before Gas & TV en de 3 afsluiters, waar duidelijk Keltische invloeden in verwerkt zijn, met een prominente aanwezigheid van fluit, accordeon en viool. Hierna wordt er overgeschakeld naar een meer Amerikaanse sound; mijn persoonlijke favoriet Hard Shoulder met zijn ontspannen, subtiele gitaarspel en melodische zang en het bluesy You Can't Beat the House dat doet denken aan Song for Sonny Liston, maar dan minder hoekig en daardoor lekkerder in het gehoor liggend. Met Before Gas and TV heb ik van alle nummers de meeste moeite gehad. Het klinkt misschien gek omdat het hele album zo rustig is, maar het haalt met zijn bijna 6 minuten en geringe variatie toch een beetje het tempo eruit. Gelukkig heeft men hierna het korte, lieflijke Monteleone geplaatst, een eerbetoon aan de gelijknamige gitaarbouwer. Is het iemand opgevallen dat het stukje van 1:32 tot 1:41 exact lijkt overgenomen uit Heart Full of Holes?

Cleaning My Gun is recht-toe-recht-aan slow rock, in de stijl van Boom Like That. Het is nog steeds niet up-tempo te noemen maar de drums en gitaar op deze track zijn een stuk krachtiger dan op de andere. Nadat in The Car Was the One Mark's fascinatie voor (race)auto's nog eens is aangestipt, bereiken we de climax van het album; een grote troef van Get Lucky is namelijk dat het muzikaal niet inzakt naar het einde toe, integendeel! Als je de cd kunt afsluiten met toppers als Remembrance Day (waarbij het kinderkoortje totaal niet storend of opdringerig is), het meesterlijke titelnummer dat bij iedereen inmiddels wel bekend is, So Far from the Clyde en Piper to the End, dan is dat klasse. Op voorganger Kill to Get Crimson kreeg afsluiter In the Sky tot nu toe 13 voorkeurstemmen, maar kom op, Piper to the End veegt er de vloer mee aan.

Mark Knopfler - Tracker (2015)

4,0
Van mij mag hij Telegraph Road wel blijven spelen, hoor. Wat een apotheose. Ik vond het sowieso steeds beter worden naar het einde toe; de opbouw in Postcards From Paraguay, waar met de introductie van elk bandlid een instrument werd toegevoegd; het samenspel tussen John McCusker en Glenn Worf bij het Marbletown intermezzo en dan nog twee knallers als Speedway At Nazareth en Telegraph Road als afsluiting van het reguliere concert. De Privateering nummers werden ook prima gebracht; zowel Corned Beef City, Kingdom of Gold en I Used To Could rechtvaardigden absoluut hun aanwezigheid in de setlist.

Morrissey - Beethoven Was Deaf (1993)

5,0
De ultieme live cd van Morrissey, veel strakker en bruisender dan Live at Earls Court uit 2005. Je moet wel van Your Arsenal houden, want op Tomorrow na zijn alle nummers hier vertegenwoordigd. Het knappe is dat meerdere nummers, zoals Jack The Ripper, Sister I'm A Poet, He Knows I'd Love To See Him, Certain People I Know en Seasick Yet Still Docked, eigenlijk superieur zijn aan de studio-versies. Bij de laatste twee komt dat bijvoorbeeld door een toegevoegde gitaar-partij aan het eind. Ook andere momenten maken dit een live cd met meerwaarde; de teaser-intro van Ouija Board Ouija Board die uitmondt in een krachtige versie van November Spawned A Monster, of Morrissey die in We Hate It When Our Friends Become Successful de letter L zo lang rekt dat het uitzinnige publiek begint te juichen. Een zekere 4,5*

Morrissey - California Son (2019)

3,5
Ik verwachtte er niet veel van. Morrissey heeft nu eenmaal een totaal andere muzieksmaak dan ik. Op zich wel apart, want ik ben 100% compatible met zijn eigen werk. Toch had hij eerder al leuke covers (Moonriver, No One Can Hold A Candle To You, That's Entertainment) en valt het nu ook reuze mee. Persoonlijke top 5:

1. When You Close Your Eyes
2. Morning Starship (typische Moz track)
3. Don’t Interrupt The Sorrow
4. Lady Willpower
5. Wedding Bell Blues

Een aantal hiervan krijgt maar weinig liefde op MuMe. De Carly Simon cover bijvoorbeeld, loom en zweverig, met een fijne Cocteau Twins vibe, en het rustige Don't Interrupt The Sorrow. Kan ik goed hebben. It's Over, daarentegen, is echt niet mijn ding, de treurigheid van Lenny's Tune valt uit de toon en Some Say I Got Devil vind ik eerlijk gezegd een lelijke afsluiter.

