Na een tijdje heb ik het toch echt opgegeven met dit album. Er waren periodes dat ik het waardeerde, periodes dat ik het helemaal niks meer vond. Maar mijn 'eindoordeel' (dat heb je bij Arcade Fire, gaan soms jaren overheen) is dat dit gewoon een duf album is. On-interessante composities, het enige waar het van moet komen is het intellect. Dit album is volledig met het brein geschreven. Maar misschien was dat ook hun bedoeling. In dat geval: leuk, maar daar is alles mee gezegd voor mij. Ik vind dat muziek uiteindelijk altijd het hart moet raken.

Serieus, het gemiddelde had volgens mij een stuk hoger gelegen als de mix zorgvuldiger was gedaan.

Ook lijkt Chassagne haar zangvermogen bijna volledig te hebben verloren. Wat is er met haar stem gebeurd? Haar zang is zeker niet aanwezig. Ze was erg aanwezig in Haïti, Empty Room, Sprawl II, It's Never Over, enzovoort. Maar niet hier.

Deze plaat klinkt vrij droog, klein, zang is flauw, jammer want de nummers op zich zijn goed.

Hier volgt een breakdown met nadruk op de mix:

1. Age of Anxiety - Zeer cool nummer, maar vreselijk mixwerk, vooral vanaf 01:54 - dat refrein zou een stap hoger moeten zijn; het zakt echter een beetje in elkaar.
Dan 3:10, flauwe zang van Chassagne en doffe vocale verwerking.
Als de drums inkomen bij 3:43: kon interessanter.
Dan 4:37 - zou weer een stap omhoog moeten zijn; toch zakt het weer wat in elkaar.

2. Rabbit Hole - hetzelfde verhaal als hierboven, ZEER slechte benadering voor een synthpop-/dancenummer.
Neem 0:56 - Wat was in godsnaam het idee van die 'drop' ?
En 2:03, ik begrijp dat je experimenteel wilt klinken, maar dat synthgeluid is te schel en te hard.

De live versie van Rabbit Hole (vooral die van KOKO) klinkt zoals het hoort te klinken: Punchy, beter, danceable.

3. End of the Empire-tracks zijn relatief goed gemixt. Muzikaal klinkt het nogal nostalgisch.

4. The Lightning Nogmaals stort het in elkaar. Gitaar klinkt KLEIN en droog. Even denk je dat de Funeral-energie bij de grote opbouw op 2:06 eindelijk binnenkomt - maar dat refrein zakt weer in elkaar.

5. Lightning II - ook al is dit een energiek nummer- het klinkt nog steeds ondermaats vergeleken met de live-versie. Het is moeilijk voor te stellen dat dit dezelfde Jeremy Gara is als die bij SNL afgelopen week.

6. Lookout Kid - prima begin, klinkt top tot 02:25, waar het opnieuw dodelijk instort.
3:37 klinkt ook alsof er een tandje bijkomt, maar dan gaat de versnelling weer terug. Het wordt bijna frustrerend als je het mij vraagt.

7. Race and Religion - weer laat de mix engineer te wensen over. Kleine zang. Klinkt een beetje rommelig - en ik snap dat het Arcade Fire is, het hoort een beetje rommelig te zijn, maar niet dit soort rommelig. Niet alsof het een snel in elkaar geflanst project is waarbij de mix engineer duidelijk niet erg geïnspireerd was.

8. WE - waarschijnlijk mijn favoriet van het album, misschien omdat er niet veel mis kan gaan in een semi-akoestisch nummer. Prima opbouw op het einde, en dit nummer had zeker wat langer mogen duren.

Dat is het. Misschien werkte het voor Radiohead.

Toch nog 3,5 sterren voor mij (halfje eraf sinds vorige week), want muzikaal vind ik het toch goed.

Maar als dit goed gemixt was, was het zeker 4 of 4,5 geweest.

