Coldplay - A Head Full of Dreams (2015)

Waar Coldplay bij zijn debuutplaat ''Parachutes'' en de succesvolle opvolger ''A rush of blood to the head'' tot een rockband bestempeld kon worden is dat al lang niet meer het geval. Voor iedereen die het niet kan waarderen dat ze deze omschakeling hebben gemaakt adviseer ik: Gewoon niet luisteren. Zelf ben ik een Coldplay fan die zowel het oude als nieuwe werk enorm kan waarderen. Alleen ''Mylo Xyloto'' kon me dan weer wat minder bekoren.

Dit album ''A head Full of dreams'' is een heerlijk album geworden wat enorm lekker luistert. En absoluut ook een plaat die voor de live arena's is gemaakt. Ik heb nu al zin in de 24e juni in de Amsterdam Arena waar deze vrolijke platen live gespeeld gaan worden door de mannen.

Mijn favorieten van het album zijn: Amazing day, Fun en Birds.
Vooral Amazing Day is echt een geweldig mooi nummer dat wat mij betreft gewoon in het rijtje van hun beste platen hoort.
Al met al gewoon een heerlijk popalbum!!

jezus wat irritant zeg. Is het jouw missie dit album de hemel in te prijzen. Leg je er nou gewoon bij neer dat de meerderheid dit een zeer gemiddeld album vind. Ik heb mijn mening duidelijk onderbouwd trouwens dus van bashen (Wat dat in godsnaam moge betekenen) is geen sprake.
Je vind een album goed of slecht. Punt.
Jij vind het blijkbaar goed. Prima. Maar ga geen campagne starten om de mensen die het niet goed vinden te bashen. Jouw woordkeus

Met een nummer op de radio kan je niet echt een heel album beoordelen lijkt me. Die kritiek op jouw stemgedrag vind ik wel terecht.

Wat een drama van een plaat. Irritante, inspiratieloze gladde popmuziek dat irriteert. een dikke half

Raar is dat toch, jij bent al de zoveelste die iets heel anders leest dan ik schreef. Wat voor missie heb ik? Hoe kom je daar nou bij? Ik heb het zeker niet over jou, want jij hebt inderdaad jouw mening goed onderbouwd. En, ik schreef het al echt eerder op: de gemiddelde score interesseert me niets. Overigens ben ik iets gezakt. Het is een goede popplaat, dus zet ik 'm op 3,5*. En dat heb ik net als jij ook goed onderbouwd.

Die vent is en blijft een Brit natuurlijk. Je hebt zeker nog nooit 'Ode To Deodorant' uit de vroege demo's gehoord. Dat hij nu nummers zingt als "I'm feeling drunk and high, so high", dat is dan ook niet meer dan begrijpelijk.
Na Ode To Deodorant kwamen pas Parachutes en A Rush Of Blood To The Head (post-)pubertijd uit en toen was de voornaamste kritiek dat het depressieve-puber-jank-muziek was. Ik begrijp over het algemeen al die verschillende meningen best, maar de conclusie dat Martin het traject volwassen > puber > kleuter afloopt vind ik geen logische.
Wel passend in deze reeks comments is een artikel van Noisey: De 123 kutste artiesten aller tijden | NOISEY - noisey.vice.com . Een soort van gratis cursus artiest afzeiken. Blijkt tevens dat enkelen hier niet heel creatief zijn in hun commentaar. Doe er je voordeel mee!

Met dat traject doel ik voornamelijk op de inhoud van de nummers en de kwaliteit van de arrangementen.

Ik heb het gevoel dat hij in zijn beginjaren nog iets wilde overbrengen, hoe pretentieus dat ook kan zijn soms. De laatste jaren zijn het vooral puberale deuntjes en lekker hossen met zijn allen. De inhoud is zoek en de muzikale omlijsting is rechtlijniger geworden. Kan gewoon gebrek aan kwaliteit zijn natuurlijk. Die eerste 2 platen heeft hij in alle rust en zonder druk kunnen maken.