De nummers afzonderlijk beoordeeld kom ik uit op een 3,5*. Meer zal het vrijwel zeker niet worden. Ik ga hem na de komende 2 weken waarschijnlijk ook niet meer vaak draaien. Maar Morrissey moet lekker doen wat hij zelf wil. Nu dit uit zijn systeem is, graag snel weer een normaal studio-album met eigen nummers.

Morrissey - I Am Not a Dog on a Chain (2020)

4,0
Opvallend, geen enkel nummer van Boz Boorer dit keer. Nu heeft Jesse Tobias eigenlijk al vanaf zijn aanstelling de nodige kritiek moeten verduren, dat hij geen waardig songschrijver voor Morrissey zou zijn, maar hiermee bewijst hij het tegendeel. De 6 door hem geschreven tracks zijn stuk voor stuk geweldig!

Morrissey - Kill Uncle (1991)

4,5
Van sommige albums kan ik het gewoon niet begrijpen dat ze niet door iedereen briljant gevonden worden. Kill Uncle is niet zo'n album... In de loop der jaren is het me steeds dierbaarder geworden, maar de kritiek erop is absoluut terecht. Het is een kort, buitenissig album en eigenlijk het enige wapenfeit uit het muzikale verstandshuwelijk tussen Morrissey en gitarist Mark Nevin. Het geven van een hoge waardering is bij deze dan ook een kwestie van gevoel; Kill Uncle heeft bij vlagen iets magisch en geeft me altijd een onverklaarbaar lente-gevoel. Als het goed is, is het ook echt ontzettend goed, zoals bij het luchtige Sing Your Life (waarvan de KROQ versie ook zeker aan te raden is), de up-tempo single Our Frank en de melancholische perfectie van Driving Your Girlfriend Home en There's A Place In Hell For Me And My Friends. Ook de nummers die daar net onder zitten, zoals (I'm) The End of the Family Line en het jazzy Asian Rut, hebben een bizarre charme over zich. En wat te denken van King Leer; vrolijke muzak die je niet met Morrissey associeert, begeleid door behoorlijk flauwe woordgrappen die je al helemaal niet met Morrissey associeert, maar mooi genesteld achter de... tja, wat is de term... staccato piano pop van Mute Witness. Het is duidelijk dat Morrissey niet trots is op het bestaan van Kill Uncle en het zal ook altijd een vreemde eend in de bijt blijven, maar ik vind het een heerlijk plaatje. Alleen Found Found Found heeft me nooit zo geboeid en had beter vervangen kunnen worden door bijvoorbeeld Pregnant For The Last Time. Als we dan toch bezig zijn had The Harsh Truth of the Camera Eye ook vervangen mogen worden door het eveneens door Nevin geschreven I Know It's Gonna Happen Someday, maar ik laat die discussie maar voor wat het is... Op mijn (Amerikaanse) uitgave van Kill Uncle staat overigens Tony the Pony als bonustrack; een vrij goed nummer, hoewel There's A Place In Hell For Me And My Friends toch een veel betere afsluiter blijft.

Morrissey - Low in High School (2017)

4,0
aERodynamIC schreef:
Op Your Arsenal vind ik het bijvoorbeeld net wat te lang gaan duren allemaal, omdat daar de luchtigheid wat ontbreekt.
Mwah, YA duurt 39 minuten en heeft met Certain People I Know, We Hate It... en Fatty juist een behoorlijk luchtig middenstuk. Maar ik ben bevooroordeeld

Ik vind dit een prima album. Hoe dan ook blijft de periode '90-'95 favoriet voor mij, qua stijl. Morrissey had toen met Stephen Street en Alain Whyte (en overigens ook Boz) de beste songschrijvers. Ik kan echter niet verwachten dat hij op zijn 58ste nog met een nummer als The Last of the Famous International Playboys komt. Dat maakt vergelijken zo tricky, want objectief gezien is dit een best indrukwekkend album. Het heeft ballen, het palet is divers en bij vlagen wordt muzikaal en tekstueel het randje opgezocht, dat kan ik waarderen. Het gevaar van de verschillende stijlen op kant B is dat het een multiculturele poppenkast wordt. Bij The Girl From Tel-Aviv wankelt het even, maar men houdt zich staande. Nogmaals, in het solo oeuvre van Morrissey zitten zeker 5 albums die ik persoonlijk beter acht, maar hij lijkt me overall iets sterker dan Maladjusted, Ringleader en Years of Refusal en bijna on par met World Peace. Als ik de nummers gradeer, geef ik op dit moment 4 zevens, 4 achten, 4 negens, dus garant voor een solide 4*. Geen meesterwerk, maar niks mis mee.