Het hoge gemiddelde (7/10!) cijfer bij deze plaat begrijp ik totaal niet. Naar mijn mening is dit niks anders dan oneindig uitgemolken clichés. Nummers als 'The Lazy Song' doen mijn tenen krommen omdat een kind die teksten poëtischer kan maken en omdat de muziek net zo goed op een kinderfeestjes - cd past.

En zoals ik al zei, die clichés die nooit begrepen lijken te worden door deze artiesten geven mij, iedere keer weer als ik gedwongen word ernaar te luisteren in openbare ruimtes, dat geestdodende gevoel dat me steeds weer bijna chagrijnig maakt.

En wat Say Yeah van Kiss betreft, dat zal niet het enige nummer zijn waar B. Mars naar geluisterd heeft.

D-r-a-a-k van een plaat, werkelijk. Tenenkrommende teksten, 600x overgeproduceerd, geen instrument klinkt authentiek en het is allemaal duidelijk een poging om zoveel mogelijk de 'trend' na te bootsen, met beats die in de verste verte éigenlijk helemaal niets met Coldplay te maken hebben. Zo waanzinnig slecht. Pure marketing is dit. Reden om geen 0,5 te geven is nog het enigszins mooie Birds (Arcade Fire) en Amazing Day.

Marco Borsato en lager, zo is Coldplay geëindigd.

PS. dit moet toch ook de lelijkste albumhoes zijn die ooit is verschenen?

Ik doe wel even een track-by-track:

Mylo Xyloto: Mooie intro van het album. Je hoort invloeden van Arcade Fire. Meteen de smaak van het album te pakken.

Hurts like Heaven: Tot in de puntjes prachtig uitgewerkt. De tweede ('digitale') stem past precies en de gitaar solo's zijn mooi en helder.

Paradise: Niveau meteen wat omlaag, kinderlijke akkoorden. De gitaar solo op het einde had ook wel gekund zoals ze hem live spelen.

Charlie Brown: BOEM. Ontploffing. Wat een enorme energie zit er in dit nummer! Een beetje jammer is wel het 'uuuh' van Martin, vooral bij het stuk tegen het eind.

Us against the World: Ik las van joeyblogt dat het totaal niet in het geheel thuishoort en dat het het dieptepunt van het album is. Ik vind het juist het mooiste nummer van MX en misschien wel het mooiste ooit van Coldplay. Wat een geluid, fantastisch uitgewerkt ook.

Teardrop: Mijn eerste reactie toen deze single uitkwam was WOW. Ik vind het nu nog de beste single van de twee.

Major Minus: Terug naar de Viva sound. Lekkere baslijn. Verder niet veel bijzonders.

U.F.O: Akoestisch weer. Niet zo bijzonder als Us against the World. Wel het album waardig.

Princess of China: Gatver.

Up in Flames: Wat mij betreft had er in het refrein een tweede stem van Martin bijgekund maar dan een octaaf lager. Zou een mooier en minder irritant effect geven. De gitaar die er op een gegeven moment inkomt klinkt leuk.

Don't Let It Break Your Heart: Het zou een van de mindere nummers zijn op een Sigur Rós album. Als de akkoorden iets zorgvuldiger waren zou het bijna hetzelfde gevoel brengen als met de Ijslanders.

Up with the Birds: Dit nummer groeit nog, op het eerste gehoor niets bijzonders maar dat is meestal een goed teken.

Goed idee van Brandon Flowers om Flamingo uit te brengen. Het nostalgische sfeertje dat hij daar opwekte kwam zo goed als over. Toen ik voor het eerst de trailer van dit album bekeek werd ik alleen nieuwsgieriger, omdat die me deed geloven dat deze lijn door Flowers vrolijk werd doorgetrokken, en dit keer met échte stevige Killers songs.
Runaways volgde toen. Een waardige Killers-song.
Toen de eerste live opnames. Flesh and Bone, mooi! Zelfde deuntje als in de preview. *klik verder* Miss Atomic Bomb, na het eerste refrein mist er iets, ongetwijfeld, maar dat ligt vast aan de microfoon van de camera, het is immers een amateur opname! Rising Tide. Vast een van de mindere songs op het album. Het zal ook wel de enige zijn.