Zeiken met onderbouwing mag toch? Ik geef ook voldoende positieve commentaren op MuMe. Als iets me niet aanstaat, maak ik mijn ongenoegen bekend. Niet alle zeikcommentaren zijn bashes moet je weten, soms is het ook gewoon de oprechte mening van iemand. Joh.

Ik zei dit laatst nog over Madonna tegen iemand. Toen ze 25 - 35 was maakte ze volwassen muziek en nu ze 50 is maakt ze kindermuziek. Bij Chris Martin lijkt dit ook een beetje te ontstaan.

Klopt het album gedownload en beluisterd. Daarna gedelete...komt zelfs niet in de buurt van hun hun debuut en opvolger(s)

De stijl van de eerste albums ligt je waarschijnlijk gewoon meer als dat van de nieuwere albums. Dat gaat voor mijzelf in ieder geval wel op, met de opmerking dat ik Viva la Vida beter vind dan X&Y en Mylo Xyloto het mindere album van allen. Toch zou ik niet willen beweren dat de nieuwe albums minder inhoud of kwalitatief mindere arrangementen hebben dan Parachutes en A Rush of Blood. Een rechtlijniger omlijsting in hun muziek zie ik ook niet. Ik hoor juist ieder album een nieuw Coldplaygeluid, gezocht buiten hun comfortzone. (bijv. Till Kingdome Come, Lost!, Princess Of China, Midnight, A Sky Full Of Stars, Adventure of A Lifetime, X Marks The Spot) Hier en daar worden daarbij de grenzen opgezocht en soms ook overschreden. Met name de vertaling van de zoektocht naar verbinding tussen verschillende muziekstijlen. Misschien zit hier ook direct het kritieke punt. In plaats van het perfectioneren van een muziekstijl hebben ze ervoor gekozen om in de speeltuin te gaan spelen en te experimenteren o.a. met invloeden uit andere muziekstijlen. Deze worden gecombineerd met de vele maniertjes die ze in de loop der jaren ontwikkeld hebben. Het is volgens mij dit experiment en de herhaling van de maniertjes die storend kunnen worden. Daarentegen klinkt nog 5 albums A Rush of Blood To The Head wel interessant, maar bij het 4e A Rush Of Blood album had waarschijnlijk een meerderheid er klaar mee geweest. Door het speeltuin experiment heeft de vertrouwde luisteraar een verhoogd risico op teleurstelling, zeker wanneer sommige (complementaire) stijlen je niet passen. En voor muziekpuristen is de kans groot dat ze de perfectie missen; een experiment of iets nieuws proberen gaat nu eenmaal samen met falen. De diversiteit vanuit het experiment past een wereldband met een diverse aanhang en komt de concerten uiteindelijk ten goede, daar is het ze vast ook om te doen.



Begrijp me niet verkeerd, met zeiken heb ik totaal geen probleem. Ik doe dat ook graag, dus doe dat ook gerust. Wel is het jammer dat velen hier in herhaling vallen waardoor hun commentaar weinig aan de algehele plaatje toevoegt. Mijn kritische noot was daarmee niet persoonlijk aan jou gericht maar eerder aan een ieder die zich aangesproken voelt na het bekijken van de link. Zeik met een knipoog, dan vermaak ik mij hier tenminste nog.

Ik heb nog een luister poging gewaagd, wie weet valt het toch mee...

helaas doet dat 't niet. Birds is nog wel leuk.. maar het is gewoon echt te makkelijk. Ondermaats, te gemiddeld... Deze band kan gewoon beter... daarom valt 't tegen..

Ik ga 't niet nog een keer proberen. Net als Coldplay - Mylo Xyloto (2011) komt deze niet in de verzameling. Het lijkt er nu dus op dat elk album van deze band. wat veel vrolijke kleuren op de hoes bevat ik dus gewoon moet gaan ontwijken.

Dit is 1 van de beste albums ooit gemaakt. Elk nummer is raak ik heb 1 keer eventjes geluisterd maar kan nu al zeggen dat het beter is dan ok computer.

Ben je ons aan het dollen Lambchop? Beter dan ok computer?

Is ook niet zo moeilijk dat album te overtreffen

Wat een hallucinerend slechte plaat zo op het eerste gehoor. En dan te bedenken dat Mylo Xyloto tot mijn favoriete Coldplay platen behoort, briljante knalpop was dat volgens mij. Dit is hemeltergende edelkitsch die alle perken te buiten gaat. Een dunne scheidslijn die hier grof overschreden wordt.

Met de kennis van nu was Wilder Mind helemaal zo slecht nog niet whaha, shockerende vaststelling wel....

Na twee erg mooie platen kwam het gedrocht X&Y. Een plaat waarop kunstjes werden herhaald voor commerciële redenen, althans zo komt het op mij over. Daarna kon de band bij mij weinig goeds meer doen. Er zullen ongetwijfeld goeie liedjes zijn bijgekomen maar ik was er klaar mee. Tot Ghost Stories uitkwam. Dat leek mij een eerlijke plaat, weinig grote gebaren en belangrijker, geen kunstjes. Helaas was deze opleving van korte duur want wat een rukplaat is dit zeg. Alsof ze bij elkaar zijn gekomen en hebben geanalyseerd wat het grote (skyradio) publiek wil horen. En als de liedjes nou goed zijn, prima maar dat zijn ze op Up&Up na totaal niet. Jammer

Gisteravond heb ik dit album nog eens een kansje gegeven. Ik kan er met mijn kop niet bij dat ze een nog slechter album dan "Mylo Xyloto" weten af te leveren. De kwaliteit is compleet zoek geraakt.

En dat van een band die het prachtige "Parachutes" ter wereld bracht..

*slaat hoofd op tafel*

1,5*

Het poppy Mylo Xyloto kon ik wel waarderen en Ghost Stories vond ik een geslaagd uitstapje, maar hier slaan ze toch te ver door. Hier zit ik niet echt op te wachten. Ze moeten natuurlijk zelf weten wat ze maken, maar ik vind het altijd wat triest, maar ook ironisch, om te zien dat bands als Coldplay zich probeert te meten met artiesten die zich juist als doel hebben gesteld om zo goed te worden als Coldplay. Grappig is deze artiesten hier een stuk beter in zijn dan het grote Coldplay. A Head Full of Dreams klinkt gemakkelijk en sommige samples/cover zijn werkelijk tenenkrommend. Het feit dat het luchtige muziek is maakt het makkelijk verteerbaar en enigszins leuk om te luisteren, maar eigenlijk is het om te huilen dit...

Keane heeft datzelfde doodlopende pad ook bewandeld. Na het (i.m.o fenomenale) pop-album "Hopes & Fears" kwamen ze tegen enorme druk te staan. Alle spontaniteit/creativiteit leek te zijn uitgewrongen. Met "Perfect Symmetry" als dieptepunt. Coldplay loopt inmiddels al wat langer tegen de "feiten" aan.

Ach, gelukkig heb ik Saybia weer her-ontdekt!

Voor wie geïnteresseerd is in kritiek geleverd door diverse media:
Critic Reviews for A Head Full of Dreams - Metacritic

10 jaar geleden leverden ze een track op Six Feet Under, het wordt tijd jongens.....

D-r-a-a-k van een plaat, werkelijk. Tenenkrommende teksten, 600x overgeproduceerd, geen instrument klinkt authentiek en het is allemaal duidelijk een poging om zoveel mogelijk de 'trend' na te bootsen, met beats die in de verste verte éigenlijk helemaal niets met Coldplay te maken hebben. Zo waanzinnig slecht. Pure marketing is dit. Reden om geen 0,5 te geven is nog het enigszins mooie Birds (Arcade Fire) en Amazing Day.

Marco Borsato en lager, zo is Coldplay geëindigd.

PS. dit moet toch ook de lelijkste albumhoes zijn die ooit is verschenen?

Zit je nou te haten op Marco Borsato?

Ben je verbaasd? Haten is zeker hier een populair tijdverdrijf. Zelfs door Buzz Lightyear.

Bewijs het. Stemmen!