Mijn eerste dag Battle Born: 11 september. Ik was vreselijk enthausiast voor ik op play drukte, en Flesh & Bone IS dan wel een mooi nummer, maar waar in 's hemelsnaam is die kracht in Flowers' stem? Is het ingezongen nadat hij een marathon heeft gelopen? Het komt emotieloos uit zijn mond, alsof hij er geen spier bij vertrok. Wat een vreemde zaak. Maargoed, verder:

The Way It Was:
Hier valt Brandon met de deur in huis: "Ik heb nul inspiratie. Het is op." Je kunt hier dan ook probleemloos 'This is Your Life' van het vorige album overheen zingen, en in het refrein even eenvoudig 'Crossfire' van Flamingo. Dan heb je nog de jaren 80 synths maar goed, die zitten over het hele album verspreid en voor het toppunt moet je bij nr. 6 zijn.

Here With me:
'Jaaa kom op, je kunt het einde van het nummer halen! Zet hem op! Come on! Nog eventjes maar.'
Mensen, bijna VIJF minuten lang moet dit gevoel duren! Een soort eindeloos gesleur . En de tekst, ja, die werd hier laatst nog met Bieber vergeleken en dat is helemaal correct.

A Matter Of Time
Whoo-whoo
Voor de rest is dit een degelijke rock song met hier ook een vreemde songstructuur, zoals Flowers dat vaak doet.


Deadlines And Commitments:
Dit nummer trekt vaders en moeders aan als zombies. Genadeloos uit Flowers' 80s collectie samengesteld. Ik vind het behoorlijk lekker klinken.

Miss Atomic Bomb:
Ik citeer uit een ander bericht van mij:

Er mist zo ontzettend veel in Miss Atomic Bomb. Tot en met het einde van het eerste refrein is het behoorlijk veelbelovend, het sfeertje borrelt op. Ennnnn...dan zakt alles in elkaar. De pit in het nummer verdwijnt ronduit. 'Waar blijft die 'explosie' toch! aarh nee nét niet, nee toch! ' en uiteindelijk is het nummer aan het uitfaden.

The Rising Tide:
Ik kan me niet voorstellen dat iemand de intro van 40 seconden (!) nodig heeft of überhaupt kan opmaken wat het precies met de rest van het nummer te maken heeft.
Het zijn leuke coupletten maar het refrein is weer een inspiratieloos standaard verloop van akkoorden. De solo is nog leuk.

Heart Of A Girl:
Aardige effecten op de elektrische gitaar. Ook geen slechte zaak hoe Flowers hier eindelijk zijn stem laat horen, zoals op Runaways.

From Here On Out:
'Cowboy's Christmas Ball', iemand?
Hoe dan ook, dit nummer is leuk. De Country sfeer, het 'vertellen' komt mooi naar voren zoals Flowers dat deed op Flamingo. In combinatie met de geluiden van de gitaar is het een mooi plaatje.

Be Still:
Nee.

Battle Born:
Doet me op het begin denken aan John Mayer, aan een van zijn laatste nummers?
Hoe dan ook, goed gitaar werk, maar helemaal niets bijzonders. Is het overigens vreemd dat dit nummer niet 'Up Against the Wall' heet?

Ronduit een matige plaat, helaas, waarbij het sfeertje waar ik op gehoopt had in de verste verte niet te vinden is. Waar is het gevoel dat je krijgt bij de trailer van dit album, of bij de video van 'Runaways'? Uitendelijk is de rest een soort verzameling van slappe b-kanten geworden, zoals hier eerder werd gezegd. De positieve kant van mijn oordeel is voor een tweetal nummers en de hoes.