Pfff, het nieuwe, zevende album van Coldplay... Tja. Na 1 keer beluisteren was m'n eerste indruk: wat een draak van een plaat! Maar ik heb goed en slecht nieuws: na een redelijk aantal keren beluisteren, keer of zes nu, heb ik (het goede nieuws) m'n mening gelukkig toch wat naar boven bij kunnen stellen. Het slechte nieuws: het blijft nog steeds steken op een erg middelmatig niveau.
Teveel electro synth-dance pop en nietszeggende teksten op dit album. En al die "oh wooh-hoo" ("A Head Full Of Dreams") en "wooh hoo" ("Adventure Of A Lifetime") kreetjes zijn bloedverziekend irritant zeg.
Je hebt zwakke nummers als "Kaleidoscope," "Army Of One" (fff, "doobie doop," sterk gevonden hoor) en "Amazing Day," om er een paar te noemen. Of wiens idee was het om Beyoncé binnen te halen voor het intro van “Hymn For The Weekend?” Dat intro voegt totaal niets toe aan het nummer en verpest eigenlijk een track die verder best nog wel gaat.
Nummers als "Fun" (met Tov Lo) en "Bird" gaan dan nog wel, maar laten het bloed ook niet sneller stromen. Ook "A Head Full Of Dreams" gaat op zich nog wel, is vast een ontzettende crowd-pleaser tijdens een concert in een stadion. De fans zullen dat irritante "oh wo-hoho" luidkeels meeblèren in de galmbak van de ArenA volgend jaar, maar ik sla over vanwege het slechte geluid daar.
Ik vond nummers als "Everglow," "Up&Up" en "Miracles" echter wel heel goed. Die uiteindelijke drie sterren komen dan ook uitsluitend doordat er dan toch nog een paar echt goede nummers als deze drie op staan, die met kop en schouders boven de rest uitsteken.
NB: ja, de hoes is aartslelijk, maar eigenlijk zal het mij aan m'n reet roesten hoe de hoes van een plaat eruit ziet. Als de muziek maar goed is. En dat is erg hit-and-miss op dit album. Ik kreeg wel schele hoofdpijn van de inhoud van het boekje. De teksten neergekrabbeld met een soort kinderhandschrift en ingekleurd met kleurpotloden ofzo. Weet niet hoeveel paddo's degene ophad die dit bedacht heeft, maar echt niet te lezen.

Nou voor mij is dit een verbetering in vergelijking met Ghost Stories, waarvan ik alleen Magic echt heel goed vond. Het is vrolijk, het schiet alle kanten op, is zo af en toe over de top, maar het luistert lekker weg.

Hoes is verschrikkelijk... Het album is een 2,75 waard voor mij en ik rond het (voorlopig?) naar boven af.

Amazing Day is toch wel een fraai nummer, de album afsluiter daarentegen is toch wel het grootste Coldplay gedrocht allertijden. Wat een vreselijke vorm van zelfplagiaat. Weer ff de helft van het nummer ooohhhoooowwooohoooowooohoooowooo...

Bericht omtrent persoonlijk stemgedrag + reactie daarop verwijderd.

Eindelijk mag ik wat schrijven: ik heb gisteravond tenslotte het album een volle luisterbeurt gegeven!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik met een nogal negatief beeld begon aan deze luistersessie: de discussies op MM en de eerste single (aalgladde pop) deden het ergste vermoeden. Toch door gezet: Coldplay wil af en toe nog wel eens een pareltje eruit gooien en dan heb je die toch mooi mee gepakt.

Dan het verdict. Tja, ik moet de nodige critici gelijk geven. Als Radio 538/3FM-product is het uitermate geslaagd: aalgladde pop die makkelijk naar binnen glijd. Het nadeel van dit soort pop-muziek is dat het bij mij tegenwoordig ook net zo hard weer naar buiten glijd. Het is een soort Burgerking/McDonalds geworden: hap/slik/weg. En eens in het jaar vind ik de Mac nog wel gaan, maar geef mij maar slow-food.

Het hele album (nee, ook Amazing Day en Up&Up vind ik geen hoogvliegers) staat helaas vol met deze pop. Dit is dezelfde categorie als Train en Maroon 5. Voor de mensen die ervan houden: ik wens jullie er oprecht veel plezier mee. Bij mij gaat die bijna net zo snel weer van de schijf af als die erop gekomen is.